บทที่ 17 - เซี่ยเหยี่ย

บทที่ 17 - เซี่ยเหยี่ย

"พี่สาว สุขสันต์วันแต่งงานนะ นี่คือของขวัญที่ฉันเตรียมไว้ให้พี่" เซี่ยเหยี่ยหยิบกล่องผ้าไหมออกมาจากตะกร้าหน้ารถจักรยาน เพื่อความสิริมงคล บนกล่องยังผูกโบว์สีแดงขนาดใหญ่เอาไว้ด้วย

เมื่อได้พบกับเซี่ยเหยี่ยอีกครั้ง เจียงเหวยก็รู้สึกใจหาย

เซี่ยเหยี่ยมีใบหน้ากลมๆ เหมือนตุ๊กตา ดวงตากลมโตดำขลับสุกใส แฝงไปด้วยความบริสุทธิ์และไร้เดียงสาตามแบบฉบับของวัยรุ่น

แต่ในชาติก่อน เขาอายุสั้นตายไปก่อนที่จะอายุครบ 20 ปีด้วยซ้ำ

ทุกคนต่างก็คิดว่าการตายของเขาเป็นอุบัติเหตุ เจียงเหวยเองก็เคยคิดแบบนั้น แต่หลังจากได้อ่านหนังสือเล่มนั้น เธอถึงได้รู้ว่าเซี่ยเหยี่ยถูกกู้เซี่ยงหยางกับหลินจือเสวี่ยฆ่าตาย

เพียงเพราะเขาไปเห็นความสัมพันธ์ฉันชู้สาวของสองคนนั้น และตั้งใจจะมาบอกเรื่องนี้กับเจียงเหวย

"พี่สาว"

เจียงเหวยดึงสติกลับมา

เซี่ยเหยี่ยยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ยื่นกล่องของขวัญส่งให้ "อยากเปิดดูไหม"

"ไม่ต้องหรอก" เจียงเหวยส่ายหน้า

เธอรู้ดีว่าข้างในคืออะไร ปากกาหมึกซึมหัวทองคำ 14K ลายจิ่งไท่หลาน

ในชาติก่อน ปากกาด้ามนี้ถูกกู้เซี่ยงหยางเอาไปโดยอ้างว่าจะเอาไปเขียนบทความ หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยเอามันมาคืนอีกเลย

เมื่อเห็นเซี่ยเหยี่ยทำหน้าสงสัย เจียงเหวยจึงอธิบายว่า "ฉันไม่ได้ไปจดทะเบียนสมรสกับกู้เซี่ยงหยางหรอกนะ แต่ฉันไปถอนหมั้นกับเขามาต่างหากล่ะ"

เซี่ยเหยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาสีดำขลับจะเปล่งประกายความดีใจออกมาอย่างปิดไม่มิด "พี่ถอนหมั้นกับเขาจริงๆ เหรอ"

"จริงสิ"

เซี่ยเหยี่ยกลั้นยิ้มไม่อยู่จนหลุดขำออกมา "งั้นของขวัญชิ้นนี้พี่สาวก็ยิ่งต้องรับไว้นะ ถือซะว่าเป็นการฉลองที่พี่สาวได้ถอนหมั้นและเริ่มต้นชีวิตใหม่ไง"

เจียงเหวยยิ้มและปฏิเสธอย่างนุ่มนวล "รับแค่ความหวังดีก็พอแล้ว ของขวัญน่ะไม่ต้องหรอก"

"ของชิ้นนี้ตั้งใจเตรียมไว้ให้พี่สาวนะ ถ้าพี่สาวไม่เอา ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก" เซี่ยเหยี่ยยัดกล่องของขวัญใส่มือเจียงเหวยดื้อๆ "ฉันขอตัวกลับไปเก็บของก่อนนะ เดี๋ยวมาประชุมด้วย"

เขาปั่นจักรยานจากไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุ

เจียงเหวยมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไปของเขาด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

สวี่ซูเหยาเอาข้อศอกสะกิดแขนเจียงเหวยเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กสาว "เปิดดูสิ"

เจียงเหวยมองซ้ายมองขวา "เอาไว้กลับไปเปิดดูที่ห้องดีกว่า" ของที่เซี่ยเหยี่ยให้นั้นมีราคาแพงมากในยุคสมัยนี้ แถมที่นี่ยังมีคนพลุกพล่าน อาจจะทำให้คนอื่นอิจฉาตาร้อนเอาได้

สวี่ซูเหยาเข้าใจทันที "ฉันนี่คิดน้อยไปจริงๆ"

หลินจือเสวี่ยกับกู้เซี่ยงหยางกำลังเดินมาที่ลานตากข้าว

มองจากที่ไกลๆ หลินจือเสวี่ยเห็นเจียงเหวยยืนอยู่กับเซี่ยเหยี่ย และเซี่ยเหยี่ยก็กำลังยื่นกล่องผ้าไหมให้เจียงเหวย

กู้เซี่ยงหยางเองก็เห็นเช่นกัน ในใจเขารู้สึกโกรธขึ้นมาทันที เจียงเหวยเป็นผู้หญิงที่มีสามีแล้ว การที่เธอรับของจากผู้ชายคนอื่นตามอำเภอใจแบบนี้ เธอเคยเห็นหัวเขาที่เป็นสามีบ้างไหม

เขาเดินทำหน้าบึ้งตึงตั้งใจจะเข้าไปต่อว่า แต่กลับถูกหลินจือเสวี่ยดึงตัวเอาไว้ก่อน

เธอกะพริบตาอย่างน่ารัก ทำท่าทางลึกลับ "พี่เซี่ยงหยางอยากรู้ไหมคะว่าในกล่องที่เจียงเหวยถืออยู่มีอะไร"

อยากรู้สิ อยากรู้ใจแทบขาด

กู้เซี่ยงหยางพยักหน้าตอบรับอย่างซื่อตรง

ใบหน้าของหลินจือเสวี่ยเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเด็กซน "คอยดูฉันนะ ฉันจะไปแย่งกล่องนั่นมาให้เอง"

กู้เซี่ยงหยางอึกอักอยากจะห้าม

แต่ในระหว่างที่เขากำลังลังเล หลินจือเสวี่ยก็ค่อยๆ ย่องเข้าไปหาเจียงเหวยอย่างเงียบเชียบ และลงมือแย่งกล่องของขวัญอย่างรวดเร็ว...

แต่เธอกลับแย่งไม่สำเร็จ

เจียงเหวยระวังตัวจากหลินจือเสวี่ยอยู่แล้ว ตอนที่หลินจือเสวี่ยขยับเข้ามาใกล้ เธอก็รู้ทันความตั้งใจของอีกฝ่ายทันที ร่างกายของเธอเบี่ยงหลบอย่างคล่องแคล่ว ทำให้หลินจือเสวี่ยคว้าได้แต่อากาศ

เจียงเหวยตวาดถามเสียงดังลั่นจนก้องไปทั่วลานตากข้าว "หลินจือเสวี่ย เธอทำอะไรน่ะ"

ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว

[จบแล้ว]