ตอนที่ 7 ภารกิจเปลี่ยนอาชีพ

ตอนที่ 7 ภารกิจเปลี่ยนอาชีพ

(•‾̑⌣‾̑•)✧ "โอ้? งั้นนายคงต้องผิดหวังแล้ว ฉันไม่ใช่เวทมนตร์!"

พูดจบ หลัวเจิ้นยังโชว์เหนือด้วยการเสกเปลวไฟขึ้นมาบนฝ่ามือ ซิการ์ที่สูบจนเหลือแต่ก้นก็กลายเป็นผงธุลีในพริบตา

ใบหน้าจางจื่อซิงแดงก่ำด้วยความโมโห ถ้าไม่ใช่เพราะสู้ไม่ได้ เขาคงอยากให้อีกฝ่ายได้รู้ว่าทำไมดอกไม้ถึงสีแดงนัก

เมื่อเห็นใบหน้าเขียวคล้ำของชายหนุ่ม หลัวเจิ้นก็ยกมุมปากขึ้น ไม่แกล้งเขาต่อ แต่เริ่มอธิบายอาชีพของตนเองอย่างใจเย็น

(''́⌣''̀)/ "โลกของเราไม่มีนักเวทแบบที่นายว่าจริงๆ ฉันไม่ได้โกหก แต่เรามีอาชีพหนึ่งที่เรียกว่า ผู้ใช้พลังพิเศษ (Esper) เรื่องทั้งหมดต้องย้อนไปถึงสงครามครั้งก่อน……"

ตามการบอกเล่าของหลัวเจิ้น ภาพเหตุการณ์สงครามที่ยิ่งใหญ่และนองเลือดราวกับถูกเปิดออกต่อหน้าจางจื่อซิง

นั่นคือสงครามระหว่างมนุษย์และสิ่งที่เรียกว่า 'เทพเจ้า'!

เพื่อต่อต้านสมุนของ 'เทพเจ้า' เหล่านั้น มนุษย์ต้องจ่ายราคาที่แสนเจ็บปวด แถมในช่วงต้นสงครามยังถูกกดดันจนเกือบสิ้นเผ่าพันธุ์

ผู้นำคนหนึ่งในฝั่งมนุษย์พบว่าผ่านสารลึกลับที่ผลิตในร่างกายของสมุนเทพเจ้าเหล่านั้น สามารถทำให้มนุษย์ตื่นรู้และวิวัฒนาการ ได้รับความสามารถมหัศจรรย์ต่างๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นคือพลังพิเศษที่สามารถสื่อสารกับฟ้าดินและใช้ธาตุต่างๆ โจมตีได้

สิ่งนี้เพิ่มพลังให้ฝั่งมนุษย์อย่างไม่รู้ตัว และเป็นส่วนสำคัญในการยุติสงคราม

แต่ในตอนนี้ เนื่องจากสมุนเทพเจ้ารุ่นแรกถูกกำจัดไปมาก และวัสดุสำหรับทำยาตื่นรู้ยังหาอะไรมาทดแทนไม่ได้ ยาตื่นรู้จึงเหลืออยู่น้อยมาก

จนกระทั่งผู้เล่นถึงเลเวล 20 และเข้าร่วมกองทัพสหพันธ์อย่างเป็นทางการ ถึงจะใช้ผลงานภารกิจแลกเปลี่ยนยาตื่นรู้ระดับที่สอดคล้องกัน เพื่อเปลี่ยนจากมนุษย์เป็นผู้ใช้พลังพิเศษได้

หลัวเจิ้นยังเตือนจางจื่อซิงเป็นพิเศษ

ถึงเทคโนโลยีมนุษย์จะก้าวหน้าไปไว แต่อัตราความสำเร็จในการตื่นรู้พลังพิเศษที่กำหนดไว้มีเพียง 83% เท่านั้น พูดอีกอย่างคือ ยังมีความน่าจะเป็นสูงมากที่จะตื่นรู้อาชีพที่ไม่ต้องการ

และเมื่อตื่นรู้พลังพิเศษแล้ว จะไม่สามารถย้อนกลับได้ ดังนั้นต้องคิดให้ดี

เมื่อเรื่องราวจบลง หลัวเจิ้นก็หลุดจากความทรงจำ มองมาที่ชายหนุ่มเบื้องหน้า แล้วพบว่าเขากำลังขยับนิ้วในอากาศอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังเล่นเปียโนที่มองไม่เห็น

（⊙.⊙） "นั่นนาย……?"

(๑•̀ㅂ•́)و✧ "โอ้! ผมกำลังสรุปสิ่งที่ลุงพูด แล้วส่งไปที่ฟอรัมครับ แหม การหาเงินเล็กๆ น้อยๆ มันไม่ง่ายเลย"

เมื่อพิมพ์ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จ จางจื่อซิงก็ส่งบทความที่เพิ่งได้ฟังมานี้ขึ้นสู่ฟอรัมเกมอย่างคล่องแคล่ว

【ที่มาและการได้รับอาชีพสายเวท】——ผู้เขียน: ผมรักไม้ฟืนหนึ่งลำ

ตั้งค่าว่าต้องจ่าย 50 เหรียญสหพันธ์หลังจากอ่านไปแล้ว 100 คำเพื่อปลดล็อคเนื้อหาที่เหลือ

จางจื่อซิงกดปุ่ม Enter บนคีย์บอร์ดเสมือนจริงทันที

"ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ...."

ทันทีที่บทความถูกส่งออกไป เสียงแจ้งเตือนในเทอร์มินัลก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง การแจ้งเตือนในฟอรัมกลายเป็น 99+ ในพริบตา และจำนวนเงินในบัญชีส่วนตัวก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วลมหายใจเดียวก็ทะลุหลักหกหลักไปแล้ว

(˵¯͒¯͒˵) "ไอ้เด็กนี่... หัวสมองแกทำด้วยอะไร?"

สำหรับพฤติกรรมกวนประสาทของจางจื่อซิง หลัวเจิ้นเริ่มจะชินแล้ว ตราบใดที่เขาไม่ระเบิดฐานทัพทิ้ง ก็ปล่อยเขาไปเถอะ เขายังอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกหลายปี

หลัวเจิ้นระงับอารมณ์ คว้ากระดาษแผ่นหนึ่งตบลงบนโต๊ะ

"สรุปจะเลือกอาชีพอะไร? ตัดสินใจเร็วๆ ฉันจะได้ออกภารกิจเปลี่ยนอาชีพให้"

จางจื่อซิงชะโงกหน้าไปดู เห็นอาชีพห้าอย่างเขียนอยู่บนกระดาษ ได้แก่ นักรบ, แพทย์ทหาร, พลแม่นปืน, สายลับ และพลวิศวกร

(눈_눈) "เชี่ย นี่มันสายสมจริงหมดเลยเหรอ? เดี๋ยวสิ นี่มันระบบทหารสหพันธ์ไม่ใช่เหรอ? ตกลงผมเปลี่ยนอาชีพเสร็จก็กลายเป็นทหารสหพันธ์สินะ?"

"แล้วจะให้เป็นอะไร? นายคงไม่ได้คิดว่าบนฐานอาณานิคมอวกาศที่ห่างไกลจากบลูสตาร์จะมีพลเรือนอาศัยอยู่หรอกนะ? พวกนายทุกคนคือทหาร! คือความหวังของสหพันธ์"

สีหน้าของหลัวเจิ้นจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้จางจื่อซิงรู้สึกเกรงใจขึ้นมา

ถึงยังไง ถ้าสมมติบทหบาทเป็นทหาร พฤติกรรมของเขาที่ผ่านมา ศาลทหารคงจัดคิวให้เขาเข้าพบสักสองรอบแน่

"พลแม่นปืนละกัน! จริงๆ แล้วนอกจากนักเวท ผมว่าอาชีพนี้เหมาะกับผมดีนะ ผมเคยมีฉายาว่าผู้เล่นสายซุ่มแห่งป้อมปราการด้วย..."

พูดไปครึ่งประโยค เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารในตาของหลัวเจิ้น เขาก็รีบเปลี่ยนคำทันที

"...หลักๆ คือผมมีความฝันอยากเป็นทหารที่ปกป้องบ้านเกิดมาตั้งแต่เด็ก! แล้วผมก็ชอบปืนมาก! ใช่! ผู้ชายทุกคนต้องมีปืนใหญ่ๆ ต่อไปนี้เรียกผมว่า 'ปืนที่แกร่งที่สุด' ได้เลย!..."

มุมตาของหลัวเจิ้นกระตุก รู้สึกทันทีว่าถ้ายังอยู่กับไอ้เด็กนี่ต่อ ต้องโดนพากาวไปแน่

(╯°Д°)╯ "นี่คือภารกิจของนาย! ตอนนี้ รีบไปทำภารกิจให้ฉันเดี๋ยวนี้! ถ้ายังไม่เสร็จ ห้ามกลับมาที่ฐานทัพหน้า!"

ยังไม่ทันให้จางจื่อซิงพล่ามจบ หลัวเจิ้นที่ทนไม่ไหวแล้วก็ลุกขึ้นคว้าคอเสื้อจางจื่อซิงโยนออกไปนอกประตู แล้วสะบัดมือส่งชิปให้อันหนึ่ง ปัง! ปิดประตูห้องประชุมทันที

จางจื่อซิงมองประตูที่ปิดสนิทด้วยความงงงวย พึมพำในปาก

（´д｀） "เขายังพูดไม่จบเลย ไม่มีมารยาทเลย ทำไมถึงได้เป็นผู้บัญชาการฐานทัพหน้าได้นะ ชิ"

"ไสหัวไป!!!"

เมื่อได้ยินเสียงคำรามจากในห้อง จางจื่อซิงก็ปัดฝุ่นที่ก้น เก็บชิปนั้นใส่กระเป๋า แล้วผิวปากเดินออกจากหอคอยศูนย์กลางไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หน้าประตูทางเข้าฐานทัพหน้า

จางจื่อซิงที่สวมผ้าคลุมเก็บของใช้ส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว บิดขี้เกียจอย่างเต็มที่

เมื่อมองดูทหารยามที่เปลี่ยนเป็นชุดลำลองพุ่งออกจากฐานทัพหน้า และเครื่องบินปีกหมุนที่กำลังบินขึ้นจากลานจอด มุมปากที่ยกขึ้นของเขายิ่งกว่ากดปุ่ม AK เสียอีก

เขามีส่วนร่วมในการปฏิรูปการค้าที่กำลังดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ทหารยามเหล่านี้จะไปยังจุดที่ผู้เล่นทิ้งกล่องเสบียงไว้ เพื่อกู้คืนและเก็บผลไม้ป่าที่เพิ่งงอกใหม่กลับมา

และเครื่องบินปีกหมุนเหล่านั้น ก็บรรทุกเสบียงเต็มคันกำลังมุ่งหน้าไปยังฐานทัพพี่น้องที่อื่นเพื่อแบ่งปันสิ่งของ

ทุกอย่างกำลังเข้าสู่ทิศทางที่ถูกต้อง

ตราบใดที่ไม่เกิดเรื่องใหญ่ เมื่อเขากลับมาจากการเปลี่ยนอาชีพ คงมีส่วนแบ่งก้อนโตวางรอเขาอยู่

และเขาก็ได้ชดใช้หนี้ที่ติดค้างผู้เล่นไปหมดแล้ว ถือว่าเรื่องต่างๆ เคลียร์จบสิ้น

อาวุธเก็บเกี่ยวที่แจกจ่ายออกไปได้ส่งไปยังร้านตีเหล็กหมดแล้ว หนังกระต่ายก็ส่งไปที่ร้านเสื้อผ้า

แม้แต่ค่าประสบการณ์สำรองในหน้าต่างระบบของเขาก็ทะลุหลักสามแสนไปแล้ว

ได้เวลาไปจัดการปัญหาเรื่องส่วนตัวเสียที

เขาหยิบชิปแผ่นนั้นออกมาเสียบเข้ากับเทอร์มินัลข้างแก้ม ข้อมูลภารกิจบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นบนเทอร์มินัล

【ภารกิจเปลี่ยนอาชีพ: เดินทางไปยังพื้นที่ทางเหนือของฐานทัพหน้า ค้นหาแฟรงค์ที่สุสาน; ภารกิจนี้ทำได้โดยใช้อาวุธภารกิจเท่านั้น โปรดไปยังคลังแสงเพื่อรับปืนประจำกายของคุณ】

"โอ้โห ต้องใช้อาวุธเฉพาะเหรอ? หวังว่าจะไม่ให้ปืนพกกระจอกๆ มานะ!"

อธิษฐานในใจ เขาก็ผิวปากเดินไปยังคลังแสง

.....

"57!"

"57!"

"110!"

"จี๊~~"

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ลูกไก่สูงครึ่งคนก็ล้มลงกับพื้นในสภาพเต็มไปด้วยบาดแผล เปลือกไข่หนาๆ ที่อยู่บนหัวของมันทุบพื้นจนฝุ่นตลบอยู่พักหนึ่งถึงจะสลายไป

เด็กสาวเช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผาก ก้มลงเก็บเปลือกไข่ที่ลูกไก่ตัวนั้นทำตกไว้ใส่กระเป๋าคาดเอว แล้วหยิบน้ำแครอทสีส้มออกมาขวดหนึ่งกรอกลงคอ ก่อนจะเรอออกมาแล้วพึมพำกับตัวเอง

(˘･з･˘) "น้ำแครอทนี่ทำไมมันอืดท้องจังนะ?"

"รองหัวหน้า! ดูฟอรัมเร็ว!"

"เชี่ย! การตั้งค่าอาชีพเกมนี้มันโรคจิตขนาดนี้เลยเหรอ?! เฮงซวยชะมัด! ฉันจะเลิกเล่น!"

"ต้าเหล่า (ผู้เล่นสายเปย์) ที่ชื่อ 'ผมรักไม้ฟืนหนึ่งลำ' นี่ก็เจ๋งเป้ง ของแบบนี้ยังสำรวจเจอได้"

...