บทที่ 19 ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้

บทที่ 19 ปรมาจารย์ด้านการต่อสู้

ซูหนานเกอยังดื่มกาแฟไม่ทันหมดแก้ว สาวสวยขายาวที่แผนกต้อนรับก็นำทางเขามายังเวทีประลอง

สิ่งอำนวยความสะดวกที่นี่ดูเป็นมืออาชีพมาก อุปกรณ์ที่เป็นโลหะต่าง ๆ ได้รับการดูแลรักษาจนเงาวับ

ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากห้องเก็บอุปกรณ์ขนาดใหญ่แล้ว ยังมีห้องส่วนตัวอีกหลายห้องด้วย

เมื่อเห็นโค้ชสาวหุ่นแซ่บระหว่างทาง ซูหนานเกอก็พอจะเดาออกคร่าว ๆ ว่าห้องพวกนั้นมีไว้ทำอะไร

บริเวณรอบ ๆ เวทีประลองมีผู้คนมุงดูอยู่เต็มไปหมดแล้ว

ในหมู่คนเหล่านั้น มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ กำยำ และหล่อเหลายืนเรียงแถวกันอยู่ มองแวบเดียวก็รู้ว่าพวกเขาคือโค้ชการต่อสู้ของที่นี่

เมื่อพวกเขาเห็นซูหนานเกอเดินเข้ามา พวกเขาทุกคนก็เริ่มสงสัยสายตาตัวเอง

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มซุบซิบกัน บางคนถึงกับหัวเราะเยาะออกมา

ผู้จัดการเจียยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้เงียบ และกล่าวแนะนำซูหนานเกอสั้น ๆ เขายังเน้นย้ำด้วยว่าซูหนานเกอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการต่อสู้แบบไม่มีกฎเกณฑ์สไตล์ทหาร

และหลังจากนี้ เขาจะเป็นตัวแทนของไททันคอมแบทคลับเพื่อท้าประลองกับบอดี้การ์ดของลูกค้าระดับ VIP คนนั้น

โค้ชหนุ่มหล่อคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเริ่มพูดจาถากถาง "บอสครับ คุณไม่ได้แค่คว้าฟางเส้นสุดท้ายหรอกใช่ไหมครับ? ขาของไอ้เด็กนี่ดูจะเล็กกว่าแขนผมซะอีก ผมเกรงว่าเขาจะโดนอัดจนตายเอานะครับ"

โค้ชคนนี้ชื่อมาร์ก และเขาเป็นดาวเด่นของคลับแห่งนี้

มาร์กพูดต่อ "ผู้จัดการเจียครับ คราวที่แล้วสภาพร่างกายผมแค่ไม่พร้อมเท่านั้นเอง ให้ผมขึ้นชกอีกครั้งเถอะครับ! ผมรับรองว่าจะกู้ชื่อเสียงของเรากลับมาให้ได้"

ถึงแม้จัสตินจะเป็นเจ้านาย แต่ผลงานของเขาก็ต้องพึ่งพากลุ่มโค้ชใต้บังคับบัญชาเหล่านี้เช่นกัน

ดังนั้น เขาจึงพูดอย่างใจดี "มาร์ก แน่นอนว่าฉันยอมรับในฝีมือของนาย แต่สำหรับครูซู ฉันได้ดูวิดีโอของเขามาแล้ว วันนี้ฉันก็เลยแค่อยากให้เขามาสาธิตให้พวกเราดูหน่อยน่ะ"

จากนั้น จัสตินก็ตะโกนถาม "ใครอยากจะออกแรงเป็นคู่ซ้อมให้ครูซูบ้าง?"

"ผมเองครับ!" ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดรัดรูปก้าวออกมาก่อนใคร

ผู้จัดการเจียตบมือและพูดว่า "ดีมาก แดนนี่ งั้นนายก็ขึ้นไปเลย"

ซูหนานเกอที่ยืนอยู่ด้านข้างแทบจะอ้วกกับชื่อภาษาอังกฤษพวกนี้

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ถอดเสื้อแจ็กเกตยีนส์และสะบัดรองเท้าลำลองทิ้ง เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงขายาว

ซูหนานเกอก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างหนึ่งคว้าเชือกกั้นเวที ตีลังกากลับหลังอย่างสวยงาม และลงมายืนกลางเวทีประลอง

ทุกคนต่างประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนไอ้เด็กนี่จะมีของจริง ๆ แฮะ

ซูหนานเกอหยิบอุปกรณ์ป้องกันบนพื้นขึ้นมาแล้วก็ทำหน้าไม่ถูก เขาไม่เคยใส่อะไรพวกนี้มาก่อนและไม่รู้ว่าต้องใส่มันยังไง

เมื่อเห็นแบบนั้น ฝูงชนก็เริ่มหัวเราะเยาะอีกครั้ง "นี่แกทำเป็นหรือเปล่าเนี่ย? คงไม่ใช่ไก่อ่อนหรอกนะ?"

แดนนี่ที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามพูดจาดูถูก "ถ้าแกช็อตเงิน ก็ไม่เห็นต้องมาหลอกลวงคนอื่นที่นี่เลย ถ้าแกไม่ไสหัวไปซะตอนนี้ ระวังจะโดนหักแขนหักขาเอานะ ไม่คุ้มหรอก"

ซูหนานเกอมองดูชายหนุ่มที่สูงกว่าเขาครึ่งศีรษะด้วยสายตาเรียบเฉย

ซูหนานเกอยิ้มและพูดว่า "ขอบคุณนะที่ให้โอกาสผมมาหาเงิน!"

แดนนี่ชะงักไปครู่หนึ่ง "แกพูดว่าไงนะ?"

ด้วยสีหน้ายียวน ซูหนานเกอพูดประชดประชัน "ก็ต้องขอบคุณน่ะสิ ถ้าพวกนายไม่ได้ไม่ได้เรื่องกันขนาดนี้ ฉันจะได้โอกาสทำงานเดือนละตั้งแสนหยวนได้ยังไงล่ะ?"

แดนนี่ชี้หน้าซูหนานเกอ "แก! ได้ ตอนแรกฉันกะจะออมมือให้แกแล้วนะ แต่ตอนนี้ แกหาเรื่องเองนะโว้ย!"

โค้ชสาวแสนสวยทำหน้าที่เป็นกรรมการ เสียงใส ๆ ของเธอตะโกนลั่น "พร้อมไหม? สู้!"

แดนนี่ตั้งท่าและปล่อยหมัดแย็บนำทันที หวังจะซัดเข้าที่หน้าซูหนานเกอจัง ๆ เพื่อให้น็อกไปให้เร็วที่สุด

ทว่า แดนนี่ช่างไร้เดียงสาเกินไปนัก

ซูหนานเกอในตอนนี้ก้าวข้ามขีดจำกัดความแข็งแกร่งของมนุษย์ไปแล้ว และเทคนิคการต่อสู้ต่าง ๆ ของเขาก็ล้วนอยู่ในระดับปรมาจารย์

สำหรับการต่อสู้แบบไม่มีกฎเกณฑ์แบบนี้ ซูหนานเกอก็คือเพชฌฆาตดี ๆ นี่เอง

ซูหนานเกอเอียงคอหลบเล็กน้อย ก้าวไปข้างหน้า และกระแทกเข่าเข้าใส่เหมือนกับท่าของ นิกาอิโด เบนิมารุ จากเกม KOF ไม่มีผิด

แดนนี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกุมท้องและทรุดลงไปกองกับพื้น

สำหรับการโจมตีครั้งนี้ ซูหนานเกอยังยั้งแรงไว้ถึงสี่สิบเปอร์เซ็นต์ ไม่อย่างนั้น แดนนี่คงต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลทันทีแน่ ๆ

แดนนี่พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา คิดว่าตัวเองแค่ใจร้อนเกินไปหน่อย

ดังนั้น เขาจึงกัดฟันทนความเจ็บปวดที่หน้าท้องและเริ่มสู้ด้วยความระมัดระวังมากขึ้น

ต้องยอมรับว่าพื้นฐานของเขาดีทีเดียว ทำให้ซูหนานเกอรู้สึกว่าไททันคอมแบทคลับก็มีฝีมืออยู่บ้างเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าแดนนี่จะใช้หมัดหรือลูกเตะยังไง ซูหนานเกอก็พริ้วไหวราวกับเสือดาว และสามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดายเสมอ

โค้ชที่ยืนดูอยู่ด้านข้างเริ่มตระหนักได้แล้วว่า ผู้ชายบนเวทีที่ดูตัวเล็กกว่าแดนนี่คนนี้ มีของจริง ๆ

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของแดนนี่อีกครั้ง จู่ ๆ ซูหนานเกอก็เอ่ยขึ้น "เทคนิคนายยังอ่อนไป เล่นด้วยไม่สนุกแล้วล่ะ"

จากนั้น ก่อนที่แดนนี่จะทันตั้งตัว ซูหนานเกอก็ใช้ท่าเตะตวัดหลังตามแบบฉบับเทควันโดเข้าที่หน้าของแดนนี่อย่างจัง

ต่อให้มีเฮดการ์ดป้องกันอยู่ แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่าใบหน้าของแดนนี่บิดเบี้ยวไปทั้งหน้า

คราวนี้แดนนี่ลุกขึ้นไม่ไหวอีกต่อไป

ซูหนานเกอ ยกแรก น็อกเอาต์

จัสตินตะโกนลั่น "เร็วเข้า พาแดนนี่ไปตรวจดูอาการหน่อย!"

จากนั้น ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาก็พูดขึ้น "ครูซูอายุยังน้อย แต่มีท่วงท่าระดับปรมาจารย์เลยนะครับเนี่ย!"

ซูหนานเกอยิ้มและกำลังจะถอดอุปกรณ์ป้องกันออกเพื่อลงจากเวที

ทว่า มาร์กคนก่อนหน้านี้กลับกระโดดขึ้นมาบนเวทีแล้วตะโกน "เดี๋ยวก่อน ขอฉันประลองกับแกหน่อย!"

ซูหนานเกอหันกลับมาแต่ไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแค่ถอดเสื้อเชิ้ตสีดำลำลองออก

ถ้าเมื่อกี้ซูหนานเกอดูเหมือนพวกอันธพาลที่มีการศึกษา ดูเรียบร้อยหน่อย ๆ...

ตอนนี้ เมื่อเหลือเพียงเสื้อกล้ามรัดรูป เขาก็คือสัตว์ร้ายนักล่าขนานแท้!

มาร์กที่เมื่อกี้มีความมั่นใจอยู่เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้กลับหดหายไปยี่สิบเปอร์เซ็นต์ทันที

เพราะลายกล้ามเนื้อของซูหนานเกอนั้นสมบูรณ์แบบเกินไป ถึงแม้จะไม่ได้ปูดโปนหรือใหญ่โตอลังการ แต่มันดูปราดเปรียวและเต็มไปด้วยพละกำลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

ร่างกายของซูหนานเกอเปรียบเสมือนคันธนูรีเคิร์ฟอันวิจิตรบรรจง ตราบใดที่ง้างลูกธนูเตรียมไว้ มันก็คืออาวุธปลิดชีพดี ๆ นี่เอง

เห็นแบบนี้ โค้ชสาวหลายคนที่อยู่ในงานยังอดไม่ได้ที่จะมองด้วยความหลงใหล บางคนถึงกับเริ่มเปลี่ยนฝั่งเชียร์เลยด้วยซ้ำ

ซูหนานเกอพูดอย่างใจเย็น "ผมรีบน่ะ ถ้าใครอยากจะขึ้นมา ก็ขึ้นมาพร้อมกันเลยดีกว่า"

พวกโค้ชหนุ่มเลือดร้อนต่างก็เดือดดาลด้วยความโกรธแค้น!

ซูหนานเกอพูดต่อ "ผมพูดจริงนะ ขอยกประโยคคลาสสิกมาใช้หน่อยแล้วกัน: ทุกคนที่นี่คือ..."

ซูหนานเกอพูดไม่จบ แต่ใครบ้างล่ะจะไม่รู้ว่าประโยคที่เขาแฝงความหมายไว้มันดูถูกเหยียดหยามแค่ไหน?

พวกโค้ชหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไปและแห่กันขึ้นไปบนเวทีทีละคน

ผู้จัดการเจียทั้งเป็นห่วงและตื่นเต้น ทำได้เพียงตะโกนอยู่ข้าง ๆ "เบา ๆ หน่อย! ทุกคน เบา ๆ หน่อย!"

จากนั้น ในเวลาสิบนาทีต่อมา ก็มีคนเบา ๆ ลงจริง ๆ

ซึ่งคนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากซูหนานเกอ

เขากระโดดตีลังกาลงจากเวทีประลองอย่างสง่างามอีกครั้ง ถอดอุปกรณ์ป้องกันออก แล้วสวมเสื้อผ้าและรองเท้า

จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับผู้จัดการเจียที่กำลังยืนอึ้ง "เอาล่ะครับ ผู้จัดการเจีย ผมจะกลับไปรอฟังข่าวจากคุณก็แล้วกันนะครับ!"

ผู้จัดการเจียดึงสติกลับมาได้และพูดอย่างนอบน้อม "ตกลงครับ ตกลง ครูซู เดินทางปลอดภัยนะครับ เดินทางปลอดภัย!"

จากนั้นเขาก็หันกลับไปมองกลุ่มผู้ชายที่กำลังนอนโอดครวญอยู่บนเวที ความตกตะลึงในใจของเขาไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

ขณะที่ซูหนานเกอเดินออกไป สาวสวยขายาวจากแผนกต้อนรับก็วิ่งเข้ามา พร้อมกับส่งยิ้มหวานที่สุดให้ "โค้ชซูคะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่งนะคะ ขอคอนแทคคุณไว้ติดต่อได้ไหมคะ?"

ซูหนานเกอลงมาถึงชั้นล่าง สตาร์ตรถ และขับออกจากโรงรถ

ขณะที่ขับผ่านสี่แยก สาวสวยขายาวคนหนึ่งก็เดินผ่านหน้าไป

ซูหนานเกอขยี้ตาตัวเอง เขาตาฝาดไปหรือเปล่านะ? ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงหน้าตาคุ้น ๆ?

กระโปรงสั้นสุดหรูหรา ถุงน่องสีดำแบรนด์บาเลนเซียก้า รองเท้าส้นสูง พร้อมกับทรงผมดัดลอน

ใบหน้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่เล็กน้อยถูกแต่งแต้มให้ดูอ่อนเยาว์ แถมยังแฝงไปด้วยความยั่วยวนอีกต่างหาก

ซูหนานเกอพึมพำ "ไม่จริงน่า เธอไม่มีทางแต่งตัวแบบนั้นแน่ ฉันคงตาฝาดไปเอง"

ดังนั้น ซูหนานเกอจึงไม่ได้คิดอะไรมากและขับรถกลับอพาร์ตเมนต์ของเขา

และก่อนที่ชีวิตยามค่ำคืนของเมืองเชียนเจียงจะเริ่มต้นขึ้น ภายในห้องทำงานอันโอ่อ่าแห่งหนึ่ง...

ชายวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานและดูมีระดับกำลังยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน

วิวทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ดูเหมือนจะมองเห็นเมืองเชียนเจียงได้ทั้งเมือง

ราวกับว่าทั้งเมืองนี้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา

ทว่า จากเงาสะท้อนในกระจก จะเห็นได้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง

มีหญิงสาวสวยในกระโปรงทรงสอบอยู่ด้วย

แต่เธอหันหลังให้กระจกและกำลังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น

เห็นได้ชัดว่าเธอคือเลขาฯ สาว

ชายคนนั้นดูผ่อนคลายและกำลังคุยโทรศัพท์ เขาถามปลายสาย "ว่าไง? เรื่องของถิงถิงจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

เสียงของหวังเฉิงดังมาจากปลายสาย "ผมขอโทษครับบอสหลี่ ยัยเด็กนั่นหัวดื้อเอาเรื่องเลยครับ"

"ทั้งหมดนี่ก็เพราะไอ้แฟนเฮงซวยของเธอแท้ ๆ! ขอเวลาผมอีกนิดนะครับ ผมจะลองเกลี้ยกล่อมเธออีกรอบ เธอต้องยอมตกลงแน่ ๆ ครับ"

ปรากฏว่าบอสหลี่ที่หวังเฉิงพูดถึงก็คือเขานี่เอง

บอสหลี่ยังคงทำตัวสบาย ๆ ดูสดชื่นขึ้นมาก

เขาตอบกลับ "หึ ไม่เป็นไรหรอก สินเชื่อดอกเบี้ยต่ำของพวกแกน่ะ ฉันไม่ได้สนใจเลยสักนิด ส่วนเรื่องของถิงถิง แกไม่ต้องไปวุ่นวายแล้วล่ะ"

"เดี๋ยวฉันจัดการเอง~"

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═