ตอนที่ 8 กระต่ายกลายพันธุ์

ตอนที่ 8 กระต่ายกลายพันธุ์

หลินเมิ่งเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อย อดทนต่อความอยากรู้อยากเห็น เสียบดาบเหล็กในมือลงข้างๆ แล้วหาที่ปลอดภัยเปิดดูฟอรัมบนเทอร์มินัลการรบ

ฟอรัมตอนนี้โกลาหลไปหมด บทความปักหมุดเรื่อง 【ที่มาและการได้รับอาชีพสายเวท】 มียอดอ่านสูงถึง 3 หมื่น และจำนวนการตอบกลับก็ทะลุ 4 หลักไปนานแล้ว

เสียงประท้วงและประกาศเลิกเล่นเต็มหน้าฟอรัม ทำให้หลินเมิ่งเซียนอยากรู้เนื้อหาบทความนี้ขึ้นมา

(눈_눈) "เชี่ย! แค่จะอ่านบทความยังต้องเสีย 50 เหรียญสหพันธ์! จะไปปล้นหรือไง!"

ลางสังหรณ์คล้ายกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแวบเข้ามาในใจเด็กสาว แต่ด้วยความจำเป็น จึงจำใจควักเงินจากคลังเล็กๆ ที่เหลืออยู่ไม่มากจ่ายไป 50 เหรียญสหพันธ์ เพื่อปลดล็อคส่วนที่สำคัญที่สุดของบทความ

อ่านจบเธอก็ถอนหายใจยาว ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร หยิบดาบข้างตัวแล้วพุ่งเข้าใส่ลูกไก่เปลือกไข่ที่เพิ่งออกมาจากพุ่มไม้

ไม่มีอะไรต้องลังเล ในเมื่อการตั้งค่าเกมเป็นแบบนี้ ก็ไม่มีทางเปลี่ยนเพราะการประท้วงของผู้เล่นได้หรอก มีเวลาไปบ่น สู้รีบเก็บเลเวลให้ถึงเลเวล 10 ยังดีกว่า

อีกอย่าง ทางการก็ไม่ได้ตัดทางสายเวททิ้งเสียทีเดียว แต่กำหนดไว้ว่าต้องใช้ผลงานกองทัพถึงจะได้รับ ซึ่งในสายตาของนักเล่นเกมเก่าอย่างเธอ สายเวทในระยะท้ายเกมต้องเป็นระบบอาชีพที่แข็งแกร่งจนโกงแน่นอน

ตอนนี้ในตารางจัดอันดับเลเวลมีคนเลเวล 10 แล้ว ถ้าเธอยังไม่พยายามอีก คงได้แต่นั่งดูคนอื่นเขากินข้าวแน่

ทว่าในตอนที่เด็กสาวกำลังเหวี่ยงดาบใส่ลูกไก่เปลือกไข่ ตัวเธอเองและลูกทีมไม่ได้สังเกตเลยว่า ในป่าไม่ไกลนัก มีชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากอุลตร้าแมนกำลังพยักหน้ามาที่ทิศทางของพวกเขาเบาๆ

บนตัวของเขา สะพายปืนสองกระบอกยาวสั้นไม่เท่ากัน ที่ซองปืนหนังกระต่ายข้างลำตัวยังมีปืนพกสีดำอันหนึ่งดูทะมัดทะแมง

"นี่คือการต่อสู้ของผู้เริ่มต้นเหรอ? ไม่มีสกิล พึ่งพาได้แค่ดาเมจจากอาวุธ พูดแบบนี้แสดงว่าในด้านอาวุธก่อนเลเวล 10 ยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะ และอัตราการดรอปของพวกนี้... จุ๊ๆๆ น่าสมเพชจริงๆ"

มองดูเด็กสาวที่ดูคุ้นหน้าคุ้นตาคนนั้นพาลูกทีมจัดการลูกไก่เปลือกไข่ไปสี่ห้าตัว แต่กลับดรอปมาเพียงวัสดุเปลือกไข่หนาๆ สองสามชิ้น

จางจื่อซิงเบะปากแล้วละสายตาออกมา

เขาไม่ใช่สตอล์กเกอร์ แค่ระหว่างทางไปจุดภารกิจ บังเอิญมาเจอทีมของหลินเมิ่งเซียนพอดี

สำหรับเด็กสาวที่มีหน้าตาน่ารักแถมยังเป็นคนแรกที่เขาลงมือนอกเกมคนนี้ เขารู้สึกคุ้นๆ แต่นึกข้อมูลของเธอไม่ออกเสียที

ก่อนหน้านี้ถึงแม้จะใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกเอาประสบการณ์ก้อนใหญ่จากผู้เล่นจนอัปเวลถึงเลเวล 10 ได้ แต่เขาก็ไม่ได้เข้าใจการต่อสู้ระหว่างผู้เล่นในเกมนี้เท่าไรนัก จึงแวะดูสักหน่อย

แต่ตอนนี้ เขายิ่งรู้สึกว่าเกม "Star Journey นี้มันสมจริงชั่วร้ายจริงๆ

เกมออนไลน์ดั้งเดิมในความทรงจำ ไม่ว่าจะเป็นมอนสเตอร์ประเภทไหน ไม่ว่ามันจะมีมือหรือไม่ ก็มักจะดรอปอุปกรณ์อาวุธออกมาบ้าง อย่างน้อยก็ควรได้เหรียญทองเหรียญเงินอะไรบ้าง

แต่เกมนี้ไม่เหมือนกัน เขาเดินมาตลอดทาง ไม่เห็นมอนสเตอร์ตัวไหนดรอปอุปกรณ์เลย แม้แต่เงินก็ไม่เห็น

ผู้เล่นฆ่ามอนสเตอร์ ดรอปเพียงวัสดุต่างๆ ที่อยู่บนตัวมอนสเตอร์ และคริสตัลสีแดงที่มีอัตราดรอปที่น่าสมเพชอีกอย่างหนึ่ง

ในสายตาของเขาที่เป็นตัวโกง นอกจากป้ายบนคริสตัลนั้นที่เขียนว่าสามารถนำไปวิเคราะห์เป็นไอเทมสุ่มผ่านแท่นวิเคราะห์ของฐานทัพหน้าได้แล้ว วัสดุอื่นๆ แทบทั้งหมดล้วนเขียนว่า "ใครสักคนรับซื้อ" หรือ "วัสดุสร้างของ"

การตั้งค่านี้เหมือนกับเกม Monster Hunter ที่เขาเคยเล่น อุปกรณ์ส่วนใหญ่สร้างจากวัสดุของมอนสเตอร์

แต่เขามีการคาดเดาอย่างหนึ่ง คือในมอนสเตอร์ที่เป็นรูปร่างมนุษย์ อาจจะดรอปอุปกรณ์ออกมาก็ได้ใครจะไปรู้

นั่นทำให้เขาตั้งตารอภารกิจเปลี่ยนอาชีพของตัวเองมากขึ้นไปอีก

ถึงยังไงแฟรงค์ในภารกิจฟังดูแล้วน่าจะเป็นคน ไม่แน่อาจจะดรอปอุปกรณ์อะไรมาบ้าง

คงไม่เป็นสุนัขหรอกมั้ง?

แน่นอนว่าโลกนี้มีอะไรแปลกๆ เยอะแยะ หากเป็นสุนัขจริงๆ ก็เป็นไปได้

ถึงยังไง สุนัขที่ชื่อแฟรงค์และพูดได้ในความทรงจำเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอยู่จริง

และในตอนที่จางจื่อซิงหันตัวกลับไปเดินทางต่อ เสียงอุทานจากด้านหลังก็ดึงดูดความสนใจของเขาอีกครั้ง

"รองหัวหน้า ระวัง เจ้าตัวนี้ไม่ธรรมดา!"

"อ๊า! ดาเมจแรงมาก! เลือดฉันเหลือแค่นิดเดียว!"

"เร็ว จัดรูปแบบป้องกัน!"

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! เลือดฉันหมดแล้ว....อ๊า!"

...

จางจื่อซิงหันไปมองตามเสียง พบว่าสมาชิกทีมของหลินเมิ่งเซียนกำลังร้องขอความช่วยเหลือ

ในตอนนี้ทีมเก็บเลเวลที่เดิมมีสมาชิกกว่า 30 คนได้รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนเป็นแถวเรียงหน้ากระดาน

ตรงข้ามแถว มีกระต่ายสูงครึ่งคนยืนอยู่ตัวหนึ่ง

กระต่ายตัวนั้นดูแข็งแรงมาก กล้ามเนื้อทั่วร่างดูบึกบึน หูสีขาวคู่หนึ่งตั้งตรงราวกับเสาอากาศสองต้น ความแตกต่างจากกระต่ายแครอททั่วไปเหมือนกับคนถึกกับทารก

ที่ฝ่าเท้าของมันเปื้อนไปด้วยคราบเลือด

ผู้เล่นสายอัศวินสองสามคนล้มลงบนพื้นดินระหว่างคนกับกระต่ายแล้ว บนผิวหนังไม่มีรอยแผลชัดเจน เพียงแต่พ่นเลือดออกมาจากปาก ดูท่าทางลมหายใจรวยรินเต็มที

และเมื่อหน้าอกของพวกเขาหยุดขยับ แสงสีขาวหลายดวงก็ปรากฏขึ้นจากร่างของผู้เล่นเหล่านั้น กลายเป็นลูกบอลแสงพุ่งตรงไปทางฐานทัพหน้าอย่างรวดเร็ว

เห็นภาพนี้จางจื่อซิงเดาะลิ้นใส่ทิศทางฐานทัพหน้าแล้วชูนิ้วกลางให้

"แค่ฉากวิญญาณออกจากร่างเนี่ยนะ ยังจะมาบอกว่าโลกนี้ไม่มีพลังเวทมนตร์อีก โกหกทั้งเพ"

สำหรับการตายของผู้เล่น เขาเห็นจนชินตาแล้ว

หากไม่มีอาชีพหรือไอเทมที่เกี่ยวข้องสำหรับการฟื้นคืนชีพ หลังจากตายไปวิญญาณจะออกจากร่างพุ่งไปยังฐานทัพหน้าแห่งที่ใกล้ที่สุด และฟื้นคืนชีพในสิ่งก่อสร้างที่เฉพาะเจาะจงแห่งหนึ่ง

ระหว่างทางนี้ เขาเห็นผู้เล่นจำนวนไม่น้อยเพราะอุปกรณ์ไม่พอ ยาไม่พอ ตายอย่างอนาถภายใต้น้ำมือมอนสเตอร์ที่ดูเหมือนไร้พิษภัยเหล่านั้น

ที่น่าสนใจคือ หลังจากฟื้นคืนชีพแล้ว หากไม่ต้องการวิ่งกลับไปไกลๆ ก็สามารถจ่ายเหรียญสหพันธ์จำนวนหนึ่ง เพื่อจ้างโดรนเทคโนโลยีสูงของสหพันธ์ไปเก็บกู้ของให้ รับประกันว่าจะไม่มีอุปกรณ์ชิ้นไหนสูญหาย

แน่นอนว่ายังสามารถกำหนดให้คนใดคนหนึ่งเป็นคนเก็บอุปกรณ์ตัวเองได้ คนอื่นจะไม่สามารถสัมผัสอุปกรณ์ของผู้เล่นคนนั้นได้ ถือเป็นการป้องกันรูปแบบหนึ่ง

ไม่ว่ายังไงจางจื่อซิงก็รู้สึกว่าการตั้งค่าเรื่องความตายของผู้เล่นใน "Star Journey" หากไม่มีพลังเหนือธรรมชาติเข้ามาแทรกแซงล่ะก็ ต่อให้ต้องให้เขาใช้เล็บเท้าคิดเขาก็ไม่เชื่อหรอก

ช่างเถอะ

ในตอนที่จางจื่อซิงกำลังเหม่อลอย กระต่ายตัวนั้นก็เปิดฉากโจมตีทีมของหลินเมิ่งเซียนอีกครั้ง

มันราวกับวิญญาณสีขาว ก้มหัวพุ่งชาร์จเข้าใส่ทีม 30 กว่าคนด้วยความเร็วที่ทำเอาเห็นเป็นภาพติดตา

ผู้เล่นแถวหน้าสองคนยังไม่ทันได้ตอบสนอง ฝ่าเท้ากระต่ายเบอร์ 38 ก็ถีบเข้าที่หน้าอกของพวกเขา

"เปรี้ยง!"

พร้อมกับเสียงกระดูกหัก ทั้งสองร่างบินขึ้นทันที กระแทกเข้าไปในฝูงชนด้านหลัง พ่นเลือดออกมาไม่หยุด แถมในเลือดนั้นยังมีเศษชิ้นส่วนอวัยวะภายในปนออกมาด้วย

"โอ้โห! เลือดสาดขนาดนี้เลยเหรอ? เกมนี้ต้องจัดเรต 18+ ขึ้นไปแน่นอน"

จางจื่อซิงขนลุกซู่ ภาพที่เห็นยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าการเลือกเปลี่ยนอาชีพสายระยะไกลเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุด

ส่วนคนอื่นจะเป็นยังไงเขาไม่รู้ แต่สำหรับสภาพของเขาในตอนนี้ ความเจ็บปวดคงจะทะลุร้อยเปอร์เซ็นต์แน่! หากการโจมตีแบบนี้โดนเข้าที่ตัวเขา ป่านนี้คงนอนขยับไม่ได้ไปแล้ว

เขาเป็นคนกลัวเจ็บนะ!

ในฐานะคนมีอารยธรรม เรื่องอะไรที่ใช้ปืนแก้ได้ ทำไมต้องใช้หมัดล่ะ?

มีคำกล่าวโบราณว่า ภายใต้ปลายกระบอกปืนคือความจริง! ภายใต้ปากกระบอกปืน ทุกคนยอมสยบ!

……….