บทที่ 9: ซื้อไก่กลับบ้านกันเถอะ!
บทที่ 9: ซื้อไก่กลับบ้านกันเถอะ!
"กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก~"
"เอกอีเอ้กเอ้ก เอกอีเอ้กเอ้ก~"
"ก้าบ ก้าบ ก้าบ~"
"จุ๊กกรู จุ๊กกรู~"
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในตลาดสด ชิงชิงกับเวยเวยก็ถูกดึงดูดด้วยบรรดาไก่ เป็ด และนกพิราบในโซนสัตว์ปีก พวกเธอไปนั่งยองๆ อยู่หน้าแผงขายไก่ จ้องมองพวกนกที่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กแคบๆ อย่างใจจดใจจ่อ แถมยังเลียนแบบเสียงร้องของพวกมันอย่างตื่นเต้น
เรียกอย่างไรก็ไม่ยอมลุก!
หวงจวิ้นจะทำอย่างไรได้ นอกจากจำใจอยู่เป็นเพื่อนพวกเด็กๆ
โชคดีที่เถ้าแก่แผงขายไก่มีท่าทีเข้าใจโลกและไม่ได้ไล่พวกเธอไปไหนแม้จะยังไม่ได้ซื้ออะไร เขาเพียงแค่มองดูพวกเด็กๆ ด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
แต่การมายึดพื้นที่หน้าร้านคนอื่นเสียนานโดยไม่ซื้ออะไรเลยก็ทำให้หวงจวิ้นรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เขาจึงเสนอขึ้นว่า "ชิงชิง เวยเวย เราซื้อไก่กลับบ้านสักตัวดีไหมลูก"
"ปะป๊า เราจะซื้อกุ๊กกุ๊กไปทำไมเหรอคะ"
เวยเวยแหงนหน้าดวงน้อยขึ้นมาด้วยความสงสัย จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาของเธอก็สว่างวาบราวกับหลอดไฟ "เราจะเอามันไปเลี้ยงใช่ไหมคะ"
เถ้าแก่ขายไก่: ヾ(●｀●)
หวงจวิ้น: (||)
ลูกรัก หนูช่างกล้าฝันจริงๆ...
"ปะป๊า เราจะเอามันไปเลี้ยงจริงๆ เหรอคะ" ชิงชิงถามด้วยสายตาคาดหวัง
หวงจวิ้น: (||)
ลูกรัก ทำไมหนูถึงมาร่วมวงผสมโรงด้วยล่ะเนี่ย...
เฮ้อ!
เขาบอกความจริงกับพวกเด็กๆ อย่างจนใจ "อืม ก็ต้องซื้อไปกินน่ะสิลูก!"
"อ๊ะ!"
ชิงชิงกับเวยเวยทำหน้าเหมือนเห็นผี ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ชิงชิงอ้าปากค้างและกระซิบเสียงแผ่ว "ปะป๊า กุ๊กกุ๊กน่ารักขนาดนี้ เราจะกินกุ๊กกุ๊กได้ยังไงคะ"
"ใช่ค่ะๆ กุ๊กกุ๊กออกจะน่ารัก ทำไมเราต้องกินกุ๊กกุ๊กด้วย"
เวยเวยมองพวกไก่ในกรงด้วยความปวดใจ
ถ้าต้องเอาไปกิน...
ถ้างั้น เธอขอยอมไม่ซื้อดีกว่า
เมื่อเผชิญกับคำถามของลูกสาวทั้งสอง หวงจวิ้นก็ทำหน้าปลงตกอย่างที่สุด
เรื่องนี้ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ ตั้งแต่สมัยโบราณกาล ไก่ก็มีไว้ให้คนกินไม่ใช่หรือไง
แต่พอเห็นแก้วตาดวงใจทั้งสองทำหน้าเหมือนจะไม่ยอมเลิกราหากไม่ได้เหตุผล เขาจึงจำใจต้องอธิบาย "ก็เพราะว่าเนื้อไก่มันอร่อยมากยังไงล่ะ ถ้าเอาไปตุ๋นกับเห็ดนะ ทันทีที่เปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมฟุ้งก็จะลอยเตะจมูก อบอวลไปด้วยกลิ่นไก่ไปทั้งบ้านเลยล่ะ แล้วพอได้กัดเข้าปาก เนื้อไก่ก็จะไม่เปื่อยหรือเหนียวจนเกินไป แถมยังดูดซับรสชาติของเห็ดเอาไว้ ยิ่งทำให้อร่อยล้ำ เห็ดก็นุ่มละมุน ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซุปไก่ รสชาติเข้มข้น อร่อยสุดยอดไปเลย..."
เขาบรรยายความอร่อยของเมนูไก่ตุ๋นเห็ดได้อย่างเห็นภาพ
"อึก~"
"อึก~"
เมื่อได้ฟังคำบรรยายของปะป๊า ชิงชิงกับเวยเวยก็คล้ายจะได้กลิ่นหอมยั่วน้ำลายและมองเห็นไก่ตุ๋นเห็ดแสนอร่อยอยู่ตรงหน้า ยิ่งพอนึกถึงความอร่อยของบะหมี่ซี่โครงหมูและกุ้งผัดซอสน้ำมันฝีมือปะป๊า พวกเธอก็เผลอน้ำลายสอและกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่
แม้แต่เถ้าแก่ร้านขายไก่ก็ยังถูกคำพูดของหวงจวิ้นตกจนเผลอ 'อึก' กลืนน้ำลายลงคอไปตามๆ กัน เขาคิดในใจว่าเดี๋ยวต้องเชือดไก่สักตัว แล้วให้เมียรักทำเมนูไก่ตุ๋นเห็ดเป็นมื้อเย็นเพื่อสนองความอยากบ้างแล้ว
"ปะป๊า เมนูไก่ตุ๋นเห็ดที่ปะป๊าบอก มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
ในตอนนี้ มีคนตัวเล็กๆ สองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ในหัวของเวยเวย
พลิกไปพลิกมาระหว่างจะกินกับไม่กิน
ชิงชิงเองก็เป็นเช่นนั้น
ช่างน่าหนักใจเหลือเกิน!
หวงจวิ้นยิ้มรับ "อร่อยแน่นอนสิลูก ปะป๊าเคยโกหกพวกหนูที่ไหนกัน"
"ถ้างั้น..."
เวยเวยเอานิ้วชี้สองข้างมาจิ้มหมุนวนไปมา ลังเลอยู่นานก่อนจะเอ่ยปาก "ถ้างั้นปะป๊าซื้อก็ได้ค่ะ..."
ชิงชิงก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน
เมื่อได้รับคำอนุญาตจากพวกเธอ หวงจวิ้นจึงขอให้เถ้าแก่ร้านช่วยเลือกไก่ตัวที่มีน้ำหนักไม่เกินสามชั่งให้หนึ่งตัว
เวยเวยเอ่ยปากเตือน "คุณตาคะ ต้องเลือกตัวที่สวยที่สุดนะคะ"
โอ้โห!
เด็กตัวแค่นี้ก็ยังใส่ใจเรื่องหน้าตาด้วยเหรอเนี่ย...
แม้เถ้าแก่จะรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง แต่เขาก็ขบขันกับเสียงใสแจ๋วของเวยเวยและรับคำ "ได้เลย เดี๋ยวตาจะเลือกตัวที่สวยที่สุดให้หนูเองนะ"
"ขอบคุณค่ะคุณตา!"
เวยเวยทำปากจู๋สีชมพูระเรื่อแล้วพูดต่อ "คุณตาคะ ลดราคาให้อีกหน่อยได้ไหมคะ~"
คำพูดนี้ทำเอาเถ้าแก่ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแอบชื่นชมเธออยู่ในใจ
โอ้โห!
นี่มันแม่หนูน้อยอัจฉริยะชัดๆ!
ตัวแค่นี้ก็รู้จักต่อรองราคาช่วยพ่อแม่แล้ว
ยอดเยี่ยมจริงๆ!
โตขึ้นไปต้องได้ดีแน่ๆ!
ก่อนที่เขาจะได้ตอบกลับ ชิงชิงก็เงยหน้าดวงน้อยสีชมพูระเรื่อขึ้นมา และพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา "คุณตาคะ ปะป๊าของหนูเป็นพ่อครัวอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล แล้วในครัวก็ต้องใช้วัตถุดิบเยอะแยะเลย ถ้าคุณตาลดราคาให้เรา ปะป๊าของหนูก็จะกลับมาซื้อของร้านคุณตาอีกแน่นอนเลยค่ะ..."
เถ้าแก่ร้านเบิกตากว้าง
โอ้โห!
คนนี้ยิ่งร้ายกาจกว่าอีก!
อายุแค่นี้ก็รู้จักหว่านล้อมซะแล้ว
ร้ายกาจจริงๆ ร้ายกาจจริงๆ...
เถ้าแก่ร้านเอ่ยชมพวกเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในใจ ขณะเดียวกันก็มองหวงจวิ้นด้วยความอิจฉา พลางคิดว่าในเมื่อหวงจวิ้นเป็นพ่อครัวที่โรงเรียนอนุบาล ในอนาคตก็คงต้องมาซื้อวัตถุดิบอยู่บ่อยๆ แน่นอน
ขอแค่รักษาสายสัมพันธ์อันดีเอาไว้ วันข้างหน้าเวลาจะซื้อเนื้อไก่เนื้อเป็ด หวงจวิ้นจะต้องนึกถึงเขาอย่างแน่นอน
ดังนั้น ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลทางอารมณ์หรือเหตุผลทางธุรกิจ เขาก็จำต้องลดราคาให้พวกเธอสักหน่อยแล้ว
"ตกลง แค่เห็นแก่ที่หนูสองคนเรียกฉันว่าคุณตา ฉันก็ต้องลดให้แล้วล่ะ ทั้งหมดสามสิบห้าหยวน แต่ตาคิดแค่สามสิบหยวนก็แล้วกัน"
"ขอบคุณค่ะคุณตา!"
ชิงชิงกับเวยเวยเงยหน้ามองหวงจวิ้นอย่างมีความสุข บนใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยสีหน้า 'ช่วยชมหนูหน่อยสิ' เพื่อรอคำชม
หวงจวิ้นย่อมเอ่ยปากชมพวกเธออย่างไม่ลังเล "ชิงชิง เวยเวย พวกหนูเก่งมากเลยลูก!"
"ฮิฮิ~"
เมื่อได้รับคำชมจากปะป๊าโดยตรง ชิงชิงกับเวยเวยก็ยิ้มจนตาหยีเป็นรูปสระอิพร้อมกับโชว์ลักยิ้มตื้นๆ
หลังจากซื้อไก่เสร็จ หวงจวิ้นก็พาแก้วตาดวงใจทั้งสองไปที่โซนอาหารทะเลและโซนผักสดเพื่อซื้อวัตถุดิบที่จำเป็น
เมื่อได้ของครบทุกอย่าง เขาก็จูงมือเด็กน้อยทั้งสองเดินกลับบ้าน
ทันทีที่เดินมาถึงชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์ พวกเขาก็บังเอิญเจอกับป้าเจียง คุณป้าเจ้าของบ้านเช่า ที่เพิ่งกลับจากการไปนั่งคุยเล่นที่ห้องสันทนาการของชุมชนพอดี
"สวัสดีค่ะคุณย่าเจียง!"
"อ้าว ชิงชิงกับเวยเวยนี่เอง..."
ป้าเจียงเห็นเหงื่อผุดพรายบนใบหน้าของพวกเธอ จึงรีบหยิบพัดใบปาล์มในมือขึ้นมาพัดให้ "ดูสิ เหงื่อท่วมเลยลูก ไปไหนกันมาล่ะเนี่ย"
ชิงชิงยิ้มหวาน "คุณย่าเจียง พวกเราไปมอบตัวเข้าโรงเรียนอนุบาลมาค่ะ"
"คุณย่าเจียงคะ คุณย่าเจียงรู้ไหมคะ วันนี้ปะป๊าไปสมัครงานที่โรงเรียนอนุบาลมาด้วยล่ะ แล้วต่อไปปะป๊าก็จะได้เป็นพ่อครัวที่โรงเรียนอนุบาลของพวกเราด้วยนะคะ~"
เวยเวยเล่าอย่างมีความสุข
แต่คำพูดเหล่านี้ทำให้ป้าเจียงมีสีหน้าประหลาดใจ และมองไปที่หวงจวิ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อนัก
"ใช่ครับ"
หวงจวิ้นตอบรับ จากนั้นจึงอธิบายสถานการณ์การไปสมัครงานของเขาให้ป้าเจียงฟัง
ป้าเจียงรู้สึกยินดีกับเขาจากใจจริง "ดีจริงๆ เลยนะ การเป็นพ่อครัวที่โรงเรียนอนุบาลน่ะ นอกจากงานจะมั่นคงแล้ว ยังได้ดูแลเด็กๆ แถมยังสะดวกตอนรับส่งพวกแกอีกด้วย"
หวงจวิ้นยิ้ม "ผมก็คิดแบบนั้นแหละครับ"
พูดกันตามตรง โชคดีที่สุดของเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก็คือการได้พบกับเจ้าของบ้านเช่าผู้ใจดีคนนี้นี่แหละ
เธอไม่เพียงแต่ช่วยดูแลชิงชิงกับเวยเวยในชีวิตประจำวัน แต่บางครั้งก็ยังคอยแบ่งปันอาหารและข้าวของเครื่องใช้ให้พวกเขาอีกด้วย
แถมค่าเช่ารายเดือนก็เก็บเพียงห้าร้อยหยวนพอเป็นพิธีเท่านั้น
ต้องรู้ไว้เลยว่า ต่อให้จะเป็นอพาร์ตเมนต์ชั้นบนสุด มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาเช่าห้องที่มีห้องครัวในเมืองด้วยเงินเพียงห้าร้อยหยวน
"เสี่ยวจวิ้น ในเมื่อตอนนี้เธอได้งานทำแล้ว ก็ต้องตั้งใจทำงานให้ดีนะ เข้าใจไหม" ป้าเจียงกำชับ
หวงจวิ้นพยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ!"
ป้าเจียงหันไปมองเด็กน้อยทั้งสองแล้วเอ่ยด้วยความเอ็นดู "ชิงชิงกับเวยเวยเองก็ต้องตั้งใจเรียนด้วยนะลูก"
"อื้อ อื้อ~"
เด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าหงึกหงัก
ระหว่างที่พูดคุยกัน ทุกคนก็เดินขึ้นบันไดไป
ป้าเจียงเห็นว่าหวงจวิ้นถือถุงพะรุงพะรังจนดูเหนื่อยล้า จึงเสนอตัวช่วยถือของบางส่วน แต่หวงจวิ้นปฏิเสธไปอย่างสุภาพ เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมแพ้ และเดินขึ้นบันไดต่อไปโดยจูงมือเล็กๆ ของชิงชิงและเวยเวยเอาไว้
เมื่อมาถึงหน้าประตูห้องของป้าเจียง ชิงชิงกับเวยเวยก็โบกมือน้อยๆ พลางเอ่ย "บ๊ายบายค่ะ" กับเธอ
ป้าเจียงเอ่ยเตือนเด็กน้อยทั้งสองให้ระมัดระวังตอนเดินขึ้นบันได และขณะที่เธอหยิบกุญแจออกมาไขประตู จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ "เสี่ยวจวิ้น เมื่อตอนเที่ยงบ้านเธอทำซี่โครงหมูใช่ไหมจ๊ะ หอมมากเลย ปู่เจียงกับป้าได้กลิ่นเข้าไปถึงในบ้านเลยล่ะ"
"ใช่ครับ เมื่อเที่ยงผมทำบะหมี่ซี่โครงหมู เด็กน้อยสองคนนี้กินไปตั้งคนละสามชามเล็กๆ แน่ะ!"
หวงจวิ้นพูดกลั้วหัวเราะ "ผมซื้อวัตถุดิบมานิดหน่อย กะว่าเย็นนี้จะทำเมนูไก่ตุ๋นเห็ด กุ้งผัดซอสน้ำมัน แล้วก็ปลาจวดนึ่งเพื่อฉลองสักหน่อยครับ เดี๋ยวพอทำเสร็จ ผมจะแบ่งมาให้คุณป้ากับคุณปู่เจียงชิมด้วยนะครับ"
ป้าเจียงยิ้มอย่างมีความสุข "ได้สิ ถ้างั้นป้าจะไม่เกรงใจล่ะนะ เธอรีบพาลูกเข้าบ้านเถอะ ดูสิ เด็กสองคนร้อนแย่แล้ว"
หวงจวิ้นพาลูกน้อยทั้งสองเดินขึ้นบันไดต่อไป
เมื่อกลับมาถึงบ้าน
ไม่ต้องพูดถึงเด็กน้อยทั้งสองที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาทันทีและไม่อยากจะขยับตัวไปไหน แม้แต่เขาที่เป็นผู้ใหญ่ยังต้องวางข้าวของลงก่อน แล้วรีบเปิดแอร์ จากนั้นก็ตรงดิ่งไปที่ครัวเพื่อรินน้ำดื่ม
หลังจากทั้งสามคนดื่มน้ำเสร็จ ก็พากันนั่งพักบนโซฟาอยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตากลมโตเป็นประกายของเวยเวยเต็มไปด้วยการออดอ้อน "ปะป๊า หนูขอดูการ์ตูนสักแป๊บนึงได้ไหมคะ"
"ได้สิลูก ถ้างั้นให้ดูได้สามสิบนาทีนะ"
หวงจวิ้นพยักหน้า และเมื่อเห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว เขาจึงบอกเด็กๆ ว่า "ปะป๊าจะไปทำอาหารเย็นให้พวกหนูแล้วนะ"
"ปะป๊า มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ"
ชิงชิงผู้แสนรู้ความเสนอตัวขึ้นมา "ชิงชิงช่วยปะป๊าล้างผักได้นะคะ~"
"ปะป๊า หนูไม่ดูการ์ตูนแล้ว หนูจะไปช่วยปะป๊าล้างผักเหมือนกันค่ะ~" เวยเวยเปลี่ยนใจกะทันหัน
อะไรที่พี่สาวทำได้ เธอก็ทำได้เหมือนกัน!
หวงจวิ้นยิ้มและพยักหน้าตกลง "เอาล่ะ งั้นก็มาเลยลูก..."
เด็กน้อยทั้งสองรีบสไลด์ตัวลงจากโซฟาทันที แล้ววิ่งเตาะแตะด้วยขาสั้นๆ เสียงดังตึกตักตามเขาไป