บทที่ 55 - ซ่งยวนเย้ยหยันหลิวเจินซึ่งๆ หน้า
บทที่ 55 - ซ่งยวนเย้ยหยันหลิวเจินซึ่งๆ หน้า
อีกด้านหนึ่ง ซ่งยวนเดินทางถึงชิงโจวในช่วงเที่ยงของวันรุ่งขึ้น
เมื่อถึงชิงโจว เขาก็กินเกี๊ยวน้ำไปสองชาม ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังจวนเจ้าเมือง
ท่านเจ้าเมืองเฉียนถงซูได้รับรายงานจากบ่าวรับใช้ ก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ซ่งยวน หึ! เขามาหาข้าด้วยธุระอันใดกัน? เชิญเขาเข้ามาเถอะ!"
ซ่งยวนถูกเชิญเข้าไปในจวน ดื่มน้ำชาไปสองป้าน เฉียนถงซูในชุดไปรเวทถึงได้ออกมาพบ
ซ่งยวนลุกขึ้นทำความเคารพ "ท่านเจ้าเมือง ผู้น้อยซ่งยวนขอคารวะขอรับ!"
ท่านเจ้าเมืองเฉียนพยักหน้ารับเรียบๆ นั่งลงบนตำแหน่งประธาน จิบน้ำชาไปสองสามอึก ถึงได้ทำทีราวกับเพิ่งมองเห็นซ่งยวน
"มัวยืนอยู่ทำไมเล่า? มาถึงที่นี่ก็คิดเสียว่าเป็นบ้านของตนเอง นั่งลงเถิด!"
ซ่งยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง
ท่านเจ้าเมืองเฉียนซักถามซ่งยวนเรื่องในนาอยู่พักใหญ่ เมื่อเห็นว่าซ่งยวนยังคงสงบนิ่งได้
ถึงได้วางถ้วยชาลง แล้วมองซ่งยวนด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย
ซ่งยวนเข้าใจความหมายในทันที "ท่านเจ้าเมืองเฉียน ที่ผู้น้อยมาในวันนี้ มีเรื่องอยากจะขอร้องขอรับ!"
เฉียนถงซูมีสีหน้าราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว
ในชิงโจวแห่งนี้ นอกจากชิงโจวอ๋องแล้ว ก็มีเขานี่แหละที่ใหญ่ที่สุด!
ซ่งยวนย่อมต้องมาเอาอกเอาใจและผูกมิตรกับเขา ไอ้หนุ่มนี่ก็ถือว่าฉลาดรู้จักคิด
ซ่งยวนช้อนตามองท่านเจ้าเมืองเฉียน เอ่ยทีละคำอย่างชัดเจน
"ผู้น้อยขอแจ้งความร้องทุกข์ นายอำเภออวิ๋นไถ หลิวเจิน รับสินบน ฉ้อราษฎร์บังหลวง! ปล่อยปละละเลยให้คนในครอบครัวเข่นฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ ทำให้ชาวบ้านในอำเภออวิ๋นไถต้องทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส!"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉียนถงซูมลายหายไปจนหมดสิ้น จับตัวกลายเป็นน้ำแข็งเกาะกุมแววตา
ไอ้ซ่งยวนคนนี้ มันตัวแสบของแท้เลยนี่หว่า!!
ท่านเจ้าเมืองเฉียนแค่นเสียงเย็นชา "ก่อนหน้าที่เจ้าจะมาพบข้า ได้ไปพบหลิวหย่งมาแล้วใช่หรือไม่?"
ซ่งยวนพยักหน้า ยื่นกล่องไม้ที่วางอยู่ข้างๆ ให้
"นี่คือของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ จากนายอำเภอหลิว หวังว่าท่านเจ้าเมืองเฉียนจะถูกใจขอรับ!"
เฉียนถงซูไม่แม้แต่จะปรายตามองของสิ่งนั้น กลับขยับเข้าใกล้ซ่งยวน แล้วเอ่ยเสียงเบา
"ไอ้หนุ่ม! หรือว่าหลิวหย่งไม่ได้บอกเจ้า ว่าคนหนุนหลังหลิวเจินคือใคร?"
ความคิดของซ่งยวนชะงักไปชั่วครู่ เมื่อสบกับสายตาเหนียวเหนอะหนะราวกับงูพิษของเฉียนถงซู เขาก็เข้าใจกระจ่างแจ้งทันที!
ในใจสบถด่า 'ให้ตายเถอะ!'
ที่แท้ผู้หนุนหลังหลิวเจินก็คือตาเฒ่าบัดซบนี่เอง!!
ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งยวนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขากลอกตาไปมาแล้วเอ่ยขึ้น
"ท่านเจ้าเมือง ผู้น้อยกลับคิดว่าสิ่งที่หลิวเจินทำลงไป ล้วนเกิดจากความโลภส่วนตัวของเขาเองทั้งสิ้น! ในชิงโจวแห่งนี้ มีท่านคอยดูแล ต่อให้เขามีคนหนุนหลัง ก็ไม่มีทางกล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าท่านอย่างแน่นอน!"
เมื่อเห็นเฉียนถงซูยังคงนิ่งเงียบ ซ่งยวนจึงกล่าวต่อ
"ท่านเจ้าเมืองเฉียน ท่านก็ทราบดี! ผู้น้อยเป็นเพียงคนต่ำต้อยไร้ชื่อเสียง ตามหลักแล้วไม่สมควรเข้ามาก้าวก่ายเรื่องของอำเภออวิ๋นไถ! ทว่าเมื่อหลายวันก่อน มีบัณฑิตจากอำเภออวิ๋นไถผู้หนึ่ง วิ่งโร่ไปร้องทุกข์ถึงหน้าบ้านของผู้น้อย! จุ๊ๆ บัณฑิตผู้นั้นร้องห่มร้องไห้ฟูมฟาย รวบรวมหลักฐานเอาผิดหลิวเจินมาได้ตั้งมากมายเชียวนะ..."
หนังตาของเฉียนถงซูกระตุก หลิวเจินไอ้คนโง่เขลา!!
ถึงกับปล่อยให้คนไปร้องทุกข์ถึงที่อื่นได้!
เฉียนถงซูมองซ่งยวน "แล้วบัณฑิตผู้นั้นอยู่ที่ใด? ข้าจะไต่สวนด้วยตนเอง!"
ซ่งยวนเกาหัวอย่างเก้อเขิน
"ท่านเจ้าเมือง เรื่องนี้คงจะจัดการได้ยากแล้วล่ะ! บัณฑิตผู้นั้นเห็นข้าเป็นเพียงโหวขั้นต่ำต้อย ช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้ จึงเดินทางออกจากชิงโจว มุ่งหน้าเข้าเมืองหลวงไปแล้ว..."
เฉียนถงซูโกรธจนแทบจะทุบโต๊ะ เข้าเมืองหลวงงั้นหรือ...
หากเรื่องสกปรกที่หลิวเจินก่อไว้ถูกแฉออกไป...
ซ่งยวนเห็นเฉียนถงซูเริ่มติดกับ จึงเอ่ยต่อ
"ใต้เท้าเฉียน! ผู้น้อยได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากราชสำนัก ย่อมไม่อยากเห็นหนอนบ่อนไส้เช่นนี้! ดังนั้นวันนี้จึงมาแจ้งความต่อท่านเจ้าเมือง! หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะรีบสั่งจับกุมคนผู้นี้โดยเร็ว อย่าได้ละเว้นเด็ดขาด!!"
เฉียนถงซูหรี่ตามองซ่งยวนอย่างประเมิน ทว่าไม่ยอมปริปาก!
เขากำลังชั่งน้ำหนักในใจ ว่าเรื่องนี้จะลุกลามไปถึงเมืองหลวงหรือไม่!
อีกอย่าง หลิวเจินหมาบ้าตัวนี้ก็ใช้งานได้ดีทีเดียว... หากต้องฆ่าทิ้ง ก็แอบเสียดายอยู่ไม่น้อย...
ซ่งยวนโพล่งขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านเจ้าเมือง ผู้น้อยสังเกตเห็นว่ากำแพงหลายจุดในจวนของท่าน ใช้ปูนซีเมนต์ซ่อมแซมแล้ว ผู้น้อยรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งขอรับ!"
หนังตาของเฉียนถงซูกระตุกวูบ!
ปูนซีเมนต์... เรื่องปูนซีเมนต์ถูกรายงานไปยังราชสำนักได้สองเดือนแล้ว คาดว่าราชโองการปูนบำเหน็จให้ซ่งยวนคงใกล้จะมาถึงชิงโจวแล้ว
หากซ่งยวนได้เลื่อนขั้นอีก...
และหากถึงเวลานั้น ซ่งยวนปากพล่อย พูดจาอะไรไม่เข้าหูต่อหน้าขันทีที่มาประกาศราชโองการล่ะก็...
ในที่สุด เฉียนถงซูก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด
"ใครก็ได้!! ท่านกวนเน่ยโหวซ่งยวน แจ้งความจับนายอำเภออวิ๋นไถ หลิวเจิน รับสินบน ฉ้อราษฎร์บังหลวง! รีบส่งคนไปพาตัวหลิวเจินมาสอบสวนเดี๋ยวนี้!!"
ซ่งยวนรีบลุกขึ้นค้อมตัวขอบคุณ "ซ่งยวนขอเป็นตัวแทนชาวบ้านอำเภออวิ๋นไถ ขอบพระคุณท่านเจ้าเมืองขอรับ! ผู้น้อยยินดีเป็นเบี้ยล่าง นำทางพวกพี่ๆ เจ้าหน้าที่ไปจับกุมคนด้วยตนเอง!"
เฉียนถงซูจ้องมองซ่งยวนด้วยสายตาลึกซึ้ง ทว่าไม่ได้เอ่ยคัดค้านใดๆ!
วันรุ่งขึ้น ณ อำเภออวิ๋นไถ!
หลิวเจินเสียสติไปแล้ว เสียสติไปอย่างสมบูรณ์!
ทั่วทั้งอำเภออวิ๋นไถตกอยู่ในความหวาดผวา ชาวบ้านไม่กล้าออกมาตั้งแผงขายของ บนท้องถนนแทบไม่มีผู้คนสัญจร!
ชาวบ้านหลายสิบคนถูกจับตัวไปสอบสวนในคุก
ช่างวาดภาพวาดรูปผู้ต้องสงสัยออกมาหลายสิบรูป แต่กลับหาตัวคนร้ายที่ลงมือในวันนั้นไม่พบ!
เมื่อเห็นลูกน้องรายงานด้วยความหวาดกลัวว่ายังคงตามสืบอยู่
หลิวเจินก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ข้าให้เวลาพวกเจ้าอีกครึ่งวัน หากยังหาตัวไม่พบ! พวกเจ้าและคนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้น ก็จงลงไปอยู่เป็นเพื่อนเป่าอวี้ลูกข้าเถอะ!"
บรรดาเจ้าหน้าที่เมื่อได้ยินคำสั่งของหลิวเจิน ก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันที!
จบสิ้นแล้ว ไอ้โจรชั่วสารเลวนั่น!! ทำเอาพวกเขาลำบากไปด้วยแล้ว!
"ท่านนายอำเภอหลิวช่างมีอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง ไม่ทราบว่าท่านนายอำเภอหลิวต้องการตามหาผู้ใดหรือ?"
จู่ๆ ภายนอกที่ว่าการอำเภอก็มีกลุ่มเจ้าหน้าที่ถือดาบบุกเข้ามา โดยมีเด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินนำหน้า!
หลิวเจินหรี่ตามองซ่งยวน! ก่อนจะเบนสายตาไปด้านหลังซ่งยวน จนในที่สุดก็พบคนคุ้นหน้า
นั่นคือฉวีเฟิง เจ้าหน้าที่ใต้บังคับบัญชาของเฉียนถงซู!
หลิวเจินรีบปั้นรอยยิ้มประจบประแจงเดินเข้าไปหา "อ้าว นี่ใต้เท้าฉวีนี่นา? ไม่ทราบว่าท่านเจ้าเมืองมีคำสั่งใดลงมาหรือ? เหตุใดจึงพากำลังคนมามากมายเพียงนี้?"
ฉวีเฟิงไม่แม้แต่จะปรายตามอง!
"มีผู้ร้องทุกข์กล่าวโทษนายอำเภออวิ๋นไถ หลิวเจิน รับสินบน ฉ้อราษฎร์บังหลวง! ใต้เท้าหลิว เชิญตามผู้น้อยไปสักรอบเถิดขอรับ??"
หลิวเจินแทบไม่เชื่อหูตนเอง รีบโบกมือไล่ลูกน้องให้ถอยไป ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ฉวีเฟิง
"น้องฉวีเฟิง ท่านหมายความว่าอย่างไร? ข้ากับท่านต่างก็รับใช้ท่านเจ้าเมืองเฉียน ล้อเล่นเช่นนี้ไม่สนุกเลยนะ?"
ฉวีเฟิงถลึงตาใส่หลิวเจินอย่างรังเกียจ
"หุบปาก!! ใต้เท้าหลิว ข้ากับท่านล้วนแต่รับใช้ราชสำนัก!!"
หลิวเจินยังอยากจะพูดอะไรอีก ทว่าฉวีเฟิงกลับไม่เปิดโอกาสให้เขา
"ใต้เท้าหลิว เชิญขอรับ รถม้าจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว! ท่านคงไม่อยากให้ผู้น้อยต้องลำบากใจหรอกนะ..."
ในใจหลิวเจินปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน!
เมื่อเห็นว่าฉวีเฟิงเอาจริง เขาก็ทำได้เพียงร้องขอความเมตตา
"ใต้เท้าฉวีและพี่น้องทุกท่านเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย ดื่มน้ำชาพักผ่อนกันสักหน่อยเถิด? ขอเวลาให้ข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสักครู่?"
ฉวีเฟิงเพิ่งจะพยักหน้า ซ่งยวนก็กระโดดออกมาจากด้านข้าง
"นายอำเภอหลิว ท่านคงไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปซ่อนสมุดบัญชีหรือของสำคัญอะไรหรอกนะ..."
ประโยคเดียว ทำเอาทั้งฉวีเฟิงและหลิวเจินสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน!
และในที่สุดหลิวเจินก็สังเกตเห็นซ่งยวน
"ไอ้เด็กเหลือขอมาจากไหน! กล้ามาอาละวาดในที่ว่าการอำเภอ ใครก็ได้ จับมันไปขังคุก ทรมานให้หนัก!"
ซ่งยวนรีบหดตัวหลบไปอยู่ด้านหลังฉวีเฟิงทันที
"ใต้เท้าฉวี ท่านดูสิ! ขนาดอยู่ต่อหน้าท่าน นายอำเภอหลิวยังกล้าทำตัวป่าเถื่อนไร้เหตุผลถึงเพียงนี้! ท่านก็ลองคิดดูเถิด ว่าลับหลังเขาจะหน้าไหว้หลังหลอกและเข่นฆ่าผู้คนไปมากเพียงใด!!"
เมื่อฉวีเฟิงได้ยินคำว่าสมุดบัญชี เขาก็รู้แล้วว่าควรทำเช่นไร
เขาโบกมือให้ลูกน้อง
"ต้องขออภัยด้วย ท่านนายอำเภอหลิว! คำสั่งของท่านเจ้าเมืองล่าช้าไม่ได้ ท่านรีบขึ้นรถม้าไปเถอะขอรับ!"
หลิวเจินถูกพาตัวออกไป ซ่งยวนก็รีบเข้าไปประจบฉวีเฟิงต่อ
"ใต้เท้าฉวี? ผู้น้อยคิดว่า หากหลิวเจินรับสินบนจริง ไม่แน่ว่าอาจจะซ่อนหลักฐานความผิดเอาไว้ในจวนก็เป็นได้! หรือว่า... จะรบกวนให้พี่ๆ เจ้าหน้าที่ช่วยค้นจวนของเขาสักรอบดีไหมขอรับ?"
บรรดาเจ้าหน้าที่ที่อยู่ด้านหลังฉวีเฟิงต่างก็ตาลุกวาว!
ใครบ้างที่ไม่รู้ว่าหลิวเจินเป็นขุนนางกังฉิน จวนของเขาจะต้องมีของมีค่าซุกซ่อนอยู่มากมายแน่นอน!!
ฉวีเฟิงจ้องมองซ่งยวนอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะพยักหน้า
กลุ่มเจ้าหน้าที่กลายร่างเป็นโจรป่าทันที พากันรื้อค้นจวนของหลิวเจินจนข้าวของกระจุยกระจาย!
ตอนที่เดินออกมา ทุกคนก็ไม่ลืมที่จะแอบยัดของบางอย่างใส่มือซ่งยวน
แล้วซ่งยวนจะทำอย่างไรได้? แน่นอนว่าเขาก็ต้องรับไว้สิ หากเขาไม่รับ พวกนั้นคงไม่สบายใจเป็นแน่!!
หลิวเจินที่อยู่ในรถม้า ได้ยินเสียงโครมครามจากภายนอก ก็ใจคอไม่ดีมาตั้งแต่ต้นแล้ว
จนถึงป่านนี้เขาก็ยังคิดไม่ตก
ปีนี้เขาก็มอบเงินให้เฉียนถงซูไปไม่ใช่น้อย เหตุใดตาเฒ่าคนนี้ถึงได้มาหักหลังเขากัน?
ด้านนอกรถม้า ฉวีเฟิงหันไปมองซ่งยวน
"ท่านโหวซ่งน้อย ไม่กลับไปพร้อมกับพวกเราหรือ?"
ซ่งยวนยืนอยู่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอ ประสานมือคารวะฉวีเฟิง
"ใต้เท้าฉวีเชิญไปรายงานตัวก่อนเลย! ในเมื่อผู้น้อยอาสาเป็นทหารเลวแนวหน้าให้ท่านเจ้าเมืองแล้ว ก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด! วันนี้ ผู้น้อยจะขอเป็นตัวแทนท่านเจ้าเมือง รับฟังความทุกข์ร้อนของชาวบ้าน ว่าหลิวเจินได้ก่อกรรมทำเข็ญและทำร้ายพวกเขาอย่างไรบ้าง!"
ซ่งยวนยืนประกาศเสียงดังฟังชัดอยู่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอ จงใจให้ชาวบ้านที่แอบดูอยู่ได้ยิน!
หากบ่าวรับใช้ที่ถูกตัดแขนขาทั้งสี่คนอยู่ที่นี่ จะต้องจำเขาได้อย่างแน่นอน
คนที่ยืนวางอำนาจบาตรใหญ่หน้าประตูที่ว่าการอำเภอผู้นี้ ก็คือคนร้ายที่สังหารคุณชายน้อยของพวกเขาในวันนั้นนั่นเอง!!!
ซ่งยวนยังขอยืมกำลังคนจากฉวีเฟิงมาใช้งานอีกหลายคน!
เมื่อเห็นรถม้ากำลังจะเคลื่อนออกไป ซ่งยวนก็วิ่งเข้าไปที่ข้างรถม้า
"เดี๋ยวก่อน ข้าเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้!" ซ่งยวนเปิดม่านรถม้าขึ้น จ้องมองใบหน้าที่บึ้งตึงของหลิวเจิน พร้อมกับส่งรอยยิ้มกว้างที่แสนจะสดใส!
"เมื่อหลายวันก่อน ผู้น้อยได้ชมการแสดงละครสัตว์ที่อำเภออวิ๋นไถ ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!!"
พอได้ยินคำว่าละครสัตว์ หนังตาของหลิวเจินก็กระตุกถี่ยิบ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง!
น้ำเสียงของซ่งยวนช่างนุ่มนวลราวกับหยก "น่าเสียดาย ที่ดันมีคุณชายจอมเสเพลผู้หนึ่งใช้ธนูทำร้ายผู้คน ผู้น้อยจึงลงมือสังหารมันเสีย! ใต้เท้าหลิว ข้าแย่งงานท่านไปเสียแล้ว วันหลังข้าจะไปขอขมาท่านนะ!!"
หลิวเจินแทบจะกัดฟันกรอดเค้นคำพูดออกมา "เป็นเจ้า? เจ้าเป็นคนฆ่าเป่าอวี้ลูกข้าหรือ?"
รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งยวนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาช่วยปิดม่านรถม้าให้อย่างทะนุถนอม!
ภายในรถม้า หลิวเจินมีสภาพคล้ายคนเสียสติ พยายามจะพุ่งตัวออกไปฆ่าคนหลายครั้ง แต่ก็ถูกเจ้าหน้าที่ใช้มีดจ่อบังคับให้ถอยกลับมา!
ท้ายที่สุด เขาก็กระอักเลือดคำโตออกมาอีกครั้ง ก่อนจะสลบเหมือดไป!
ด้านนอกรถม้า ซ่งยวนโบกมือลา เพื่อส่งหลิวเจินเดินทาง!
(จบแล้ว)