บทที่ 7 ผู้จัดการโจวผู้กระตือรือร้น
บทที่ 7 ผู้จัดการโจวผู้กระตือรือร้น
เมื่อช่วงเช้าของวันนี้
ในแวดวงนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ละแวกนี้
มีข่าวลือแพร่สะพัดออกไป!
นั่นก็คือ... ห้องพักทั้งสองตึกของอาคารหมายเลขหนึ่งในจวินเยว่ฮวาถิง ถูก 'คุณหลิน' ผู้ลึกลับเหมาซื้อไปหมดแล้ว!!
แถมยัง!!
ยังไม่ได้ปล่อยเช่าอีกด้วย!!
ด้วยเหตุนี้ นายหน้าทุกคนจึงพยายามอย่างยิ่งที่จะหาทางติดต่อกับคุณหลินสุดลึกลับท่านนี้!
ทว่า... กลับไม่มีใครมีช่องทางการติดต่อเลยแม้แต่คนเดียว!!
แต่นึกไม่ถึงว่าในเวลานี้!
คุณหลินผู้ลึกลับคนนั้น กลับมาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว!
เรื่องนี้จะไม่ทำให้เขาตื่นเต้นจนเนื้อเต้นได้อย่างไร?!
"ถ้าเกิดในโครงการจวินเยว่ฮวาถิงไม่มีเจ้าของร่วมคนอื่นที่เหมาซื้อตึกสองตึกแล้วแซ่หลินอีก... ก็น่าจะเป็นผมนี่แหละ"
หลินม่อนั่งอยู่บนโซฟาด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
เขายกน้ำชาขึ้นจิบพลางเอ่ย
"เอื๊อก!"
พนักงานนายหน้าลอบกลืนน้ำลายลงคอ
เขาจ้องมองหลินม่อด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นสุดขีด!!
เวลานี้คุณหลินมีห้องพักที่ต้องการปล่อยเช่าอยู่ในมือถึงหนึ่งร้อยยี่สิบห้อง!
ถ้าเกิดปล่อยเช่าได้หมดล่ะก็... ค่าคอมมิชชันของเขา...
ในวินาทีนี้ สีหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะคุมสติไม่อยู่!
"ตกลงว่าผมต้องรออีกนานไหม?"
หลินม่อหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ยถาม
ฉับพลันนั้น พนักงานนายหน้าก็เรียกสติกลับคืนมาได้ เขารีบลุกลี้ลุกลนตอบ
"ขออภัยด้วยคุณหลิน พอดีผมเผลอใจลอยไปหน่อย ออเดอร์ของคุณมันใหญ่เกินไปจริงๆ ลำพังตัวผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ รบกวนคุณหลินกรุณารอสักครู่ เดี๋ยวผมจะรีบไปตามผู้จัดการมาให้"
พูดจบเขาก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบตรงเข้าไปในห้องทำงานผู้จัดการทันที
ภายในห้องทำงานผู้จัดการในเวลานี้
ผู้จัดการโจวแห่งเลี่ยนเจียกำลังถือสายคุยโทรศัพท์อยู่
"ผู้จัดการโจว!"
พนักงานนายหน้าคนนั้นวิ่งพรวดพราดเข้ามาพลางส่งเสียงเรียก
ทางด้านผู้จัดการโจวพอเห็นแบบนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที
จ้องมองพนักงานผู้น้อยตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
"ถือสายรอสักครู่นะ"
เขาเอ่ยกับปลายสาย
ก่อนจะเอามือป้องหูฟังโทรศัพท์เอาไว้ แล้วหันมาตวาดใส่พนักงานนายหน้าคนนั้น
"มีเรื่องอะไร! ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่!"
"ผู้จัดการโจว คุณหลิน... คุณหลินมาแล้ว!"
"คุณหลิน? คุณหลินคุณหลีที่ไหนกัน เรื่องขี้ประติ๋วแค่นี้..."
ผู้จัดการโจวกำลังจะอ้าปากด่าต่อ
ทว่าจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้!
ดวงตาของเขาเบิกกว้างแทบถลน หันขวับมาจ้องพนักงานผู้น้อยด้วยลมหายใจที่เริ่มติดขัด!
พลางโพล่งถาม
"คุณหลิน? คุณหลินคนที่เหมาซื้อตึกจวินเยว่ฮวาถิงไปสองตึกคนนั้นน่ะนะ?!"
"ใช่แล้วผู้จัดการ"
สิ้นประโยคยืนยันนั้น
ผู้จัดการโจวก็หันไปพูดส่งท้ายกับปลายสายอีกสองสามคำ
จากนั้นก็กดวางสายทันที จัดการจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่พลางสั่งการ
"แล้วยังไม่รีบนำทางไปอีก! อย่าปล่อยให้คุณหลินต้องรอนานสิ!"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า
พนักงานนายหน้าผู้น้อยก็ได้แต่มุมปากกระตุก
นี่มัน... โคตรจะอยู่เป็นเลย!
เขาแอบค่อนขอดอยู่ในใจ
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินนำผู้จัดการโจวออกไปด้านนอกอยู่ดี
ที่โถงต้อนรับ
ทันทีที่ผู้จัดการโจวได้เห็นหน้าหลินม่อ
ในใจของเขาก็พลันบังเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมา!
หนุ่ม!
ยังดูหนุ่มเกินไปแล้ว!!
เดิมทีเขาคิดว่า คนที่สามารถควักเงินหลายร้อยล้านซื้อตึกสองตึกได้หน้าตาเฉย
ไม่ว่ามองมุมไหน ก็น่าจะเป็นชายวัยกลางคนอายุราวๆ สามสิบถึงสี่สิบปี!
แต่ทว่าหลินม่อที่นั่งอยู่ตรงหน้า
ดูเผินๆ เหมือนเด็กหนุ่มอายุแค่ยี่สิบสามยี่สิบสี่ปีเท่านั้น!
เรื่องนี้... ถือว่าเหนือความคาดหมายของผู้จัดการโจวไปไกลลิบ!
"ต้องเป็นคนจากครอบครัวระดับไหนกันเนี่ย?"
เขาแอบทอดถอนใจอยู่ในอก
ก่อนจะรีบปั้นหน้ายิ้มแย้มก้าวเข้าไปหาพลางเอ่ย
"สวัสดีคุณหลิน! ต้องขออภัยที่ปล่อยให้รอนาน! ผมเป็นผู้จัดการของสาขาเลี่ยนเจียแห่งนี้ ชื่อ โจวว่านไฉ"
"สวัสดีผู้จัดการโจว"
หลินม่อลุกขึ้นยืนและเตรียมจะยื่นมือออกไปทักทาย
แต่อีกฝ่ายกลับชิงค้อมตัวลงโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้เขาก่อนเสียอย่างนั้น!
และในจังหวะนั้นเอง ผู้จัดการโจวก็เหลือบไปเห็นกล่องใส่โฉนดที่ดินทั้งสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะ
สายตาของเขาก็ยิ่งทอประกายร้อนแรงขึ้นเป็นเท่าตัว!
ก็แหงล่ะ!!
นี่มันคือธุรกิจระดับบิ๊กดีลของแท้เลยนะ!!
ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ เล่นเหมาซื้อตึกไปทีเดียวถึงสองตึก!
ถ้าเกิดเขาสามารถคว้าดีลนี้มาครองได้ และยิ่งถ้าได้สิทธิ์ปล่อยเช่าแบบเอ็กซ์คลูซีฟเจ้าเดียวด้วยล่ะก็
เมื่อถึงเวลานั้น
สัดส่วนการปล่อยเช่าในโครงการจวินเยว่ฮวาถิงของสาขาเขา
ก็จะกลายเป็นสาขาที่ครองสัดส่วนตลาดสูงสุดในบรรดาบริษัทนายหน้าละแวกนี้ทั้งหมดทันที!
ยิ่งไปกว่านั้น การได้สานสัมพันธ์อันดีกับลูกค้าระดับนี้
ย่อมส่งผลดีต่ออนาคตของสาขาเขาอย่างมหาศาล!
ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าในอนาคตเขาจะมาลงทุนซื้ออสังหาริมทรัพย์แถวนี้เพิ่มอีกหรือไม่
ขอเพียงแค่อีกฝ่ายยอมเอ่ยปากแนะนำพวกเขากับบรรดามิตรสหายให้สักประโยคเดียว
นั่นก็ถือเป็นผลประโยชน์มหาศาลที่พวกตนจินตนาการไม่ถึงแล้ว!!
คิดได้ดังนั้น!
ผู้จัดการโจวก็รีบเอ่ยปากขึ้นทันที
"คุณหลินเรียกผมว่าเสี่ยวโจวก็ได้"
พูดจบเขาก็หันไปถลึงตาใส่พนักงานผู้น้อยที่ยืนอยู่ด้านหลังพลางดุ
"ทำงานประสาอะไรฮะ! ปล่อยให้คุณหลินนั่งรออยู่ที่โถงต้อนรับแบบนี้ได้ยังไง?"
ดุเสร็จก็หันกลับมาฉีกยิ้มประจบประแจง
"คุณหลิน พวกเราย้ายเข้าไปคุยกันในห้องรับรองวีไอพีดีไหม?"
"ไม่ต้องหรอก คุยกันตรงนี้แหละ"
เมื่อเห็นหลินม่อว่าอย่างนั้น ผู้จัดการโจวก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ
เขาทำเพียงแค่พยักหน้ารับ
แล้วเอ่ยเข้าประเด็น
"ที่คุณหลินแวะมาในวันนี้ คือตั้งใจจะนำห้องพักที่มีอยู่ทั้งหมดมาปล่อยเช่าใช่ไหม?"
"ถูกต้อง ปล่อยเช่ารวดเดียวทั้งหมดเลย"
"เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมมาก! ปัจจุบันห้องพักในโครงการจวินเยว่ฮวาถิงส่วนใหญ่ถูกปล่อยเช่าออกไปหมดแล้ว"
"ส่วนตึกทั้งสองตึกที่คุณหลินถือครองอยู่ แม้ตอนนี้จะยังเป็นห้องว่าง แต่ก็เป็นห้องที่ตกแต่งเสร็จพร้อมอยู่"
"ถ้าหากปล่อยเช่าแยกเป็นห้องๆ ราคาขั้นต่ำต่อเดือนก็สามารถเปิดได้ที่ราวๆ สามพันห้าร้อยหยวนขึ้นไป!"
"แต่ถ้าหากต้องการปล่อยเช่าแบบเหมาหลัง ราคาก็อาจจะต้องปรับลดลงมาสักหน่อย"
"อืม เอาเป็นปล่อยเช่าแยกห้องก็แล้วกัน คิดราคาตามเรตตลาดทั่วไปเลย ใช้ระบบมัดจำหนึ่งเดือนจ่ายล่วงหน้าหนึ่งเดือน ส่วนค่าน้ำค่าไฟให้ผู้เช่ารับผิดชอบเอง"
หลินม่อกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เมื่อคืนนี้เขาได้ลองคำนวณดูเรียบร้อยแล้ว ห้องพักของอาคารหมายเลขหนึ่งเป็นแบบสี่ห้องนอนสองห้องนั่งเล่น
ถ้าหากปล่อยเช่าได้ทั้งหมด ในหนึ่งเดือน ตัวเขาก็จะมีรายได้เข้ากระเป๋าสูงถึงหนึ่งล้านสี่แสนกว่าหยวน!
หลินม่อนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะเอ่ยต่อ
"ห้องพักทั้งหนึ่งร้อยยี่สิบห้องนี้ ถ้าเกิดพวกคุณสามารถเร่งปล่อยเช่าออกไปได้โดยเร็วที่สุดล่ะก็..."
"ผมสามารถให้สิทธิ์พวกคุณเป็นตัวแทนปล่อยเช่าแบบเอ็กซ์คลูซีฟแต่เพียงผู้เดียวได้นะ!"
สิ้นคำพูดประโยคนั้น
ผู้จัดการโจวที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ตาสว่างวาบขึ้นมาทันที!
จากนั้นเขาก็รีบตบหน้าอกตัวเองฉาดใหญ่เพื่อรับประกัน
"คุณหลินวางใจได้เลย! ในเมื่อคุณมอบความไว้วางใจให้เลี่ยนเจียของเรา พวกเราขอรับรองว่าจะเร่งปล่อยเช่าห้องทั้งหมดให้คุณอย่างเร็วที่สุดแน่นอน!"
หลังจากนั้น
เมื่อทำการเซ็นสัญญาแต่งตั้งตัวแทนเสร็จเรียบร้อย ธุระทุกอย่างก็เป็นอันเสร็จสิ้น
พวกเขาช่วยกันขนย้ายกล่องใส่โฉนดที่ดินกลับไปไว้บนรถ
เมื่อได้จ้องมองรถซูเปอร์คาร์ปอร์เช่สีขาวบริสุทธิ์ที่ดูโฉบเฉี่ยวทรงพลังคันนั้น
ในใจของผู้จัดการโจวก็ยิ่งเกิดความทอดถอนใจ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา!
"คุณหลิน นี่ก็เที่ยงพอดี... หากไม่รังเกียจ ไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันสักมื้อดีไหม?"
ผู้จัดการโจวก้มดูเวลาพลางเอ่ยชวน
"ไม่เป็นไร พอดีผมต้องแวะเข้าไปเอาของในโครงการนิดหน่อย เตรียมตัวจะย้ายออกน่ะ"
หลินม่อส่ายหน้าปฏิเสธ
"ย้ายออกเหรอ?"
ผู้จัดการโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเสนอตัว
"เดี๋ยวผมไปช่วยคุณขนของเอง!"
"ไม่ต้องลำบากหรอก ข้าวของไม่ได้มีเยอะแยะอะไร"
แม้หลินม่อจะพยายามบอกปัดอยู่หลายรอบ แต่ก็ทนความตื๊อของผู้จัดการโจวไม่ไหว สุดท้ายจึงต้องยอมให้เขาเดินตามเข้าไปในโครงการด้วยกัน
ทั้งสองคนขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นสิบเจ็ดของอาคาร
ทว่าในจังหวะที่เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องพักของตัวเอง
สีหน้าของหลินม่อก็พลันแข็งค้าง
แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบสุดขั้ว!
เพราะเขาได้พบกับความจริงที่ว่า...
ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของตัวเอง... ถูกโยนทิ้งออกมากองอยู่ข้างนอกประตูห้องจนหมดเกลี้ยง!!