บทที่ 5 คฤหาสน์หกร้อยล้าน!

ภายในสำนักงานขาย

ในเวลานี้ผู้จัดการซ่งกำลังเดินมาส่งหลินม่อด้วยตัวเอง

หลี่ม่ออวี่เองก็เดินตามอยู่ข้างกายของหลินม่อเช่นกัน

ในมือของเธอช่วยถือซองเอกสารเอาไว้

ทั้งสามคนเดินมาจนถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินที่อยู่ข้างๆ

และเมื่อเดินมาถึงหน้ารถปอร์เช่ 911 จีที 1-98 ของหลินม่อ

ผู้จัดการซ่งก็ถึงกับเบิกตาโพลง!

พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง!

"คุณหลิน รถของคุณคันนี้คือปอร์เช่ 911 จีที 1-98 ในตำนานคันนั้นงั้นเหรอ?"

ร่างกายของผู้จัดการซ่งสั่นสะท้าน!

ตัวเขาเป็นคนที่หลงรักรถแบรนด์ปอร์เช่เข้าขั้นคลั่งไคล้!!

แม้แต่ตอนนอนหลับก็ยังเฝ้าฝันว่าอยากจะมีปอร์เช่เป็นของตัวเองสักคัน!

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงคุ้นเคยกับรถยนต์ทุกรุ่นของแบรนด์นี้เป็นอย่างดี!

แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงเลยก็คือ...

ในเวลานี้ ตัวเขาจะได้มาเห็น...

รถปอร์เช่ 911 จีที 1-98 ที่มีเพียงคันเดียวในโลกคันนี้ด้วยตาตัวเอง!!

"อืม ไม่ผิดหรอก"

หลินม่อไม่ได้ปฏิเสธ

เขาทำเพียงแค่ล้วงกุญแจรถออกมาอย่างใจเย็น แล้วกดปลดล็อกประตู

จากนั้นก็วางโฉนดที่ดินกับเครื่องรางหยกผิงอันโค่วไว้บนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับอย่างไม่ใส่ใจนัก

และเมื่อได้เห็นท่าทีสบายๆ ของหลินม่อ

แววตาที่ผู้จัดการซ่งใช้มองหลินม่อก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความเคารพนับถือมากยิ่งขึ้นไปอีก!!

ก็เพราะว่าเขารู้ลึกรู้จริงนั่นแหละ

เขาถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้

ว่าการจะครอบครองรถคันนี้ได้ ลำพังแค่มีเงินหนาอย่างเดียวนั้นมันไม่พอ!

แต่มันจำเป็นต้องมีสถานะทางสังคมและเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่มากพอด้วย!!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผู้จัดการซ่งก็ยิ่งปักใจเชื่ออย่างสนิทใจ ว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ในตำนานอย่างแน่นอน!

เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากทอดถอนใจออกมา!

"คุณหลินช่างสุดยอดจริงๆ!"

สำหรับคำชมนั้น หลินม่อทำเพียงแค่ยิ้มรับบางๆ โดยไม่ได้พูดอะไรให้มากความ

จากนั้นพวกเขาก็กล่าวบอกลากัน

หลินม่อขับรถเคลื่อนตัวออกไป

หลังจากเลี้ยวออกจากโรงจอดรถใต้ดิน เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังเขตคฤหาสน์ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลทันที

เขตคฤหาสน์ตงเจียวหมายเลขหนึ่งนั้น อันที่จริงก็ตั้งอยู่ห่างจากสำนักงานขายแค่ถนนกั้นเท่านั้นเอง

เมื่อขับมาถึงหน้าประตูทางเข้าโครงการ

เขาได้แสดงโฉนดที่ดินของตัวเองให้เจ้าหน้าที่ดู

หลังจากลงทะเบียนป้ายทะเบียนรถเสร็จเรียบร้อย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงเปิดไม้กั้นให้หลินม่อผ่านเข้าไป

รถซูเปอร์คาร์ค่อยๆ แล่นเข้าไปภายในโครงการ โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคอยขับรถนำทาง

เพียงไม่นาน หลินม่อก็เดินทางมาถึง 'คฤหาสน์หมายเลขหนึ่ง' ของตัวเอง

ต้องยอมรับเลยว่า เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตงเจียวหมายเลขหนึ่งทำงานได้รู้ใจและมีไหวพริบดีมาก

หลังจากจอดรถเข้าที่ในโรงจอดรถส่วนตัวเสร็จ

หลินม่อก็ถือโฉนดที่ดินกับเครื่องรางผิงอันโค่วเอาไว้

แล้วกดลิฟต์ขึ้นไปสู่ตัวบ้าน

คฤหาสน์หมายเลขหนึ่งที่เขาครอบครองนั้น ตั้งอยู่ลึกที่สุดของโครงการ!

มีขนาดพื้นที่ใช้สอยกว้างขวางใหญ่โตมโหฬาร!

และที่บริเวณสวนหลังบ้านของคฤหาสน์หลินม่อ

มีทั้งน้ำพุ สวนป่าขนาดย่อม และสระว่ายน้ำกลางแจ้ง

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีพร้อมสรรพ!

โครงสร้างภายในของคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งถูกแบ่งออกเป็นสี่ชั้น

ชั้นหนึ่งประกอบไปด้วยห้องรับรองขนาดใหญ่ ห้องดูทีวี ห้องรับประทานอาหาร ครัวสไตล์จีนและตะวันตก ห้องชงชา และโซนพักผ่อนอีกมากมาย

ส่วนชั้นสองจะเป็นโซนห้องนอน ห้องทำงาน ห้องแต่งตัว ห้องกระจกรับแสง...

และในส่วนของชั้นใต้ดินทั้งสองชั้นนั้น

ชั้นใต้ดินที่หนึ่ง จะเป็นที่ตั้งของโรงภาพยนตร์ส่วนตัว ห้องฟิตเนส และห้องสันทนาการ

ส่วนชั้นใต้ดินที่สอง

จะมีห้องอยู่เพียงแค่สองห้องเท่านั้น

ห้องหนึ่งคือห้องเก็บของสะสม ซึ่งผนังห้องถูกเสริมด้วยแผ่นเหล็กหนาเป็นพิเศษ

ส่วนอีกห้องหนึ่งก็คือห้องเก็บไวน์!

สไตล์การตกแต่งภายในของคฤหาสน์หลังนี้

เน้นความเรียบหรูมินิมอลแต่แฝงไปด้วยความประณีตในทุกตารางนิ้ว

ทั้งผนังหินอ่อนนำเข้า โซฟาและโต๊ะน้ำชาที่สั่งทำด้วยมือ...

ทุกรายละเอียดล้วนสะท้อนให้เห็นถึงรสนิยมอันเหนือระดับของคฤหาสน์หลังนี้!

ในเวลานี้ หลินม่อกำลังเดินสำรวจไปรอบๆ ตัวบ้าน

ยิ่งได้มองเห็นการจัดวางและฟังก์ชันต่างๆ สีหน้าของเขาก็ยิ่งฉายแววตื่นตระหนกออกมาทีละน้อย!

พร้อมกันนั้น ในวินาทีนี้เองเขาก็ได้เข้าใจอย่างถ่องแท้

ว่า 'ความยากจนมันจำกัดจินตนาการของมนุษย์' ได้จริงๆ!

ที่แท้... ห้องรับแขกกับห้องดูทีวีของบ้านคนรวย เขาสามารถแยกออกจากกันเป็นคนละห้องได้ด้วย!!

แถมกระทั่งห้องน้ำ... ก็ยังมีพื้นที่กว้างตั้งกี่สิบตารางเมตร!

ในวินาทีนี้ หลินม่อโดนความหรูหรากระแทกใจเข้าอย่างจัง!!

และในขณะเดียวกันเขาก็เข้าใจแล้ว

ว่าทำไมคฤหาสน์หลังนี้... ถึงได้มีราคาประเมินสูงถึงหกร้อยล้านหยวน!

"นี่สินะ โลกของคนรวย!"

เขาพึมพำกับตัวเองในใจ!

หลินม่อสูดลมหายใจเข้าลึกสองครั้ง พยายามอย่างยิ่งที่จะสะกดกลั้นอารมณ์ให้กลับมาเยือกเย็นตามเดิม!

และในขณะเดียวกันนั้นเอง!

ที่ฝั่งตรงข้ามกับคฤหาสน์ของหลินม่อ

คฤหาสน์หมายเลขสอง!

ภายในห้องทำงานของคฤหาสน์หมายเลขสอง

หญิงสาวผู้มีเรือนร่างสะโอดสะองคนหนึ่ง กำลังยืนประคองถ้วยกาแฟไว้ในมือ ทอดสายตามองไปยังคฤหาสน์หมายเลขหนึ่ง

นัยน์ตาของเธอทอประกายลึกล้ำ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ลุงซุน คฤหาสน์หมายเลขหนึ่งหลังนั้น... มีคนซื้อไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?"

ซุนฝูที่ยืนอยู่เบื้องหลังพยักหน้ารับแล้วตอบกลับ

"ใช่ครับคุณหนู ผมเพิ่งจะสืบข่าวมาได้นิดหน่อย"

"เห็นว่าคฤหาสน์หมายเลขหนึ่ง ถูกชายหนุ่มที่นามสกุลหลินคนหนึ่งซื้อไปแล้วครับ"

"ส่วนรายละเอียดเชิงลึกอื่นๆ ทางฝั่งผมกำลังเร่งสืบสวนเพิ่มเติมอยู่ครับ"

"หยุดสืบแค่นี้ก่อนเถอะ"

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"การที่อีกฝ่ายสามารถครอบครองคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งได้ แสดงว่าเบื้องหลังและฐานะย่อมไม่ธรรมดา"

"ถึงแม้คฤหาสน์ตงเจียวหลังนี้จะมีราคาแค่หกร้อยล้านหยวน ซึ่งเศรษฐีในมหานครเซี่ยงไฮ้หลายคนสามารถควักจ่ายได้ก็จริง"

"แต่คนที่ยินดีจะโยนเงินหกร้อยล้านหยวนทิ้งเพื่อซื้อบ้านพักเพียงหลังเดียว... พอมองดูทั่วทั้งประเทศแล้ว จะมีสักกี่คนกันเชียว?"

"เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามของเราคนนี้มีฐานะไม่ธรรมดา เป็นไปได้สูงมากว่าเขาจะเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่!"

"เพราะฉะนั้นไม่มีความจำเป็นต้องไปสืบประวัติเขาหรอก ทำแบบนั้นมีแต่จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่พอใจเปล่าๆ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนฝูก็รีบก้มหัวตอบรับทันที

"รับทราบครับคุณหนู เป็นผมเองที่วู่วามเกินไป!"

"อืม... แต่การที่เขาหิ้วกระเป๋าเข้ามาอยู่แบบง่ายๆ แถมยังเก็บตัวเงียบเชียบได้ขนาดนี้..."

หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ในใจ

ก็นะ... คนทั่วไปเวลาขึ้นบ้านใหม่

ต่อให้ไม่ถึงขั้นตีฆ้องร้องป่าวหรือจุดประทัดเฉลิมฉลองกันเอิกเกริก

แต่อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องเชิญบรรดามิตรสหายมาร่วมสังสรรค์ฉลองกันสักรอบ!

ทว่าในเวลานี้ อีกฝ่ายกลับวางตัวเงียบเชียบ นึกอยากจะย้ายเข้ามาอยู่ก็ย้ายเข้ามาดื้อๆ

มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกับว่า... เขาไม่ได้ใส่ใจหรือตื่นเต้นกับคฤหาสน์หลังนี้เลยแม้แต่น้อย!

ราวกับว่า...

สิ่งที่เขาซื้อมานั้นไม่ใช่คฤหาสน์หรูมูลค่าหกร้อยล้านหยวน!

แต่เป็นแค่... ของเล่นตัวต่อไม้ที่มีขนาดใหญ่ขึ้นมาหน่อยเท่านั้น!

จึงไม่มีความจำเป็นต้องจัดงานฉลองอะไรให้วุ่นวาย

จุดนี้แหละ... ที่มันดูน่ากลัวอย่างแท้จริง!

ในวินาทีนี้ หญิงสาวเริ่มรู้สึกสนใจในตัวของเจ้าของคฤหาสน์หมายเลขหนึ่งขึ้นมาแล้ว!

เธอหันไปมองซุนฝูที่อยู่ข้างๆ แล้วสั่งการ

"ลุงซุน พรุ่งนี้ลุงช่วยแวะไปทักทายเขาหน่อยก็แล้วกัน"

"ส่วนของขวัญต้อนรับ... ก็หยิบไวน์โรมาเน-กงตี ปี 90 ไปสักขวดก็พอ"

เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ซุนฝูก็พยักหน้ารับคำทันที

"ได้ครับคุณหนู เข้าใจแล้วครับ"

ซุนฝูค้อมตัวแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

ตัดกลับมาอีกด้านหนึ่ง

หลินม่อในเวลานี้กำลังทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

ร่างกายของเขาจมลึกลงไปในเบาะนุ่ม

เขาเงยหน้ามองโคมระย้าคริสตัลที่ห้อยลงมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย

ก่อนจะยิ้มขื่นๆ แล้วส่ายหน้าไปมา

"ขับซูเปอร์คาร์ราคาแปดสิบล้าน อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ราคาหกร้อยล้าน..."

"แต่พอก้มดูเงินในบัญชี... ดันเหลืออยู่แค่สองร้อยหยวน..."

พูดกันตามตรง ถ้าหากระบบไม่ได้ช่วยจ่ายค่าส่วนกลางของปีนี้ให้ล่วงหน้าแล้วล่ะก็...

ประเมินดูแล้ว ตัวเขาคงไม่มีปัญญาจ่ายแม้กระทั่งค่าส่วนกลางของคฤหาสน์หลังนี้ด้วยซ้ำ...

"ต้องรีบหาวิธีหาเงินเข้ากระเป๋าซะแล้ว"

เขาพึมพำกับตัวเองในใจ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

หลินม่อไม่ได้สงสัยในความสามารถด้านการหาเงินของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ก็นะ... ฝีมือและศักยภาพของเขามันก็มีให้เห็นอยู่โทนโท่

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่า... ตอนนี้เขามีแอปพลิเคชันอุดหนุนราคานับล้านล้านอยู่ในมือแล้ว!

ขืนมีของดีขนาดนี้แล้วยังหาเงินไม่ได้อีก... ก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว!