บทที่ 48 - อดีตผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ลู่เตา

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา! เยว่เกาหยางก็รับหน้าที่สอนซ่งยวนแบบตัวต่อตัวทุกวัน!

ส่วนเสิ่นฉางชิงก็รับหน้าที่สอนหนังสือเบื้องต้นให้กับเด็กอีกสามคน และเมื่อมีเวลาว่าง ก็จะมานั่งฟังการสอนของเยว่เกาหยางพร้อมกับซ่งยวนด้วย!

ณ เมืองหลวง จักรพรรดิอู่เต๋อทอดพระเนตรจดหมายที่สายลับเงาส่งมา พลันตบโต๊ะฉาดใหญ่

"ไอ้ล่ายจื่อต้องตาย!! กล้ารังแกหลานชายคนโตของข้า ตาย! มึงต้องตาย!!"

ขันทีเฒ่าจิ้นจง: ....

ช่วงนี้หัวใจของเขาชักจะทำงานไม่ค่อยปกติเสียแล้ว

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หลานชายคนโตของข้า ช่างเก่งกาจเสียจริง! เจ้าดูสิ เตะหมูป่าปลิวไปเลย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นสายเลือดตระกูลจ้าวของข้า พละกำลังมหาศาลมาตั้งแต่เด็ก!"

ขันทีเฒ่าจิ้นจงทำได้เพียงพยักหน้าเออออห่อหมกอยู่ด้านข้าง

ทว่าจู่ๆ จักรพรรดิอู่เต๋อก็แผ่รังสีอำมหิตออกมา

"ซูจือเสียน ช่างเป็นซูจือเสียนที่ประเสริฐยิ่งนัก!! ถึงกับคิดจะทำลายหลานชายคนโตของข้า! หึ เขามีลูกชายที่ประเสริฐเสียจริง!!!

จิ้นจง ร่างราชโองการ แต่งตั้งอวี้สื่อต้าฟู (ผู้ตรวจการแผ่นดิน) จูเกา เป็นผู้แทนพระองค์ เดินทางไปชิงโจวพร้อมกับเซ่าชิงแห่งศาลต้าหลี่!

บอกเขาว่า หากหาหลักฐานเอาผิดตระกูลซูไม่ได้ ก็ไม่ต้องกลับมาให้เห็นหน้าอีก!!"

เมื่อรับสั่งเสร็จ จักรพรรดิเฒ่าก็หยิบจดหมายฉบับนั้นขึ้นมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างทะนุถนอม

อ่านจนพอใจแล้ว พระองค์ก็นำจดหมายไปคัดลอกอีกชุดหนึ่ง แล้วหาอ่างมาเผาจดหมายต้นฉบับทิ้ง

พลางเผาพลางพึมพำกับตนเอง

"สหายเก่าเอ๋ย นี่คือหลานชายคนโตของข้า และก็เป็นหลานตาของเจ้าด้วยนะ! เจ้าอิจฉาหรือไม่? เขาแซ่จ้าวนะ แซ่เดียวกับข้า!"

ทันใดนั้น เสียงของขันทีน้อยก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนัก

"ฝ่าบาท รัชทายาททรงล่ากระต่ายมาได้หลายตัวเมื่อวานนี้ จึงรับสั่งให้ทำน้ำแกงเนื้อกระต่ายมาถวายให้ฝ่าบาททรงลิ้มรสพ่ะย่ะค่ะ!"

นี่คืออุบายที่กุนซือของจวนรัชทายาทเสนอแนะ เพื่อหมายจะเอาชนะพระทัยฮ่องเต้ การแสดงความกตัญญูเป็นสิ่งสำคัญ การแสดงออกถึงความเอาใจใส่อย่างสม่ำเสมอย่อมเกิดผลดี

ทว่า ใครจะไปรู้ว่า ทันทีที่ฮ่องเต้เฒ่าได้ยินคำว่า 'กระต่าย' ก็ทรงกริ้วขึ้นมาทันที!

หลานชายคนโตของพระองค์ต้องตกระกำลำบากอยู่ในถิ่นทุรกันดาร เลี้ยงกระต่ายอย่างน่าเวทนาเพียงเพื่อหาเงินเรียนหนังสือ

ไอ้ลูกทรพีคนนี้กลับส่งน้ำแกงเนื้อกระต่ายมาให้พระองค์ นี่มันตั้งใจจะแทงใจดำพระองค์ชัดๆ!

จักรพรรดิอู่เต๋อโกรธจัด พุ่งตัวออกไปถีบขันทีน้อยกระเด็น พร้อมกับเตะชามน้ำแกงกระต่ายจนหกกระจาย

"ไปบอกไอ้ลูกเนรคุณนั่นซะ ว่าวันนี้เจิ้นกินเจ ไม่แตะต้องเนื้อสัตว์!"

ขันทีน้อยที่ตอนแรกหวังจะได้รับรางวัล ตอนนี้ตกใจจนปัสสาวะแทบราด คุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

จิ้นจงรีบวิ่งตามออกมา

"ฝ่าบาท ถนอมพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ!!"

ฮ่องเต้เฒ่าแค่นเสียงฮึดฮัด แล้วเสด็จกลับเข้าไปในตำหนัก!

ซูจือเสียน แซ่ซู... ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูนัก...

จักรพรรดิอู่เต๋อนึกขึ้นได้ว่า พระสนมที่ทรงรับเข้าวังเมื่อหลายปีก่อนก็มาจากตระกูลซู

กล้ารังแกหลานชายคนโตของพระองค์เชียวรึ? พระองค์จะจัดการตระกูลซูให้ดู

"จิ้นจง ไปที่ตำหนักใน สั่งให้พระสนมซูเตรียมตัวรับเสด็จ!"

ณ ฝ่ายใน มีขันทีน้อยวิ่งกระหืดกระหอบไปที่ตำหนักของพระสนมซู

"โอ๊ย พระนางเพคะ ข่าวดีเพคะ! ฝ่าบาทกำลังเสด็จมาที่ตำหนักของเรา พระนางรีบเตรียมตัวรับเสด็จเถิดเพคะ..."

พระสนมซูชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกบานใจอย่างเห็นได้ชัด

"เร็วเข้า รีบไปเอาชุดใหม่ของข้ามา เอาชุดสีชมพูลูกท้อนั่นนะ"

"พวกเจ้าหายหัวไปไหนกันหมด? ยังไม่รีบมาแต่งหน้าแต่งตัวให้ข้าอีก! หากข้าไปรับเสด็จไม่ทัน วันหน้าพวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุขเลย!"

เหล่านางกำนัลต่างตอบรับด้วยความหวาดกลัว

พระสนมซูผู้นี้ปกติอารมณ์ร้าย มักชอบหยิกตีข้ารับใช้

แถมเวลาถูกหยิกก็ห้ามส่งเสียงร้องเด็ดขาด มิฉะนั้นจะถือว่าผิดกฎ

หลังจากแต่งหน้าทำผมเสร็จ พระสนมซูก็กรีดกรายเอวบางๆ พลางเอ่ยสั่ง

"ส่งคนไปบอกที่ห้องเครื่องสักหน่อย บอกว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา ให้เตรียมขนมหวานหน้าตาประณีตมาถวายด้วย!"

เรื่องขนมนั้นนางไม่ได้ใส่ใจนัก เพียงแต่ต้องการยืมปากคนของห้องเครื่อง เพื่อป่าวประกาศเรื่องที่ฝ่าบาทเสด็จมาหานาง

เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ว่า นาง สวีซี ยังคงเป็นที่โปรดปรานอยู่!

ด้วยรับสั่งเพียงประโยคเดียวของฮ่องเต้เฒ่า ข้ารับใช้ของพระสนมซูก็ต้องวุ่นวายกันยกใหญ่

ผ่านไปครู่ใหญ่ จักรพรรดิอู่เต๋อก็เสด็จมาถึงฝ่ายในด้วยสีพระพักตร์บึ้งตึง มุ่งตรงไปยังตำหนักของพระสนมซู

พระสนมซูออกมารอรับเสด็จอยู่ที่หน้าประตูตำหนักแต่เนิ่นๆ นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความปิติยินดี ไม่ว่าจะเสแสร้งหรือไม่ ก็ขอเพียงแสดงละครให้เนียนก็พอแล้ว

เมื่อเห็นจักรพรรดิอู่เต๋อ นางก็รีบย่อเข่าทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย

"ฝ่า..."

ทว่า คำว่า 'ฝ่าบาท' ยังไม่ทันหลุดจากปาก ก็มีเสียงตวาดดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าอยู่ข้างหู

"พระสนมซู!!"

เสียงตวาดนั้นทำเอาพระสนมซูตกใจจนแทบจะเคล็ดขัดยอก

นางยังไม่ทันตั้งตัวว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงกริ้วขึ้นมา จักรพรรดิอู่เต๋อก็ตวาดลั่นอีกครั้ง

"เจ้าใส่ชุดอะไรของเจ้า? บนหัวนั่นประดับอะไรยุ่งเหยิงไปหมด? แล้วหน้าตาก็แต่งเสียแดงเถือกเป็นตูดลิง เจ้าตั้งใจจะยั่วใครกัน?"

พระสนมซู: ???

โดยไม่เปิดโอกาสให้นางได้เอ่ยปากแก้ตัวแม้แต่คำเดียว จักรพรรดิอู่เต๋อก็สะบัดพระหัตถ์

"ลดขั้น ลดขั้นลงเป็นตาอิง (ตำแหน่งสนมขั้นล่าง)!"

พระสนมซูยืนอึ้งตะลึงงัน นี่มันอะไรกัน ทำไมจู่ๆ ถึงโดนลดขั้นเป็นตาอิงได้ล่ะ?

จักรพรรดิอู่เต๋อหันหลังเดินจากไป แต่ยังไม่วายหันกลับมาชี้หน้าอดีตพระสนมซู

"ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็อย่าเสนอหน้าออกมาเดินเพ่นพ่าน หากเจิ้นไม่เรียกหา เจ้าก็ห้ามเสนอหน้ามารับคำมั่วซั่ว!"

จิ้นจง: ....

หลังจากจัดการกับสกุลซูไปแล้ว จักรพรรดิอู่เต๋อก็อารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย

ฮ่องเต้เฒ่าจมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง

"ตอนนี้ซ่งยวนอาจจะยังไม่สะดุดตาใครนัก แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนมาหาเรื่อง คงต้องส่งคนไปคุ้มครองเสียหน่อย เจิ้นถึงจะเบาใจได้..."

ฮ่องเต้เฒ่าครุ่นคิดอยู่นาน

"เมื่อหลายวันก่อน องครักษ์เสื้อแพรที่ทะเลาะกับคนอื่นตอนลาดตระเวน ชื่ออะไรนะ?"

จิ้นจงกะพริบตาปริบๆ

"ทูลฝ่าบาท เป็นบุตรชายคนเล็กของอดีตผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ลู่เตา นามว่าลู่จัวพ่ะย่ะค่ะ!"

จักรพรรดิอู่เต๋อพยักหน้า

"ถ่ายทอดราชโองการลับไปหาลู่เตา ให้เขามาเข้าเฝ้าเจิ้น!"

กลางดึกสงัด ณ จวนอดีตผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพร ลู่เตาในชุดสีดำ สวมหมวกคลุมหน้า ปรากฏตัวขึ้นที่ห้องบรรทมของฮ่องเต้

แม้จะอายุเลยวัยกลางคนไปแล้ว แต่ด้วยการฝึกฝนวิทยายุทธ ลู่เตาจึงมีบุคลิกที่ดูคล้ายกระบี่คมกริบที่ถูกซ่อนอยู่ในฝัก!

ท่วงท่าที่เปล่งประกายออกมาจากภายในนั้น ให้ความรู้สึกหนักแน่นและซ่อนเร้น

จักรพรรดิอู่เต๋อพอพระทัยในตัวเขามาก ต่างจากเซี่ยเฝิน ที่ไม่ว่าจะไปที่ใดก็ทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกขนพอง!

ทั้งสองคนนั่งดื่มสุราสนทนากันอยู่นาน

เมื่อลู่เตาฟังจนจบก็หัวเราะออกมา

"ฝ่าบาท ทรงมีพระประสงค์จะให้ลู่จัว ลูกชายของกระหม่อม ไปคุ้มครองเด็กคนนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

ฮ่องเต้เฒ่าพยักหน้า

"ลู่เตา คนที่เจิ้นเชื่อใจมีไม่มากนัก เจ้าอย่าทำให้เจิ้นผิดหวังล่ะ!"

ลู่เตาถอนหายใจ ส่ายหน้าไปมา

"ฝ่าบาท กระหม่อมย่อมหวังให้ลูกหลานเป็นคนดี... ลู่จัวไม่ใช่ว่าไม่ดี เพียงแต่ยังเลือดร้อนนัก เกรงว่าจะไม่อาจแบกรับภาระอันหนักอึ้งนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ..."

จักรพรรดิอู่เต๋อย่อมเข้าใจเหตุผลนี้ดี ทว่าเรื่องของซ่งยวน พระองค์ต้องระมัดระวังให้มากที่สุด!

หากไม่ใช่คนที่พระองค์มั่นใจเต็มร้อย พระองค์จะไม่มีวันส่งไปอยู่ข้างกายซ่งยวนเด็ดขาด

จู่ๆ ลู่เตาก็หันไปพูดกับจิ้นจงที่อยู่ด้านข้าง

"รบกวนท่านจิ้นจง ช่วยยกข้าวสวยมาให้ข้าสักสามชามเถิด!"

จิ้นจง: "เอ่อ... ได้ขอรับ แฮะๆ ใต้เท้าลู่ช่างเจริญอาหารยิ่งนัก!"

เมื่อข้าวสวยถูกยกมา ลู่เตาก็สวาปามข้าวทั้งสามชามรวดอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับคนที่ไม่เคยกินข้าวสารมาแปดชาติก็ไม่ปาน

ฮ่องเต้เฒ่ายังคงครุ่นคิดอย่างหนัก ว่าหากลู่จัวไม่เหมาะสม แล้วควรจะส่งใครไปดี

ลู่เตาร้อนรนใจ โบกมืออีกครั้ง

"ท่านจิ้นจง ขอข้าวสวยให้ข้าอีกสามชามเถิด!!"

จิ้นจง: ....

ข้าวสวยอีกสามชามถูกกลืนลงท้องไป จักรพรรดิอู่เต๋อก็ยังคงจมอยู่ในภวังค์

"เอิ๊ก..."

ลู่เตาทำหน้าเหยเกพลางลูบท้อง หกชามคือขีดจำกัดแล้ว เขากินไม่ลงอีกต่อไปแล้ว...

จิ้นจงที่ยืนอยู่ด้านข้างหรี่ตาลง จู่ๆ ก็เข้าใจความนัยขึ้นมา ร้องอุทานเบาๆ

"โอ๊ย ใต้เท้าลู่เตา ท่านช่างมีพละกำลังดั่งคนหนุ่มจริงๆ!! ข้าเคยได้ยินคำโบราณกล่าวไว้! เหลียนพัวแม้ชรา ทว่ายังกินข้าวได้มาก! ใต้เท้าลู่ไม่ด้อยไปกว่าท่านแม่ทัพเฒ่าเหลียนพัวเลยแม้แต่น้อย..."

ในที่สุดจักรพรรดิอู่เต๋อก็ได้สติ หันไปมองลู่เตาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเป็นประกายวาววับ

พร้อมกับชามเปล่าหกใบตรงหน้าเขา ฮ่องเต้ตบโต๊ะฉาดใหญ่

"ถูกต้อง! ไอ้เฒ่าอย่างเจ้า! รับเบี้ยหวัดจากเจิ้นมาตั้งมากมาย ตอนนี้จะมานั่งกินนอนกินอยู่บ้านเฉยๆ ได้อย่างไร!"

ลู่เตาลอบกลอกตาในใจ นี่ต้องให้เขายัดข้าวตั้งหกชามถึงจะยอมมองหน้ากัน เกือบจะทำเขาจุกตายอยู่แล้ว!

เขาตั้งใจจะคุกเข่าทำความเคารพ แต่เพราะกินอิ่มเกินไป จึงคุกเข่าไม่ลง

ทำได้เพียงประสานมือคารวะจักรพรรดิอู่เต๋อ

"ฝ่าบาท กระหม่อมขอรับรองด้วยชีวิต ว่าจะคุ้มครองนายน้อยให้ปลอดภัย! ในอดีตกระหม่อมก็เคยได้ยินกิตติศัพท์ความเก่งกาจของท่านแม่ทัพเฒ่าสวี! กระหม่อมยินดีถวายหัวเพื่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ!!"

ฮ่องเต้เฒ่าตบไหล่เขาเบาๆ

"แม้ว่าพวกลูกหลานจะเติบโตขึ้นมากันหมดแล้ว ทำให้พวกคนแก่อย่างเราๆ ดูเหมือนคนไร้ค่า! แต่พอถึงเวลาที่ต้องจับดาบจับทวนจริงๆ ก็ยังต้องพึ่งพาพวกคนแก่อย่างเรานี่แหละ..."

ลู่เตาทูลลาฮ่องเต้ เดินมาถึงหน้าประตูวัง

เขาหันกลับมา คุกเข่าโขกศีรษะให้ฮ่องเต้เฒ่า!

เรื่องนี้ สมควรเป็นเขาที่ต้องขอบพระทัยฝ่าบาทต่างหาก!

ลู่เตาเดินทางฝ่าความมืดกลับมาถึงจวนสกุลลู่ ลูกหลานทุกคนเมื่อทราบข่าวก็ต่างมารุมล้อม

บุตรชายคนโตของสกุลลู่รีบเอ่ยถาม

"ท่านพ่อ ฝ่าบาทไม่ได้เรียกพบท่านมาสองสามปีแล้ว ครอบครัวเราไปทำอะไรให้ฝ่าบาทไม่พอใจหรือเปล่าขอรับ?"

ลู่จัว ลูกชายคนเล็กก็เปลี่ยนสีหน้าบูดบึ้งตามปกติ

"ท่านพ่อ ฝ่าบาทจะเลื่อนขั้นให้ข้าหรือ?"

แม้กระทั่งบุตรเขยที่แทบจะไม่เคยแวะมาหาเลยตั้งแต่ลู่เตาลงจากตำแหน่งผู้บัญชาการ ก็ยังมายืนรออยู่ด้านข้าง

"ท่านพ่อตายังคงมีอิทธิพลต่อฝ่าบาทอยู่เสมอ! ฝ่าบาทย่อมต้องมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ตัดสินพระทัยไม่ได้ จึงเรียกท่านพ่อตาไปปรึกษาหารือ!"

ภายใต้แสงเทียน ลู่เตาแย้มยิ้มเย้ยหยันบางๆ ทว่ากลับไม่ยอมปริปากพูดสิ่งใด!

ณ หมู่บ้านตระกูลหวัง ในที่สุดซ่งยวนก็ตระหนักได้ว่า การได้อาจารย์ดีๆ สักคนนั้นสำคัญเพียงใด!

เพียงเวลาไม่กี่วัน เขาก็รู้สึกราวกับได้กลับไปเรียนใหม่อีกครั้ง!

แม้แต่คัมภีร์สามอักษรที่แสนจะเรียบง่าย เยว่เกาหยางก็สามารถอธิบายได้อย่างลึกซึ้งและเข้าใจง่าย

ประเด็นความรู้ทุกประเด็นถูกสอนจากง่ายไปยาก พร้อมยกตัวอย่างอ้างอิงจากคัมภีร์โบราณ

และทุกครั้ง เขาก็จะเชื่อมโยงไปสู่เรื่องการบริหารบ้านเมืองอยู่เสมอ!

ตัวอย่างเช่น คัมภีร์เซี่ยวจิง (คัมภีร์ความกตัญญู) ความรักใคร่กลมเกลียวระหว่างพี่น้อง หรือแม้แต่ความพลิกผันของสถานการณ์บ้านเมือง

ซ่งยวนเริ่มรู้สึกว่าสมองของเขาชักจะรับไม่ไหวแล้ว

เมื่อก่อน เขาเรียนรู้อะไรก็รวดเร็วไปหมด การทำความเข้าใจก็ไม่ใช่เรื่องยาก

แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเด็กสามขวบเมื่ออยู่ต่อหน้าเยว่เกาหยาง

ตาเฒ่าผู้นี้! สมกับเป็นบุคลากรทรงคุณค่าของประเทศชาติโดยแท้!!

เสิ่นฉางชิงเองก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ ขิงแก่นั้นเผ็ดร้อนกว่าจริงๆ!

มีเพียงคนเดียวที่ไม่ค่อยพอใจนัก นั่นก็คือผู้เฒ่าหลี่!

ท่านลุงรองตัวดีของเสิ่นฉางชิงถึงกับบอกว่าวิชาฝังเข็มของเขาไม่เป็นมืออาชีพ??

เขาตัดสินใจแล้วว่าจะไปหาหมูมาฝึกแทงเข็มอีกสักสองตัวเพื่อลับฝีมือ!

(จบแล้ว)