บทที่ 1 เด็กชาย

บทที่ 1 เด็กชาย

ฟู่…!

เสียงไอน้ำปริมาณมหาศาลระเหยตัวดังสนั่น

“หัวหน้าหน่วยวิก! มาดูนี่เร็วเข้า! นี่… มันเป็นไปได้ยังไง?”

เสียงหนึ่งดังเข้ามาในหูของยาโก

หัวสมองของยาโกสับสนอลหม่าน เขาพยายามเบิกตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งราวกับถูกทากาวติดไว้

“มีอะไร? ซากไททันมันมีอะไรน่าสนใจนักหนา?”

อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้า

ยาโกรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาอยากจะพูด อยากจะลืมตา แต่ร่างกายกลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่เลย สติของเขาค่อย ๆ เลือนลางลงจนจมดิ่งสู่ความมืดมิด

ภายนอก ในป่าทึบ ต้นไม้ยักษ์หลายต้นหักโค่นลงมาราวกับมีบางสิ่งบุกทะลวงผ่านไป บนพื้นมีร่างขนาดมหึมาหลายร่าง รูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ร่างเหล่านั้นกำลังหลอมละลายหายไปต่อหน้าต่อตาอย่างต่อเนื่อง

ร่างของไททันพวกนั้นกำลังระเหยกลายเป็นไอเหมือนหยดน้ำ ไททันแต่ละตัวมีบาดแผลฉกรรจ์ที่ท้ายทอย ราวกับถูกตัดขาดด้วยอาวุธมีคม

บนพื้นไม่ได้มีเพียงแค่ซากไททัน แต่ยังมีร่างมนุษย์ที่แหลกเหลวอีกหลายร่าง พวกเขาสวมผ้าคลุมสีเขียว มีอุปกรณ์กลไกหน้าตาประหลาดติดอยู่ข้างเอว และในมือถือใบมีดที่ดูคล้ายคัตเตอร์คมกริบ

บนผ้าคลุมสีเขียวเข้มมีตราสัญลักษณ์รูปโล่ เป็นลวดลายปีกสีน้ำเงินและสีขาวที่สอดประสานกัน

หากแฟนคลับไททันในโลกจริงมาอยู่ที่นี่ พวกเขาคงกรีดร้องด้วยความคุ้นเคย...นี่คือหน่วยสำรวจอันโด่งดัง! และแน่นอนว่าโลกใบนี้ก็คือโลกของผ่าพิภพไททัน!

วิกคือทหารผ่านศึกของหน่วยสำรวจ ผมสีน้ำตาลและตอหนวดบนใบหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ใช่คนหนุ่มอีกต่อไป วิกเข้าร่วมหน่วยสำรวจในปี 835

ตอนนี้คือปี 845 หลังจากที่เออร์วิน ผู้บัญชาการคนใหม่ของหน่วยสำรวจเข้ารับตำแหน่ง เขาก็ได้เริ่มการสำรวจนอกกำแพงครั้งที่ 38 เขายังได้นำรูปขบวนแบบใหม่มาใช้ นั่นคือรูปขบวนตรวจจับศัตรูระยะไกล ซึ่งช่วยลดอัตราการสูญเสียของหน่วยลงได้อย่างมาก และเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับทั้งหน่วยสำรวจอย่างมหาศาล

น่าเสียดายที่การสำรวจครั้งนี้ยังคงคว้าน้ำเหลว แม้พวกเขาจะเดินทางไปได้ไกลกว่าการสำรวจครั้งก่อน ๆ แต่หน่วยสำรวจก็ยังคงได้รับความสูญเสียอย่างหนัก

วิกเดินเข้าไปหาเพื่อนทหาร พลางเอ่ยปากถาม

“มีอะไร? กิโซ นายเจออะไร?”

กิโซเบิกตากว้าง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกตะลึง ซากไททันตรงหน้ากำลังระเหยอย่างรวดเร็ว แต่ที่ท้ายทอย...จุดอ่อนของไททัน...กลับมีเด็กชายผมสีดำร่างเปลือยเปล่านอนหลับตาอยู่ตรงนั้น เลือดและเมือกไททันที่น่าสะอิดสะเอียนเกาะติดอยู่บนร่างของเด็กชาย แต่การกระเพื่อมขึ้นลงน้อย ๆ ที่หน้าอกบ่งบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่

วิกเดินมาถึงข้างกายกิโซแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อเช่นกัน จะมีมนุษย์อยู่ในร่างของไททันได้อย่างไร?

หน่วยของวิกคือหน่วยธรรมดาในหน่วยสำรวจ นำโดยวิก อดีตสมาชิกหน่วยหัวกะทิ เดิมทีหน่วยของเขารับผิดชอบลาดตระเวนปีกขวา แต่จู่ ๆ พวกเขาก็ถูกไททันวิปริตตัวหนึ่งและไททันตัวอื่นอีกเจ็ดแปดตัวเข้าโจมตี

จากสมาชิกหน่วยสิบแปดนาย สิบหกนายสิ้นชีพในการรบ เหลือเพียงหัวหน้าหน่วยวิกและทหารกิโซเท่านั้น ในจังหวะที่พวกเขากำลังถูกต้อนให้จนมุม ไททันสิบห้าเมตรรูปร่างประหลาดตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามา มันไม่ได้โจมตีพวกเขา แต่กลับพุ่งเข้าโจมตีไททันตัวอื่น ๆ อย่างบ้าคลั่งแทน

ไททันวิปริตที่เป็นต้นเหตุของความสูญเสียกว่าครึ่งหน่วย ตายลงภายใต้คมเขี้ยวของมัน

หลังจากสังหารไททันตัวอื่นจนหมด ไททันประหลาดตัวนี้ก็ล้มลงและเริ่มระเหยกลายเป็นไอ ด้วยความสงสัย ทหารกิโซจึงกระโดดขึ้นไปบนซากไททันแล้วใช้ใบมีดฟันท้ายทอยของมัน จนเกิดเป็นภาพตรงหน้า

กิโซกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วหันมองวิก

“หัวหน้าครับ… เด็กคนนี้คือไททันงั้นเหรอครับ?”

วิกพูดขึ้น

“นี่มัน… เหลือเชื่อเกินไป เด็กคนนี้มาอยู่ในร่างไททันได้ยังไง? เขาถูกกินเข้าไปงั้นเหรอ?”

กิโซส่ายหน้า

“หัวหน้าครับ มันเป็นไปไม่ได้หรอก เราอยู่นอกกำแพง ห่างจากกำแพงมาเรียตั้งไกล จะมีเด็กมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แถมเด็กคนนี้ยังหายใจอยู่เลย”

วิกเองก็จมสู่ความห้วงความคิดเช่นกัน

กิโซถามขึ้น

“หัวหน้าครับ พวกเราควรจะ…?”

กิโซยกใบมีดขึ้น ความหมายของเขาชัดเจน: พวกเขาควรกำจัดภัยคุกคามที่อาจเกี่ยวข้องกับไททันนี้ทิ้งหรือไม่?

วิกไม่ได้พูดอะไร กิโซทาบใบมีดลงบนคอของเด็กชายอย่างลังเล แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะลงมือ วิกก็ห้ามเอาไว้

“หยุดก่อน! เด็กคนนี้อาจเป็นความหวังของหน่วยสำรวจพวกเรา...ความหวังที่จะเข้าใจความลับนอกกำแพง ความหวังที่จะเข้าใจต้นกำเนิดของไททัน”

วิกพูดอย่างหนักแน่นพลางอุ้มร่างของเด็กชายขึ้นมา บางทีไททันประหลาดตัวนั้นเมื่อครู่อาจจะเป็นคนช่วยชีวิตพวกเขาไว้

พูดสั้น ๆ คือ จิตใจของวิกนั้นไม่ได้สงบเลยแม้แต่น้อย ส่วนกิโซเองก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากเขาถูกบังคับให้ฆ่าเด็กที่ดูอายุแค่สิบเอ็ดหรือสิบสองปีคนนี้จริง ๆ เขาเองก็คงทำใจลงมือไม่ลงเหมือนกัน

…

เสียงล้อไม้บดถนนดังเอี๊ยดอ๊าด ม้าทรงสูงสองตัวกำลังลากเกวียนพื้นเรียบ บนเกวียนเต็มไปด้วยร่างไร้วิญญาณของทหารหน่วยวิกที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าสีขาว กิโซบังคับเกวียนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง สหายศึกที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมาบัดนี้กลายเป็นเพียงร่างอันเย็นชืด และหลายคนก็ไม่มีแม้แต่ร่างที่สมบูรณ์ให้เห็น

ด้านหน้าของเกวียน วิกกำลังขี่ม้าโดยมีร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าเขา เด็กชายสวมเสื้อและกางเกงที่หลวมโพรกไม่พอดีตัว และกำลังแทะเสบียงแห้งอย่างตะกละตะกลามเหมือนหนูแฮมสเตอร์ บางครั้งเมื่อเขากินเร็วเกินไป เขาก็จะกระดกน้ำกลืนตามลงไป ดูราวกับผีหิวโซ

เด็กชายคนนั้น แน่นอนว่าคือยาโกที่ฟื้นสติขึ้นมาแล้ว

“ยาโก นายไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

วิกถามอย่างจนปัญญา

ยาโกกลืนเสบียงในปากแล้วกลอกตา

“ลุง ชั้นบอกคุณเป็นสิบ ๆ รอบแล้ว ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นี่คือที่ไหน ชั้นจำได้แค่ว่าตัวเองชื่อ ยาโก นอร์แมน”

แน่นอนว่ายาโกยังคงปิดบังความลับอีกมากมาย ตัวอย่างเช่น ในหัวของเขามีความทรงจำแปลกประหลาดอยู่...ความทรงจำของการใช้ชีวิตในสถานที่ที่มีตึกระฟ้ามากมาย ทว่าความทรงจำเหล่านั้นกลับเลือนลางเหลือเกิน หากอิงตามความทรงจำอันพร่ามัวนั้น ตัวเขาจัดอยู่ในหมวดหมู่ของผู้ที่ถูก ‘ทะลุมิติ’ มางั้นหรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น ภาษาที่เขากำลังพูดอยู่นี้ดูเหมือนจะเรียกว่า… ภาษาญี่ปุ่นในความทรงจำของเขา? มันประหลาดมาก ยาโกยังมีความทรงจำที่เลือนลางอีกอย่างหนึ่ง เป็นสถานที่ที่มีผู้คนแออัด คล้ายกับค่ายกักกันในสารคดี ซึ่งมักจะมีประกายแสงสีทองกะพริบวาบอยู่เสมอ จิตใต้สำนึกของยาโกบอกเขาว่าประกายแสงสีทองนั้นสำคัญกับเขามาก ๆ !

เมื่อเห็นว่าคงรีดเค้นอะไรจากอีกฝ่ายไม่ได้แล้ว วิกก็ถอนหายใจแล้วลูบหัวเล็ก ๆ ของยาโก

ยาโกเบี่ยงตัวหลบอย่างรำคาญ

“อย่ามาจับหัวชั้น! เดี๋ยวก็ไม่สูงหรอก!”

เมื่อได้ยินดังนั้น กิโซก็หัวเราะออกมาแล้วพูดว่า

“ไม่สูงแล้วมันจะเป็นอะไรไป? ในหน่วยสำรวจน่ะมีคนเตี้ยอยู่คนนึงที่ตัวไม่สูงเลย แต่แข็งแกร่งมาก ๆ อยู่นะ”

วิกพูดขึ้น

“ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย ถ้ากัปตันรีไวล์มาได้ยินเข้า แกซวยแน่”

กิโซตอบ

“ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไร ตราบใดที่หัวหน้าไม่เอาไปฟ้องกัปตันนะ”

วิกส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มอย่างอ่อนใจ แต่เมื่อเขานึกขึ้นได้ว่ามีเพียงเขาและกิโซจากหน่วยเท่านั้นที่รอดชีวิตมาได้ ความโศกเศร้าก็ถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจทันที

ยาโกดูเหมือนจะสูญเสียความทรงจำและไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโลกทั้งในและนอกกำแพง วิกจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องค่อย ๆ อธิบายประวัติศาสตร์ให้เขาฟัง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═