บทที่ 3 ค่ายชิงซาน

หน้าที่สามในหมวด 'รายการเวทมนตร์' เป็นเวทมนตร์ที่ดรูอิดสามารถเรียนรู้ได้

ด้วยเลเวลปัจจุบัน เธอสามารถเรียนรู้เวทมนตร์วงแหวนระดับ 0 และระดับ 1 ได้

เธอลองเปิดอ่านเวทมนตร์วงแหวนระดับ 0 ที่ง่ายที่สุดดูสองสามบท ก่อนจะถอดใจอย่างเงียบๆ

เวทมนตร์นั้นเรียนรู้ยากกว่าทักษะมาก มันเป็นศาสตร์ที่เธอไม่คุ้นเคยและต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนัก เธอจำเป็นต้องหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อใช้ศึกษามันเสียก่อน

แม้จะยุ่งยากกว่าเดิม แต่มู่อิงกลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก สิ่งที่เรียนรู้มาด้วยตัวเองถึงจะนับว่าเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง การพึ่งพาเพียงระบบเกมวันสิ้นโลกที่ไม่รู้ที่มาที่ไปนี้ทำให้เธอรู้สึกระแวง เธอยังวางแผนไว้ว่าจะฝึกฝนทั้งสามภาษาให้คล่องแคล่วกว่าเดิมด้วย

หน้าถัดไปคือ 'ตรวจสอบไอเทม' ซึ่งมีไว้สำหรับระบุคุณสมบัติของสิ่งของ เมื่อเปิดดูหน้าต่างกระดานสนทนา ส่วนของกระดานจัดอันดับที่เป็นสีเทาด้านบนยังคงไม่เปิดใช้งาน ส่วนพื้นที่พูดคุยสาธารณะด้านล่างแม้จะเปิดใช้งานแล้วแต่ก็ยังคงว่างเปล่า

เป็นไปได้ว่าตอนนี้น่าจะยังไม่ค่อยมีใครได้รับสิทธิ์ผู้เล่น หรือต่อให้มี พวกเขาก็คงยังไม่มีเวลามาพิมพ์ข้อความที่นี่ การหาข้อมูลจากในนี้คงสู้การค้นหาผ่านอินเทอร์เน็ตไม่ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น มู่อิงจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า "เอ๊ะ? มันอยู่ในนี้ชัดๆ ฉันเพิ่งหยิบออกมาดูเวลาเมื่อไม่นานมานี้เอง ทำตกเหรอเนี่ย"

เมื่อทบทวนดูอีกที เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้ โทรศัพท์เครื่องตั้งใหญ่ แถมมือของเธอก็ล้วงอยู่ในกระเป๋าตลอดเวลาจนกระทั่งดึงมือออกตอนที่มีดาวตกตกลงมา บริเวณรอบๆ นี้ก็ไม่มี มันจะอันตรธานหายไปเฉยๆ ได้ยังไง?

ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องเหนือธรรมชาติอย่างเกมวันสิ้นโลกยังเกิดขึ้นได้ กะอีแค่โทรศัพท์หายก็คงเป็นเรื่องปกตินั่นแหละ

มู่อิงวิ่งกลับไปที่ริมจุดชมวิวแล้วทอดสายตามองออกไป เธอเห็นว่าเส้นทางขึ้นเขาที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนกำลังตกอยู่ในสภาพนองเลือดสุดอนาถ และยังมีเสียงกรีดร้องแว่วมาตามสายลมให้ได้ยินเป็นระยะ

จากสิ่งที่เธอได้ยินและพบเห็นก่อนหน้านี้ ซอมบี้หนึ่งตัวจะปรากฏขึ้นข้างกายทุกคน การสังหารซอมบี้จะทำให้ได้รับสิทธิ์ผู้เล่นเกมวันสิ้นโลกและสามารถล็อกอินเข้าสู่เกมได้ ดังนั้น สถานที่ที่มีคนเยอะจึงยิ่งอันตราย

ตอนนี้เธอมีแค่มีดปังตอเพียงเล่มเดียว แถมการฆ่าซอมบี้ตัวเมื่อครู่ก็อาศัยจังหวะทีเผลอ แม้เธอจะมีประสบการณ์ใช้ชีวิตในป่ามาอย่างโชกโชน และพอจะรับมือซอมบี้ตัวต่อตัวได้ แต่ถ้ามามากกว่าหนึ่งตัว เธอก็คงทำได้แค่วิ่งหนีเท่านั้น

ดังนั้น วิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือการหาสถานที่เหมาะๆ เพื่อเปิดใช้งานป้ายคำสั่งลอร์ดที่เธอเก็บได้ก่อนหน้านี้ ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นอาณาเขต มันก็ควรจะมีระบบป้องกันความปลอดภัยบ้างถูกไหม?

ความคิดแรกของมู่อิงคือบริเวณใกล้กับถ้ำของสืออินในป่าลึก

ที่นั่นมีของใช้สำหรับดำรงชีพเก็บตุนไว้ แถมยังไร้ผู้คน อีกทั้งเธอยังคุ้นเคยกับภูมิประเทศเป็นอย่างดี น่าเสียดายที่แม้ในป่าลึกจะไม่มีคน แต่ก็เต็มไปด้วยอันตรายมากมาย โดยเฉพาะสัตว์นักล่าที่น่าปวดหัวยิ่งกว่าพวกซอมบี้เสียอีก จะมีก็แค่พื้นที่อาณาเขตของฝูงหมาป่าสืออินเท่านั้นที่ปลอดภัย

ปกติแล้วสืออินจะเป็นคนคอยรับส่งเธอเสมอ หากต้องเดินเท้ากลับไปเองคงใช้เวลานานมาก เธอจึงต้องพับความคิดนี้เก็บไป

แต่เมื่อลองคิดดูอีกที อาณาเขตก็ไม่ควรตั้งอยู่ในที่ทุรกันดารจนเกินไป ไม่อย่างนั้นคงขาดแคลนผู้คนและพัฒนาได้ยาก หากตอนนี้สืออินยังไม่ได้ไปรับการสืบทอดพลัง การฆ่าซอมบี้คงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาแน่นอน และเขาจะต้องแกะรอยตามกลิ่นมาหาเธอได้ในไม่ช้า ถึงตอนนั้นค่อยให้เขาช่วยขนเสบียงมาให้ก็ยังได้

ทางเลือกถัดมาของเธอคือการหาสถานที่ใกล้ๆ ที่คนพลุกพล่านน้อย มีภูมิประเทศราบเรียบ และค่อนข้างง่ายต่อการหาเสบียง

อ่างเก็บน้ำทะเลสาบจันทราดูน่าจะเข้าท่าดีไหมนะ?

อ่างเก็บน้ำทะเลสาบจันทราตั้งอยู่ในเขตวนอุทยานเช่นกัน แต่อยู่ไปอีกทิศทางหนึ่งภายในหุบเขาที่โอบล้อมด้วยภูเขา ตัวอ่างเก็บน้ำนั้นไม่ใหญ่มากนัก แต่พื้นที่ของหุบเขากินบริเวณกว้างขวาง แม้ในหุบเขาจะมีป่าไม้หนาทึบ ทว่าพื้นที่โดยรวมกลับค่อนข้างราบเรียบ

มีเส้นทางเดินเขาเชื่อมไปถึงที่นั่นด้วย หากจะเข้าไปจากด้านนอกก็ต้องเดินข้ามเขาไปหนึ่งลูก ตอนนี้น่าจะยังไม่มีคนอยู่ที่นั่นมากนัก

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือมันอยู่ค่อนข้างไกลจากตีนเขา การหาเสบียงอาจจะยากสักหน่อย แต่อย่างไรเสีย เธอก็ยังมีน้ำเปล่าหนึ่งขวดกับขนมปังอีกสองสามชิ้นในกระเป๋าเป้ ซึ่งน่าจะเพียงพอให้ประทังชีวิตรอดไปได้สำหรับวันนี้

มู่อิงคิดว่าที่นั่นดูเหมาะสมทีเดียว อีกทั้งเธอยังคุ้นชินกับเส้นทางในวนอุทยานเป็นอย่างดี เธอเพียงแค่ต้องเดินขึ้นเขาไปอีกนิด ลัดเลาะข้ามสันเขาไปฝั่งตรงข้าม แล้วค่อยเดินลงเขาไปก็ถึงแล้ว

เธอกระชับมีดปังตอในมือให้แน่น แล้วเคลื่อนกายฝ่าดงไม้ไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึงบริเวณหลังเขา เธอก็หาจุดที่มีทัศนวิสัยเปิดกว้างเพื่อมองลงไปเบื้องล่าง พื้นที่โดยรอบทะเลสาบจันทราซึ่งมีรูปทรงโค้งคล้ายพระจันทร์เสี้ยวดูรกร้างและเงียบสงบเอามากๆ

ทว่าเมื่อเดินเข้าไปใกล้ทะเลสาบมากขึ้น เธอกลับพบเต็นท์สีเขียวขี้ม้ากางอยู่กลางป่า โดยมีโต๊ะและเก้าอี้พับล้มระเนระนาดอยู่ข้างๆ บริเวณริมทะเลสาบยังมีถังน้ำและคันเบ็ดตกปลาวางทิ้งไว้ด้วย

เจ้าของข้าวของเหล่านี้น่าจะเป็นพวกที่มาตั้งแคมป์ตกปลาค้างคืนเมื่อคืนนี้ ระหว่างที่กำลังตกปลาในตอนเช้า คงจะถูกซอมบี้จู่โจมจนแขนขาดและติดเชื้อไปด้วย ตอนนี้พวกมันจึงเดินเตร็ดเตร่ไปมาอยู่ใกล้ๆ เต็นท์

ซอมบี้สองตัวค่อนข้างรับมือยาก แถมการถูกกัดก็ทำให้กลายเป็นซอมบี้ได้จริงๆ ด้วยมีดปังตอเล่มสั้นที่มีอยู่ การเข้าไปต่อสู้ระยะประชิดจึงเสี่ยงเกินไป

โชคดีที่ในป่ามีพุ่มไม้และหนามอยู่เต็มไปหมด ต่อให้พวกมันจะสังเกตเห็นมู่อิง การจะเดินตามมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกมันเอาแต่เดินทื่อๆ พุ่งตรงมาหาเธอจนสะดุดสิ่งกีดขวางล้มลุกคลุกคลานไปหลายรอบ แถมความเร็วในการเคลื่อนที่ก็ยังเชื่องช้า พอๆ กับความเร็วในการเดินปกติของคนเราเท่านั้น

มู่อิงสลัดพวกมันทิ้งและวิ่งตรงไปยังบริเวณต้นน้ำของอ่างเก็บน้ำทะเลสาบจันทรา เธอหาสถานที่ที่เหมาะสมได้แล้วก็กดใช้งานป้ายคำสั่งลอร์ดทันที

【โปรดตั้งชื่ออาณาเขตของคุณ】

"ในเมื่อมันอยู่ใกล้กับป่าชิงซาน งั้นก็ตั้งชื่อว่า ชิงซาน แล้วกัน" มู่อิงพิมพ์ตัวอักษรคำว่า ชิงซาน ลงไปอย่างรวดเร็ว

【โหลดหน้าการก่อสร้างอาณาเขตเสร็จสิ้น โปรดสร้างอาณาเขตด้วยตัวคุณเอง】

คู่มือผู้เล่นปรากฏหน้ากระดาษเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหน้า คือ 'การก่อสร้างอาณาเขต'

【ชื่ออาณาเขต: ค่ายชิงซาน ระดับอาณาเขตแบ่งออกเป็น ค่าย หมู่บ้าน ตำบล และเมือง ระดับของอาณาเขตจะประเมินภาพรวมจากข้อมูลต่างๆ เช่น พื้นที่อาณาเขต สิ่งปลูกสร้าง และจำนวนประชากร】

【ลอร์ด: มู่อิง】

【พลังงาน: 300 สามารถใช้สร้างแบบแปลน เร่งความเร็วการก่อสร้าง และใช้เป็นพลังงานขับเคลื่อนสิ่งปลูกสร้างได้ ไอเทมมีมูลค่าสามารถนำมาแปลงเป็นพลังงานในอาณาเขตได้ เช่น วัสดุ เงิน ค่าประสบการณ์ ฯลฯ】

【ขนาด: 0 สามารถกำหนดขอบเขตของอาณาเขตได้โดยการสร้างสิ่งปลูกสร้างสำหรับป้องกันอาณาเขต】

【สิ่งปลูกสร้าง: ไม่มี】

【ประชากร: 1】

【แบบแปลน: รอการออกแบบ】

【กฎระเบียบ: รอการกำหนด】

【วัสดุ: ไม่มี】

ข้อมูลแทบทุกอย่างว่างเปล่า ภาพม่านพลังป้องกันที่วาดฝันว่าจะกางออกทันทีที่ก่อตั้งอาณาเขตไม่ได้เกิดขึ้นจริงเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าป้ายคำสั่งลอร์ดถูกกดใช้งานไปเสียเปล่า

แม้ว่าสิ่งปลูกสร้างในอาณาเขตจะสามารถเนรมิตขึ้นมาได้ด้วยการคลิกเพียงครั้งเดียวเหมือนในเกม แต่ทั้งหมดก็ต้องแลกมาด้วยพลังงาน วัสดุ และแบบแปลน ซึ่งพลังงานเริ่มต้นนั้นมีให้แค่ 300 แต้มเท่านั้น

ระบบแบบแปลนมีเทมเพลตสิ่งปลูกสร้างพื้นฐานเตรียมไว้ให้ นอกจากนี้ลอร์ดยังสามารถออกแบบเอง หรือนำไปแลกเปลี่ยนกับแบบแปลนที่มีอยู่แล้วก็ได้

ไม่ว่าจะเป็นการแปลงดีไซน์ให้กลายเป็นแบบแปลนที่พร้อมใช้งาน หรือการใช้เทมเพลตสิ่งปลูกสร้างที่มีมาให้ในเกม ล้วนต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเป็นพลังงานตามแต่เงื่อนไขของแบบแปลนนั้นๆ

ตอนนี้เอาเรื่องอื่นพักไว้ก่อน สิ่งแรกที่เธอต้องทำคือการสร้างม่านพลังเพื่อคลุมอาณาเขตเอาไว้

มู่อิงเปิดหน้าต่างแบบแปลนขึ้นมา แล้วกดดูเทมเพลตม่านพลังป้องกันอาณาเขตที่มีอยู่ ซึ่งมันมีให้เลือกเพียงอันเดียว

【สิ่งปลูกสร้าง: ม่านพลังป้องกันอาณาเขต】

【คุณสมบัติ: ปกป้องอาณาเขต คัดกรองบุคคล สามารถปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ตามต้องการ รูปแบบเริ่มต้นคือการล่องหน ในสถานะพื้นฐานสามารถครอบคลุมพื้นที่อาณาเขตได้ 500 ตารางเมตร ป้องกันการโจมตีตั้งแต่เลเวล 1 ลงมา สามารถใช้พลังงานเพื่อเพิ่มคุณสมบัติอื่นๆ ได้】

【วัสดุที่ต้องใช้: ใช้พลังงาน 100 แต้มในการก่อสร้างครั้งแรก สถานะพื้นฐานเผาผลาญพลังงาน 10 แต้มต่อวัน การขยายอาณาเขตหรือเปิดใช้งานคุณสมบัติเพิ่มเติมต้องใช้พลังงานมากขึ้น】

【เงื่อนไขการแปลงแบบแปลน: พลังงาน 100 แต้ม】

มู่อิงทำการแปลงแบบแปลนและสั่งก่อสร้างทันที โดยปล่อยรูปลักษณ์ให้เป็นแบบล่องหนตามค่าเริ่มต้นไปก่อน

วงแหวนพลังงานโปร่งแสงแผ่ขยายออกไป กลายเป็นม่านพลังใสแจ๋วที่เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แต่มู่อิงยังคงสัมผัสได้ถึงขอบเขตของมันอย่างชัดเจน

เธอเดินไปที่ขอบม่านพลังแล้วลองใช้มีดปังตอฟันดู จึงพบว่าเธอสามารถโจมตีจากด้านในออกไปด้านนอกได้ แต่ไม่สามารถโจมตีจากด้านนอกเข้ามาด้านในได้

เมื่อมีม่านพลังชั้นนี้คอยคุ้มกัน เธอก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง แม้ว่ามันจะกันได้แค่การโจมตีเลเวล 1 ลงมา แต่พวกซอมบี้ก็เป็นแค่มอนสเตอร์เลเวล 1 และตอนนี้ก็ยังไม่พบมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่านี้ ดังนั้นม่านพลังนี้ก็น่าจะเพียงพอสำหรับการใช้งานชั่วคราวแล้ว