ตอนที่ 14 โลกใบนี้ไม่มีวิญญาณเทพอยู่เลย!

ตอนที่ 14 โลกใบนี้ไม่มีวิญญาณเทพอยู่เลย!

“ปัง!”

ศพร่วงลงสู่พื้น ฝุ่นผงปลิวว่อน

บนศีรษะอีกซีกที่ยังสมบูรณ์ของมู่หนาน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

ราวกับว่าจนถึงวินาทีแห่งความตายก็ยังไม่ทันได้ตอบสนอง

ขณะที่ศีรษะอีกด้านแหลกละเอียดไปแล้ว

ซ่งเสวียนชิงมองสีแดงและสีขาวบนมือด้วยความรังเกียจ แล้วสะบัดมือไปมา

เขาเหลือบมองศพบนพื้น ขณะที่ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกในใจ ก็มีความรู้สึกเหยียดหยามอยู่บ้าง

แค่นี้เองรึ

อุตส่าห์คิดว่าอาจจะต้องออกแรงสักหน่อยเสียอีก

ผลก็คือ เพียงฝ่ามือเดียวก็จบสิ้นแล้ว

แม้ว่าฝ่ามือนั้นของเขาจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีแล้วก็ตาม แถมยังเป็นการลงมืออย่างกะทันหันโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า

แต่นี่ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า ศัตรูช่างอ่อนแอทนรับการโจมตีไม่ได้เลยจริงๆ

ฝ่ายมู่ทงมองดูศพของมู่หนานที่ล้มลงบนพื้น ในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

เนื่องจากเมื่อครู่นี้ซ่งเสวียนชิงพุ่งตรงไปที่มู่หนาน เขาจึงยังมีโอกาสหลบหลีก

ในจังหวะที่ศพของมู่หนานร่วงลงสู่พื้น เขาก็หลบออกไปห่างจากซ่งเสวียนชิงหลายเมตรแล้ว

แต่ตอนนี้เมื่อมองดูสภาพการตายอันน่าเวทนาของมู่หนานบนพื้น มู่ทงก็รู้สึกเพียงว่าระยะห่างแค่นี้ยังปลอดภัยไม่พอ

ท้ายที่สุดแล้ว...ความเร็วที่ซ่งเสวียนชิงแสดงให้เห็นเมื่อครู่นี้มันน่าสะพรึงกลัวเกินไป

เขายังมองไม่ชัดเลยว่าซ่งเสวียนชิงเคลื่อนไหวอย่างไร พริบตาเดียวซ่งเสวียนชิงก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่ซ่งเสวียนชิงพุ่งเป้าไปที่มู่หนาน เกรงว่าศพที่ล้มลงบนพื้นตอนนี้คงไม่ใช่มู่หนาน แต่เป็นเขามู่ทงแทนแล้ว

พลังอำนาจของมู่หนานอ่อนด้อยกว่ามู่ทงเล็กน้อย ทว่าความห่างชั้นของทั้งสองก็ไม่ได้ต่างกันราวฟ้ากับเหว

หลังจากเห็นมู่หนานตายไปโดยไร้เรี่ยวแรงต่อต้านเช่นนี้ มู่ทงก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว

อีกฝ่ายสามารถสังหารมู่หนานในพริบตาได้ ก็ย่อมสังหารเขามู่ทงในพริบตาได้เช่นกัน

วินาทีนี้ สมองของมู่ทงแจ่มใสอย่างหาที่เปรียบมิได้

ดวงตาทั้งสองของเขาแดงก่ำ หลังจากจ้องมองซ่งเสวียนชิงอย่างลึกซึ้งแล้ว

เขาก็เลือกทำตามเสียงหัวใจเรียกร้องอย่างมากนั่นคือ...หันหลังวิ่งหนี!

เวลาเช่นนี้ยังไม่หนี จะรอให้ซ่งเสวียนชิงหันกลับมาสังหารเขาเหมือนกับที่ฆ่ามู่หนานอย่างนั้นหรือ

ส่วนเรื่องที่จะปะทะกับซ่งเสวียนชิงซึ่งหน้านั้นหรือ

หลังจากที่เห็นสภาพอันน่าอนาถของมู่หนานที่ถูกสังหารในพริบตาแล้ว มู่ทงก็ยอมรับความจริง

ในยามที่แข็งแกร่งที่สุด เขาไม่รู้ว่าจะสามารถต่อกรกับซ่งเสวียนชิงได้หรือไม่ แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้เขาทำไม่ได้อย่างแน่นอน

ระหว่างที่วิ่งหนี มู่ทงก็ลอบก่นด่าอยู่ในใจ

รู้อยู่แล้วว่าการที่อสูรแมวน้อยตัวนั้นวิ่งเข้าไปในศาลเจ้าเสวียนชิงย่อมไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่คิดว่าจะไม่ธรรมดาถึงเพียงนี้!

ในศาลเจ้าเถื่อนที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านห่างไกลกลางหุบเขาลึกเช่นนี้ จะมีตัวตนที่แข็งแกร่งเช่นนี้อยู่ด้วยหรือ

อีกทั้งจนบัดนี้มู่ทงก็ยังมองไม่ออกถึงรากฐานของซ่งเสวียนชิง

เขามองออกเพียงว่าซ่งเสวียนชิงไม่ใช่คน แต่แท้จริงแล้วอีกฝ่ายคือตัวตนอันใด มู่ทงมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

เดิมทีพลังอำนาจก็ต่างกันอย่างเห็นได้ชัดอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมองไม่เห็นเบื้องหลังของศัตรูอีก มู่ทงยิ่งไม่มีความมั่นใจที่จะปะทะกับซ่งเสวียนชิงเลยแม้แต่น้อย

เวลานี้เขาได้แต่รู้สึกโชคดีที่ตอนนั้นเขาไม่ได้วู่วามก้าวเท้าเข้าไปในศาลเจ้าเสวียนชิงโดยตรง

มิเช่นนั้นคนที่ตายในตอนนี้ก็อาจจะไม่ใช่มู่หนานแล้ว

ถึงกระนั้น มู่ทงก็รู้สึกว่าสถานการณ์ของตนในตอนนี้ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าใดนัก

เพราะซ่งเสวียนชิงไม่ได้คิดจะปล่อยให้เขาหนีรอดไปได้เลย

คนของลัทธิเทียนซาน หากไม่ได้พบเจอกับเขาก็แล้วไปเถิด

แต่ในเมื่อได้พบเจอกัน ในอาณาเขตของเขา ทั้งยังหมายตาเทวรูปและผู้ศรัทธาของเขา แล้วเขาจะปล่อยให้คนหนีไปได้อย่างไร

เขาไม่ใช่เทพแสนดีที่ตอบแทนความแค้นด้วยความเมตตาหรอกนะ

เพิ่งจะสังหารมู่หนานในพริบตาได้อย่างไม่เปลืองแรง ตอนนี้ซ่งเสวียนชิงก็พอจะรู้ระดับพลังอำนาจของตนเองแล้ว

อย่างน้อยที่สุด มู่ทงในสายตาของเขาตอนนี้ก็ไม่นับเป็นตัวอันใดแล้ว

เมื่อเห็นมู่ทงถูกตนทำให้ตกใจจนต้องหันหลังวิ่งหนีเช่นนี้ ซ่งเสวียนชิงก็แค่นเสียงเย็นชา แล้วไล่ตามไป

มู่ทงวิ่งมุ่งหน้าออกไปนอกหมู่บ้านได้เกือบร้อยเมตรแล้ว เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นซ่งเสวียนชิงกำลังไล่ตามมา จึงตกใจจนตัวสั่นสะท้านทันที

แม้แต่ความเร็วในการวิ่งหนีก็ยังเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน

แต่ทว่าความเร็วระดับนี้ในสายตาของซ่งเสวียนชิงก็ยังคงเชื่องช้ามาก

ระยะห่างร้อยเมตร เพียงชั่วพริบตาเดียวซ่งเสวียนชิงก็ไล่ตามมาทัน

มู่ทงไม่กล้าหันกลับไปมอง แต่ความรู้สึกหวาดกลัวและอันตรายที่ปกคลุมอยู่เต็มหัวใจ รวมกับกลิ่นธูปจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูก ทำให้สัญญาณเตือนภัยในใจเขาดังลั่น

เขารู้ดีว่า ซ่งเสวียนชิงมาแล้ว!

อยู่ข้างหลังเขานี่เอง!

และก็เป็นไปตามคาด วินาทีต่อมามู่ทงก็รู้สึกเหมือนถูกเตะเข้าที่ข้อพับขา ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้เขาซวนเซไปชั่วขณะ

ซ่งเสวียนชิงไม่ได้ปล่อยเขาไป ตามด้วยการเตะซ้ำอีกครั้งจนเขาล้มลงไปกองกับพื้นได้อย่างสำเร็จ

มู่ทงที่นอนกองอยู่บนพื้นรู้สึกเพียงว่าขาของตนเหมือนจะหัก ร่างกายทั้งร่างงอเป็นกุ้ง สองมือกุมขาทั้งสองข้างไว้

ขบกรามแน่นด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวัง

เขาไม่รู้ว่าเหตุใดซ่งเสวียนชิงจึงไม่สังหารเขาโดยตรง แต่ในเมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของอีกฝ่ายแล้ว ต่อให้ตอนนี้ไม่ถูกฆ่า ทว่าช้าเร็วก็ต้องตายอยู่ดี

เขาไม่มีทางลืมภาพที่ซ่งเสวียนชิงตบศีรษะมู่หนานแหลกละเอียดด้วยฝ่ามือเดียวเมื่อครู่นี้เด็ดขาด

ชั่วขณะนั้นมู่ทงรู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง

เมื่อเห็นว่ามู่ทงมีทีท่าว่าคงหนีไม่พ้นแล้ว ซ่งเสวียนชิงก็ล้มเลิกความคิดที่จะเตะซ้ำอีก

จะทำให้ตายเสียไม่ได้

เขายังมีเรื่องบางอย่างที่ยังไม่ได้ถาม มู่ทงในตอนนี้ก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

หากไม่ใช่เพราะประเมินพลังอำนาจของอีกฝ่ายผิดไปแต่แรก เขาก็คงไม่ลงมือตบมู่หนานตายในคราวเดียว

ทว่านั่นก็ไม่เป็นไร ยังเหลือมู่ทงผู้เป็นพยานปากเอกอยู่

ซ่งเสวียนชิงหิ้วมู่ทงที่มีสภาพราวกับสุนัขตายตัวหนึ่งขึ้นมา แล้วเดินกลับไปที่หน้าศาลเจ้าเสวียนชิง

ในระหว่างนั้นมู่ทงพยายามขัดขืน แต่หลังจากถูกซ่งเสวียนชิงตบกบาลไปสองทีเพื่อตักเตือน เขาก็ยอมสงบเสงี่ยมลง

แม้ว่ามู่ทงจะเตรียมใจไว้แล้ว และรู้ดีว่าตนคงยากจะรอดพ้นความตาย

ทว่ามนุษย์ทุกคนย่อมกลัวตาย เมื่อมู่ทงนึกถึงสภาพศพของน้องสาวอย่างมู่หนานที่ศีรษะแตกไปครึ่งซีก เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกห่อเหี่ยว

หน้าศาลเจ้าเสวียนชิง แมวดำเห็นซ่งเสวียนชิงกลับมา ก็ร้องเหมียวๆ ด้วยความดีใจ

มันรู้ดีว่าท่านวิญญาณเทพองค์นี้เก่งกาจมาก!

ซ่งเสวียนชิงไม่สนใจแมวดำ เขาโยนมู่ทงลงข้างศพมู่หนาน แล้วมองลงมาที่เขาจากมุมสูง

สิ่งที่มู่ทงเห็นเมื่อหันหน้าไปคือศีรษะอันน่าสยดสยองของมู่หนาน เขารู้ดีว่านี่คือการข่มขวัญจากซ่งเสวียนชิง

มู่ทงขบกรามแน่น ปรายตามองแมวดำด้วยความโกรธแค้น จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตากับซ่งเสวียนชิง

“เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ พวกเรามีความแค้นเคืองอันใดกัน เหตุใดเจ้าจึงต้องหมายเอาชีวิตพวกเราด้วย อสูรแมวน้อยตัวนี้ทำลายเรื่องดีๆ ของข้า ข้าถึงได้ไล่ตามมัน แต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไรมันจริงๆ เสียหน่อย พวกเราไม่น่าจะมีความแค้นถึงตายกันมิใช่หรือ อีกอย่างข้าก็เป็นคนของลัทธิเทียนซาน เจ้าตั้งตนเป็นศัตรูกับลัทธิเทียนซาน ไม่กลัวการล้างแค้นของลัทธิเทียนซานหรืออย่างไร!”

ซ่งเสวียนชิงฟังจบ ก็รู้สึกแค่ว่าไร้สาระสิ้นดี

“พวกเรามีความแค้นอะไรกัน เจ้าหมายตาเทวรูปของข้า ทั้งยังคิดจะฆ่าชาวบ้านที่กราบไหว้บูชาข้าเหล่านี้ เจ้ายังกล้าถามอีกหรือว่าพวกเรามีความแค้นอะไรกัน”

ส่วนเรื่องที่ฆ่ามู่ทงและมู่หนานแล้วอาจถูกลัทธิเทียนซานล้างแค้น ซ่งเสวียนชิงไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

เรื่องตลกน่า ต่อให้เขาไม่ได้ไปหาเรื่องคนของลัทธิเทียนซานแล้วจะทำไม

ในเมื่อพวกเขาก็หมายตาเทวรูปของเขาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

แล้วการฆ่าคนของลัทธิเทียนซานสักสองสามคนมันจะเป็นอะไรไป

ทันทีที่ซ่งเสวียนชิงกล่าววาจานั้นออกมา มู่ทงกลับตกตะลึงไปชั่วขณะ

เขาจับจ้องซ่งเสวียนชิงอย่างเหลือเชื่อ

“เจ้า...เจ้าคือเทวรูปเสวียนชิงกงในศาลเจ้านั่นอย่างนั้นหรือ!”

เมื่อซ่งเสวียนชิงได้ยิน ก็ยิ่งรู้สึกว่าไร้สาระเข้าไปใหญ่

สองคนปะทะกันแล้ว มู่ทงยังไม่รู้อีกหรือว่าเขาเป็นผู้ใด

มู่ทงทั้งวางแผนจะหลอมโลหิตหมู่บ้านตระกูลซ่ง ทั้งวางแผนจะทุบเทวรูปของเขา แต่ผลลัพธ์กลับจำไม่ได้ว่าเขาคือเทวรูปหรือ

หรือว่าเป็นเพราะรูปลักษณ์สภาวะผสานเทพนี้ส่งผลกระทบอย่างนั้นหรือ

ทว่าเขาก็เดินออกมาจากศาลเจ้าเสวียนชิงแล้ว คำถามที่ว่าเขาคือผู้ใด มันยังไม่ชัดเจนพออีกหรือ

ยามนี้มู่ทงกลับมีท่าทีราวกับยังรับไม่ได้กับสถานะของซ่งเสวียนชิง เขาเบิกตากว้างมองซ่งเสวียนชิงอย่างเหม่อลอย พร้อมกับส่ายหน้าและพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ จะเป็นเทวรูปเสวียนชิงกงองค์นั้นได้อย่างไร ตามคำบอกเล่าของชาวบ้าน ในสถานการณ์ปกติเทวรูปนั่นก็สามารถให้กำเนิดได้เพียงสิ่งวิเศษแห่งเทวรูปเท่านั้น!”

“ถึงแม้จะให้กำเนิดสิ่งวิเศษแห่งเทวรูปได้ เทวรูปก็ยังเป็นเพียงของตาย จะมีตัวตนเช่นเจ้าได้อย่างไร! เจ้าไม่มีทางเป็นเทวรูปองค์นั้นไปได้!”

ซ่งเสวียนชิงขมวดคิ้ว เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็จ้องมองมู่ทงด้วยสายตาลึกล้ำ สีหน้าสงบนิ่ง

“มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ ข้าก็คือเสวียนชิงกงที่หมู่บ้านตระกูลซ่งกราบไหว้บูชา! วิญญาณเทพของเทวรูปองค์นั้น!”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา มู่ทงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะราวกับคนบ้า คล้ายกับได้ยินเรื่องตลกขบขัน

“ฮ่าๆ วิญญาณเทพอะไรกัน เป็นไปไม่ได้! เจ้าเก่งกาจมากก็จริง แต่เจ้าไม่มีทางเป็นวิญญาณเทพอะไรนั่นหรอก!”

“โลกใบนี้ไม่มีวิญญาณเทพอยู่เลย!”

คราวนี้เป็นทีของซ่งเสวียนชิงที่ต้องตกตะลึงบ้างแล้ว

โลกใบนี้ไม่มีวิญญาณเทพอย่างนั้นหรือ

แล้วเขาคือตัวอะไรล่ะ

อะไรกัน เทพเถื่อนไม่มีตำแหน่งก็ช่างเถิด ตอนนี้ถึงกับถูกเตะออกจากขบวนวิญญาณเทพแล้วอย่างนั้นหรือ

[จบตอน]