บทที่ 12 - เกลือเป็นหนอน

บทที่ 12 - เกลือเป็นหนอน

หัวขาดแล้ว ยังพูดได้อีกเหรอ?

เฉินเฟิงตกใจกลัวอย่างหนัก เขาไม่รู้จริงๆ ว่าสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีหัวแต่ยังรอดอยู่ได้ จะต้องฆ่ายังไงถึงจะตาย

คิดไม่ออกก็เลิกคิด

ผีพรายพุ่งตรงไปที่หัวบนพื้น เตรียมจะบีบให้แหลกละเอียด

ทว่าในตอนนั้นเอง พรึ่บพรั่บ! เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างกะทันหัน

ด้วยการควบคุมจากจิตสำนึกของเถ้าแก่เนี้ย หนังมนุษย์ที่แขวนอยู่ในโถงชั้นสามก็กลับมามีชีวิตในพริบตา พวกมันพุ่งเข้าใส่ผีพรายราวกับมีชีวิตจิตใจ

โบราณว่าไว้ ตะเกียบหนึ่งแท่งหักง่ายดาย ตะเกียบสิบแท่งรวมกันหักยาก

ถ้าพูดถึงหนังมนุษย์แค่แผ่นเดียว เมื่ออยู่ต่อหน้าผีพราย เพียงแค่ออกแรงฉีกเบาๆ ก็คงขาดกระจุย แต่หนังมนุษย์นับร้อยที่พุ่งเข้ามาพร้อมกันนี้ กลับกดทับผีพรายลงไปกองกับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้ในทันที

"แย่แล้ว!"

เฉินเฟิงหิ้วหัวเซ่อชิงชิงเอาไว้ ตอนนี้นอกจากส่งเสียงเชียร์อยู่ข้างๆ แล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ถึงแม้สิ่งมีชีวิตที่เห็นปีศาจงูจะกลายเป็นหิน แต่เงื่อนไขคือมันต้องมีตาก่อนสิ!

"ลุกขึ้นมาสิ แกไม่อยากแก้แค้นแล้วหรือไง?"

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเฉินเฟิง ผีพรายก็ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ออกมา มันพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่บาดแผลของมันสาหัสเกินไป พอลุกขึ้นมาได้หลายครั้ง ก็ถูกหนังมนุษย์กดทับลงไปใหม่ทุกครั้ง

ถ้าอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมรบล่ะก็ อาจจะมีโอกาสชนะก็ได้

เฉินเฟิงวางหัวลง ชักกระบองตำรวจเหล็กที่จิ๊กมาจากเฒ่าหลี่ออกมา ตัดสินใจจะลงมือเอง

จับโจรต้องจับหัวหน้า ขอแค่ทุบหัวเถ้าแก่เนี้ยให้เละ พวกหนังมนุษย์ก็น่าจะหยุดอาละวาดไปเอง

คิดได้ดังนั้น เฉินเฟิงก็ฟาดกระบองลงไปที่พื้นอย่างแรง

เสียงดังโครม ใบหน้าซีกหนึ่งของเถ้าแก่เนี้ยถูกทุบจนแหลก

"ส-สำเร็จไหม?"

เฉินเฟิงมองดูเศษเนื้อบนพื้น จู่ๆ หน้าก็มืดตามัว รู้สึกว่าความอ่อนแรงกำลังถาโถมเข้ามา พอหันหน้าไปมอง ถึงเพิ่งพบว่ามีหนังมนุษย์แผ่นหนึ่งแอบมาพันอยู่บนหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

บ้าเอ๊ย ไปตายซะ!

เฉินเฟิงสะบัดหนังมนุษย์ทิ้งอย่างแรง ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีจุดแสงสีแดงราวกับหิ่งห้อยลอยออกมาจากหนังมนุษย์ แล้วลอยไปหาเถ้าแก่เนี้ย

และในวินาทีที่จุดแสงสีแดงเหล่านั้นซึมซาบเข้าไป หัวที่แหลกเหลวของเถ้าแก่เนี้ยก็มีติ่งเนื้อสีแดงสดงอกออกมานับไม่ถ้วน พวกมันเติบโตอย่างรวดเร็วจนผิดมนุษย์มนา เปลือกหินสีขาวเทาบนใบหน้าก็หลุดร่อนออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นผิวหนังที่มีเลือดฝาด

จุดแสงพวกนี้ กำลังรักษาอาการบาดเจ็บให้เถ้าแก่เนี้ยงั้นเหรอ?

เฉินเฟิงเข้าใจในทันที หากเปรียบเถ้าแก่เนี้ยเป็นยุง หนังมนุษย์พวกนี้ก็คือปากของหล่อน ยิ่งหนังมนุษย์สูบพละกำลังไปได้มากเท่าไหร่ เถ้าแก่เนี้ยก็จะฟื้นตัวได้เร็วขึ้นเท่านั้น

ผ่านไปไม่นาน เถ้าแก่เนี้ยก็ต่อหัวกลับเข้าไปใหม่ แล้วหัวเราะ "พ่อหนุ่ม เราเพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียวเองนะ แต่เธอกลับรู้เรื่องของฉันดีเหลือเกิน ไม่เพียงแต่รู้ว่าต้องขึ้นมาบนชั้นสามยังไง แถมยังพาผัวผีของฉันมาด้วยอีกต่างหาก"

เฉินเฟิงยิ้มขื่น อยากจะขัดขืน แต่เพราะถูกสูบพละกำลังไปจนแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว "เธอเก่งแต่ใช้วิธีสกปรกพวกนี้หรือไง? แน่จริงก็มาสู้กันซึ่งๆ หน้าสิ!"

ปากก็พูดจาอย่างห้าวหาญ ตำหนิเถ้าแก่เนี้ยที่ใช้วิธีสกปรก แต่ในขณะที่เถ้าแก่เนี้ยกำลังลดการป้องกันตัวลง จู่ๆ เฉินเฟิงก็ปาอาวุธลับใส่เถ้าแก่เนี้ย

"พ่อหนุ่ม เธอนี่ร้ายจริงๆ ฉันชอบนะ..."

เถ้าแก่เนี้ยคว้าอาวุธลับเอาไว้ได้ แต่กลับพบว่ามันคือระเบิดแก๊สน้ำตาที่ถูกดึงสลักออกแล้ว

เสียงระเบิดดังตูม!

เถ้าแก่เนี้ยถูกแรงระเบิดอัดจนสลบเหมือดไปกองกับพื้น และเมื่อปราศจากการควบคุมของหล่อน หนังมนุษย์พวกนั้นก็หยุดนิ่งไปในทันที

ผีพรายฉวยโอกาสหลุดพ้นจากการจับกุม พุ่งเข้าบีบคอเถ้าแก่เนี้ยอย่างรวดเร็ว นี่คือโอกาสสุดท้ายแล้ว แต่ในจังหวะที่ผีพรายกำลังจะทำสำเร็จ ร่างของเถ้าแก่เนี้ยกลับพร่าเลือนไปชั่วขณะ แล้วไปปรากฏตัวอีกทีในระยะห่างออกไปหลายเมตร

ยังเทเลพอร์ตได้อีกเหรอ?

เฉินเฟิงสูดลมหายใจเฮือก

ทั้งสามารถควบคุมหนังมนุษย์ให้ดูดกลืนพละกำลังของศัตรูมารักษาแผลตัวเองได้ ทั้งสามารถเข้าฝันไปฆ่าคนได้จากระยะไกล แถมยังเทเลพอร์ตหลบการโจมตีได้อีก สัตว์ประหลาดที่รับมือยากขนาดนี้ ชวนให้สิ้นหวังจริงๆ

เมื่อโจมตีพลาดเป้า

เถ้าแก่เนี้ยก็สั่งให้หนังมนุษย์ไปกดทับผีพรายไว้อีกครั้ง เมื่อถูกดูดกลืนอย่างต่อเนื่อง ไม่นานผีพรายก็ละลายกลายเป็นกองน้ำมันพรายไป

【ผีพราย (สยบชั่วคราว) หายไปแล้ว】

【ภารกิจความปรารถนาล้มเหลว!】

"ตาเธอแล้วล่ะ"

เถ้าแก่เนี้ยค่อยๆ เดินต้อนเฉินเฟิงเข้ามาทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังตึกๆ

เฉินเฟิงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว "เข้ามา! ฆ่าฉันเลย"

ก็แค่อยากได้ชีวิตฉันไม่ใช่เหรอ! ให้เลย!

เถ้าแก่เนี้ยมีสีหน้าประหลาดใจ "เธอนี่ก็ใจเด็ดเหมือนกันนะ"

เฉินเฟิงแค่นเสียงเย็นชา เอาหนึ่งชีวิตไปแลกกับข้อมูลของอีกฝ่าย ถือว่าคุ้มค่ามาก

"ครั้งหน้า ครั้งหน้าขอระบบบำเพ็ญเซียนให้ฉันทีเถอะ พ่อจะใช้กระบี่เซียนฟาดฟันไอ้ของชั่วร้ายนี่ให้ขาดสะบั้นเลย"

เมื่อเถ้าแก่เนี้ยขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เฉินเฟิงก็รู้สึกว่าเปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ ท้ายที่สุด ร่างกายของเขาก็ล้มพับลงไปกับพื้น ผิวหนังเริ่มแห้งเหี่ยว ซีดเผือด และกลายเป็นหนังมนุษย์กลวงๆ เหมือนกับหลายครั้งที่ผ่านมา

【จำนวนครั้งที่โหลดข้อมูลได้: 4】

เฉินเฟิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เถ้าแก่เนี้ยเหอติงพูดขึ้น "พ่อหนุ่ม เธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ ทางที่ดีควรหาที่หลบฝนก่อนฝนจะตกเถอะ"

เฉินเฟิงพยักหน้า ตอบรับอย่างกระตือรือร้น "ครับๆ!"

"งั้น... มาหลบฝนที่นี่ไหมล่ะ?"

"เอาครับ! เอาแน่นอน!" เฉินเฟิงคว้ามืออันเรียวบางของเถ้าแก่เนี้ยเอาไว้ "ผมเป็นคนจรจัด ไม่มีเงินกินข้าวแล้ว ขอให้ผมทำงานเป็นพนักงานคุมร้านได้ไหมครับ"

มีเหยื่อมาติดกับอีกแล้ว

ในใจเถ้าแก่เนี้ยลิงโลด แต่ปากกลับพูดจาอิดออด "เธออยากเข้าร่วมกับพวกเรางั้นเหรอ?"

"กรุณาให้ผมเข้าร่วมทีมของคุณด้วยเถอะครับ"

เฉินเฟิงจับมือเถ้าแก่เนี้ยเอาไว้ด้วยสีหน้าจริงใจ

ขณะเดินตามเถ้าแก่เนี้ยเข้าไปในร้าน เฉินเฟิงก็บังเอิญเจอกับเฒ่าหลี่และจางรั่วปิงที่กำลังจะเดินออกไปพอดี จู่ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดเตือนไปประโยคหนึ่ง "คุณตำรวจครับ ผมมีเรื่องอยากจะบอกพวกคุณครับ"

เฒ่าหลี่ถาม "อะไรล่ะ?"

เฉินเฟิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "วันนี้คุณอย่าลงน้ำเด็ดขาดนะครับ ไม่งั้นจะตายเอาได้"

เฒ่าหลี่รู้สึกตลกดี "อยู่ดีๆ ฉันจะลงน้ำไปทำไมล่ะเนี่ย"

เสียงจิ๊ปากดังขึ้นในอากาศ

จางรั่วปิงพูด "คนบ้าชัดๆ อาจารย์ พวกเราไปกันเถอะ"

สิ่งที่ควรทำก็ทำไปหมดแล้ว

หลังจากผ่านการต่อสู้ครั้งก่อนมา เฉินเฟิงก็เข้าใจแล้วว่า ในการต่อสู้ของสัตว์ประหลาดระดับนี้ พวกเฒ่าหลี่ช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก และที่สำคัญที่สุดก็คือ ในการต่อสู้กับบอสอย่างเถ้าแก่เนี้ย ยิ่งมีเพื่อนร่วมทีมเยอะ เป้าหมายที่หนังมนุษย์จะสูบพลังไปก็ยิ่งเยอะตาม เถ้าแก่เนี้ยก็จะยิ่งรับมือยากขึ้นไปอีก

ดังนั้นครั้งนี้ พึ่งแค่ตัวฉันกับผีพรายก็พอแล้ว

เฉินเฟิงตรวจสอบระบบ:

【ผีพราย (สยบชั่วคราว)】

【สถานะ: แข็งแรงสมบูรณ์】

อืม ผีพรายฟื้นฟูสภาพกลับมาแล้ว แถมคราวนี้ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมรบอีกด้วย

ตอนนี้แค่รอให้ฝนตก ก็จะสามารถเรียกผีพรายขึ้นมาบนฝั่งได้แล้ว

หลังจากเตรียมตัวเสร็จ เฉินเฟิงก็เริ่มตรวจสอบกล่องใบใหม่ที่เพิ่งมาถึง

รหัส XX-01-DKQD มันพูดว่า "เดินบนเส้นทางสู่สวรรค์ ขับขานบทเพลง ย่างก้าวเหยียบย่ำ ดีดนิ้วบดบังผืนฟ้า"

XX เซียน!

มาจริงๆ เหรอเนี่ย?

เฉินเฟิงดีใจจนเนื้อเต้น แต่พอเขาสังเกตเห็นรหัส 01 ข้างหลัง ก็เหมือนโดนน้ำเย็นสาดเข้าให้ เขาใจเย็นลงในทันที

บ้าเอ๊ย!

ดันเป็นระบบภารกิจซะงั้น!

พูดง่ายๆ ก็คือ ระบบนี้ก็เหมือนกับระบบคนดีและระบบคนเลวสุดขั้วนั่นแหละ เป็นประเภทที่มอบหมายภารกิจให้เฉินเฟิงไปทำเพื่อรับคะแนนสะสม

แต่ตอนนี้เฉินเฟิงต้องสู้ตายกับเถ้าแก่เนี้ย สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่คะแนนบ้าบออะไรนั่น แต่เป็นพละกำลังในการต่อสู้ที่ใช้งานได้ทันทีต่างหาก

มีคะแนนระบบเยอะแค่ไหน แต่ไม่มีที่ให้ใช้ มันจะมีประโยชน์อะไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ภารกิจในโลกของเซียน แค่ฟังดูก็รู้แล้วว่าต้องยากสุดยอดแน่ๆ ขืนมอบภารกิจระดับซูเปอร์อย่าง 'กวาดล้างพรรคมารปฐมศักดิ์สิทธิ์' หรือ 'ยับยั้งความวุ่นวายแห่งความมืด' ให้เฉินเฟิง มนุษย์ธรรมดาๆ อย่างเขาจะเอาปัญญาที่ไหนไปทำล่ะ

ดังนั้นหลังจากคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเฉินเฟิงก็เลือก LS-02-SHSG ระบบแลกเปลี่ยนที่มาจากหมวดประวัติศาสตร์นี้อยู่กับเขามานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เฉินเฟิงไม่มีคะแนนเลย ก็เลยไม่ได้เลือก

ตอนนี้ก็เลยเปิดดูสักหน่อย ว่ามันเป็นระบบแบบไหนกันแน่

พอเปิดกล่อง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นตามนัดหมาย

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ทำการเปิดใช้งานระบบสามก๊กเทพปกรณัมสำเร็จ】

(จบแล้ว)