บทที่ 2 ยาดัดแปลงพันธุกรรมอันทรงพลัง

เฉินหยวนยังมองเห็นรถหรูและนาฬิกาในนั้นด้วย ตั้งแต่เรือสำราญไปจนถึงเรือดำน้ำ หรือจะของชิ้นเล็กอย่างไฟแช็กก็มีให้เลือกสรรครบครัน ราคาไม่มีเพดานสูงสุด แต่ราคาต่ำสุดก็ต้องใช้หนึ่งแต้มตำนานหากลองคำนวณอัตราแลกเปลี่ยนเป็นเงินหยวนดูแล้ว นั่นหมายความว่าไฟแช็กหนึ่งอันหรือน้ำแร่หนึ่งขวดในระบบนี้ขายกันในราคาหนึ่งพันหยวนเลยทีเดียว...

เฉินหยวนกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วถามว่า "แล้วเงินหยวนแลกเป็นแต้มตำนานได้ไหมครับ?"

[ไม่ได้!]

เฉินหยวนเข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าเจ้าแต้มตำนานนี้มีค่ามากกว่าเงินหยวนตั้งเยอะ!

แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ถามด้วยความสงสัยว่า "แล้วผมจะหาแต้มตำนานได้ยังไง?"

[รางวัลจากการทำภารกิจสำเร็จ หรือใช้สิ่งของหายากมาแลกเปลี่ยน]

เฉินหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกลับไปมองที่ภารกิจ แต่เขากลับไม่เห็นว่ารางวัลภารกิจอยู่ที่ไหน จึงรีบถามระบบทันที

[หลังจากภารกิจเสร็จสิ้น จะมีการสรุปรางวัลภารกิจในขั้นตอนสุดท้ายผ่านการประเมินคะแนนและสิ่งของที่อัปโหลด]

เฉินหยวนถึงบางอ้อ ดูเหมือนว่ารางวัลสุดท้ายที่จะได้รับจะขึ้นอยู่กับกระบวนการและผลลัพธ์ มิน่าล่ะถึงไม่มีการระบุรางวัลไว้ชัดเจน

แต่พอเขาได้สติกลับมาและมองดูขาซ้ายที่พันเฝือกเอาไว้ เขาก็ได้แต่ยิ้มขมขื่นอย่างช่วยไม่ได้ "ระบบ ตอนนี้ขาผมหักแบบนี้ ผมจะไปทำภารกิจได้ยังไงล่ะครับ"

ระบบเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะมีข้อความปรากฏขึ้นมา

[ตรวจพบว่าโฮสต์อยู่ในสถานะบาดเจ็บ (กระดูกหน้าแข้งขาขวาหัก) ยาดัดแปลงพันธุกรรม(ระดับเริ่มต้น)ในระบบร้านค้าลดราคาชั่วคราวเหลือ 1000แต้มตำนานเพื่อให้โฮสต์เลือกซื้อ]

เฉินหยวนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะดีใจสุดขีด

นั่นมันของราคาเดิมตั้งหนึ่งหมื่นแต้มเลยนะ แม้จะไม่รู้ว่าทำไมราคายาดัดแปลงพันธุกรรมระดับเริ่มต้นกับระดับกลางและระดับสูงถึงต่างกันขนาดนี้ แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นของดีที่ตอนนี้เขาไม่มีปัญญาซื้อในราคาปกติแน่นอน!

โดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว เฉินหยวนจ้องมองไปที่ไอเทมลำดับแรกในระบบร้านค้าที่มีป้ายราคากำกับไว้ 1000แต้มตำนานและมีข้อความแสดงว่าซื้อได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น แล้วเขาก็กดเลือกทันที

[ยืนยันการซื้อยาดัดแปลงพันธุกรรม(ระดับเริ่มต้น)หรือไม่?]

"ยืนยัน!"

เมื่อเขายืนยัน หน้าจอแสดงผลในระบบร้านค้าก็หายวับไป

เฉินหยวนมองซ้ายมองขวา ก่อนจะถามด้วยความงงงวยว่า "แล้วของที่ผมซื้อล่ะ? มันควรจะปรากฏขึ้นมาตรงหน้าผมแบบฟิ้วเลยไม่ใช่เหรอ?"

ระบบ: "......"

[คำแนะนำ: ของที่ซื้อจากระบบจะไปปรากฏอยู่ในคลังเก็บของระบบ โฮสต์สามารถนำออกมาได้ด้วยตนเอง]

[คำเตือนพิเศษ: สิ่งของที่นำออกมาแล้วจะไม่สามารถนำกลับไปไว้ในพื้นที่ระบบได้อีก (ยกเว้นโดรนสำหรับไลฟ์สดโดยเฉพาะ)]

เฉินหยวนอึ้งไปเล็กน้อย แต่เขาก็หาเจอยาดัดแปลงพันธุกรรมสีเหลืองเข้มในหน้าที่อยู่ถัดจากโดรนและชุดดำน้ำ

เจอของแล้วก็จริง แต่พอได้เห็นคำเตือนของระบบ เฉินหยวนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะตอนแรกนึกว่าจะมีกระเป๋าเป้ฟรีให้ใช้เสียอีก ที่ไหนได้ดันไม่ให้เอาของกลับเข้าไปเก็บซะงั้น

เมื่อได้รับรู้ถึงความคิดของเฉินหยวน ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง:

"ติ๊ง! ระบบมีพื้นที่สำหรับจัดเก็บสิ่งของ แต่ไม่ได้ให้บริการฟรี สามารถหาซื้อได้ในร้านค้า"

เฉินหยวนกลับมาตื่นเต้นอีกครั้งทันที นี่มันไม่ต่างอะไรกับแหวนมิติเลยนี่นา! เพราะใครจะอยากแบกของพะรุงพะรังเวลาออกไปผจญภัยกันล่ะ?

เขาจึงรีบค้นหาในระบบร้านค้าทันที พอหาเจอปุ๊บ เฉินหยวนก็ได้แต่มุมปากกระตุกแล้วถามว่า "ระบบ นี่คุณเอาจริงเหรอ?"

[สิ่งของในระบบร้านค้ามีความสมเหตุสมผลและเหมาะสม! โปรดอย่าตั้งข้อสงสัยในความสามารถด้านการประเมินของระบบ!]

เฉินหยวนจ้องมองสินค้าที่ระบุว่าเป็นพื้นที่จัดเก็บในระบบด้วยความพูดไม่ออก

[พื้นที่จัดเก็บภายในระบบ (หนึ่งลูกบาศก์เมตร): ราคา 10000แต้มตำนาน]

หากเทียบกับอัตราแลกเปลี่ยนเงินหยวน พื้นที่ระบบเพียงหนึ่งลูกบาศก์เมตรมีราคาสูงถึงสิบล้านหยวน!

นี่มันแพงกว่าราคาที่ดินในเซี่ยงไฮ้เสียอีก ราคาบ้านที่แพงที่สุดในเซี่ยงไฮ้แค่ตารางเมตรละสามแสนสามหมื่นหยวนเท่านั้น! แต่นี่ต่างกันถึงสามสิบเท่า!

ทว่าเฉินหยวนลองคิดดูอีกทีก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผลอยู่บ้าง เพราะนั่นมันคือพื้นที่มิตินะ! ต่อให้จะมีแค่หนึ่งลูกบาศก์เมตร แต่มันจะช่วยให้เขาสะดวกสบายขึ้นมากในตอนที่ไปผจญภัย!

อย่าดูถูกว่าหนึ่งลูกบาศก์เมตรมันเล็กนะ! มันสามารถใส่ของได้ตั้งมากมายเชียวล่ะ!

แต่ยังไงซะตอนนี้เขาก็ยังไม่มีปัญญาซื้ออยู่ดี จึงหันมาให้ความสนใจกับยาดัดแปลงพันธุกรรมที่เพิ่งซื้อมาแทน

เขาจ้องมองมันแล้วท่องในใจให้นำออกมา วินาทีต่อมามันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

เฉินหยวนหยิบขึ้นมาพิจารณาดู บนเปลือกนอกที่เป็นโลหะมีส่วนที่เป็นกระจกอยู่ เมื่อเขย่าเบาๆ ก็จะเห็นของเหลวสีเหลืองเข้มที่อยู่ข้างในกระเพื่อมตามแรงเขย่า

"ดื่มเลยใช่ไหมครับ?"

[ใช่!]

เฉินหยวนกลืนน้ำลายก่อนจะหาช่องเปิด มันคือปุ่มกดอันหนึ่ง เมื่อกดลงไปส่วนบนก็เปิดออกเป็นช่อง ภายในคือของเหลวของยาดัดแปลงพันธุกรรม

เขาลองเอามาจ่อที่จมูกแล้วดมดู ก่อนจะชะงักไป

"เอ่อ... กลิ่นส้มงั้นเหรอ!?"

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาแล้วดื่มเข้าไปในอึกเดียว

รสชาติหวานหอมของส้มพุ่งพล่านไปทั่วทั้งปาก เมื่อพบว่าไม่มีรสชาติประหลาด เฉินหยวนก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"อืม รสชาติไม่เลวเลยนี่นา!"

เขาอุทานออกมาเบาๆ ก่อนจะถามว่า "จริงด้วยระบบเจ้ายานี่ใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเห็นผลลัพธ์ล่ะ?"

[3]

"เอ่อ... สามวันเหรอครับ?"

[2]

[1]

เฉินหยวน: "......"

เมื่อระบบนับถอยหลังจบ เฉินหยวนก็ค้นพบความเปลี่ยนแปลงในร่างกายทันที เขารู้สึกถึงขุมพลังที่หลั่งไหลไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย และร่างกายก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย

ตรงตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บมีความรู้สึกร้อนรุ่มรุนแรงยิ่งกว่า พร้อมกับความรู้สึกคันยิบๆ

เขาบีบกำปั้นแน่น รู้สึกราวกับว่าตนเองสามารถต่อยล้มวัวได้ทั้งตัว!

แน่นอนว่าเขาทำไม่ได้หรอก มันเป็นแค่ความรู้สึกหลอกๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าพละกำลังของตัวเองเพิ่มขึ้นมากจริงๆ

เขาลองแตะหน้าผากดู แล้วพบว่าอาการร้อนวูบวาบไปทั้งตัวไม่ใช่เรื่องมโนไปเอง แม้แต่ในห้องที่เปิดแอร์อยู่ เขายังมองเห็นควันจางๆ ลอยออกมาจากแขนที่พ้นเสื้อผ้าออกมา

แขนของเขาค่อยๆ ขยายขนาดขึ้น เส้นกล้ามเนื้อเริ่มนูนเด่นขึ้นมาเป็นลอนสวย

พอกลับเข้าสู่สภาวะปกติ แขนของเขาดูใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เขาเลิกเสื้อขึ้นดู บนหน้าท้องปรากฏกล้ามเนื้อซิกซ์แพ็กออกมาถึงหกก้อน เพียงแต่ที่หน้าอกยังไม่มีกล้ามเนื้อหน้าอกปรากฏออกมาเท่านั้น

ขาของเขาไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไปแล้ว เพียงแต่พอยังใส่เฝือกอยู่ จึงมีความรู้สึกอึดอัดรำคาญใจส่งมาเป็นระยะ

แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะแกะเฝือกออกในทันที เพราะยังอยู่ในโรงพยาบาล เมื่อวานเพิ่งจะเข้าเฝือกไป วันนี้ถ้าแกะออกเลย แล้วเกิดพยาบาลมาเห็นเข้า จะไม่ถูกมองว่าเป็นปาฏิหาริย์จนกลายเป็นข่าวดังไปเหรอ

ถ้าเกิดถูกมองว่าเป็นพวกมีร่างกายพิเศษ แล้วถูกจับไปขังเป็นหนูทดลองล่ะก็คงจบเห่กันพอดี

เขากดกริ่งเรียกพยาบาล เมื่อพยาบาลมาถึงเขาก็แจ้งความประสงค์ขอออกจากโรงพยาบาล

เพราะอาการแค่กระดูกหักและได้รับการปฐมพยาบาลเรียบร้อยแล้ว โรงพยาบาลจึงไม่ถึงกับต้องกักตัวไว้ดูอาการ และเขาก็ไม่ได้มีโรคร้ายแรงอื่นใด

หลังจากเซ็นชื่อในหนังสือรับรองความรับผิดชอบแล้ว เฉินหยวนก็ใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินกะเผลกออกจากโรงพยาบาล แล้วเรียกแท็กซี่หน้าโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้าน

เขาเป็นเด็กกำพร้า แม้จะมีเพื่อนอยู่บ้าง แต่คนอื่นก็กำลังทำงานกันอยู่ เขาจึงไม่อยากไปรบกวนคนอื่น อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก สามารถกลับบ้านเองได้

เมื่อถึงบ้านและปิดประตูลง เขาก็รีบพุ่งไปที่ห้องน้ำเพื่อเริ่มแกะเฝือกที่ขาออกทันที