บทที่ 13 - ระบบสามก๊กเทพปกรณัม

บทที่ 13 - ระบบสามก๊กเทพปกรณัม

เทพปกรณัม? สามก๊ก?

จู่ๆ เฉินเฟิงก็รู้สึกว่า ตัวเองอาจจะประเมินระบบนี้ต่ำไปเสียแล้ว

ระบบหมายเลข 02 มีฟังก์ชันที่เรียบง่ายและชัดเจนมาก นั่นก็คือการนำคะแนนมาแลกเปลี่ยนเป็นความสามารถ

หลังจากศึกษาระบบ เฉินเฟิงก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่า ระบบสามก๊กเทพปกรณัมนี้สามารถใช้คะแนนระบบเพื่ออัญเชิญวิญญาณวีรชนของขุนพลในยุคสามก๊กมาประทานพรคุ้มครองให้กับเป้าหมาย ทำให้ได้รับความสามารถเหนือมนุษย์ในรูปแบบต่างๆ

เมื่อเปิดดูร้านค้า ปัจจุบันมีพรคุ้มครองให้เลือก 25 ชนิด

แบ่งตามก๊กได้ดังนี้ ก๊กจ๊ก มีกวนอู เตียวหุย จูล่ง ม้าเฉียว เล่าปี่ จูกัดเหลียง(ขงเบ้ง) และอุยซี(หวงเยว่อิง)

ก๊กวุย มีโจโฉ แฮหัวตุ้น เตียวเลี้ยว เคาทู สุมาอี้ กุยแก และเอียนซี(เจินจี)

ก๊กง่อ มีลิบอง กำเหลง อุยกาย จิวยี่ รกซุน ไต้เกี้ยว และซุนฮูหยิน(ซุนซ่างเซียง)

และขุนศึกอิสระ มีลิโป้ ฮัวโต๋ และเตียวเสี้ยน

การใช้พรคุ้มครองของขุนพลหนึ่งครั้ง จะต้องใช้ 1 คะแนน ซึ่งก็เท่ากับหนึ่งชีวิตนั่นเอง

"แพงชะมัดเลย"

"แต่ก็สมเหตุสมผลดี ความสามารถที่โกงขนาดนี้ ถ้าใช้งานได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไรเลย รุ่นพี่ที่เคยถือครองระบบนี้ก็คงไม่มาตายอนาถอยู่ที่นี่หรอก"

เฉินเฟิงลองดูรายละเอียด พรคุ้มครองของขุนพลเหล่านี้ บางอันก็เป็นการเพิ่มพลังต่อสู้แบบตรงไปตรงมา อย่างเช่นพรคุ้มครอง 【ไร้เทียมทาน】 ของลิโป้ ขุนพลอันดับหนึ่งแห่งสามก๊ก ก็สามารถเพิ่มพลังต่อสู้ให้กับผู้ได้รับพรได้หนึ่งเท่าตัว

บางอันก็เป็นสายซัพพอร์ต อย่างเช่นพรคุ้มครอง 【ดูดาว】 ของจูกัดเหลียง กุนซืออันดับหนึ่งแห่งสามก๊ก ที่สามารถทำนายโชคชะตาและเคราะห์ร้ายล่วงหน้าได้ห้าวัน

แถมยังมีพรคุ้มครองสายไลฟ์สไตล์ด้วย อย่างเช่นพรคุ้มครอง 【รูปงาม】 ของจิวยี่ ที่ทำให้โฮสต์ดูหล่อเหลาขึ้นได้

"ชื่อพรคุ้มครองพวกนี้คุ้นๆ แฮะ เหมือนเคยเห็นในเกมการ์ดสักเกมเลย"

จากข้อมูลที่ได้จากการต่อสู้ครั้งก่อน เฉินเฟิงจึงล็อกเป้าหมายไปที่พรคุ้มครองสามอย่างที่น่าจะรับมือกับเถ้าแก่เนี้ยได้ดีที่สุด

พรคุ้มครอง 【ทัพม้าเหล็ก】 ของม้าเฉียว: ทำให้การโจมตีของผู้ได้รับพรโจมตีโดนเป้าหมายอย่างแน่นอน

พรคุ้มครอง 【ถ่อมตน】 ของรกซุน: ทำให้ผู้ได้รับพรไม่ได้รับผลกระทบจากสถานะผิดปกติใดๆ

พรคุ้มครอง 【ยุแยง】 ของเตียวเสี้ยน: ผู้ได้รับพรสามารถบังคับให้สิ่งมีชีวิตเพศชายในบริเวณนั้นเริ่มการต่อสู้กันเองได้

"ถ้ามีสามอย่างนี้... เถ้าแก่เนี้ยก็ไม่ใช่เรื่องน่าเป็นห่วงอีกต่อไป"

ขณะที่เฉินเฟิงกำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบว่า ผีพรายได้เดินทางมาอย่างยากลำบาก และมารออยู่ที่หน้าประตูแล้ว

ได้เวลาเดินหมากตากระดานต่อไปแล้วล่ะ

หากคิดจะจัดการเถ้าแก่เนี้ย ก่อนอื่นก็ต้องเด็ดปีกเด็ดหางของหล่อนเสียก่อน

พนักงานคุมร้านที่เป็นมนุษย์จำแลงสี่คนนั้นไม่ต้องกังวล ที่สำคัญคือปีศาจสาวที่เป็นพนักงานต้อนรับทั้งสองคนนั่นต่างหาก

เมื่อมองดูเซ่อชิงชิงที่กำลังง่วนอยู่ตรงบาร์น้ำ เฉินเฟิงก็ยิ้มร้ายมุมปาก ในใจคิดแผนการเอาไว้แล้ว

ขณะที่เฉินเฟิงกำลังจ้องมองเซ่อชิงชิง เซ่อชิงชิงเองก็กำลังจ้องมองเฉินเฟิงผ่านผ้าปิดตาสีดำเช่นกัน

บางคนยังมีชีวิตอยู่ แต่ความจริงเขาได้ตายไปแล้ว

เซ่อชิงชิงคิดในใจ ตั้งแต่ผู้ชายคนนี้ไม่ยอมฟังคำเตือนของเธอ แถมยังเดินเตร็ดเตร่ไปมาจนโดนเถ้าแก่เนี้ยสาปเอา ชีวิตของเขาก็เข้าสู่ช่วงนับถอยหลังแล้ว ตอนนี้เรื่องความตายก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

เพียงแต่ไม่รู้ว่า เขาจะโดนจูเชียนเชียนกินเรียบ หรือว่าจะโดนเถ้าแก่เนี้ยดูดจนตัวแห้งกันแน่นะ?

"แต่ไม่ว่ายังไง ฉันก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว"

เซ่อชิงชิงถือเป็นตัวประหลาดในหมู่ปีศาจ

ตั้งแต่เกิดมา เธอก็ซ่อนตัวฝึกบำเพ็ญตบะอยู่ในป่าลึก ไม่เคยทำร้ายใครเลย

นั่นทำให้ตบะของเธอต่ำต้อยมาก ก็แน่ล่ะ มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ประเสริฐที่สุดในสรรพสิ่ง พลังหยางและวิญญาณในร่างกายล้วนเป็นของล้ำค่าทั้งสิ้น

ยกตัวอย่างเถ้าแก่เนี้ยร้านนี้ กลายร่างเป็นปีศาจมาได้แค่ไม่กี่ปี แต่เพราะสูบวิญญาณคนเป็นประจำ ตอนนี้หล่อนถึงได้แข็งแกร่งกว่าเซ่อชิงชิงที่บำเพ็ญตบะมาตั้งสามร้อยกว่าปีเสียอีก

ยังมีจูเชียนเชียนอีกคน ตั้งแต่ติดตามเถ้าแก่เนี้ยมา หล่อนก็เหมือนปลาได้น้ำ แค่เดือนเดียวก็กินคนไปตั้งหกคนแล้ว

เมื่อหันกลับมามองเซ่อชิงชิง จนถึงตอนนี้ก็ยังหาเป้าหมายที่เหมาะสมไม่ได้เลย

ในความคิดของเธอ การฆ่าคนครั้งแรก ควรจะหาพวกคนเลวที่ทำชั่วช้าสารเลวจนยากจะให้อภัย

"เซ่อชิงชิง เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่าเธอเป็นปีศาจน่ะ!"

เพราะความคิดนี้ เซ่อชิงชิงจึงมักจะถูกจูเชียนเชียนเยาะเย้ยอยู่เสมอ

เฮ้อ หรือว่าจะหาคนจรจัดสักคนแล้วลงมือไปส่งๆ ดีนะ

เซ่อชิงชิงคิดไปคิดมา ก็เริ่มจะใจลอย ไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนั้นมีออร์เดอร์ชามะนาวเข้ามาที่บาร์น้ำพอดี

ชามะนาวเป็นเครื่องดื่มยอดฮิตของบาร์น้ำในร้านเน็ตอยู่แล้ว แต่พอเซ่อชิงชิงชงผงชาแดง เติมน้ำแข็งลงไปแล้ว กลับพบว่ามะนาวฝานหายไปหมดแล้ว "แปลกจัง ทำไมถึงหมดเร็วขนาดนี้นะ"

ไม่มีทางเลือกอื่น เซ่อชิงชิงทำได้แค่ยกเลิกออร์เดอร์ แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายร่างใหญ่ที่มีรอยสักเต็มตัวก็เดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์ แล้วตะโกนถามว่า "ทำไมชามะนาวที่ฉันสั่งเมื่อกี้ถึงถูกยกเลิกวะ?"

เซ่อชิงชิงอธิบายว่า "มะนาวหมดแล้วค่ะ"

ชายร่างใหญ่รอยสักชี้ไปที่บาร์น้ำ "ตาบอดหรือไง? นั่นไงล่ะ?"

เซ่อชิงชิงหันไปมอง ก็พบว่ามีมะนาววางเรียงรายอยู่อย่างสวยงามตรงมุมหนึ่งของบาร์น้ำจริงๆ

แปลกจัง

เมื่อกี้ยังไม่มีเลยนี่นา

หรือว่าผ้าปิดตาฉันมันหนาเกินไป ก็เลยมองไม่เห็น?

เซ่อชิงชิงรีบขอโทษขอโพย "ขอโทษด้วยนะคะ! เดี๋ยวฉันรีบทำให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

แต่ชายร่างใหญ่รอยสักกลับไม่ยอมเลิกรา "ไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี! แกเชื่อไหมว่าฉันจะอัดแก?"

"แล้วคุณจะเอายังไงล่ะคะ"

ชายร่างใหญ่รอยสักมองเซ่อชิงชิงด้วยสายตาหื่นกาม "เว้นแต่ว่า... เธอจะให้ฉันจับสักที"

คนคนนี้พูดจาไม่รู้เรื่องเอาซะเลย!

เซ่อชิงชิงโกรธจัดจนหน้าอกกระเพื่อม อยากจะดึงผ้าปิดตาออก แล้วสาปไอ้สารเลวตรงหน้าให้กลายเป็นหินไปซะเดี๋ยวนี้เลย

ตอนนั้นเอง เฉินเฟิงก็ออกโรงปกป้อง พูดด้วยน้ำเสียงขึงขังว่า "พี่ชาย คุณรังแกผู้หญิงแบบนี้ มันเกินไปหน่อยมั้งครับ"

ชายร่างใหญ่รอยสักหัวเราะเสียงชั่วร้าย "แล้วแกเป็นใครวะ?"

เฉินเฟิงมองชายร่างใหญ่รอยสัก พลางส่ายหน้าในใจ

จะมีใครหัวเราะเสียงชั่วร้ายแบบนี้บ้างวะ หมอนี่ทักษะการแสดงแย่ชะมัด

ใช่แล้ว ชายร่างใหญ่รอยสักคนนี้ก็คือนักแสดงที่เฉินเฟิงจ้างมานั่นเอง เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เฉินเฟิงไปหาพี่ชายคนนี้ แล้วบอกว่า "พี่ชาย ผมเป็นพนักงานของที่นี่ครับ คืออย่างนี้ ผมอยากจีบน้องพนักงานต้อนรับที่ใส่ผ้าปิดตาคนนั้น พี่ช่วยเล่นละครเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามให้หน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงค่าเน็ตให้"

พี่ชายรอยสักก็เป็นคนตรงไปตรงมา พอได้ยินว่ามีเรื่องดีๆ อย่างการช่วยเหลือคนอื่น แถมยังได้เล่นเน็ตฟรีอีก ก็ตอบตกลงทันที "เรียกพี่ชายแล้ว มีอะไรก็บอกมาเลย?"

"เยี่ยม! ผมชอบนิสัยพี่จัง"

หลังจากทั้งสองคนตกลงแผนการกันเรียบร้อยแล้ว เฉินเฟิงก็อาศัยจังหวะที่เซ่อชิงชิงเผลอ ขโมยมะนาวที่บาร์น้ำไปจนหมด รอจนเธอยกเลิกออร์เดอร์ แล้วค่อยเอามะนาวไปวางไว้ที่เดิมอย่างเงียบๆ

ด้วยเหตุนี้ พี่ชายรอยสักจึงมีข้ออ้างในการหาเรื่อง

และจุดประสงค์ที่เฉินเฟิงทำแบบนี้ ก็เพื่อผูกมิตรกับเซ่อชิงชิง หลอกเธอให้ออกไปข้างนอก แล้วให้ผีพรายลอบโจมตี หักคอเธอเหมือนครั้งก่อน จากนั้นก็ใช้หัวของเซ่อชิงชิงสาปให้จูเชียนเชียนกลายเป็นหิน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

แต่ปัญหาก็คือ การแสดงของพี่ชายรอยสักมันโอเวอร์เกินไปหน่อย

เฉินเฟิงกลัวความจะแตก จึงรีบพูดขึ้นว่า "เอาอย่างนี้ ชามะนาวแก้วนี้ผมให้กินฟรี แล้วแถมชั่วโมงเน็ตให้อีกสี่ชั่วโมง เป็นยังไงครับ?"

"ก็ได้ ไอ้หนุ่ม แกนี่มันกล้าหาญจริงๆ" ชายร่างใหญ่รอยสักขยิบตาหลิ่วตา เน้นคำว่า 'กล้าหาญ' ซะหนัก ราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขากับเฉินเฟิงเป็นพวกเดียวกัน

บ้าเอ๊ย ขอร้องล่ะ อย่าเติมบทเองได้ไหม

เฉินเฟิงทนดูไม่ได้ คิดในใจว่าถ้าแบบนี้ยังหลอกคนได้ ก็ผีหลอกแล้ว

แต่หลังจากที่ชายร่างใหญ่เดินจากไป เซ่อชิงชิงกลับพูดเบาๆ ว่า "ขอบใจนะ ทำไมนายถึงช่วยฉันล่ะ?"

เอ๊ะ? เหมือนจะมีหวังแฮะ?

เฉินเฟิงรีบตอบ "ผมเจอคุณครั้งแรก ก็รู้สึกถูกชะตาทันที เหมือนเราเคยเจอกันเมื่อชาติปางก่อนเลย"

ประโยคนี้ไม่ได้โกหก

เสียงของเซ่อชิงชิงเบาลงเรื่อยๆ "นายพูดอะไรของนายเนี่ย"

เฉินเฟิงพูดด้วยความจริงจัง "พูดจริงๆ นะครับ พอเห็นคุณ ผมก็อยากจะประคองคุณไว้ในมือเลย"

ประโยคนี้ก็ไม่ได้โกหกเหมือนกัน ไม่ต้องถามหรอกนะว่าประคองอะไร ขอแค่ถามว่าประคองหรือเปล่าก็พอ?

"น-นี่!"

มองดูเซ่อชิงชิงที่บิดตัวไปมาอย่างเขินอายราวกับงู เฉินเฟิงก็รู้สึกว่าแผนสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง และในขณะที่เขากำลังจะหาข้ออ้างเพื่อหลอกเซ่อชิงชิงออกไปข้างนอกนั้นเอง

จู่ๆ เซ่อชิงชิงก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "นายต้องรีบไปนะ"

"หา?"

เซ่อชิงชิงพูด "ที่นี่คือรังของปีศาจ นายถูกปีศาจหมายหัวแล้ว อีกเดี๋ยวก็ต้องตาย..."

"หา?"

"นายไม่เชื่อฉันใช่ไหมล่ะ?" เซ่อชิงชิงรีบอธิบาย "ตอนนี้นายถูกคำสาป ขอแค่หลับก็จะตายทันที ฉันรู้จักที่ที่แก้คำสาปได้ ถ้านายรีบตามฉันมาตอนนี้ ยังทันนะ"

"หา?"

(จบแล้ว)