บทที่ 5 - ระบบคนเลวสุดขั้ว

บทที่ 5 - ระบบคนเลวสุดขั้ว

บนเชือกไม่มีอะไรเลย แต่กลับหนักอึ้งราวกับจะตายให้ได้

เมื่อต้องเผชิญกับปรากฏการณ์ที่ผิดปกตินี้ จางรั่วปิงก็อึ้งไปชั่วขณะ "นี่มัน... ตัวอะไรกัน?"

ความรู้สึกหนาวเหน็บพุ่งขึ้นมาตามสันหลังของเฉินเฟิง เขารู้ดีว่ามันคือตัวอะไร

ผีพรายล่องหนที่ฆ่าคนตายยกกระบิในร้านเน็ตไงล่ะ!

เฉินเฟิงหันไปตะโกนใส่จางรั่วปิง "รีบยิงปืนสิ ยิงไปที่เชือก อย่าให้มันขึ้นมาได้นะ เร็วเข้า!"

จางรั่วปิงไม่เข้าใจ "อะไรนะ?"

เฉินเฟิงร้อนใจสุดๆ "ไม่มีเวลาอธิบายแล้ว! ผีพราย! ผีพรายกำลังจะขึ้นมาแล้ว ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง?"

จางรั่วปิงบอกให้เฉินเฟิงใจเย็นๆ "นายอย่าเพิ่งตื่นเต้น ค่อยๆ พูดสิ"

ค่อยๆ พูดก็บ้าแล้ว

คำพูดดีๆ ยากจะเตือนสติผีร้ายที่ถึงฆาต เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังดื้อด้าน เฉินเฟิงก็สับตีนแตกหนีไปทันที เขาไม่อยากตายเป็นเพื่อนคนโง่หรอกนะ

และแทบจะในวินาทีเดียวกับที่เฉินเฟิงจากไป จางรั่วปิงก็รู้สึกว่าเชือกในมือเบาหวิว ความรู้สึกหนาวเหน็บจนถึงกระดูกก็พวยพุ่งขึ้นมา

หรือเพราะฝนตกหนักเกินไป เสื้อผ้าเปียกโชก จนทำให้ร่างกายสูญเสียความร้อนงั้นเหรอ?

ยังไม่ทันที่จางรั่วปิงจะคิดออกว่ามันเกิดอะไรขึ้น เธอก็ถูกมือปริศนาคู่หนึ่งที่เปียกชุ่ม ลื่นปรื๊ด และมีพละกำลังมหาศาลบีบเข้าที่คอ

หรือว่านี่ก็คือ... ผีพรายที่อาจารย์บอก!

"อ๊าก!"

ยังไม่ทันได้ร้องเสียงหลง

จางรั่วปิงก็ถูกพละกำลังมหาศาลบีบจนกระดูกลำคอแหลกละเอียดดังกร๊อบ ร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง

ตอนนั้นเอง รถตำรวจคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

ที่แท้หลังจากเฉินเฟิงวิ่งหนีไป เขาก็ไม่ได้เลือกที่จะขับรถหนีไป แต่กลับหันรถกลับมา แล้วพุ่งเป้าไปที่จางรั่วปิงต่างหาก

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของผีพรายก็คือการล่องหน นายไม่มีทางรู้เลยว่ามันจะโจมตีมาจากทางไหน จึงไม่มีทางป้องกันได้เลย แต่ตอนนี้ข้างนอกรถมีแค่คนเดียว เฉินเฟิงเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นจะต้องลงมือกับจางรั่วปิงแน่

วินาทีที่มันทำร้ายคน ก็คือวินาทีที่มันเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง!

กำจัดผีพรายจะได้คะแนนสามคะแนน ปัดเศษขึ้นลงก็เท่ากับสามชีวิต

ที่เขาว่ากันว่าโชคลาภมักจะมาพร้อมกับความเสี่ยงไงล่ะ

ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ เฉินเฟิงเหยียบคันเร่งมิดด้าม แล้วพุ่งชนเข้าไปยังบริเวณที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา

เสียงดังโครมสนั่น

เลือดสาดกระเซ็นเต็มกระจกหน้าต่าง ฝากระโปรงรถยุบลงไปเป็นแถบ!

ส่วนเฉินเฟิงก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างแรง และถูกถุงลมนิรภัยที่เด้งกระแทกหน้าเข้าอย่างจังจนตาลาย

เวรเอ๊ย! ลืมคาดเข็มขัดนิรภัย

หนทางมีเป็นหมื่นเป็นพัน ความปลอดภัยต้องมาก่อน ขับรถประมาท ญาติมิตรต้องหลั่งน้ำตา......

ครู่ใหญ่ เฉินเฟิงถึงได้สติกลับมา

ตายไหม?

เฉินเฟิงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา พอลืมตาก็เห็นว่าภารกิจกำจัดผีพรายยังคงอยู่ในสถานะสีเทาที่แปลว่ายังไม่สำเร็จ ใจก็เย็นวาบทันที

ชนขนาดนี้ยังไม่ตายอีกเหรอ? แล้วฉันจะรอดได้ไงล่ะเนี่ย

เฉินเฟิงสั่นสะท้าน

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เพราะแอร์เย็นเกินไปหรอก แต่เป็นเพราะไอ้หมอนั่นเข้ามาแล้วต่างหาก

เฉินเฟิงเพิ่งจะได้ยินเสียงกระจกรถแตก ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ถูกมือใหญ่คู่หนึ่งบีบเข้าที่คอ

มือนี้ลื่นจัง บนนี้มีน้ำมันอยู่เหรอ?

ใครๆ ก็บอกว่าผีพรายสามารถลอยน้ำได้ ที่แท้ก็อาศัยไขมันในการว่ายน้ำเหมือนพวกเป็ดนี่เอง

ท่ามกลางความคิดที่สับสนวุ่นวาย เฉินเฟิงก็หมดสติไป

-----------------

ยังคงเป็นหน้าร้านเน็ตเดิม ยังคงเป็นเถ้าแก่เนี้ยคนเดิม

เหอติงโน้มตัวลงมาพูดว่า "พ่อหนุ่ม เธอดูไม่ค่อยดีเลยนะ ทางที่ดีควรหาที่หลบฝนก่อนฝนจะตกเถอะ"

เฉินเฟิงลืมตาขึ้น ส่ายคอไปมา

เมื่อเทียบกับวิชาหักคอสามร้อยหกสิบองศาของผีพราย วิธีฆ่าคนของเถ้าแก่เนี้ยยังถือว่าเจ็บปวดน้อยกว่าตั้งเยอะ

"ไม่เป็นไรครับ ผมชอบตากฝนปรอยๆ มากกว่า"

เฉินเฟิงโบกมือลาเหอติง จากนั้นก็เริ่มเรียกใช้งานระบบของตัวเอง

เป็นไปตามที่คิดไว้

จำนวนครั้งที่โหลดข้อมูลได้ ตอนนี้เหลือแค่หกครั้งแล้ว

ตายในวันแรกติดต่อกันถึงสามครั้ง ต่างโลกนี้ชักจะแปลกๆ แล้วสิ มิน่าล่ะ รุ่นพี่ตั้งหลายคนถึงได้พลาดท่าตายกันหมด

ระบบคนดีหายไปแล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจก็คือ ภารกิจของระบบคนดียังคงอยู่

【ภารกิจที่ 1: ทำลายร้านเน็ตซิ่งฝู】

【ภารกิจที่ 2: กำจัดผีพราย】

ต่อมาก็เป็นช่วงเลือกกล่องหนึ่งใบจากสามใบอีกครั้ง

นอกจากกล่อง DS-01-DER และ LS-02-SHSG ที่ไม่ได้เลือกเมื่อคราวที่แล้ว กล่องใบที่อยู่ในตำแหน่งที่หนึ่งในครั้งนี้มีรหัสเป็น TY-03-SLD มันพูดว่า: "ไม่สะสมก้าวเดิน ย่อมไม่อาจไปถึงพันลี้ ไม่สะสมธาราน้อย ย่อมไม่อาจกลายเป็นมหานที"

มาถึงตอนนี้ เฉินเฟิงก็พอจะเข้าใจอะไรๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

ตอนนี้ทุกครั้งที่เขาโหลดข้อมูลแล้วเกิดใหม่ เขาจะสามารถเลือกระบบใหม่ได้หนึ่งระบบ ส่วนสิ่งที่ระบบก่อนหน้านี้ทิ้งเอาไว้ ก็จะยังคงอยู่

ส่วนเรื่องที่จะเลือกกล่องใบไหนน่ะเหรอ......

เฉินเฟิงสอบถามระบบว่า ตัวเลขเหล่านั้นมีความหมายว่าอย่างไร

ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ ตัวย่อแรกหมายถึงที่มาของระบบ อย่างเช่น DS ก็คือระบบเมืองใหญ่ LS หมายถึงระบบประวัติศาสตร์ และ TY ก็คือระบบกีฬา

เมืองใหญ่ ประวัติศาสตร์ และกีฬาเนี่ยนะ?

เฉินเฟิงอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา "รู้สึกว่าสามอย่างนี้มันไร้ประโยชน์ทั้งนั้นเลยแฮะ ถ้ามี XH แฟนตาซี หรือ XX เซียนก็คงจะดี หรือถ้าให้แย่หน่อย LY เรื่องลี้ลับก็ยังพอกล้อมแกล้มไปได้บ้าง"

ส่วนตัวเลขที่สอง หมายถึงประเภทของระบบ

01 คือระบบภารกิจล้วนๆ มีไว้สำหรับมอบหมายภารกิจให้ผู้ใช้ เพื่อสะสมคะแนนระบบโดยเฉพาะ อย่างเช่น ระบบคนดี

02 คือระบบแลกเปลี่ยนล้วนๆ มีไว้สำหรับให้บริการร้านค้าของระบบ ให้ผู้ใช้นำคะแนนไปแลกเปลี่ยนสิ่งของ อย่างเช่น ระบบแลกเปลี่ยนเสบียงวันสิ้นโลกที่เห็นได้ทั่วไป

03 คือระบบผสม หมายถึงระบบที่มีฟังก์ชันพิเศษ ไม่จัดอยู่ในหมวด 01 และ 02 อย่างเช่น ระบบเซฟและโหลดข้อมูลของเฉินเฟิง

ตัวเลขสุดท้าย คือตัวย่อของชื่อระบบ

"ตอนนี้ฉันไม่มีคะแนนเลยแม้แต่คะแนนเดียว เพราะงั้นกล่องหมายเลข LS-02-SHSG ตัดทิ้งไปได้เลย"

"จะลองเสี่ยงเปิดกล่องหมายเลข 03 ดูดีไหมนะ? ช่างเถอะ กล่องใบนั้นมาจากระบบกีฬา ขืนเป็นระบบที่เอาไว้เพิ่มทักษะการเล่นบาสเกตบอลหรือเตะฟุตบอลขึ้นมา คงเสียของแย่"

"สู้เลือกเล่นระบบภารกิจแบบเจียมเนื้อเจียมตัว เพื่อสะสมคะแนนไปก่อนดีกว่า"

หลังจากพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเฉินเฟิงก็เลือก DS-01-DER

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณทำการเปิดใช้งานระบบคนเลวสุดขั้วสำเร็จแล้ว】

【ระบบนี้จะช่วยให้คุณได้รับคะแนนระบบจำนวนมาก เติบโตอย่างรวดเร็ว และทำความฝันอันยิ่งใหญ่ในการครองโลกให้เป็นจริง】

【ค้นพบภารกิจ!】

【เด็กสาวจงเจียเหลียนไม่อยากไปโรงเรียน เพื่อจะข่มขู่ผู้ปกครอง เธอจึงไปยืนอยู่บนสะพานฉือหาง แล้วแกล้งทำเป็นกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย】

【เป้าหมายภารกิจ: ในเมื่อเธอรนหาที่ตาย ก็จงปล่อยให้เธอตายซะ】

【รางวัลภารกิจ: มอบคะแนนระบบ 1 คะแนน】

จงเจียเหลียนเหรอ?

ก็เด็กสาวที่ฆ่าตัวตายบนสะพานคนนั้นไม่ใช่เหรอ?

ดวงตาของเฉินเฟิงเป็นประกาย ภารกิจนี้เขาชอบ รางวัลอาจจะน้อยไปหน่อย แต่พูดจากใจจริงนะ หลังจากเห็นพฤติกรรมเดรัจฉานที่เด็กสาวคนนั้นทำจนเฒ่าหลี่ต้องตายในครั้งก่อน ต่อให้ให้ทำฟรีๆ เฉินเฟิงก็อยากจะฆ่าหล่อนให้ตายคามืออยู่ดี

"คุณตำรวจครับ ผมเป็นคนต่างถิ่น... อยากจะขอข้าวกินสักมื้อ"

ด้วยข้ออ้างแบบเดียวกัน เฉินเฟิงก็ได้ขึ้นไปนั่งบนรถของเฒ่าหลี่

ต่อไป วิทยุสื่อสารก็ควรจะดังขึ้นแล้ว

เฉินเฟิงคิดคำนวณในใจ ควรจะพังวิทยุสื่อสารล่วงหน้าดีไหม ถ้าไม่ได้รับภารกิจ พวกเขาก็ไม่ต้องไปช่วยเด็กสาวที่ฆ่าตัวตาย และไม่ต้องไปเผชิญหน้ากับผีพรายที่น่ากลัวตัวนั้นแล้ว

แต่พอลองคิดดูอีกที มันก็ยังไม่ปลอดภัยพอ

วิทยุสื่อสารพัง คนอื่นก็โทรเข้ามือถือได้

แถมอีกอย่าง ก็เหมือนกับเด็กฉลาดที่จะไม่ร้องไห้งอแงเวลาที่ไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย

ดูจากเบาะแสภารกิจ เด็กสาวแซ่จงคนนั้นไปยืนอยู่บนสะพานเพราะไม่อยากให้ถึงวันเปิดเทอม ไม่ได้อยากตายจริงๆ ดังนั้นถ้าไม่มีคนไปช่วย เธอจะไม่มีทางกระโดดน้ำแน่นอน และภารกิจของเฉินเฟิงก็จะต้องล้มเหลว

ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้ เขาจึงต้องไปให้ได้

เฒ่าหลี่เพิ่งจะวางวิทยุสื่อสารลง ก็ได้ยินเฉินเฟิงพูดว่า "ผมไม่หิวแล้วครับ ผู้กองหลี่ไปจัดการธุระของคุณก่อนเถอะ"

"หา?"

เฒ่าหลี่อึ้งไปเลย เขายังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ทำไมอีกฝ่ายถึงชิงตอบไปก่อนแล้วล่ะ

จางรั่วปิงถาม "อาจารย์ เกิดอะไรขึ้นคะ?"

เฒ่าหลี่บอก "สะพานฉือหางมีคนฆ่าตัวตายอีกแล้ว"

เฉินเฟิงแสร้งทำเป็นตกใจ "สะพานฉือหางเหรอครับ? ใต้สะพานนั่นมีผีพรายอยู่นะ"

เขารู้ได้ยังไงว่ามีผีพราย?

เฒ่าหลี่มีสีหน้าประหลาดใจ ไอ้หนุ่มนี่บอกว่าตัวเองเป็นคนต่างถิ่นไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงรู้เรื่องสยองขวัญในเมืองฉือหางดีขนาดนี้ แถม "คนหนุ่มสาวอย่างนาย ยังเชื่อเรื่องผีสางเทวดาอีกเหรอ?"

จางรั่วปิงก็พูดประชดประชัน "นายเคยเห็นผีเหรอ? ถึงได้มาคิดเอาเองเป็นตุเป็นตะอยู่ที่นี่"

ฉันไม่ได้แค่เคยเห็นหรอก แต่ยังเคยถูกฆ่ามาแล้วด้วย

เฉินเฟิงนำวิชาที่เพิ่งเรียนมาใช้ทันที "หึ เรื่องภูตผีปีศาจพวกเนี้ย เชื่อไว้ก็ไม่เสียหาย ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ดีกว่านะ เอาล่ะ เดี๋ยวฉันจะเล่าเรื่องผีพรายให้พวกเธอฟังก็แล้วกัน"

เฒ่าหลี่ชักจะสงสัยในชีวิตตัวเองซะแล้ว "ที่เขาพูดมา นั่นมันคำพูดของฉันทั้งหมดเลยนี่นา"

(จบแล้ว)