บทที่ 77 - รางวัลส่งถึงมือ

บทที่ 77 - รางวัลส่งถึงมือ

หลินอาเจิ่วยิ้ม ดื่มน้ำชาในถ้วยไปอึกหนึ่งแล้วพยักหน้า

"อาตมาก็ไม่ได้กินเป็ดปักกิ่งมานานแล้วเหมือนกัน"

ในเวลาเดียวกัน ที่สถานีตำรวจเมืองเจียงโจว เจียงหนิงกับจางหย่งกำลังรายงานสถานการณ์ให้ผู้กองหยางซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาฟังอยู่

"ผู้กองหยาง คดีที่หมู่บ้านวั่นฝูก็เป็นแบบนี้แหละครับ ชาวบ้านพวกนั้นล้วนเป็นพยานได้" ทั้งสองคนพูดด้วยน้ำเสียงประหม่า

ตำรวจวัยกลางคนพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "คดีนี้ปิดแฟ้มเก็บไว้ก็พอ เรื่องข่าวเดี๋ยวผมจะสั่งปิดปากเอง"

เจียงหนิงอึ้งไป เธอคิดว่าผู้กองหยางฟังรายงานภารกิจของเธอแล้วจะไม่เชื่อซะอีก ไม่นึกเลยว่าผู้กองจะดูใจเย็นขนาดนี้

จางหย่งก็ทำหน้าแปลกใจ เขาบอกหัวหน้าว่าตัวเองเจอผี แล้วหัวหน้าก็เชื่ออย่างนั้นเหรอเนี่ย มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยนะ

"พวกคุณคงกำลังคิดว่า ทำไมผมถึงเชื่อเรื่องไร้สาระของพวกคุณใช่ไหมล่ะ"

ตำรวจวัยกลางคนปรายตามองพวกเขาทั้งสอง คล้ายกับล่วงรู้ความสงสัยในใจ จึงเอ่ยปากขึ้น

เจียงหนิงไม่พูดอะไร เธอไม่รู้จะต่อบทสนทนานี้ยังไงดี

จางหย่งก็ทำหน้าเจื่อน แทบอยากจะหาปี๊บคลุมหัว เขาเป็นตำรวจสืบสวนรุ่นเก๋า แต่กลับมารายงานหัวหน้าว่าตัวเองเจอผี แถมยังเป็นผีแม่ลูก แล้วก็มีซอมบี้โผล่มาอีก เขาเองยังรู้สึกว่าตัวเองกำลังแต่งเรื่องเล่าเลย

ที่โต๊ะทำงาน ผู้กองหยางบีบจมูกตัวเอง คล้ายกับเหนื่อยล้าเต็มที "มีข่าวใหม่จากเบื้องบนแจ้งมาว่า ทั่วประเทศมีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นมากมาย ทางรัฐบาลได้จัดตั้งหน่วยงานพิเศษขึ้นมารับผิดชอบแล้ว ต่อไปคดีแปลกๆ พวกนี้จะมีคนเฉพาะทางคอยจัดการ"

เจียงหนิงได้ยินก็ชะงักไป

ทั่วประเทศมีผีสางนางไม้โผล่มากันหมดเลยเหรอ

"เจียงหนิง จางหย่ง ตอนนี้เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอดระดับหนึ่ง ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม"

"รับทราบครับ/ค่ะ!" ทั้งสองคนตอบรับพร้อมกัน

ตำรวจวัยกลางคนพยักหน้าเบาๆ แล้วมองทั้งสองคนพลางถามต่อ "อีกเรื่องนึง พวกคุณพอจะติดต่อท่านนักพรตหลินกับเด็กหนุ่มที่ชื่อหลินเย่ได้ไหม"

เจียงหนิงลังเลเล็กน้อยก่อนจะตอบ "ผู้กองคะ ท่านนักพรตหลินดูเหมือนจะเป็นผู้สันโดษ ท่านไม่มีโทรศัพท์มือถือเลยติดต่อไม่ได้ค่ะ ส่วนหลินเย่น่าจะพอลองติดต่อดูได้ เขาคือเด็กหนุ่มที่ไปก่อเรื่องที่บาร์กุหลาบน้ำเงินพร้อมกับจิ้งจอกขาวเมื่อช่วงก่อน จิ้งจอกขาวประกาศว่าเขาคืออัศวินของเธอค่ะ"

...

วันรุ่งขึ้น เวลาเจ็ดโมงเช้า เด็กหนุ่มตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่มๆ พอเดินออกจากห้องก็เห็นอาจารย์จิ่วนั่งขัดสมาธิทำสมาธิอยู่บนโซฟา

"อรุณสวัสดิ์ครับอาจารย์จิ่ว"

"อรุณสวัสดิ์"

หลินเสี่ยวลู่เดินไปล้างหน้าแปรงฟันพลางส่งยิ้ม "วันนี้วันเสาร์แล้ว อาจารย์จิ่วอยากออกไปเดินเล่นไหมครับ"

หลินอาเจิ่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย "ก็ดีเหมือนกัน"

"โอเคครับ งั้นตอนบ่ายผมพาอาจารย์ไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินนะ"

วันเสาร์ทั้งวัน หลินเสี่ยวลู่พาอาจารย์จิ่วไปเดินเที่ยวที่ถนนคนเดินที่คึกคักที่สุดในเมืองเจียงโจว ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อาจารย์จิ่ว แล้วก็พาไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ

ตกเย็นก็พาอาจารย์จิ่วออกไปกินอาหารญี่ปุ่นอีกมื้อ ตอนนี้หลินเสี่ยวลู่ทำตัวเหมือนเศรษฐีใหม่ ใช้จ่ายเงินอย่างไม่เสียดาย เดินไปซื้อของไป เห็นอะไรถูกใจก็ซื้อโดยไม่ลังเลเลยสักนิด

เวลาล่วงเลยไปจนถึงสองทุ่ม หลินเสี่ยวลู่ที่เที่ยวเล่นมาทั้งวันเพิ่งจะพาอาจารย์จิ่วกลับมาถึงบ้าน และทันทีที่ถึงบ้าน เขาก็เจอกับเจียงหนิงที่ยืนรอเขาอยู่ตรงโถงทางเดิน

หลินเสี่ยวลู่รีบเชิญเจียงหนิงเข้าบ้าน และได้รับฟังข่าวร้ายจากปากของพี่สาวเพื่อนบ้านคนสวย

"หัวหน้าของพี่อยากเจอผมเหรอ" หลินเสี่ยวลู่มองหน้าพี่สาวคนสวยด้วยความงุนงง

เจียงหนิงพยักหน้า "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมหัวหน้าถึงอยากเจอเธอ แต่ดูจากท่าทางแล้วน่าจะอยากถามอะไรบางอย่างน่ะ"

เด็กหนุ่มอึ้งไปพักใหญ่ ขมวดคิ้วแน่นโดยไม่พูดอะไร

เจียงหนิงรู้ว่าเขาคงกลัว จึงยิ้มบางๆ แล้วปลอบใจ "เสี่ยวลู่ ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร พี่รายงานเบื้องบนไปว่าเธอชื่อหลินเย่ เป็นอัศวินสวมหน้ากากที่ไปก่อเรื่องที่บาร์กุหลาบน้ำเงิน ไม่ได้เปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเธอหรอก ถึงตอนนั้นเธอจะใส่หน้ากากไปพบเขาก็ได้นะ"

หลินเสี่ยวลู่ทำหน้ามุ่ยอย่างจนปัญญา "พี่เจียงหนิง ขอผมเตรียมตัวหน่อยได้ไหม เอาเป็นอาทิตย์หน้าค่อยไปพบหัวหน้าพี่ได้หรือเปล่า"

เจียงหนิงไม่ได้ว่าอะไร พยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว "ได้สิ" พูดจบ เธอเหมือนอยากจะคลายความกังวลให้เด็กหนุ่ม จึงยิ้มเสริมอีกว่า "เสี่ยวลู่ เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก เธอทำแต่เรื่องดีๆ ไม่ต้องกลัวตำรวจ คนทำดีผีคุ้มอยู่แล้ว"

หลินเสี่ยวลู่พยักหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือด ท่าทางยังคงดูหวาดกลัวสุดขีด

เจียงหนิงเห็นท่าทางของเขาก็รู้สึกทั้งขำทั้งโมโห เธอตบไหล่เขาแล้วยิ้ม "งั้นพี่กลับก่อนนะ เธอพักผ่อนซะเถอะ"

พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นแล้วหันไปยิ้มให้อาจารย์จิ่วที่นั่งอยู่บนโซฟา

"ท่านนักพรตหลิน พักผ่อนให้สบายนะคะ"

อาจารย์จิ่วตอบรับอย่างสุภาพ "เดินทางปลอดภัยนะแม่นางเจียง"

หลังจากเจียงหนิงกลับไป หลินเสี่ยวลู่ก็ยังคงทำท่าทางหวาดระแวง อาจารย์จิ่วหันมามองเขาแล้วหัวเราะ "น้องเสี่ยวลู่ เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก แม่นางเจียงพูดถูกแล้ว เจ้าทำแต่เรื่องดีๆ ช่วยชีวิตคนไว้ตั้งมากมาย ไม่มีอะไรต้องกลัว"

"อาจารย์จิ่ว ผมกลัวว่าจะอธิบายกับผู้บังคับบัญชาของสถานีตำรวจไม่รู้เรื่องน่ะสิครับ"

"อธิบายไม่รู้เรื่องก็ไม่ต้องอธิบาย" หลินอาเจิ่วหัวเราะร่วน "คนดีย่อมบริสุทธิ์ คนชั่วย่อมแปดเปื้อน ไม่มีอะไรต้องกลัว" พูดจบ เขาก็มองเด็กหนุ่มแล้วยิ้มถาม "เสี่ยวลู่ อาตมาจับผีมาทั้งชีวิต แต่เจ้ารู้ไหมว่าคนแบบไหนที่กลัวผีที่สุด"

เด็กหนุ่มส่ายหน้าอย่างงุนงง เขาจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ

อาจารย์จิ่วหัวเราะลั่น "คนที่มีเรื่องปิดบังซ่อนเร้นในใจนั่นแหละที่กลัวผีที่สุด ดังคำกล่าวที่ว่า ความละอายก่อเกิดผีร้าย ผู้ที่ละอายแก่ใจย่อมหวั่นเกรงต่อผีสาง เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก เป็นคนเดินในทางที่ถูกต้อง กลางค่ำกลางคืนจะไปกลัวเสียงผีสางร้องทำไมล่ะ!"

คำพูดของอาจารย์จิ่วทำให้หลินเสี่ยวลู่สะดุ้งเฮือก

ประโยคที่ว่า "เป็นคนเดินในทางที่ถูกต้อง กลางค่ำกลางคืนจะไปกลัวเสียงผีสางร้องทำไม" ทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

วันเสาร์ก็ผ่านพ้นไปในที่สุด

คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนกระทั่งเช้าวันอาทิตย์ เมื่อหลินเสี่ยวลู่ตื่นขึ้นมาจากผ้าห่ม อาจารย์จิ่วก็จากไปแล้ว

เขาทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ ล้างหน้าแปรงฟัน กินข้าวเช้า จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความที่ส่งมา

ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว ยอดเงินในวีแชทพุ่งพรวดจากสองแสนเป็นห้าแสนทันที

เรียกว่ารวยข้ามคืนเลยทีเดียว แถมในรายชื่อเพื่อนวีแชทก็มีรูปโปรไฟล์ของอาจารย์จิ่วโผล่มาด้วย เขาคุยวีแชทกับอาจารย์จิ่วได้แล้วสินะ

พอมองดูรายชื่อเพื่อนในวีแชทตอนนี้ ที่มีทั้งคายาโกะ อาจารย์เย่เหวิน และอาจารย์จิ่ว เขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ถ้าเขาสร้างกลุ่มวีแชทแล้วดึงทั้งสามคนเข้ามาอยู่ในกลุ่มเดียวกันมันจะเป็นยังไงนะ

พวกเขาจะทะเลาะกันไหมเนี่ย

แค่คิดภาพตามก็สยองแล้ว จากนั้นเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะกินข้าวก็ตั้งสมาธิ เสียงระบบอัตโนมัติก็ดังก้องขึ้นในหัว:

"ติ๊งต่อง~ เปิดกล่องของขวัญปริศนา ยินดีด้วย ทักษะของคุณได้รับการเลื่อนระดับเป็น พริบตาเลเวล 2!"

"ติ๊งต่อง~ เปิดไอเทมลึกลับ ยินดีด้วย คุณได้รับไอเทม หน้ากากสีขาว!"

หลินเสี่ยวลู่อึ้งไป ทักษะพริบตาของเขาอัปเลเวลแล้วเหรอ

แล้วไอเทม หน้ากากสีขาว นั่นล่ะ มันคืออะไร

ระหว่างที่กำลังสงสัยอยู่นั้น เสียงกริ่งประตูบ้านก็ดังขึ้น

เสียงทุ้มต่ำแยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิงดังมาจากนอกประตู "สวัสดีครับ ไอเทมลึกลับของคุณมาส่งแล้วครับ รบกวนออกมารับด้วยครับ"

หลินเสี่ยวลู่ตกใจสุดขีด ไอเทมนี่มีบริการส่งถึงบ้านด้วยเหรอเนี่ย

แล้วคนส่งเป็นใคร พนักงานของคณะทัวร์ท่องมิติอะไรนั่นเหรอ

[จบแล้ว]