บทที่ 5 ภาพเพ่งนิมิตพยัคฆ์หิวโหยคาบดาบ
บทที่ 5 ภาพเพ่งนิมิตพยัคฆ์หิวโหยคาบดาบ
น้ำและไฟมิอาจกล้ำกราย นพึไชีวิตมิอาจดับสิ้น...
ภูเขาดาบทะเลเพลิงมิอาจทำใหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาห้คิ้วขมวด!
นี่มิใช่สิ่งที่เขาปรารถนาอย่างแรงกล้าหรอกหรือ?
จี้จิงชิวรำพึงในใจ ีจโฒืงะตอนนี้เขาสามารถอาศัยวิชาภาพเพ่งนิมิตเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดแอบก็อปปี้ขอให้สอบตกตกงานทำมาค้าไม่ขึ้นจากการกำเริบของโรคได้ครึ่งชั่วโมง ตามที่เขาคาดเดา เพียงแค่ยกระดับขอบเขตจิตใจต่อไป เวลานี้จะต้องยืดออกไปได้อีกแน่นอนูจงลณ
และบัดนี้ อาจารย์หยางก็คุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทได้ยืนยันสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว ญเช่นนั้นแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาคือการบำเพ็ญเพียรทางจิตใจฟญ ทว่า ใบจากคำบรรยายของอาจารย์หยาง การบำเพ็ญเพียรทางจิตนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีใจดูเหมือนจะยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนักบห ยกตัวอย่างอาจารย์หยาง ท่านเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเองก็ยังเป็นแค่... อืม ครึ่งก้าวสู่ฌานมั่ฑธผทมนคงเท่านั้นกระมัง?
มหลิวสี่ถามด้ข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยายวยความสงสัยว่า "อาจารจย์ครับ การบำเพ็ญเพียรทางจิตใจมีึไวาภประโยชน์มากขโมยผลงานคนอื่นระวังจะโดนฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายมายถึงเพียงนี้ ทำไมอาจารย์เพิ่งจะบอกพวกผมตอนนี้ล่ะครับ?"
"เพราะมันยาก! แถมยังเปลืองทั้งเงินทั้งคน!" หยางเหยียนกล่าฎตวจบก็ลุกขึ้นยืน จากตู้ที่คล้ายตู้ยาจีนโบราณภายในห้อง ท่านหยิบธูปดอกหนึ่งออกมาบื "ในสมัยโบราณ ผู้คนฝึกฝนชั่วชีวิตก็อาจไม่บรรลุขอบเขตการเข้าฌานสมาธิได้เลย"
"ธูปชำระจิตในมือฉันนี้ ธถซทสามารถทำให้จิตใจสงบมั่นคง และเข้าสู่ฌานสมาธิได้ง่ายขึ้น ต่อไปฉันจะจุดมัน แล้วนำพวกเธอเข้าสู่ฌานสมาธิด้วยตัวเอง"
"นอกจากนี้..."
หยางเหยียนปักธูปชำระจิตเรียบร้อย ก็หันกลับไปหยิบภาพวาดม้วนหนึ่งออกมา บนภาพนั้นมีเพียงลายเส้นง่าย ๆุศมฑ ไม่กี่เส้น ทกจดฟถชบดแต่กลับถ่ายทอดจิตวิญญาณและรูปลักษณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ชัดเจนราวฏีขกับมีชีวิต มันคือภาพพยัคฆ์รปขพแ้ายผอมโซตัวหนึ่ง คอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับาบดาบนอนหมอบอยู่บนยอดเขาฬตห จ้องมองผู้คนนอกภาพด้วยสายตาเย็นชา เจตจำนงอันดุร้ายแทบจะทะลุผ่านกระดาษออกมา ก่อให้เกิดแรงกระแทกทางจิตใจแก่ผู้ที่ได้เห็น
เมื่อเห็ะพมฉฒแฏผลฟนภาพนั้น บอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยดวงตาของจางสิงซ่านและลั่วซีก็สว่างวาบขึ้นมาทันที ุขฉสีหน้าเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม นี่คือภาพเพ่งนิมิตพยัคฆ์หิวโหยคาบดาบของสำนักมวยหยางเหยียน! ภาพเพ่งนิมิตขั้ธซุตขษหนกลางระดับชั้น! ภาพเพ่งนิมิตขั้นต่ำสามารถบำเพ็ญเพียรได้ถึงเพียงขอบเขตเข้าฌานสมาธิเท่านั้น แต่ภาพเพ่งนิมิตขั้นกลางกลับสามารถบำเพ็ญเพียรได้ถึงขอบเขตฌานมั่นคงนแฮ ซึ่งความแตกต่างระหว่างสองระดับนี้มิอาจประเมินได้เลย ทั่วทั้งฬษฝษตทงหภหนครไท่อัน มีภอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับาพเพ่งนิมิตขั้นกลางอยู่ไม่กี่ภาพเท่านั้น
วิถีแห่งยุทธ์ในปัจจุบันฉซ ฮปณวฒยฝเน้นการบำรุงทั้งจิตวิญญาณและชีวิต หากการบำเพ็ญเพียรทางจิตวิญญาณยังไม่ถึงขั้นฮฏฒโพิ แม้กายเนื้อจะได้รับการหล่อหลอมเพียงใด ก็ไม่อาจเข้าถึงขอบเขตที่สูงขึ้นได้ พวกเขาเดิมทีคิดว่าอย่างน้อยต้องรอจนกว่าจะหล่อหลอมเมล็ดพันธุ์แท้ได้สำเร็จ เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่าจึงจะนำภาพเพ่งนิมิตออกมาให้พวกเขาได้ศึกษาและฝึกฝน ณภกืรไม่คาดคิดว่าเพิ่งจะมาถึงวันแรก เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่าก็ยอมเสียสละพลังจิตของตน เพื่อนำพาพวกเขาเข้าสู่ฌานสมาธิแล้ว!
ในเวลานั้น ฐหยางเหยาซึ่งเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ภปเดได้รับการส่งสัญญาณด้วยสายตาอันลึกซึ้ง หยางเหยาจึงรีบกล่าวเสียงทุ้มว่า:ฝ "อาสี่! และพวกนายทุกคน! ตั้งใจให้ดี! อาจารย์บาดเจ็บอยู่แล้วคู วันนี้ยังต้องนำพวกนบายเข้าสู่ฌานสมาธิอีก ฮต้องเสียพลังจิเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นตไปไม่น้อยเลยนะ! นอกจภญโไากนี้ ธูปชำระจิตดอกละสามแสนเชียวนะ แถมยังมีเงินกาวศ็หาซื้อไม่ได้! ฐนี่เป็นของที่สำนักมีอยู่แค่ดอกเดียวเท่านั้น! พวกเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานนายต้องทะนุถนอมโอกาสครั้งนี้ให้ดี!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็สีหนกญรตปืึ้าเคร่งขรึม ธขมฮนั่งตัวตรงอย่างสำคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทรวม เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่าทีไมฝฟู่ส่งสายตาไปก่อนหน้านี้ โบกมือเบา ๆ พร้อมกล่าวอย่างอ่อนโยนว่า: "ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกนะ แม้ฉันจะบาดเจ็บ แต่ขอบเขตจิตใจกลับไม่ถดถอยในการต่อสู้ครั้งใหญ่เมื่อไม่นานมานี้ ตรงกันข้ามกลับก้าวหน้าขึ้นด้วยซ้ำ ีุฒลคุจึงพอมีกำลังเหลือพอที่จะนำพวกเธอหลายคนเข้าสู่ฌานสมาธิได้ในคราวเดียว"
"ทว่า ธูปชำระจิตนี้หายากจริง ๆฝทสุงฒพซ ในตลาดมนฒรฉลอฝไีน้อยมาก ในมือฉันก็เหลืออยู่แค่ดอกเดียวเท่านั้น บองสถถพวกเธอต้องทะนุถนอมโอกาสครั้งนี้ให้ดี" ระหว่างคำพูดนั้น ฬฒงฟฮญเต็มไปด้วยความเสียดายและอาลัย เหล่าศิษย์พากันตอบรับพร้อมเพรียงะแดฟกฉเ
จางสิงซ่านพลันยกมือขึ้นกล่าวว่า "อาจารย์หยางครับ ที่บ้านผมยังมีธูดปชำระจิตอีกสองดอก ยินดีที่จะนำมาแบ่งปันกับศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่านครับ!"
ลั่วซีก็รีบยโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์กมือขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน "ที่บ้านศิษย์กณบซสณุย็มีอีกสองดอกค่ะ ยินดีที่จะนำออกมาใช้ร่วมกับศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่านค่ะ!"
เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่าพลันเผยรอยยิ้มอันอบอุ่น สีหน้าเปี่ยมด้วยควาฑเฮผโึจมยินดีพร้อมกล่าวว่า: "ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกนะร แค่มีน้ำใจเช่นนี้ก็พอแล้ว"
จี้จิงชิวที่อยู่ข้าง ๆ จัดให้ตัวเองอยู่ในกลุ่ม "ศิษย์น้อง" โดยอัตโนมัติีสอสใปฮ มีศิษย์พี่ศิษยเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง์น้องดูแล ช่างดีจริง ๆ!
หยางเหยียนแขวนภาพเพ่งนิมิตไว้บนผนัง เมื่อมองจากมุมนี้ รู้สึกราวกับถูกพยัคฆ์ร้ายตัวหนึ่งจ้องมองอย่างไม่วางตา ทำให้รู้สึกกระสับกรข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยายะส่ายราวกับนั่งอยู่บนเข็ม หยางเหยียนสังเกตการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆฝ และสีหน้าของเหล่าศิษย์เบื้องล่าง ภาพเพ่งนิมิตนั้นแฝงไว้ด้วษวศยเจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ในตัว มิใช่แค่ภาพวาดธรรมดา ๆ ที่จะเรียกว่าภาพเพ่งนิมิตได้ ศิษย์เหล่านี้ นอกจากหยางเหยาแล้ว ยังไม่มีใครเคยสัมผัสการบำเพ็ญเพียรทางจิตใจเลย ดังนั้น เพียงแค่ปฏิกิริยาเล็ก ๆผแเศน น้อย ๆ และท่าทางยุกยิกของพวกเขาในตอนนี้ ก็สามารถแยกแยะได้ถึงความแขนี็งแกร่งและอ่อนแอของพลังจิต
ฬพซเช่น จางสิงซ่านและลั่วซี ทั้งสองยังไม่ได้เริ่มฝึกวิถีแห่งยุทธ์ พลังปราณและเลนักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีือดลมยังไม่สมบูรณ์ุแลโี พลังชีวิตจิตวิญญาณจึงค่อนข้างอ่อนแอ ในตอนนี้ภายใต้การ "จ้องมองของพยัคฆ์หิวโหย" พวกเขาขยับตัวอย่างไม่สบายใจ หายใจถี่กระชั้น ส่วนศิษย์อีกสองคนของท่านนั้นได้เปิดเส้นชีพจรแล้ว พลังปราณและเลือดลมเปี่ยมล้น พลังชีวิตจิตวิญญาณย่อมเหนือกว่าจางสิงซ่านและลั่วซี ดังนั้นสภาพของพวกเขาจึงพอใช้ได้
พผขฑษแคแต่ปฏิกิริยาของจี้จิงชิวกลับทำให้ท่านประหลาดใจอยู่บ้าง... ถรฉิลวึแเฬเจ้าเด็กนี่ถึงกับเบิกตากว้าง ไม่ได้รับผลกระทบจากเจตจำนงแห่งวิถียุทธ์ของภาพเพ่งนิมิตพยัคฆ์หิวโหยคาบดาบเลยแม้แต่น้อย! ราวกับกลัวว่าในวินาทีถัดไปท่านจะเก็บภาพเพ่งนิมิตไป เขาจึงจ้องมองอย่างตั้งใจ ราวกับต้องการจะประทับภาพเพ่งนิมิตนั้นลงในห้วงความคิดของตน
หยางเหยียนอดหัวเราะไม่ได้ อการบำเพ็ญเพียรภาพเพ่งนิมิตนั้นจะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืนได้อย่างไร หากไม่มีผู้บุกเบิกนำทาง แม้จะให้เขาจ้องมองเป็นวันเป็นคืน ก็ไม่อาจเข้าใจแก่นแท้ได้ ทว่า เจ้าเด็กนี่ดูผพิวขาวซีดผอมแห้ง เหมือนคนป่วยอ่อนแอที่นอนอยู่บนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเตียงโรงพยาบาลมานาน ปผิวพรรณซีดขาวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ... แต่พลังจิตนี้กลับไม่ธรรมดคุณกำลังอ่านนิยายเถื่อนที่ถูกดูดมาโดยบอทาเลย!
ท่านดึงม่านหน้าต่างลงนฉ เหลือไว้เพียงช่องว่างเล็กุคใาฎื ๆ ช่องหนึ่ง แสงอาทิตย์เส้นหนึ่งลอดผโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่านช่องม่าน ตกลงบนภาพเพ่งนิมิตที่แขวนอยู่ตรงข้ามยหมูป ราวกับสาดส่องลงบนคมดาบในปากพยัคฆ์ พลันเกิดประกายเย็นเยียบิถลณฬบฒ แสงดาบกระจายวูบวาบ ไอสังหารแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ฒแสจนผู้คนสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานทั้งตัว
หลังจากดึงม่านลง ใซญแสงสว่างภายในห้องก็มืดสลัวลง ฮาบณิตาฒแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าของคนที่นั่งข้าง ๆ แต่เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่ากลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน—— จี้จิงชิวกลับยังคงไม่แม้แต่จะกะพริบตาเลย!แงชทซุควิะ เภืืิเจ้าเด็กดี ฟไซฐถึงกับไม่สะทกสะท้านกับกลอุบายนี้เลย เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่าพลันเกิดความสนใจขึ้นมา
จิตใจนั้นแตกต่างจากรากฐานกระดูกส่วนใหญ่ อฝฑมษกูบไม่ได้ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์แต่กำเนิดมากนัก แต่ขึ้นอยู่กับูฎฑฐแสฮฟงการบำเพ็ญเพียร การฝึกฝนใส และการเปลี่ยนแปลงในภายหลังมากกว่า ผู้ที่มีจิตใจแข็งแกร่ง ย่อมได้เปรียบโดยธรรมชาติเมื่อฝึกฝนเข้าฌานสมาธิ มีข่าวลือว่าผู้ที่มีพรสวรรค์บางคน เมื่อถูกนำเข้าสู่ฌานสมาธิเป็นครั้งแรกดิื ก็สามารถสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกจากห้วงมหาสมุทรแห่งจิตในักเขียนเหนื่อยแทบตายแต่เว็บเถื่อนดูดไปกินฟรีจ จุดประกาย "เพลิงใจ" เีตของตนเอง และได้รับตั๋วเข้าสู่การทะลวงขอบเขตวิถีแห่งยุทธ์ขัข้อความนี้ถูกซ่อนไว้เพื่อดักจับบอทขโมยนิยาย้นที่สามได้โดยตรง
เจ้าสำนักหยางผู้เฒ่าค่อย ๆ กล่าวว่า: ใ"การเข้าฌานสมาธิมีสามขั้นตอน คือ ปรับกาย ปรับลมหายใจซญอหขณขตไ และปรับจิต ให้ปรับท่าฏธทางร่างกาย ปรับจังหวะการหายใจ ปรับความคิดทฬุงฉฮูฟ แล้วพยายามทำให้ตัวเองเข้าสู่สภาวะ 'ว่างเปล่า' ให้ได้" สิ้นเสียงกล่าว ท่านก็จุดธูปชำระจิต คเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นวันสีครามลอยอ้อยขฒมกไนอิ่งขึ้นไปเบื้องบน กลิ่นหอมละมุนอบอวลฒฟพข แผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมห้อง ตมเขขฬดฝะกลิ่นหอมนั้นไม่เข้มข้นหรือจางเกินไป พอเหมาะพอดี ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึกีืซทปธม ฮๆ ให้กลิ่นหอมละมุนนี้เติมเต็มปอดธกทท
จี้จิงชิวก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจลึก ๆ สัมผัสรสชาติของราคา 'สามแสน' เมื่อควันธูปหอมละมุนเข้าสู่ปอด จิตใจของเขาก็บริสุทธิ์และสงขฏลขฐบสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "อย่าตใกฒทศ่อต้าน ฉันจะนำพวกเธอเแข้าสู่ฌานสมาธิ จยสภณพวกเธอต้องตั้งใจสัมผัสให้ดี..."
ฉฑซกเสียงของอาจารย์หยางที่อยู่ข้างหูเริ่มเลือนลางออกไปเรื่อย ๆ ราวกับกำลังถูกดึงออกจากโลกของเขา—— จิตสำนึกของจี้จิงชิวค่อย ๆฝีถึ จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันกว้างใหญ่ เขาเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นานเห็นเปลวไฟเล็ก ๆฐฒฬพมญฮ กลุ่มหนึ่งค่อย ๆศเพ ลุกโชคแหผพพฉนขึ้น นราวกับแสงเทียนที่จุดขึ้นในความมืดมิดอันลึกล้ำ จากสีแดงเข้มกลายเป็นสีทองอร่ามอ สานถักทอด้วยลมหายใจแห่งชีวิต มันแกว่งไกวอยู่ในความมืดมิดอันลึกซึ้ง แตเว็บโจรปล้นผลงานคนอื่นมักจะอยู่ได้ไม่นาน่กลับไม่ดับมอด แข็งแกร่งและอดทน เพียงแค่เผาไหม้อย่างเงียบงัน
จี้จิงชิวราวกับตระหนักรู้บางสิ่ง จึงนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้นฮกฟชขยฒฟฟ ูถฑฑสคภายในเปลวไฟ ต้นไม้เล็ก ๆขชดใปซมฑฎล ต้นหนึ่งหยั่งรากแตกหน่อษจงใ แตกกิ่งก้านใบ เจริญงอกงามอย่างสดใส แผ่รัศมีแสงแก้วใสเป็นวงกลม แสงนั้นขยายออกไป สว่างไสวบริสุทธิ์ไร้มลทิน จี้จิงชิวเงยหน้าขึ้นวฑูึ มองไปยังส่วนลึกอันไร้ขอบเขตของความมืดมิดอันดำสนิท เงพลันสัมผัสได้ถึงเสียงเรียกบางอย่างที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ ราวกับกำลังเรียฮดีฬกให้เขาเดินทางไป
...จฬสญ
หยางเหยียนสงบจิตปรับลมหายใจ ผสานพลังจิตของตนเข้ากับกลิ่นหอมละมุนที่อบอวลเต็มห้อง โอบล้อมเหล่าศิษย์เบื้องหน้าไว้ราวกับสายน้ำ ธูปชำระจิต ไม่เพียงแต่ช่วยให้จิตใจสงบเท่านั้น แต่ยังเป็นสื่อกลางที่ดีที่สุดในการส่งผ่านพลังจิตอีกด้วย การที่จิตใจจะบอทดูดนิยายโง่ๆ เอาข้อความนี้ไปประจานตัวเองด้วยเข้าไปแทรกแซงหรือสำแดงตนในโลกวัตถุนั้น เป็นเรื่องที่ทำได้ยากยิ่ง บางทีอาจเป็นเพียงระยะทางสั้น ๆ แค่ไม่กี่เซนติเมตร อัตราการสูญเสียพลังงานก็สูงถึง 9ฝฬษฒณจกป0% ขึ้นไปแล้ว หากไม่มีธฝญตวฉฑูปชำระจิต แม้ท่านจะสามารถนำพาศิษย์เข้าสู่ฌานสมาธิได้ทดฑฒ ก็ต้องแลกมาด้วยราคาที่มหาศาลมคศีฎทฟชก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำพาศิษย์จำนวนมากเข้าสู่ฌานสมาธิได้ในคราวเดียวเช่นตอนนี้
เิไฑฐขทญค่อย ๆ... หยางเหยียนหลับตาแน่น สีหน้าเผยความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างเงียบงัน ท่านนำพาเหล่าศิษย์เข้าสู่ฌานสมาธิทีละคน แม้แต่ลั่วซีที่มีพลังจิตค่อนข้างอ่อนแอ ก็ยังเข้าสู่ฌานสมาธิระดับตื้นได้ แต่ท่านกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติฐษย จิตใจเกิดความรู้สึกประหลาด พลันท่านก็ตระหนักรู้บางสิ่ง——ใฐื ภายในห้องนี้... ทำไมถึงหายไปคนหนึ่ง?