ตอนที่ 27 จะสั่งสอนเจ้าสักบทเรียน

ตอนที่ 27 จะสั่งสอนเจ้าสักบทเรียน

ทันทีที่การประลองเริ่มต้น หนุ่มผมหยิกก็ออกแรงในพริบตา พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศร ด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาดจนรับมือไม่ทัน

ภายในใจของเขาฮึกเหิม “วันนี้โชคดีจริง ๆ ฮ่าฮ่า บังเอิญเจอมือใหม่เข้าให้แล้ว ได้สนุกกับการรังแกไก่อ่อนอีกแล้วสิ”

เร็วยิ่งนัก!

หลินฉีลอบตื่นตระหนกในใจ สมกับเป็นคนจริง ๆ การเคลื่อนไหวปราดเปรียวว่องไว ไม่อืดอาดเลยแม้แต่น้อย ไม่ใช่การเคลื่อนไหวอันทื่อมะลื่อของบอตจะสามารถเทียบเคียงได้

“ฟุ่บ~”

หลินฉีออกแรงที่ปลายเท้า กล้ามเนื้อต้นขาและโลหิตปราณระเบิดออกพร้อมกัน ร่ายรำทวนใหญ่สีดำพุ่งทะยานออกไป ตัวทวนสั่นไหว ปลายทวนวาดเป็นวงกลมในอากาศ ร่ายรำวิชาทวนอันงดงามตระการตา

“ฟุ่บ ๆ~”

หนุ่มผมหยิกร่ายรำดาบใหญ่ ประกายเย็นเยียบปกคลุม เงากระบี่พุ่งตรงทะยานออกไป เปิดฉากโจมตีก่อน รวดเร็วดุจสายลม

“เคร้ง ๆ ๆ~”

ณ ใจกลางลานประลอง ดาบใหญ่และทวนใหญ่เข้าปะทะกันในพริบตา คมอาวุธโลหะเข้าห้ำหั่น เสียงปะทะดังกังวานก้องไปทั่วบริเวณ

ประกายเย็นเยียบและเงากระบี่ จิตสังหารปกคลุม

ในมือของหนุ่มผมหยิก ตวัดเงากระบี่ โจมตีมาจากทุกสารทิศ

ท่ากำเนิดเงา!

เร็วยิ่งนัก!

หลินฉีลอบตื่นตระหนก หนุ่มผมหยิกลงมือรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด จนผู้คนตอบสนองไม่ทัน กระบวนท่ากระบี่ก็โจมตีมาถึงเบื้องหน้าแล้ว

วิชากระบี่ที่ใช้ออกมา ได้แสดงจุดเด่นออกมาแล้ว นั่นก็คือความเร็ว!

“ช้าเกินไป ช้าเกินไปแล้ว!”

“สหายเอ๋ย ความเร็วของเจ้าช้าถึงเพียงนี้ ภายภาคหน้าจะใช้ชีวิตอยู่ในลานประลองได้อย่างไรเล่า”

ยามนี้หนุ่มผมหยิกก็เอ่ยปากเยาะเย้ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หลินฉีชะงักไปเล็กน้อย บอตไม่มีทางเอ่ยปากพูดได้แน่

“ฟุ่บ!”

กระบี่หนึ่งเล่มแทงออกไปอย่างดุดัน ประกายเย็นเยียบวาบผ่าน ชั่วพริบตาก็ทะลวงผ่านทวนยาว ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหลินฉี วินาทีถัดมาก็หมายจะสังหารหลินฉี

“เจ้าไก่อ่อน ยินดีต้อนรับสู่โลกสีชาด!”

หนุ่มผมหยิกหัวเราะลั่น ทว่าการเคลื่อนไหวในมือกลับทวีความรวดเร็วยิ่งขึ้นไปอีก!

ถอย!

หลินฉีสะดุ้งเฮือก ร่างกายตื่นตัวอย่างฉับพลัน ออกแรงในเสี้ยววินาที ท่อนแขนแกว่งไกวอย่างรุนแรง ตัวทวนเคลื่อนที่ในพริบตา

“เคร้ง~”

หลังจากทวนยาวและดาบใหญ่เข้าปะทะกัน ทิศทางของดาบใหญ่ก็เบี่ยงเบนไป

“ฉัวะ!”

แสงกระบี่อันดุดันกรีดเป็นรอยเลือดบนใบหน้าของหลินฉี ความเจ็บปวดกระตุ้นเส้นประสาทของเขา ทำให้ร่างกายถอยร่นไปด้านหลังอย่างไม่อาจควบคุมได้โดยสัญชาตญาณ

หลินฉีขมวดคิ้ว เมื่อครู่เสี่ยงอันตรายเกินไปแล้ว ดาบใหญ่ของอีกฝ่ายเกือบจะแทงเข้าตาของเขา เกือบจะตายไปแล้วจริง ๆ

เป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก!

หนุ่มผมหยิกค่อนข้างประหลาดใจ “หลบพ้นไปได้งั้นหรือ”

“ไอ้หนู คราวหน้าเจ้าไม่มีโชคดีเช่นนี้อีกแล้วล่ะ”

กล่าวจบ ร่างกายก็วูบไหว พุ่งทะยานราวกับลูกศรที่หลุดจากแล่ง ดาบใหญ่ร่ายรำเป็นเงากระบี่ ประกายเย็นเยียบเป็นระลอก พุ่งเข้าสังหารอีกครั้ง

“ฟู่ว~”

การต่อสู้ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้พักหายใจ จิตสังหารอันน่าสยดสยองม้วนตลบเข้ามาอีกครา

หลินฉีพ่นลมหายใจออกมายาว ๆ หัวใจเต้นรัวแรง โลหิตในกายไหลเวียนอย่างรวดเร็ว ดวงตายิ่งทอประกายเจิดจ้า

เขาจำวิชากระบี่ของอีกฝ่ายได้ มันคือวิชากระบี่เงาฉับพลัน ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาลับระดับเหล็กดำ

รวดเร็วดุจสายลม ไปมาไร้ร่องรอย

ออกกระบี่รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด วิชากระบี่เชี่ยวชาญ ระดับความแตกฉานถึงขั้นอยู่เหนือตนเองเสียด้วยซ้ำ

“แข็งแกร่งจริง ๆ!”

ดวงตาของเขายิ่งทอประกายเจิดจ้า กลุ่มกล้ามเนื้อมัดใหญ่ทั่วร่างออกแรงพร้อมกัน โลหิตปราณพลุ่งพล่านในกาย ร่างกายระเบิดพลังอย่างดุดัน เส้นเลือดบนท่อนแขนปูดโปน

ความเร็วเพิ่มขึ้นขนานใหญ่ในพริบตา ร่ายรำทวนยาว อานุภาพยิ่งใหญ่เกรียงไกร ปลดปล่อยอานุภาพออกมาอย่างเต็มที่

ในสายตาของเขา กระบี่คมกริบของหนุ่มผมหยิกแทงออกไป ร่างกายเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว หมุนกาย ตวัดกระบี่ผสานกับกระบวนท่าอย่างแนบเนียน รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด

ท่าแทงเงา!

ทว่ายามนี้หลินฉีกลับมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ในหัวปรากฏมาตรการรับมือขึ้นมา

ด้านซ้าย!

เอียงศีรษะ เคลื่อนกายเฉียดผ่านกระบี่คมกริบ ก้มหัว หลบพ้นไปได้อีกครั้ง

เพียง 1 วินาที ก็หลบกระบี่สองเล่มได้อย่างหวุดหวิดและต่อเนื่อง!

หนุ่มผมหยิกเห็นดังนั้นก็ชะงักงันไปในพริบตา

“ตอนนี้แหละ!”

ในช่วงวิกฤต หลินฉีคว้าจังหวะที่หนุ่มผมหยิกชะงักงันเพียงชั่วครู่ ประสานมือและเอว ออกแรงในเสี้ยววินาที ทวนใหญ่สีดำในมือทิ่มแทงออกไปอย่างดุดัน

สกัดจุด!

ด้วยการแทงสกัดที่แม่นยำ ทำลายวิชากระบี่เงาฉับพลันของอีกฝ่าย

ในสายตาของหนุ่มผมหยิก จู่ ๆ ก็เห็นปลายทวนสาดประกายเย็นเยียบ เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร

“ฉัวะ~”

ปลายทวนอันคมกริบทะลวงผ่านขั้วหัวใจ โลหิตสาดกระเซ็น!

[การต่อสู้สิ้นสุดลง “ดาบใหญ่ของฉัน” เสียชีวิตแล้ว!]

“เป็นไปได้อย่างไร”

“ปึง!”

หนุ่มผมหยิกล้มลงบนพื้น มองเห็นเพียงคนสวมหน้ากากสีดำปรากฏขึ้นในสายตาจากมุมมองเบื้องบน ภายใต้หน้ากากสีดำสนิทคือดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาไร้อารมณ์

“ขอบคุณที่สั่งสอนข้าสักบทเรียน!”

“ข้า...”

หนุ่มผมหยิกต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าร่างกลับสลายกลายเป็นความว่างเปล่าหายไปจากลานประลองแล้ว

[...]

เมื่อหนุ่มผมหยิกลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็กลับมาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของตนเองแล้ว

“บ้าเอ๊ย ข้าตายไปแล้วงั้นหรือ”

สีหน้าของเขาบ้าคลั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม

“ข้าแพ้ให้มือใหม่คนหนึ่งงั้นหรือ”

“ใช่ ต้องเป็นเพราะข้าประมาทแน่ ถึงได้ปล่อยให้เขาชนะได้”

หนุ่มผมหยิกหาข้ออ้างปลอบใจตนเอง ต้องการจับคู่อีกสักรอบ เพื่อกู้หน้ากลับคืนมา

เขารีบเปิดระบบจับคู่ทันที ร้อนใจดั่งไฟลน อดใจรอไม่ไหวที่จะเอาชนะ “หยางเจี่ยน” ผู้นั้น เพื่อกู้หน้ากลับคืนมา

ในเวลาเดียวกัน ณ อีกฟากหนึ่ง

[การต่อสู้สิ้นสุดลง! ขอแสดงความยินดี “หยางเจี่ยน” ได้รับชัยชนะ คะแนน +3]

[สถิติการรบ: 1/10]

[อัตราการชนะ: 100%]

[คะแนน: 3]

ยามนี้หลินฉีก็ถอยกลับมายังพื้นที่ส่วนตัวเช่นกัน ทว่าสายตากลับจับจ้องอยู่ที่หน้าต่างข้อมูลของตนเอง

[ท่านทำการต่อสู้อันดุเดือดกับศัตรูที่แข็งแกร่ง ความชำนาญของวิชาทวนทลายภูผาเพิ่มขึ้นอย่างมาก วิชาทวน +2%]

[ท่านทำการต่อสู้อันดุเดือดกับศัตรูที่แข็งแกร่ง ความชำนาญของวิชาตัวเบาเพิ่มขึ้นอย่างมาก วิชาตัวเบา +3%]

[วิชาทวน: ขั้นหนึ่ง 80% → 82%]

[วิชาตัวเบา: ขั้นหนึ่ง 70% → 73%]

[...]

“ฟู่ว~”

หลินฉีมองดูข้อมูลที่เพิ่มขึ้นบนหน้าต่างข้อมูล ก็เผยรอยยิ้มออกมา เพียงแต่ถูกหน้ากากบดบังไว้ จึงมองไม่เห็นสีหน้า

“ขุมกำลังของหนุ่มผมหยิกผู้นั้นแข็งแกร่งมากจริง ๆ ระดับวิชากระบี่แข็งแกร่งกว่าข้าอยู่ช่วงใหญ่ วิชากระบี่ปราดเปรียว รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ข้าเกือบจะแพ้ไปแล้ว”

หลินฉีหวนนึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่ ยังคงอกสั่นขวัญแขวน ความรู้สึกตึงเครียดและน่าตื่นเต้นเช่นนั้น ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่อาจสัมผัสได้มาก่อน

สมาธิจดจ่ออย่างถึงที่สุด ผลแพ้ชนะอยู่ห่างกันเพียงเส้นด้าย หากทวนช้าไป 0.1 วินาที ตนเองก็พ่ายแพ้แล้ว

“ทว่าเมื่อผ่านการต่อสู้ไปหนึ่งรอบ การพัฒนาก็ยิ่งใหญ่มาก ข้ามีความเข้าใจใหม่ ๆ เกี่ยวกับวิชาทวนทลายภูผาเช่นกัน”

“วิชาทวนและวิชาตัวเบา พัฒนาเร็วเกินไปแล้ว สามารถพัฒนาได้ทุกการต่อสู้เลยทีเดียว”

“มาอีก!”

หลินฉีเลือกการจับคู่อีกครั้ง

สามนาทีต่อมา ร่างสองร่างก็ปรากฏขึ้นบนลานประลอง คู่ต่อสู้ของหลินฉีในครั้งนี้คือหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มสวมชุดต่อสู้สีเขียว ถือกระบี่ยาว

“เจ้ามือใหม่ ให้ข้าสอนบทเรียนให้เจ้าเสียหน่อยเถิด!”

หญิงสาวมองดูหลินฉี เผยรอยยิ้มประสงค์ร้าย ราวกับนักล่าที่กำลังมองดูเหยื่อ

ทว่าสิ่งที่ต้อนรับนางกลับเป็นทวนใหญ่สีดำหนึ่งเล่ม

[...]

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

[การต่อสู้สิ้นสุดลง น่าเสียดายยิ่งนัก “หยางเจี่ยน” ท่านเสียชีวิตแล้ว!]

[สถิติการรบ: 5/10]

[อัตราการชนะ: 80%]

[ปลดล็อกระบบจัดอันดับแล้ว ต้องการดู ใช่/ไม่?]

“ฟู่ว~”

ในพื้นที่ส่วนตัว ใบหน้าของหลินฉีซีดเผือดเล็กน้อย

“ความรู้สึกของความตายช่างไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย!”

“แม้ความเจ็บปวดจากความตายจะถูกปรับลดลงเหลือเพียง 20% แต่ก็ยังทรมานอยู่ดี”

“คู่ต่อสู้เมื่อครู่แข็งแกร่งเกินไป ข้าและเขามีระดับห่างชั้นกันมาก เขามีความเป็นไปได้สูงที่จะบรรลุถึงขั้นหนึ่ง 90% ขึ้นไปแล้ว”

หลินฉีหวนนึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่ หลังจากเริ่มรอบแรก เขาก็จับคู่อีกสี่รอบ คู่ต่อสู้มีขุมกำลังใกล้เคียงกัน เขาจึงรับมือได้ชำนาญยิ่งขึ้น และเอาชนะมาได้ถึงสามรอบ

จนกระทั่งรอบสุดท้าย คู่ต่อสู้มีขุมกำลังแข็งแกร่งเกินไป แม้ว่าสัญชาตญาณของเขาจะเฉียบคมเพียงใด แต่ก็ยังไม่ใช่คู่มืออยู่ดี จึงถูกบั่นสังหารด้วยดาบเดียว

“ระบบจัดอันดับหรือ”

“ใช่!”

หลินฉีกดคำว่า “ใช่” หน้าต่างข้อมูลก็เริ่มเปลี่ยนแปลง

[อันดับลานประลองโลกชาด (สาขาเทียนไห่)]

[นามแฝง: หยางเจี่ยน]

[คะแนน: 12]

[อันดับ: 328]

[...]

หลินฉีสงสัย อันดับที่ 328 หรือ หรือว่าในศูนย์ฝึกมรรคยุทธ์ชื่อฉงจะมีคนที่แข็งแกร่งกว่าเขาถึง 328 คนเชียวหรือ

จากนั้นก็ส่ายหน้า อาจจะเกี่ยวข้องกับคะแนนหรืออัตราการชนะก็ได้ เป็นเพราะคะแนนของตนเองต่ำเกินไป จึงส่งผลให้อันดับต่ำลง

[แจ้งเตือนด้วยความปรารถนาดี เวลาสัมผัสประสบการณ์ของท่านใกล้จะหมดลงแล้ว!]

ขณะที่หลินฉีกำลังจะสำรวจต่อไป หน้าจอก็เด้งการแจ้งเตือนขึ้นมา แสดงให้เห็นว่าเวลาสัมผัสประสบการณ์เหลืออีกเพียงสามนาทีก็จะสิ้นสุดลง

“หนึ่งชั่วโมงผ่านไปเร็วปานนี้เชียวหรือ”

หลินฉีส่ายหน้า ลอบถอนหายใจว่าเวลาผ่านไปเร็วเกินไป ประจวบเหมาะกับที่เขารู้สึกเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณอยู่บ้างพอดี

สมควรออกจากระบบได้แล้ว ผลลัพธ์ในวันนี้ยิ่งใหญ่เพียงพอแล้ว ภายในใจรู้สึกขอบคุณกัวเหิงที่พาเขามาสัมผัสประสบการณ์ในโลกสีชาด

[...]