บทที่ 5 ขวงเทียนโย่วที่คิดจะหลบหนี

บทที่ 5 ขวงเทียนโย่วที่คิดจะหลบหนี

"ฉันไม่ได้เจอหรอก แต่ว่า... ถูกหมอดูคนนั้นทำนายออกมาได้น่ะสิ" เหออิงฉิวส่ายหน้า

หลังจากสรุปเรื่องราวที่หม่าเสี่ยวหลิงเพิ่งพูดไปให้กระชับเข้าใจง่าย เขาก็เล่าให้ขวงเทียนโย่วฟัง

"ญี่ปุ่น... กลุ่มบริษัทยามาโมโต้... ยามาโมโต้ คาซึโอะ" ขวงเทียนโย่วขมวดคิ้วมุ่น ทวนข้อมูลที่ได้รับจากปากของเหออิงฉิว "ลุงฉิว ผมมั่นใจได้เลยว่า ผีดิบที่หมอดูคนนั้นบอกว่าอยู่ในกลุ่มบริษัทยามาโมโต้ที่ญี่ปุ่น ก็คือยามาโมโต้ คาซึโอะในตอนนั้นนั่นแหละครับ"

"อืม... ข่าวที่เสี่ยวหลิงนำกลับมา บวกกับความทรงจำที่ไม่ค่อยแน่ชัดตลอดหลายปีมานี้ของนาย ก็สามารถตัดสินได้ว่า ยามาโมโต้ คาซึโอะยังคงมีชีวิตอยู่ ไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ยังก่อตั้งกลุ่มบริษัทยามาโมโต้ที่ใหญ่โตขึ้นมาอีกด้วย" เหออิงฉิวพยักหน้ารับพลางขมวดคิ้ว "ถ้าฉันเดาไม่ผิด ยามาโมโต้ คาซึโอะก็คงเหมือนกับนาย ล้วนถูกเจียงเฉินกัด และเป็นทายาทของเจียงเฉินเหมือนกัน..."

"พวกนายที่เป็นทายาทของเจียงเฉินเดิมทีก็มีศักยภาพมหาศาลอยู่แล้ว นายดูตัวเองสิ ดื่มเลือดหมดอายุมาตลอดทั้งปี ก็ยังมีพรสวรรค์และความแข็งแกร่งถึงขนาดนี้"

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่ายามาโมโต้ คาซึโอะ... จะเป็นแบบไหน"

ขวงเทียนโย่วขมวดคิ้วมุ่น แน่นอนว่าเขาย่อมฟังความหมายแฝงในคำพูดของเหออิงฉิวออก

ตอนที่ยามาโมโต้ คาซึโอะร่วมกองทัพรุกรานในสมัยนั้น เขาก็แสดงให้เห็นถึงนิสัยที่มองชีวิตคนราวกับผักปลาอยู่แล้ว ตอนนี้กลายเป็นผีดิบแถมยังก่อตั้งกลุ่มบริษัทยามาโมโต้ที่ใหญ่โตขนาดนี้ ไม่รู้เลยว่าฆ่าคนไปมากเท่าไหร่ และดูดเลือดคนเป็นๆ ไปมากแค่ไหน

เขา... มีแต่จะแข็งแกร่งกว่าตัวเขาเอง

"ลุงฉิว"

"หมอดูคนนั้นอยู่ที่ไหนครับ?"

"อยู่ที่อาคารเจียเจียนั่นแหละ ตำแหน่งที่แน่ชัดฉันไม่รู้หรอก แต่ตามที่เสี่ยวหลิงบอก เขาตั้งกฎเอาไว้ข้อนึง" เหออิงฉิวส่ายหน้า

"กฎอะไรครับ?" ขวงเทียนโย่วรีบถามทันที... หรือว่าจะเป็นการไม่ทำนายให้ผีดิบ?

เหออิงฉิวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูด "เขาใช้ข้ออ้างเรื่องดูดวง แต่ความจริงแล้วคือการตอบคำถาม ทว่าแต่ละคนจะได้รับคำตอบเพียงวันละสามข้อ ข้อละหนึ่งพันเหรียญ หากเกินสามข้อก็จะไม่ตอบอีก"

"ตอบแค่สามคำถามงั้นเหรอ..." ขวงเทียนโย่วขมวดคิ้ว เขามีคำถามอัดอั้นอยู่เต็มท้องที่อยากจะถาม เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ถึงแม้ว่าเขาเองจะไม่มีเงินก็ตาม... แต่เขาสามารถใช้วิธีอื่นในการตอบแทนได้ ทว่าการถามได้แค่วันละสามคำถาม นี่มันค่อนข้างจะจำกัดเขาเกินไปหน่อย

เหออิงฉิวถอนหายใจออกมาอีกครั้ง "เทียนโย่ว ความลับของนายแตกแล้วนะ เมื่อคืนนี้หมอดูคนนั้นได้บอกเสี่ยวหลิงไปแล้วว่าภายในสถานีตำรวจโหยวหมาตี้มีผีดิบซ่อนตัวอยู่หนึ่งตน นี่มันจงใจพูดถึงนายชัดๆ เลย"

"แถมยังมีผีดิบอีกตนที่เป็นทายาทของเจียงเฉินเหมือนกันอย่างยามาโมโต้ คาซึโอะ..."

"โลกใบนี้ดูเหมือนจะสงบสุข แต่แท้จริงแล้วกลับมีคลื่นใต้น้ำซ่อนอยู่"

"ผมเข้าใจแล้วครับลุงฉิว" ขวงเทียนโย่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็คิดหาวิธีรับมือออก สีหน้าจึงผ่อนคลายลงไม่น้อย

เหออิงฉิวเหมือนจะเดาออก "นายคงไม่ได้คิดจะเปลี่ยนงาน เปลี่ยนที่อยู่ แล้วพาฟู่เซิงหนีไปหรอกนะ?"

ขวงเทียนโย่วชะงักไป เขากำลังคิดแบบนั้นอยู่จริงๆ

เขาไม่อยากฆ่าคน และยิ่งไม่อยากทำร้ายใคร ขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้เรื่องยุ่งยากมาเยือนถึงประตูหน้าบ้าน

แรงผลักดันเดียวในการมีชีวิตอยู่ของเขา ก็คือขวงฟู่เซิง เด็กน้อยที่กลายเป็นผีดิบด้วยวัยเพียงแปดขวบเมื่อหกสิบปีก่อนคนนี้

เหออิงฉิวยิ้มแหยพลางส่ายหน้า "เทียนโย่ว ฉันเชื่อว่านายเองก็รู้ดี หมอดูคนนี้ไม่ได้พูดเดาสุ่มซี้ซั้วหรอกนะ นายอาจจะหลบซ่อนได้ชั่วคราว แต่มันก็ไม่แน่ว่าจะหลบซ่อนไปได้ตลอดชีวิตหรอก"

เมื่อได้ยินดังนั้น

ขวงเทียนโย่วก็ขมวดคิ้วมุ่น

ความจริงก็เป็นเช่นนั้นแหละ ทั้งๆ ที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนเลย แต่อีกฝ่ายกลับสามารถทำนายหาตำแหน่งที่อยู่ของเขาออกมาได้อย่างแม่นยำ ถ้าอย่างนั้นต่อให้หนีไปสุดหล้าฟ้าเขียวมันก็คงไม่มีประโยชน์อะไร...

"ลุงฉิว?"

เหออิงฉิวยกมือขึ้นห้าม "เรื่องทางฝั่งเสี่ยวหลิงน่ะ ฉันจะหาโอกาสที่เหมาะสม ช่วยอธิบายให้นายอย่างชัดเจนเอง ฉันเชื่อว่าถ้าเสี่ยวหลิงเห็นแก่หน้าฉัน ก็คงจะไม่ทำให้นายลำบากใจจนเกินไปหรอก"

ขวงเทียนโย่วขมวดคิ้วมุ่น

เขาไม่ได้กลัวตายหรอกนะ ตรงกันข้าม ความตายสำหรับเขาแล้วก็ถือเป็นการหลุดพ้นรูปแบบหนึ่ง

แต่สิ่งที่เขายังคงเป็นห่วงอยู่เพียงอย่างเดียวก็คือขวงฟู่เซิง

เหออิงฉิวพูดต่อ

"ตามความเห็นของฉันนะ"

"ตอนนี้พวกนายต่างก็มีศัตรูคนเดียวกันแล้ว"

ขวงเทียนโย่วเงยหน้าขึ้นมองเขา

เหออิงฉิวพูดต่อ

"ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่ายามาโมโต้ คาซึโอะกำลังทำอะไรอยู่ หรือว่ามีแผนการอะไร แต่เขาก็เป็นศัตรูของนายมานานหลายปีแล้ว"

"เสี่ยวหลิงในฐานะผู้สืบทอดตระกูลหม่า การกำจัดผีดิบก็เป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้ว หากยามาโมโต้ คาซึโอะแตกต่างจากนายอย่างสิ้นเชิงและเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา ก็จำเป็นจะต้องถูกกำจัดทิ้ง"

"ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร"

"เพราะงั้น... เทียนโย่ว ฉันขอแนะนำให้นายอยู่ต่อเถอะ"

"พวกนายที่เป็นทายาทของเจียงเฉินล้วนมีศักยภาพมหาศาล ถ้านายไปแล้ว คนแก่กระดูกผุอย่างฉันคงช่วยอะไรเสี่ยวหลิงไม่ได้หรอก"

"ลุงฉิว... ลุงก็รู้ว่าผมไม่ได้กลัวตาย" ขวงเทียนโย่วคิดจะปฏิเสธ

เหออิงฉิวย่อมเข้าใจดีว่าเขาไม่ได้กลัวตาย

"ฉันรู้ ว่านายยังเป็นห่วงฟู่เซิง"

"เรื่องนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเองเถอะ ถ้าขนาดฉันยังจัดการเสี่ยวหลิงไม่ได้ล่ะก็"

"ถ้าถึงตอนนั้นนายค่อยพาฟู่เซิงหนีไปให้ไกลๆ ฉันก็จะไม่เข้าไปก้าวก่ายเด็ดขาด ดีไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น

ขวงเทียนโย่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น

"ตกลงครับ"