บทที่ 3: ห้องครัวมิติ

บทที่ 3: ห้องครัวมิติ

การกลายเป็นผู้ค้าไม่ได้มีขั้นตอนที่หรูหราอลังการอะไรเลย มันก็แค่การเปิดร้านค้าของตัวเองในระบบ

โดยมีขั้นตอนการลงทะเบียนที่คล้ายคลึงกับแพลตฟอร์มอีคอมเมิร์ซชื่อดังในโลกเดิมเป๊ะ ๆ

ลงทะเบียนบัญชีผู้ใช้

กรอกชื่อร้านค้า และอัปโหลดรูปภาพสินค้า

ตั้งราคา (เป็นจำนวนคะแนน)

เปิดระบบบริการลูกค้า (Customer Service)

เมื่ออ่านทำความเข้าใจรอบหนึ่งก็ชัดเจนแล้ว ระบบนี้ต้องการให้เธอเน้นบริหารร้านค้าเพื่อสร้างผลกำไร (คะแนน) แล้วค่อยนำคะแนนที่ได้ย้อนกลับไปซื้อสินค้าที่จำเป็นจากปุ่ม [เข้าสู่ซูเปอร์มาร์เก็ต]

ตรรกะง่าย ๆ แสนตรงไปตรงมา: เธอต้องรับบทเป็นทั้งผู้ขายและผู้ซื้อในเวลาเดียวกัน

ทว่าปัญหาในตอนนี้คือ เธอกำลังลอยคอเคว้งคว้างอยู่กลางทะเล ในกระเป๋าก็ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

แล้วเธอจะเอาอะไรไปขายล่ะ?

หลวนอวี่ค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงต่ำ มองไปยังผืนน้ำใต้แทบเท้า เธอลองขยับขาเล็กน้อย... หรือว่า... เธอควรจะดำน้ำลงไปจับปลา แล้วเอาปลามาขายดีไหมนะ?

แต่... ปลาพวกนั้นมันเป็นปลาผ่าเหล่ากลายพันธุ์น่ะสิ อย่าว่าแต่จะรู้ไหมว่าโลกอีกใบที่เชื่อมต่อกับระบบจะต้องการมันหรือเปล่าเลย ด้วยแขนเรียว ๆ ขาบาง ๆ ของเธอในตอนนี้ คาดว่าปลายังไม่ทันจับได้ เธอคงโดนปลาจับกินเป็นอาหารเย็นเสียก่อน

อีกอย่าง การเปิดร้านที่ไหนเขาทำกันโดยไม่สำรวจตลาดบ้าง? ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ความต้องการของลูกค้าเลย หากสุ่มสี่สุ่มห้าขายของ มีหวังขาดทุนย่อยยับแน่นอน

ราวกับระบบจะรับรู้ถึงความต้องการของเธอ ในตอนนั้นเอง หน้าจอเสมือนจริงก็พลันขยับไหว

[เรียน ท่านผู้ค้าที่เคารพ การเอื้อประโยชน์และชนะไปด้วยกันคือหลักการพื้นฐานของโลกซานไห่

โปรดร่วมมือกับเราอย่างสบายใจ ขอให้เราได้ร่วมงานกันอย่างมีความสุข!]

[เพื่อส่งเสริมการพัฒนาของผู้ค้า บัดนี้ขอมอบแพ็กเกจของขวัญต้อนรับสำหรับการเข้าสู่ระบบ: ข้อมูลเกี่ยวกับโลกซานไห่ x1]

สิ้นเสียงแจ้งเตือน หลวนอวี่ก็ได้รับกระดาษหนังแกะเนื้อนุ่มสองแผ่นที่เปล่งประกายแสงอ่อน ๆ ออกมา

ความรู้สึกแปลกใหม่เกิดขึ้นเพียงวูบเดียว สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำมาหากิน เธอจึงกวาดสายตาอ่านเนื้อหาทีละบรรทัดอย่างละเอียด

หลังจากอ่านกระดาษแผ่นแรกที่เต็มไปด้วยน้ำท่วมทุ่งเสร็จ ต่อให้เธอจะเป็นคนที่ไม่ค่อยไวต่อความรู้สึกทางธุรกิจ ก็ยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคย...

กลิ่นอายความเป็นนายทุนหน้าเงินตัวพ่อแบบเต็มคราบ!

ทำให้เธอได้รู้ว่า ระบบนี้ไม่ใช่ระบบผู้ผดุงความยุติธรรมหรือระบบกู้โลกที่แสนดีอะไรเลย

เหตุผลที่มันปรากฏขึ้นมา จังหวะเวลาที่มันเลือก รวมถึงวิธีการเลือกโฮสต์ ทั้งหมดล้วนตั้งอยู่บนพื้นฐานของ "ผลประโยชน์" ทั้งสิ้น

เพราะเธอมีผลประโยชน์ให้ตักตวง มันถึงได้เลือกผูกมัดกับเธอ!

หลวนอวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเข้าใจความจริงข้อนี้ แต่เธอไม่ได้รู้สึกผิดหวังหรือรังเกียจแต่อย่างใด ในโลกของผู้ใหญ่ ผลประโยชน์ต่างหากคือรากฐานที่แท้จริง ความเชื่อใจที่มั่นคงควรจะถูกสร้างขึ้นบนการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน!

เธอรีบพลิกอ่านกระดาษแผ่นที่สองอย่างตั้งใจ และผลลัพธ์ก็พิสูจน์ว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้อง

โลกซานไห่คืออารยธรรมแบบไหนกันน่ะเหรอ? — มันคือ "ดินแดนร้างไร้อารยธรรมอาหาร" ที่ผู้คนยังคงกินเนื้อดิบดื่มเลือดสดกันอยู่เลย!

ในขณะที่คุณตา ญาติเพียงคนเดียวในชาติก่อนของเธอ ดันเป็นทายาทสายตรงของห้องเครื่องหลวง (ยอดกุ๊กหลวง) ตัวจริงเสียงจริง

เธอที่คอยอยู่ข้างกายและซึมซับฝีมือมานานหลายปี ต่อให้ไม่มีพรสวรรค์เลยก็ยังจำสูตรทำอาหารได้เจ็ดถึงแปดส่วน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าในความเป็นจริงเธอน่ะมีพรสวรรค์ด้านนี้ระดับอัจฉริยะด้วยซ้ำ

มิน่าล่ะ ระบบถึงได้เลือกผูกมัดกับเธอในจังหวะที่ประจวบเหมาะขนาดนี้ มันปักใจเชื่อมั่นอยู่แล้วว่าเธอจะต้องรับข้อเสนอแน่นอน

ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกต่อไป เปิดร้านขายอาหารนี่แหละ จะโกยคะแนนให้เรียบเลย!

ไอ้ระบบนี้มันก็เจ้าเล่ห์ใช่เล่น เพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก โดยที่เธอไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย มันก็ช่วยลงทะเบียนเปิดร้านค้าให้เสร็จสรรพ แถมยังเปิดฟังก์ชัน "ห้องครัวมิติ" ให้เธอเป็นกรณีพิเศษอีกด้วย

หลังจากยืนยันตัวตนสำเร็จ ร่างของหลวนอวี่ก็หายวับไปจากผิวน้ำทะเล ทิ้งให้เหลือเพียงความว่างเปล่า ก่อนที่ร่างอันเปียกปอนของเธอจะมาปรากฏอยู่บนพื้นของห้องครัวมิติ

ม่านแสงสีนวลไล่กวาดผ่านร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับถูกจับซักล้างทั้งภายนอกและภายใน เพียงพริบตาเดียว ทั้งเนื้อทั้งตัวรวมถึงเส้นผมของหลวนอวี่ก็กลับมาสะอาดสะอ้านและนุ่มสลวยไร้ที่ติ

"!!" สุดยอด

หลวนอวี่ถึงกับอึ้ง ระบบคิดเผื่อไว้ได้รอบคอบจริง ๆ ในฐานะคนครัว จะปล่อยให้เนื้อตัวมอมแมมสกปรกเข้ามาในห้องครัวอันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร ตอนนี้เธอคือหลวนอวี่เวอร์ชันปลอดเชื้อและสะอาดเอี่ยมอ่องเท่านั้นที่คู่ควร!

เมื่อมองไปรอบ ๆ ห้องครัวทั้งหมดก็ถูกสร้างขึ้นตามมาตรฐานระดับสูงสุด ควบคุมอุณหภูมิต่ำ ปลอดเชื้อ และมีอุปกรณ์ทำครัวครบครันทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็น ซึ้งนึ่ง, กระทะผัด, กระทะแบน, เตาอบ, ตู้แช่แข็ง,

ตู้แช่เย็น...

นอกจากนี้ยังมีแถบเมนูสั่งซื้อของสดโดยเฉพาะ เมื่อลองกดเปิดดูเธอก็พบว่า ขอเพียงเป็นเครื่องปรุงรสที่เคยมีอยู่บนโลกมนุษย์เดิม ที่นี่มีให้เลือกซื้อได้อย่างไม่จำกัด

ทว่าในส่วนของวัตถุดิบประกอบอาหาร พอเห็นรายชื่อที่ไม่คุ้นเคยเลยสักชื่อเดียว หลวนอวี่ก็ถึงกับไปไม่เป็นเป็นครั้งแรก

"ไข่ทองคำ, ข้าวสารคัดพิเศษ, ไก่จิ่นอี (ไก่ลายผ้าตลบ)... ปลาเหอลัว... ปีศาจหมูตาแดง?!"

เธอพึมพำรายชื่อออกมาทีละชื่อ จนกระทั่งถึงชื่อสุดท้าย หลวนอวี่ก็กักเก็บอารมณ์ไม่อยู่ เสียงของเธอเพี้ยนสูงขึ้นมาทันที

ปีศาจหมู? ปีศาจแบบเดียวกับที่เธอเข้าใจในสมองใช่ไหม? ไอ้ตัวแบบนั้นมันกินได้ด้วยเหรอเนี่ย? แล้วกลุ่มลูกค้าที่อยู่อีกฝั่งของระบบมันเป็นตัวอะไรกันแน่!

[ระบบห้องครัวมิติเปิดใช้งานเต็มรูปแบบ ดักหักค่าธรรมเนียมจากโฮสต์เฉลี่ยวันละ 10 คะแนน]

[ร้านอาหารเปิดระบบโปรโมตแล้ว ขอให้โฮสต์รีบทำการอัปโหลดเมนูอาหารจานแรกโดยเร็วที่สุด]

[ผลกำไรหรือขาดทุนของร้านค้า โฮสต์ต้องรับผิดชอบด้วยตัวเอง ระบบจะพิจารณาเปิดตัวช่วยโปรโมตในระดับที่แตกต่างกันไปตามสถานการณ์ผลประกอบการของร้าน หวังว่าโฮสต์จะขยันขันแข็งในการบริหาร เพื่อบรรลุอิสรภาพทางการเงินในเร็ววัน]

[โฮสต์... แล้วพบกันใหม่ในครั้งต่อไป]

หลังจากทิ้งคำพูดไว้สี่ประโยค ระบบที่แสนเย็นชาและไร้หัวใจก็ไม่โผล่หัวออกมาอีกเลย ดูท่าจะปลีกตัวไปจัดการธุระในโลกฝั่งนู้นต่อ

ในห้องผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า หลวนอวี่ใช้เวลาช่วงที่เปลี่ยนชุดดึงสติให้ตัวเองกลับมาสงบอย่างรวดเร็ว พอสวมชุดเชฟที่ระบบแถมมาให้เรียบร้อยแล้ว

นิสัยรักความสงบและปรับตัวเก่งของเธอก็ทำให้เธอยอมรับความจริงข้อนี้ได้อย่างสมบูรณ์

ก็แค่ทำอาหารเอง จะทำตักให้ใครกินมันก็คือการทำอาหารเหมือนกันนั่นแหละ หลักการพื้นฐานไม่ได้เปลี่ยนไปซักหน่อย

อีกอย่าง พอร่างกายเริ่มอบอุ่นขึ้นมา เธอก็เริ่มรู้สึกได้ถึงเสียงประท้วงที่ดังมาจากในท้อง กระเพาะอาหารที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาเป็นเวลานานเริ่มส่งอาการปวดเสียดชาหนึบออกมา คอยเตือนว่าเธอต้องการสารอาหารเพื่อคงพลังงานของร่างกายเอาไว้ก่อน

เธอสะบัดหน้าเปิดแถบรายการวัตถุดิบอย่างเด็ดขาด ละสายตาจากพวกเนื้อสัตว์ประหลาดน่ากลัวเหล่านั้นไปก่อน แล้วเลือกปักหมุดวัตถุดิบที่ยังดูเป็นผู้เป็นคนและอยู่ในขอบเขตของสามัญสำนึก: ข้าวสารคัดพิเศษ, ไข่ทองคำ, น่องไก่, เห็ดหอม, และต้นหอมซอย

เมนูจานแรกของเธอ ตัดสินใจเลือกทำ "ข้าวผัดไก่ซีอิ๊ว" ก็แล้วกัน! และนี่ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่เมนูที่เธอมีปัญญาจ่ายค่าวัตถุดิบไหวในตอนนี้

การเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดให้พร้อม ทำให้หลวนอวี่ต้องเสียคะแนนติดลบเพิ่มไปอีก 300 คะแนน และเลือกซื้อเครื่องปรุงรสที่จำเป็นจิปาถะไปอีก 10 คะแนน

ไม่มีเวลามานั่งใจหายกับหนี้สินที่พอกพูน เธอลงมือถกแขนเสื้อขึ้นแล้วลุยทันที!

เริ่มตั้งแต่วิธีซาวข้าว, เลาะกระดูกน่องไก่แล้วหั่นเป็นลูกเต๋า, หั่นเห็ดหอมและซอยต้นหอมเตรียมไว้ ท่วงท่าของเธอในห้องครัวฉายแววความเป็นเชฟมืออาชีพอย่างเต็มตัว

ยิ่งเมื่อจับคู่กับวัตถุดิบเรืองแสงที่เปี่ยมไปด้วยสีสันของต่างโลก ร่างของเธอก็ราวกับกำลังเปล่งประกายแสงแห่งความอร่อยออกมาเช่นกัน!