บทที่ 7: เมืองอู่ซื่อและไข่มุกราตรี

บทที่ 7: เมืองอู่ซื่อและไข่มุกราตรี

ในระหว่างที่เก็บรวบรวมไม้ และผ่านการสำรวจมาเป็นเวลานาน หลวนอวี่ก็พอจะเดาตำแหน่งที่ตัวเองอยู่ได้คร่าวๆ แล้ว

จากภาพซากปรักหักพังของอาคารใต้น้ำที่เครื่องตรวจจับจับภาพได้ประปราย ทิศทางของมันหันเหนือลงใต้ แถมยังมีจุดสังเกตเป็นซากกลุ่มอาคารรูปดอกคาลล่าลิลลี่

ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะอยู่เหนือ "เมืองอู่ซื่อ" ของประเทศหลงในอดีต

เมื่อเชื่อมโยงกับ "บังเกอร์หลบภัยเขาจิ่วกง" ที่เจ้าของร่างเดิมเข้าไปหลบภัยก่อนเกิดภัยพิบัติ ก็ยิ่งช่วยยืนยันได้ชัดเจนขึ้น ก่อนที่เธอจะทะลุมิติมา

ร่างเดิมถูกคลื่นสึนามิซัดพัดออกมาจากเขาจิ่วกง ลอยคอตามน้ำมาไกลเป็นร้อยกิโลเมตรจนถึงที่นี่ และเสียชีวิตลงก่อนที่เธอจะเข้ามาสวมรอยแทน

ตำแหน่งนี้นับว่าเป็นข่าวดี เพราะมันอยู่เหนือแผ่นเปลือกโลกที่เป็นทวีปเดิม จึงจัดว่าเป็น "น่านน้ำใหม่"

ใต้น้ำเต็มไปด้วยซากโครงเหล็กและทรัพยากรที่ขาดแคลน พวกสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ใต้ทะเลลึกจึงเมินและไม่ให้ความสนใจที่นี่ ในระยะสั้นถือว่ามีความเสี่ยงค่อนข้างต่ำ

เมื่อเทียบกับผลการสำรวจเมื่อครู่นี้ก็ตรงตามนั้นเป๊ะ ปลาอาจจะมีเยอะ แต่ล้วนเป็นปลาธรรมดาที่ยังไม่กลายพันธุ์ เมื่อวันสิ้นโลกมาเยือน พลังปราณเพิ่งจะเริ่มฟื้นฟู พวกกุ้งหอยปูปลาเล็กๆ ที่อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหารพวกนี้ ก็เหมือนกับมนุษย์ที่ยังไม่ได้รับการดัดแปลงจากพลังปราณ

นอกจากนี้ ในเมื่อข้างล่างมีซากเมือง ก็แปลว่ามีทรัพยากรให้ขุดค้น หรือไม่แน่... อาจจะยังมีคนเป็นๆ รอดชีวิตอยู่ ถ้ามีเวลา หลวนอวี่ตั้งใจว่าจะต้องลงไปสำรวจดูแน่นอน อาณาเขตของเธอทั้งที ตั้งแต่ท้องฟ้าจรดก้นทะเล ย่อมต้องสำรวจตรวจตราให้ละเอียดครบถ้วน

ผ่านไปอีกสิบนาที แพไม้ที่พายกลับมาก็เทียบฝั่ง หลวนอวี่ก้าวเท้าขึ้นไปบนพื้นที่สร้างฐาน แล้วรีบเดินไปตรงตำแหน่งกึ่งกลางของแผ่นไม้ ด้วยความตื่นเต้น เธอก้มหน้าหยิบแบบแปลนกระท่อมไม้ออกมา

หลังจากกวาดล้างรัศมี 2,000 เมตรรอบๆ จนเกลี้ยง เธอรวบรวมไม้มาได้ทั้งหมด 424 ท่อน

สต็อกของเหลือเฟือชนิดที่ว่าสร้างกระท่อมเล็กๆ ได้ถึงสี่หลังเลยทีเดียว เธอได้ยินเสียงของตัวเองดังกังวานสดใสอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "...สร้าง"

[สร้างกระท่อมไม้ระดับต้น หักค่าก่อสร้าง 100 คะแนน, ไม้ x100 เริ่มดำเนินการสร้าง...]

เสียงระบบดังขึ้น แบบแปลนในมือของหลวนอวี่ก็พลันเปล่งแสง ตัวเลข 424 เริ่มหมุนติ้ว และลดลงเหลือ 324 ในเวลาไม่นาน

ในจังหวะที่ตัวเลขกำลังเปลี่ยนไปนั้น หลวนอวี่เงยหน้าขึ้นมอง ทัศนียภาพที่แต่เดิมว่างเปล่าก็ปรากฏกระท่อมไม้หลังเล็กขึ้นมาแล้ว

[สร้างกระท่อมไม้ระดับต้นเสร็จสิ้น โฮสต์โปรดตรวจสอบ]

กระท่อมไม้ตั้งตระหง่านฝังแน่นอยู่บนพื้นไม้ ขนาดพื้นที่ราวๆ 10 ตร.ม. สภาพมันดูพื้นฐานเหมือนชื่อนั่นแหละ เป็นแค่กระท่อมไม้หลังคาจั่วเรียบง่าย เมื่อผลักประตูเข้าไป

ภายในมีเตียงไม้ 1 หลัง, ม้านั่งไม้ 1 ตัว และหน้าต่างบานเล็กทรงสี่เหลี่ยม 1 บาน เป็นเฟอร์นิเจอร์ที่แสน

จะดั้งเดิม แต่ท่ามกลางมหาสมุทรอันเวิ้งว้างไร้ผู้คนนี้ ใครจะรู้ล่ะว่าบ้านที่สามารถบังลมบังฝนได้สักหลัง จะมอบความรู้สึกปลอดภัยให้หลวนอวี่ได้มากขนาดไหน

เธออยากจะพุ่งตัวลงไปนั่งบนเตียงใจจะขาด แต่พอเพิ่งก้าวเท้าเข้าบ้านก็ตระหนักได้ว่าตัวเองยังสวมเสื้อกันฝนเปียกโชกอยู่ อาการโรคเจ้าระเบียบกำเริบ เตียงนอนอันศักดิ์สิทธิ์จะแปดเปื้อนไม่ได้เด็ดขาด หลวนอวี่เปิดหน้าต่างระบบซูเปอร์มาร์เก็ตขึ้นมา แล้วพุ่งเป้าไปที่หมวดเสื้อผ้าทันที

สายตาเผลอไปสะดุดกับเสื้อผ้ากลิ่นอายแฟนตาซีในสองแถวแรกอีกครั้ง มีทั้งชุด 'ฝันแห่งเงือก', 'เดรสลูกไม้จันทรา', 'หัวใจผู้พิทักษ์'... สวยนะ เท่ด้วย แต่ไม่มีปัญญาซื้อ! ซื้อไม่ไหวจริงๆ เอาไว้ให้เธอมีเงินฝากหลักสิบล้านก่อนค่อยว่ากัน

นิ้วมือเลื่อนปรื๊ดลงมาจนสุดหน้า หลวนอวี่ถึงกับขี้เกียจจะบ่นแล้ว เสื้อผ้าธรรมดาทั่วไปที่เรียงรายอยู่พวกนี้ ก็เหมือนกับเครื่องปรุงรสพวกนั้นนั่นแหละ คือสิ่งที่ระบบแอบ "ฉก" มาจากโลกบลูสตาร์ก่อนเกิดภัยพิบัติ... ป้ายราคายังไม่ได้แกะออกด้วยซ้ำ!

หลังจากเลือกไปเลือกมา หลวนอวี่ก็ซื้อชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวของแบรนด์ La xxx, ชุดชั้นในหนึ่งชุด, ชุดเครื่องนอนหนึ่งเซ็ต แถมด้วยรองเท้าแตะและรองเท้าบูทกันฝนอีกอย่างละคู่ สิริรวมจ่ายไปทั้งหมด 260 คะแนน

เมื่อมองดูท้องฟ้าข้างนอก ทัศนวิสัยลดต่ำลงมากแล้ว ถ้ามีนาฬิกาข้อมือ เธอเดาว่าตอนนี้น่าจะราวๆ ห้าหกโมงเย็น หลวนอวี่ไม่คิดจะออกไปทำงานกลางทะเลตอนกลางคืน เพราะมันอันตรายเกินไป เธอเข้าไปรองน้ำจากห้องครัวมิติมาเช็ดตัวทำความสะอาดร่างกายง่ายๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ แล้วซุกตัวลงในผ้าห่มอย่างมีความสุข

ร่างกายที่เหนื่อยล้ามาทั้งวัน บวกกับความตึงเครียดที่สะสมมาตลอด เมื่อได้สัมผัสกับเตียงนอนที่แห้งสนิทและนุ่มสบาย ก็ได้รับการเยียวยาแบบครบวงจรในทันที หลวนอวี่ถอนหายใจยาว สบายจัง... อบอุ่นสุดๆ เธอไม่เคยนอนบนเตียงที่แสนวิเศษขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต (ในแง่ของความรู้สึกน่ะนะ)!

เธอนอนยืดแข้งยืดขาอย่างอิสระอยู่บนเตียงสักพัก ก่อนจะโผล่ตาพ้นผ้าห่มออกมามองดูห้องที่จู่ๆ ก็มืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง

จังหวะนั้นหัวใจของเธอก็กระตุกวูบ ฟ้ามืดเร็วเกินไปแล้ว

อาจเป็นเพราะการมองเห็นถูกจำกัด ประสาทสัมผัสทางการได้ยินในยามนี้จึงเฉียบคมเป็นพิเศษ เสียงผิวน้ำทะเลที่ขยับขึ้นลงบรรเลงบทเพลงแห่งความอันตรายอันเป็นเอกลักษณ์ คลื่นน้ำซัดสาดกระทบแผ่นไม้ของฐานทัพอย่างรุนแรง แตกกระจายเป็นฟองคลื่นที่เย็นเยียบ

หยาดฝนตกกระทบหลังคากระท่อม น้ำฝนไหลรวมกันเป็นสาย ดิ่งลงสู่มหาสมุทรสีดำทะมึนที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นและกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาอย่างเงียบเชียบ

กลิ่นอายความชื้นและเค็มลอยลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเตะจมูก ราวกับว่าได้กลิ่นคาวเลือดและซากศพอันเป็นเอกลักษณ์นั้นลอยปะปนมาด้วย

"........."

ความมืดมักเพาะพันธุ์ความหวาดกลัวและทำลายความเข้มแข็ง โดยเฉพาะเมื่อต้องอยู่เพียงลำพัง

หลวนอวี่ค่อยๆ พ่นลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมา ปลอบประโลมก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ให้สงบลง แล้วลุกขึ้นนั่งเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตระบบ

เมื่อไม่มีไฟฟ้า หลอดไฟก็ใช้ไม่ได้ และระบบก็ไม่ได้ฉกของพวกนี้มาด้วย หลวนอวี่จึงหาสิ่งทดแทนอื่นจากในซูเปอร์มาร์เก็ตระบบ นั่นก็คือ — ไข่มุกราตรี เธอเหลือบมองราคาและพบว่ามันราคาแค่ 30 คะแนน

หลวนอวี่ผู้มีเงินก้อนโตถึง 7,830 คะแนน และรักตัวเองเป็นที่หนึ่งเสมอ มีหรือจะพลาด: ซื้อ!

[ติ๊ง~ คะแนน -30]

แสงสีขาวนวลที่จู่ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมา ส่องสว่างไปทั่วทั้งห้องที่เคยมืดมิด ทำเอาหลวนอวี่ตาพร่าไปชั่วขณะ แต่เธอไม่ได้หลบตา กลับจ้องเขม็งไปยังไข่มุกราตรีที่ค่อยๆ ลอยขึ้นไปเกาะติดอยู่บนเพดานอย่างอัตโนมัติ

...สวยจัง สวยยิ่งกว่าหยกขาวที่เธอเคยเห็นตอนไปเป็นเพื่อนภรรยาของอาจารย์ที่ปรึกษาที่งานประมูลเมื่อคราวก่อนเสียอีก แถมประเด็นสำคัญคือ ไข่มุกราตรีเม็ดนี้มันใหญ่! ใหญ่มาก! ทั้งใหญ่ทั้งกลมดิ๊กเลย!!

มุมปากของหลวนอวี่อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้น หากเป็นเมื่อก่อน นักศึกษามหาวิทยาลัยยากจนที่ต้องทำงานงกๆ ให้กับอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างเธอ คงไม่มีปัญญาใช้ของพรรค์นี้แน่ การได้มาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลก

บัดซบนี่ เป็นครั้งแรกเลยที่เธอรู้สึกถึงการได้รับการเยียวยาแปลกๆ จากความหลงใหลในของหรูหรา

เมื่อปัญหาเรื่องแสงสว่างถูกจัดการเรียบร้อย หลวนอวี่ก็เตรียมตัวเปิดบาเรียป้องกันพื้นที่สร้างฐาน เพื่อจะหลับตาพักผ่อนสักหน่อย บวกกับช่วงก่อนที่จะทะลุมิติมา เธอไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสองวันหนึ่งคืนเต็มๆ แล้ว

ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเอนตัวลงนอน ความรู้สึกปวดหน่วงก็แล่นมาจากช่องท้อง รอยยิ้มละมุนที่มุมปากของเธอพลันแข็งค้าง

เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างหงอยๆ แล้วรีบปัดนิ้วไถหาของในระบบซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างรวดเร็ว ถ้าจะถามว่ากระท่อมไม้หลังนี้ขาดอะไรมากที่สุด คำตอบก็ต้องเป็น... ห้องน้ำ น่ะสิ

สมองเธอนี่นะ ถ้ากระเพาะปัสสาวะไม่เตือนก็คงนึกไม่ออก ระบบอุตส่าห์ฉกของมาจากโลกบลูสตาร์ตั้งเยอะแยะ น่าจะฉกโถส้วมพกพามาด้วยใช่ไหมล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่มี (ปาดเหงื่อ)