บทที่ 43 - ใช้ผลประโยชน์หลอกล่อเพื่อรักษาชีวิต

คล้อยหลังนายอำเภอหลิวเพิ่งจะจากไป คนเมาผู้หนึ่งก็เดินโซเซหลงเข้ามาในที่ว่าการอำเภอ

และถูกเจ้าหน้าที่จับตัวไปขังคุกอย่างรวดเร็ว

ในมุมลับตาคน ชายเมาผู้นั้นปากก็พึมพำจ้อกแจ้ก แต่สายตากลับจดจ้องไปทางซ่งยวนไม่วางตา

ซ่งยวนนับเป็นเป้าหมายสำคัญของพวกเขาในตอนนี้

หากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา มันจะไม่ใช่แค่หัวหลุดจากบ่าเท่านั้น

ถ้าซูมู่จิงคิดจะลงมือในคุก เขาก็คงต้องจัดการกำจัดตัวปัญหานี้เสีย

เวลานี้ บริเวณเพิงขายเกี๊ยวน้ำหน้าศาลที่ว่าการอำเภอ

อวี๋ซื่อส่วยกำลังพาพวกพ้องมากินเกี๊ยวไปพลาง บ่นกระปอดกระแปดไปพลาง

"คุณชายบ้านทงพั่นแล้วอย่างไรเล่า? พวกเจ้าดูสิว่าคำพูดแต่ละคำของมันเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลายคนพูดจาเซ็งแซ่ นำเอาคำด่าทอที่ซูมู่จิงมีต่อหลิวหย่งไปป่าวประกาศจนทั่ว

ชาวบ้านที่กำลังนั่งกินของอยู่แถวนั้นต่างก็อดที่จะหันมามองไม่ได้

บุตรชายของทงพั่นผู้นี้ ช่างกำเริบเสิบสานจริงๆ...

เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งวัน คำพูดอันเย่อหยิ่งจองหองของซูมู่จิงก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกซอกทุกมุมของอำเภอฝูชาง

บางคนถึงกับยืนยันว่า ตนเองเป็นคนเห็นกับตา!

และยังมีคนเล่าอีกว่า ขาของลูกชายตนเองก็ถูกซูมู่จิงผู้นี้ตีจนหัก

ณ ศาลเจ้าเมือง เมืองเย่ว์หยาง:

ท่านเจ้าเมืองเฉียนกำลังจิบชาชื่นชมภาพอักษรพู่กัน

จู่ๆ บ่าวก็เข้ามารายงาน

"ใต้เท้า นายอำเภอฝูชางมีเรื่องด่วนขอเข้าพบขอรับ!"

หลิวหย่งเดินยิ้มกริ่มเข้ามา แล้วโค้งคำนับท่านเจ้าเมืองเฉียน

ท่านเจ้าเมืองเฉียนพยักพเยิดหน้าให้เขารอไปก่อน ภาพวาดโบราณชิ้นนี้ เขายังชื่นชมไม่จุใจเลย

นั่งรอไปได้ราวๆ หนึ่งเค่อ ท่านเจ้าเมืองเฉียนถึงได้ยอมเก็บภาพวาดนั้น

"ว่ามาสิ? อำเภอฝูชางเล็กๆ จะมีเรื่องใหญ่โตอะไร ถึงขั้นทำให้เจ้าต้องรีบถ่อมาถึงที่นี่!"

หลิวหย่งรีบเอ่ยขออภัย

"เป็นความผิดของผู้น้อยเองที่มารบกวนเวลาชื่นชมภาพวาดของใต้เท้า ความจริงแล้วเรื่องมันเป็นเช่นนี้..."

หลิวหย่งเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคร่าวๆ ให้ฟัง

"เรื่องนี้ความจริงแล้วไม่เกี่ยวกับคุณชายซูเลยแม้แต่น้อย เป็นเพราะเขาถูกคนยุยงปลุกปั่น ถึงได้ไปอาละวาดที่หมู่บ้านตระกูลหวัง! ใต้เท้า ซ่งยวนผู้นั้นเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง! วันหน้าจะต้องสอบได้ตำแหน่งเป็นแน่! จะปล่อยให้คุณชายซูกระทำตามอำเภอใจไม่ได้นะขอรับ.... แม้ว่าเขาจะลงมือทำร้ายคุณชายซู แต่ทว่า..."

สีหน้าของท่านเจ้าเมืองเฉียนเปลี่ยนไปทันที

"อะไรนะ? ไอ้ชาวนาต้อยต่ำคนหนึ่ง กล้าลงมือกับหลานซูของข้าเชียวรึ? ตัวปัญหาเช่นนี้ สมควรตีให้ปางตาย แล้วจับโยนเข้าคุกไปเลย!!"

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่หลิวหย่ง! ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเสียนี่กระไร!

ในเมืองชิงโจว ไอ้ชาวนาต้อยต่ำคนหนึ่งกล้าลงมือกับลูกหลานขุนนาง ช่างรนหาที่ตายชัดๆ

ถ้าหากหาข้ออ้างดีๆ สั่งประหารซ่งยวนเสีย ฝ่าบาทย่อมต้องทรงเห็นดีเห็นงามด้วยเป็นแน่....

หลิวหย่งรีบฉีกยิ้มประจบประแจง

"ใต้เท้า ซ่งยวนเพิ่งจะสร้างผลงานชิ้นใหญ่ให้กับชิงโจวของเรานะขอรับ! หากเกิดเรื่องขึ้นในตอนนี้ เกรงว่าใจของราษฎรจะ..."

ท่านเจ้าเมืองเฉียนแค่นเสียงเย็นชา

"นายอำเภอหลิว เจ้ากำลังล้อข้าเล่นอยู่รึ? ใจของราษฎรเรอะ หึ! มันเป็นตัวอะไรกัน?"

ท่านเจ้าเมืองเฉียนจ้องหน้าหลิวหย่ง เอ่ยทีละคำ

"ก็แค่ฟลุคได้รับเกียรติยศอันยิ่งใหญ่มาก็เท่านั้น ข้าได้ยินมาว่าไอ้เด็กนั่นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ถึงขั้นไม่เห็นสำนักศึกษาประจำอำเภออยู่ในสายตาด้วยซ้ำ! คนเช่นนี้ สั่งสอนเสียบ้างก็ดี!!"

หลิวหย่งรีบพยักหน้าค้อมเอวรับคำ

"ที่ใต้เท้ากล่าวนั้นถูกต้องที่สุดขอรับ ทว่าซ่งยวนผู้นี้คือผู้ที่นำโชคมาสู่ชิงโจวของเราอย่างแท้จริง เมื่อหลายวันก่อน เขาสังเกตเห็นว่าถนนหนทางเฉอะแฉะ จึงได้ค้นคว้าสิ่งหนึ่งขึ้นมา ไม่ต้องใช้น้ำข้าวเหนียว ก็สามารถนำมาปูถนนได้! ทั้งยังแข็งแกร่งทนทานยิ่งนัก ผู้น้อยคิดว่า นี่อาจจะเป็นผลงานชิ้นใหญ่อีกครั้ง..."

หลิวหย่งยังพูดไม่ทันจบ ท่านเจ้าเมืองเฉียนก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นเสียแล้ว

"ซี๊ด... เจ้าว่ากระไรนะ? ไม่ต้องใช้น้ำข้าวเหนียว?? ก็ปูถนนได้? ของสิ่งนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร เจ้านำติดตัวมาด้วยหรือไม่?"

หลิวหย่งรีบพยักหน้า บอกว่าของอยู่บนรถม้า

ไม่นานนัก บ่าวก็ยกปูนซีเมนต์ที่ตากแดดจนแห้งสนิทเข้ามาให้ขุนนางทั้งสองดู

ท่านเจ้าเมืองเฉียนสังเกตดูอยู่ครึ่งค่อนวัน แล้วสั่งให้คนนำขวานมาลองสับดูสองสามที แววตาของเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

"ไอ้หนุ่มนี่ นับเป็นยอดคนนำโชคเสียจริงๆ!!"

หลิวหย่งยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนใบหน้า

"ใครว่าไม่จริงเล่าขอรับ ใต้เท้า ท่านลองคิดดูสิ หากเด็กคนนี้สามารถคิดค้นสิ่งแปลกใหม่ขึ้นมาได้อีก นั่นก็เป็นเพราะความดีความชอบในการสั่งสอนของใต้เท้ามิใช่หรือ?? เฉพาะของตรงหน้านี้ หากไม่ได้ใต้เท้าคอยชี้แนะ ซ่งยวนที่เป็นเพียงเด็กบ้านนอก จะสามารถคิดค้นขึ้นมาได้อย่างไร?"

ใบหน้าของท่านเจ้าเมืองเฉียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้ม

"การอบรมสั่งสอนราษฎร ย่อมเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว!"

ท่านเจ้าเมืองเฉียนนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง จิบชาพลางหันไปมองหลิวหย่ง

"ตาเฒ่าซูผู้นี้ ตามใจลูกชายเกินไปหน่อยแล้ว..."

คำพูดนี้ หลิวหย่งไหนเลยจะกล้าต่อความยาวสาวความยืด จึงรีบตอบกลับไปว่า

"คุณชายซูย่อมต้องเป็นคนดีอยู่แล้วขอรับ เพียงแต่ถูกคนยุยงปลุกปั่น ประกอบกับเป็นคนรักพวกพ้อง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเรื่องเข้าใจผิด เข้าใจผิดกันทั้งนั้น..."

ท่านเจ้าเมืองเฉียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ

"ประเดี๋ยวข้าจะส่งคนไปบอกกล่าวกับท่านทงพั่นซูสักหน่อย ให้เขามารับตัวคนกลับไปสั่งสอน! ส่วนซ่งยวนผู้นั้น บังอาจลงมือทำร้ายบุตรชายของทงพั่น ช่างโอหังเสียจริง! ขังเขาสักสองสามวัน ให้เขารู้สำนึกเสียบ้าง ว่าบรรดาศักดิ์กวนเน่ยโหวเล็กๆ ในชิงโจวแห่งนี้ มันไม่มีความหมายอะไรเลย!!"

หลิวหย่งรีบลุกขึ้นประสานมือคำนับ "สิ่งที่ใต้เท้ากล่าวนั้นถูกต้องที่สุดขอรับ ผู้น้อยเป็นคนไม่มีความคิดอ่าน ทุกอย่างขอให้ใต้เท้าเป็นผู้ตัดสินใจ!"

คำพูดประโยคนี้ ทำให้ท่านเจ้าเมืองเฉียนรู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ทั้งสองสนทนากันเรื่องปูนซีเมนต์ต่ออีกครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินว่ายังอยู่ในช่วงทดลอง ท่านเจ้าเมืองเฉียนก็แอบผิดหวังเล็กน้อย จึงกำชับให้หลิวหย่งไปเร่งรัดให้ซ่งยวนทำให้เสร็จโดยเร็ว

บนรถม้าขากลับ หลิวหย่งอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว

สิ่งที่สมควรพูด เขาก็ได้พูดไปหมดแล้ว หวังเพียงว่าเฉียนถงซูคงจะไม่ทำเรื่องโง่เขลาอย่างการฆ่าไก่เอาไข่หรอกนะ!

การที่ก้าวขึ้นมานั่งในตำแหน่งเจ้าเมืองได้ เฉียนถงซูย่อมไม่ใช่คนโง่

ซ่งยวนเป็นเพียงเด็กน้อย ไม่อาจกอบโกยผลงานไว้ได้เพียงผู้เดียว แต่กลับสามารถนำผลประโยชน์มากมายมาสู่พวกเขาได้!

ดังนั้น ชีวิตของซ่งยวน น่าจะปลอดภัยแล้ว!

หากปูนซีเมนต์ในครั้งนี้ สามารถสร้างผลงานได้อีก ซ่งยวนก็จะมีเครื่องรางคุ้มภัยเพิ่มขึ้นอีกชิ้น

แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังต้องตักเตือนซ่งยวนให้จงหนัก

ไม้แข็งมักหักง่าย เขาไม่อยากให้ซ่งยวนต้องด่วนจากไปเพราะความฉลาดหลักแหลมเกินวัยของตนเอง!

คืนนั้น ซูมู่จิงและกลุ่มสมุนก็ถูกคนรับตัวออกจากคุกอำเภอ

ก่อนจากไป ซูมู่จิงยังหันมาทำท่าปาดคอใส่ซ่งยวน

หลังจากซูมู่จิงจากไป หลิวหมิงหลี่ก็หิ้วปิ่นโตอาหารสองเถาเดินเข้ามา

เถาหนึ่งส่งให้เซี่ยฟาง

เซี่ยฟางคว้าแขนหลิวหมิงหลี่ไว้

"หมิงหลี่ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ข้าไม่รู้ว่าซูมู่เขา... เขา..."

หลิวหมิงหลี่ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ

เขาส่งปิ่นโตอีกเถาให้ซ่งยวน

ซ่งยวนไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เปิดฝาออกแล้วสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย!

ณ เมืองชิงโจว จวนตระกูลซู!

ทันทีที่รถม้าของซูมู่จิงแล่นเข้ามาใกล้ บริเวณลานบ้านตระกูลซูก็มีกลุ่มแม่นมและสาวใช้พากันออกมารอต้อนรับ

ห้อมล้อมฮูหยินผู้เฒ่าผู้สูงศักดิ์ และฮูหยินอีกหลายคน

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นซูมู่จิงผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าบวมปูด ก็ปวดใจจนแทบขาดใจ

"โอ๊ย หลานรักของย่า! ไอ้สารเลวหน้าไหน มันกล้าทำร้ายคนของตระกูลซู!! คนพก คนพก!!"

ฮูหยินผู้เฒ่าซูโกรธจนกระทุ้งไม้เท้าลงพื้นดังปังๆ

"รีบไปตามไอ้ลูกเนรคุณซูจือเสียนกลับมาเดี๋ยวนี้ บอดไปเลยว่าลูกชายของมันกำลังจะโดนตีตายอยู่แล้ว! แม่แก่ๆ ของมันก็จะโดนทำให้โกรธตายอยู่แล้ว!! เป็นถึงทงพั่นแห่งมณฑล แต่กลับปกป้องลูกชายตัวเองไม่ได้ ข้าว่ามันรีบลาออกจากราชการเสียเถอะ! ข้าตายไป มันจะได้เฝ้าศพข้าพอดี!"

ซูฉินซื่อ มารดาของซูมู่จิงก็ดึงตัวซูมู่จิงมากอดร้องไห้

"ลูกแม่ต้องทนทุกข์แล้ว ไอ้พวกโจรชั่ว! กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายลูกแม่!!"

ทันทีที่ซูจือเสียนเลิกงาน ก็มีบ่าวรับใช้มารายงานว่านายน้อยไปก่อเรื่องมา! ฮูหยินผู้เฒ่าและฮูหยินใหญ่กำลังร้องไห้ฟูมฟายกันยกใหญ่ที่บ้าน

เมื่อนึกถึงคำตักเตือนของท่านเจ้าเมืองเฉียน ซูจือเสียนก็เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็พบว่าซูมู่จิงกำลังนั่งกินอาหารโดยมีกลุ่มสาวใช้และแม่นมคอยปรนนิบัติอยู่

ตอนแรกซูจือเสียนตั้งใจจะต่อว่าซูมู่จิงสักสองสามคำ เพื่อให้เขาทำตัวสงบเสงี่ยมลงบ้าง

ทว่า เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เขากลับมองเห็นรอยนิ้วมือบนใบหน้าของซูมู่จิง!

ดวงตาของเขาพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที!

ไอ้โจรชั่ว ช่างบังอาจนัก!!

ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียวของตระกูลซู ถึงกับถูกคนตบหน้าเชียวรึ!!

ไอ้โจรชั่วนี่ จงใจเหยียบย่ำใบหน้าของเขา ซูจือเสียน ชัดๆ!!

(จบแล้ว)