บทที่ 74 - ปะทะอีกครา

บทที่ 74 - ปะทะอีกครา

ผ่านไปหนึ่งคืนโดยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้น

หลินเสี่ยวลู่ตื่นขึ้นมาในเวลาเก้าโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น หลังจากได้พักผ่อนมาสองวันสองคืน รอยฟกช้ำที่หน้าอกซึ่งถูกซอมบี้เล่นงานก็ทุเลาลงบ้างแล้ว พอลุกจากที่นอนเขาก็ไปล้างหน้าแปรงฟันง่ายๆ

ตอนนี้อาจารย์จิ่วกำลังสอนชาวบ้านท่องคัมภีร์เต๋าอยู่ ตำรวจหลายคนก็ท่องตามไปด้วย

อาจารย์จิ่วเห็นหลินเสี่ยวลู่ตื่นแล้ว จึงปล่อยให้ทุกคนท่องคัมภีร์กันไปก่อน ส่วนตัวเขาเดินมาหาเด็กหนุ่มแล้วยิ้มถาม "เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม"

หลินเสี่ยวลู่ที่กำลังแปรงฟันอยู่ มีฟองสีขาวเต็มปากพยักหน้าตอบอู้อี้

"หลับสบายดีครับอาจารย์จิ่ว"

หลินอาเจิ่วยิ้มรับบางๆ ก่อนจะพูดต่อ "อาตมาคาดว่าอย่างช้าที่สุดก็คืนนี้ ผีร้ายสองตนนั้นจะหลอมรวมเข้ากับซอมบี้อย่างสมบูรณ์ แล้วกลับมาโจมตีที่นี่อีกครั้ง เสี่ยวลู่ เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อมนะ"

"อันตรายมากไหมครับ"

"ย่อมต้องอันตรายอยู่แล้ว" อาจารย์จิ่วพูดเสียงเครียด "เจ้าต้องทำลายซอมบี้ตัวนั้นให้เป็นผุยผงภายในห้านาทีให้ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเราทุกคนต้องตายกันหมด"

พูดจบเขาก็ตบไหล่หลินเสี่ยวลู่เบาๆ แล้วพูดต่อ "ทั้งพละกำลังร่างกายของเจ้า ทั้งวิทยายุทธ์ และความสามารถที่ทำให้ทุกอย่างรอบตัวช้าลงได้นั้น ล้วนเหมาะเจาะกับการต่อกรกับซอมบี้เป็นอย่างยิ่ง

อาตมารู้ดีว่าการต่อสู้กับซอมบี้มันอันตรายแค่ไหน ยิ่งซอมบี้ตัวนี้มีผีร้ายสิงอยู่ถึงสองตน เต็มไปด้วยแรงอาฆาตแค้น โอกาสรอดแทบจะเป็นศูนย์ แต่พวกเราไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ จึงทำได้แค่พึ่งพาเจ้าเท่านั้น"

หลินเสี่ยวลู่พยักหน้าเงียบๆ

สำหรับเขาแล้ว จะโดนซอมบี้ฆ่าตาย หรือทำภารกิจพลาดจนต้องตาย ก็มีค่าเท่ากัน

ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว มีแต่ต้องสู้สุดชีวิตเท่านั้น

วันนั้นทั้งวัน หลินเสี่ยวลู่เอาแต่พักฟื้นร่างกายเงียบๆ เจียงหนิงก็ใจดีเอายาสมุนไพรแก้ฟกช้ำมาทาให้เขาอีกรอบ

และในไม่ช้า เวลาหนึ่งวันก็กำลังจะผ่านพ้นไป~

...

ช่วงเวลาประมาณห้าทุ่ม แม้จะมีกองไฟจากถังน้ำมันใบใหญ่ทั้งสี่ใบสาดส่อง แต่ทุกคนก็ยังคงสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นยะเยือก หลายคนถึงกับตัวสั่นงันงก หมอกดำทึบที่รายล้อมอยู่รอบด้านก็ดูเหมือนจะเริ่มหนาแน่นขึ้น

อาจารย์จิ่วรู้ดีว่านี่เป็นเพราะซอมบี้กำลังขยับเข้ามาใกล้พวกเขานั่นเอง ไอหยินจึงแผ่ซ่านมาถึงที่นี่ เขาจึงสั่งเสียงต่ำกับทุกคนว่า "สวดมนต์!"

สิ้นเสียงสั่ง ผู้สูงอายุกว่าสองร้อยคนบนลานกว้างและตำรวจอีกหกเจ็ดนายก็รีบนั่งเบียดเข้าหากันแล้วเปล่งเสียงสวดมนต์พร้อมเพรียงกัน:

"ธงชัยโบกสะบัดประจักษ์นาม ปราบมารร้ายพ้นภัยพาล ทวยเทพคุ้มครองป้องปัดภัย บาปกรรมสลายมลายสิ้น

สวดจบธงร่วงหล่นเมฆาลอยกลับฟ้า ล้วนรับบัญชาสวรรค์ห้ามล่าช้า..."

เมื่อเสียงสวดมนต์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและเป็นจังหวะ อาจารย์จิ่วก็สั่งให้หลินเสี่ยวลู่ถอดเสื้อออกแล้วนั่งขัดสมาธิ

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เด็กหนุ่มถอดเสื้อท่อนบนออก เผยให้เห็นเส้นสายกล้ามเนื้อที่อัดแน่นอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิ

ส่วนอาจารย์จิ่วก็ใช้นิ้วชี้ปาดไปที่ดาบเหรียญทองแดง นิ้วของเขากลายเป็นสีเลือดแดงฉานในทันที

จากนั้นเขาก็ใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดนั้นวาดคาถาลงบนหน้าอกของหลินเสี่ยวลู่อย่างรวดเร็ว

ยันต์สีเลือดแดงถูกวาดจากกึ่งกลางหน้าอกลากยาวลงไปจนถึงสะดือ

หลินเสี่ยวลู่ถามด้วยความสงสัย "อาจารย์จิ่ว นี่คือยันต์อะไรครับ"

"ยันต์เบญจเทวาจอมพลังแห่งเหมาซาน" อาจารย์จิ่วอธิบายไปพลางใช้นิ้วที่เปื้อนเลือดวาดยันต์ไปพลาง "ยันต์นี้จะทำให้เทพแห่งโรคระบาดทั้งห้าทิศของเต๋า ได้แก่ จาง หลิว จ้าว จง และสื่อ มาช่วยเสริมพลังให้เจ้า ทำให้เจ้าได้รับพละกำลังมหาศาลดั่งช้างสารในระยะเวลาสั้นๆ"

วาดคาถาเสร็จ อาจารย์จิ่วก็มองหลินเสี่ยวลู่พลางสั่ง "เจ้าลองดูสิ"

หลินเสี่ยวลู่ลุกขึ้นยืนด้วยความอยากรู้อยากเห็น ตอนนี้ตั้งแต่หน้าอก กล้ามท้อง ไปจนถึงสะดือของเขามียันต์สีเลือดลึกลับถูกวาดไว้ เขารู้สึกได้ถึงพละกำลังมหาศาลที่อัดแน่นอยู่ในตัว จึงลองยกเท้าขึ้นแล้วกระทืบลงพื้นเต็มแรง

"แครก!"

แผ่นหินเขียวบนพื้นแตกกระจายทันที! และเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย

"สุดยอด!" หลินเสี่ยวลู่อุทานเสียงหลง เจียงหนิงและคนอื่นๆ ที่กำลังสวดมนต์อยู่ด้านหลังก็พากันหันมามองด้วยความสนใจ

อาจารย์จิ่วพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก เขายิ้มแล้วพูดว่า "ตอนนี้ร่างกายของเจ้าฟันแทงไม่เข้าแล้ว แถมยังมีพละกำลังมหาศาล ถือว่ามีคุณสมบัติขั้นต้นพอที่จะเผชิญหน้ากับซอมบี้ได้แล้ว"

พูดจบ อาจารย์จิ่วก็เปิดกระเป๋าเป้ของตัวเองออกแล้วพูดรัวเร็ว "ชาวบ้านจะสวดมนต์คาถาสะกดวิญญาณของเต๋าอย่างต่อเนื่อง รวมกับยันต์ที่ติดไว้รอบๆ จะช่วยบั่นทอนพลังของซอมบี้ลงได้ในระดับหนึ่ง และท้ายที่สุด!"

อาจารย์จิ่วยกกระดานยันต์แปดทิศโจวอี้ขนาดใหญ่ออกมาจากย่าม สายตาจ้องมองเด็กหนุ่มที่มียันต์เลือดติดตัวอยู่เบื้องหน้าอย่างจริงจัง "อาตมาจะอยู่ที่นี่ ร่ายมหาเวทเบญจธาตุสยบฟ้า ช่วยเจ้าฆ่าซอมบี้เอง!"

พูดจบ อาจารย์จิ่วก็ยกมือขึ้นชูนิ้วทั้งห้า ใบหน้าภายใต้แสงไฟจากกองไฟดูลึกลับขณะเอ่ย "เสี่ยวลู่ เจ้ามีเวลาเพียงห้านาทีเท่านั้น หากผ่านไปห้านาทีแล้วเจ้ายังกำจัดซอมบี้ไม่ได้ พวกเราก็จบเห่กันหมด"

ได้ยินดังนั้นหลินเสี่ยวลู่ก็สูดลมหายใจเข้าลึก พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ทางฝั่งชาวบ้าน ถงเอ๋อร์ เจียงหนิง จางหย่ง และเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆ ต่างก็สวดมนต์ไปพลางมองมาที่เขาไปพลาง

หลังจากนั้นไม่นาน รอบบริเวณก็กลับมาหนาวเหน็บขึ้นอีกครั้ง

เปลวไฟในถังน้ำมันวูบไหวอย่างบ้าคลั่ง ชาวบ้านต่างหวาดกลัวสุดขีด ปากก็ยังคงสวดมนต์ไปเรื่อยๆ ขณะที่สองมือก็จับกันแน่น นั่งเบียดเสียดกัน สายตามองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดผวา

"ตึง~" เสียงทึบหนักดังแว่วมาจากในความมืด

เด็กหนุ่มท่อนบนเปลือยเปล่าที่มียันต์เลือดวาดอยู่กลางหน้าอก ก้าวออกมายืนขวางหน้าชาวบ้านที่นั่งขัดสมาธิอยู่ทั้งหมด

ส่วนอาจารย์จิ่วที่นั่งขัดสมาธิอยู่หน้าสุดของกลุ่มชาวบ้าน ก็มองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ก่อนจะค่อยๆ วางฝ่ามือลงบนใจกลางกระดานยันต์แปดทิศ

"ตึง!"

เสียงทึบหนักดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางความมืดมิด ร่างอันน่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้น

"แหม~ อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ~ คนเป็นเยอะแยะเลย~"

"คิกคิกคิก พี่ชาย มาเล่นกับหนานหนานไหมคะ"

ซอมบี้ร่างทะมึนที่แผ่ไอมรณะดำมืดน่าสะพรึงกลัวยืนตระหง่านอยู่ แต่ที่น่าขนลุกคือ บนบ่าทั้งสองข้างของหัวที่แห้งกรังของมัน กลับมีหัวอีกสองหัวงอกออกมา หัวหนึ่งคือจางจวนที่มีผมยาวสยาย ส่วนอีกหัวคือหนานหนานที่มัดผมแกละ

หัวของสองแม่ลูกงอกอยู่บนบ่าของซอมบี้ ส่งเสียงหัวเราะคิกคักชวนขนลุก ภาพอันสยดสยองนี้ทำเอาชาวบ้านทุกคนอกสั่นขวัญแขวน!

สามหัว ซอมบี้ตัวนี้มีถึงสามหัว ช่างน่ากลัวสุดขีดจริงๆ

หลินเสี่ยวลู่เองก็กลัวจนแทบฉี่ราด เขาทำได้เพียงกัดฟันยืนขวางหน้าซอมบี้ไว้ พร้อมกับพยายามปลอบใจตัวเองว่า หัวเยอะก็ใช่ว่าจะเก่งเสมอไป

ซอมบี้ตรงหน้าค่อยๆ ยกแขนแข็งทื่อทั้งสองข้างขึ้น เล็งกรงเล็บสีดำแหลมคมมาทางหลินเสี่ยวลู่ ส่วนสองแม่ลูกที่อยู่ซ้ายขวาก็พากันส่งเสียงหัวเราะแสบแก้วหู

เมื่อเห็นภาพนี้ เด็กหนุ่มก็สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะแผดเสียงคำรามก้อง:

"ลุย!"

"โฮก!!!" ซอมบี้แผดเสียงร้องคำราม ร่างทั้งร่างพุ่งกระโจนเข้ามา กรงเล็บซอมบี้เหยียดตรงหมายจะควักไส้เด็กหนุ่มให้ได้

ส่วนเด็กหนุ่มก็พุ่งทะยานเข้าไปหาพร้อมกับชูหมัดขึ้นสูง!

"ย่าห์!"

ด้านหลัง อาจารย์จิ่วที่ควบคุมกระดานยันต์แปดทิศอยู่ก็เริ่มหมุนกระดาน

"แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก~"

เมื่อกระดานยันต์แปดทิศหมุน ก็เกิดเสียงดังกังวานราวกับโลหะกระทบกัน และที่ขอบกระดานก็ปรากฏตัวอักษรจีนโบราณขนาดใหญ่คำว่า "ทอง" ขึ้น! ตัวอักษรนั้นหันตรงไปยังสนามรบของหลินเสี่ยวลู่และซอมบี้พอดี!

"เช้ง!!!"

หลินเสี่ยวลู่ชะงักไป ในเสี้ยววินาทีที่เขาเหวี่ยงหมัดออกไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ บนตัวเขาก็ปรากฏชุดเกราะสีทองอร่ามขึ้นมา และในมือก็มีขวานยักษ์สีทองสลักลายดอกไม้อยู่ เขาใช้ขวานนั้นสับเข้าที่หัวของซอมบี้เต็มแรง

[จบแล้ว]