บทที่ 4 เลิกกันด้วยดี

บทที่ 4 เลิกกันด้วยดี

หน้าภัตตาคารสุดหรูใจกลางเมืองเฉียนถัง ซูหนานเกอขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กมาถึงก่อนเวลาและจอดรออยู่

ภัตตาคารแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากธนาคารที่เย่ถิงถิงทำงานนัก ซูหนานเกอรู้ว่าที่นี่เป็นสถานที่ประจำที่ธนาคารของพวกเธอใช้รับรองลูกค้ารายใหญ่

แต่ทว่า แม้จะเลยเวลาสามทุ่มไปแล้ว ซูหนานเกอก็ยังไม่เห็นวี่แววของเย่ถิงถิงเลย

เมื่อตอนบ่าย เขาส่งข้อความไปบอกเย่ถิงถิงว่าวันนี้เขาหางานได้แล้ว และอยากจะมารับเธอหลังเลิกงาน แต่ประวัติการแชตในมือถือของเขาก็หยุดอยู่แค่นั้น

ยิ่งรอนาน ซูหนานเกอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด

ผู้ชายลงพุงในชุดสูทหลายคนเดินโซเซออกมาจากทางเข้าโรงแรมด้วยความเมามายและคุยโวโอ้อวด พวกเขามีหญิงสาวขายาวควงแขนอยู่ข้างกาย คอยกระซิบกระซาบข้างหูเป็นระยะ

จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่มาที่นี่ ถ้าเดี๋ยวเขาต้องมาเจอภาพแบบนั้น เขาควรจะทำยังไงดี?

ถึงแม้จะเข้าสู่เดือนตุลาคมแล้ว แต่อากาศเหนือเมืองเจียงหนานแห่งนี้ก็ยังคงหลงเหลือไอร้อนของฤดูร้อนอยู่บ้าง

ทว่า ท่าทีของเย่ถิงถิงกลับเย็นชาลงทุกวัน

ซูหนานเกอเตรียมใจรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว แต่การต้องบอกลาความรักที่คบหาดูใจกันมาถึงสี่ปี มันก็เป็นสิ่งที่เขาทำใจยอมรับไม่ได้อยู่ดี!

ขณะที่ความคิดของซูหนานเกอกำลังล่องลอย ในที่สุดเขาก็เห็นร่างที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้น โชคดีที่เย่ถิงถิงดูค่อนข้างมีสติ และเธอไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะสมกับกลุ่มผู้ชายที่ดูเหมือนจะเป็นพวกเส้นใหญ่พวกนั้น

ซูหนานเกอโบกมือไปทางนั้นและตะโกนเรียก "ถิงถิง!"

ทว่า เย่ถิงถิงเพียงแค่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปบอกลาพวกผู้ชายเหล่านั้น

ในที่สุดก็เหลือเพียงชายวัยกลางคนหน้าตาดูดีคนเดียวที่เดินมาพร้อมกับเธอ ชายวัยกลางคนคนนั้นคือเจ้านายของเย่ถิงถิง ผู้จัดการหวัง หรือ หวังเฉิง

ทั้งสามคนยืนอยู่ด้วยกัน โดยที่เย่ถิงถิงและหวังเฉิงยืนเคียงข้างกัน

ภาพที่เห็นตอนนี้ มันดูเหมือนกับว่าซูหนานเกอเป็นส่วนเกินเสียมากกว่า

ถึงอย่างนั้น เย่ถิงถิงก็ยังคงแนะนำเขา "นี่คือแฟนของฉันค่ะ"

หวังเฉิงพยักหน้าอย่างสุภาพและยิ้มให้ซูหนานเกอ

แต่ซูหนานเกอก็มองออกว่าภายใต้รอยยิ้มนั้น เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสของชนชั้นนำ

ถึงแม้หวังเฉิงจะรู้ว่าแฟนของเธอยืนอยู่ตรงนี้ เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะเดินจากไปเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังปรายตามองมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเล็กข้าง ๆ ซูหนานเกอ เผยให้เห็นแววตาดูถูกเหยียดหยามจาง ๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น

หวังเฉิงไม่ได้พูดอะไรกับซูหนานเกอ แต่หันไปพูดกับเย่ถิงถิงแทน "บอกให้เสี่ยวซูกลับไปก่อนเถอะ ลูกค้ารอไปต่อรอบหน้าอยู่นะ"

เย่ถิงถิงพยักหน้า สีหน้าของเธอตึงเครียดราวกับว่ากำลังลำบากใจอย่างหนัก

เธอเค้นเสียงพูดกับซูหนานเกอ "นายกลับไปก่อนเถอะ พวกเรายังมีต่ออีกรอบ ไม่ต้องห่วงหรอก แค่ไปร้องคาราโอเกะกับลูกค้าเท่านั้นเอง เสร็จแล้วฉันจะรีบกลับเลย!"

ซูหนานเกอยืนนิ่งอึ้ง มองดูแฟนสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง

ด้วยริมฝีปากที่สั่นเทา ซูหนานเกอเอ่ยถาม "เธอต้องไปจริง ๆ เหรอ?"

ในที่สุดหวังเฉิงก็อดรนทนไม่ไหว พูดแทรกขึ้นมา "เสี่ยวซู คุณนี่ไม่มีเหตุผลเอาซะเลยนะ ถิงถิงตั้งใจทำงานมาก คุณจะไปขัดขวางความก้าวหน้าของเธอไม่ได้หรอกนะรู้ไหม?"

ซูหนานเกอหันขวับไปตวาดใส่หวังเฉิงทันที "คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดแทรกตรงนี้?!"

หวังเฉิงไม่คิดว่าจะมีใครกล้าตะคอกใส่เขา อารมณ์ของเขาจึงเดือดดาลขึ้นมาทันที "ซูหนานเกอใช่ไหม? แกคิดว่าแกเป็นใครมาจากไหนฮะ?"

"ถิงถิงเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหมดแล้ว แกมันก็แค่ไอ้กระจอกระดับล่างที่ทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันแต่ดันมีความคาดหวังสูงส่ง! ตอนนี้ฉันสามารถให้ถิงถิงมีรายได้เดือนละกว่าหมื่นหยวนได้ แกมีปัญญาให้อะไรเธอได้บ้าง? หัดตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้างเถอะ! คนอย่างแกน่ะคู่ควรกับถิงถิงตรงไหน!"

ซูหนานเกอกำหมัดแน่น จู่ ๆ เขาก็อยากจะพุ่งเข้าไปอัดผู้ชายคนนี้ให้เหมือนกับพวกอันธพาลบนชายฝั่งตะวันตก ซัดให้ตายคาที่ในหมัดเดียว!

แต่สติสัมปชัญญะที่ยังหลงเหลืออยู่บอกเขาว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้

เย่ถิงถิงก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไร

ซูหนานเกอแทบไม่อยากจะเชื่อ "ถิงถิง นี่คือสิ่งที่เธอคิดกับฉันจริง ๆ เหรอ?"

เมื่อเห็นทั้งคู่เป็นแบบนี้ หวังเฉิงก็ยิ่งเหิมเกริม "ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้หญิงที่เก่งและโดดเด่นอย่างถิงถิงน่ะ ไม่ได้เกิดมาเพื่อเด็กเปรตชั้นต่ำอย่างแกหรอก! เธอคู่ควรกับการมีชีวิตที่เหนือระดับกว่านี้ต่างหาก!"

ในที่สุดซูหนานเกอก็ทนไม่ไหวและง้างหมัดเตรียมจะพุ่งเข้าไปซัด!

แต่เย่ถิงถิงก็เข้ามาขวางเขาไว้ทันที

ด้วยใบหน้าเรียบตึง เย่ถิงถิงพูดกับซูหนานเกอ "เรากลับกันเถอะ!"

ซูหนานเกอมองเย่ถิงถิงราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันทำให้เขารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

เย่ถิงถิงหันกลับไปพูดกับหวังเฉิง "ผู้จัดการหวัง เขาเป็นแฟนของฉัน กรุณาให้เกียรติเขาด้วยค่ะ ฉันเข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไรในคืนนี้ แต่ฉันคิดว่าฉันคงทำไม่ได้หรอกค่ะ!"

เปลวไฟแห่งความหยิ่งยโสของหวังเฉิงเมื่อครู่ก็ดับวูบลงทันที เขากัดฟันกรอด "ถิงถิง เธอรู้ไหมว่าพูดแบบนี้ออกมามันหมายความว่ายังไง?"

เย่ถิงถิงส่ายหน้า "ฉันไม่ไปต่อรอบหน้านะคะ ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

พูดจบ เย่ถิงถิงก็เดินไปซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของซูหนานเกอเพียงลำพัง

ซูหนานเกอรีบตามไปทันที

ทั้งสองคนขับออกไป ทิ้งคำขู่ของผู้จัดการหวังให้ลอยห่างออกไปเบื้องหลัง "เย่ถิงถิง เธอคิดให้ดีก็แล้วกัน! ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาที่แผนกการตลาดอีก!"

ซูหนานเกอเป็นคนช่างสังเกต เขาพอจะเดาออกว่าที่เย่ถิงถิงพูดเมื่อกี้หมายความว่าอย่างไร

ทั้งสองคนตกอยู่ในความเงียบไปพักใหญ่

เย่ถิงถิงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน "ขอบคุณนะที่ช่วยฉันไว้คืนนี้ ตอนบ่าย ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าจะตอบนายยังไงดี!"

จากนั้น เย่ถิงถิงที่นั่งซ้อนท้ายก็สวมกอดซูหนานเกอแล้วเริ่มปล่อยโฮออกมา

ซูหนานเกอสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่แผ่นหลัง และเขาก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กัน! ในวินาทีนี้ เขาเข้าใจแล้วว่าเย่ถิงถิงต้องแบกรับความคับแค้นใจมากแค่ไหน

ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะสังคมบัดซบนี่แท้ ๆ! บางคนยอมก้าวเดินไปในเส้นทางนั้นและอาจจะได้อะไรมากมาย แต่ก็มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่รู้ว่าตัวเองต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง

และบางคนเลือกที่จะไม่ก้าวไปและสูญเสียอะไรไปมากมายเช่นกัน แต่พวกเขาก็ยังรักษาศักดิ์ศรีหยิบมือสุดท้ายของตัวเองไว้ได้

แต่ศักดิ์ศรีมันกินได้ไหมล่ะ? ก็ไม่

ดังนั้น ซูหนานเกอจึงได้แต่ถอนหายใจ นี่แหละคือโศกนาฏกรรมของคนอย่างพวกเขา

ไม่มีเส้นสาย ไม่มีทรัพยากร ไม่ว่าคุณจะเก่งกาจในมหาวิทยาลัยแค่ไหน พอคุณก้าวเข้าสู่สังคมนี้ ท้ายที่สุดคุณก็จะถูกมันกลืนกินอยู่ดี

ไม่ว่าคุณจะเลือกทางไหน ความจริงก็คือคุณเป็นฝ่ายแพ้ทั้งนั้น

ซูหนานเกอโทษตัวเองที่ไม่ได้เรื่อง!

เมื่อทั้งสองกลับถึงบ้าน ซูหนานเกอก็เดินเข้าไปก่อน เขาโน้มตัวลงไปหยิบม้านั่งตัวเล็กมาวางให้เย่ถิงถิงเปลี่ยนรองเท้า

ทว่า เรียวขายาวของเย่ถิงถิงกลับเตะออกไป รองเท้าส้นสูงสองข้างของเธอวาดลวดลายเป็นส่วนโค้งที่สวยงามกลางอากาศ

ซูหนานเกอเงยหน้าขึ้นไปมองเย่ถิงถิง ดวงตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา และเธอกำลังจ้องมองกลับมาที่เขา

ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เย่ถิงถิงก็พุ่งเข้าใส่เขาแล้ว

ซูหนานเกอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในห้องนอนได้ยังไง

ริมฝีปากของเย่ถิงถิงที่กรุ่นไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ได้ประทับลงมาและผลักซูหนานเกอลงบนเตียงแล้ว!

เย่ถิงถิงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูของซูหนานเกอ "คืนนี้ นายจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบเลย นายจะให้ฉันใส่อะไรก็ได้!"

ซูหนานเกอรู้สึกเหมือนหัวตัวเองกำลังจะระเบิด! มือหนาของเขาเริ่มลูบไล้ไปมาบนถุงน่องสีดำบางเฉียบที่เผยให้เห็นผิวเนียนของเย่ถิงถิง

ซูหนานเกอรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ย้อนกลับไปในช่วงเวลาแห่งความหลงใหลอันเร่าร้อนพวกนั้นอีกครั้ง!

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหนานเกอพึมพำถามขึ้น "เธอจะไปไหนน่ะ?"

เขาสัมผัสได้ถึงรอยจูบแผ่วเบาที่หน้าผาก เสียงหวานใสตอบกลับมา "วันนี้วันเสาร์ นอนต่ออีกหน่อยเถอะ! ฉันจะออกไปซื้อข้าวเช้ามาให้นะ"

ซูหนานเกอที่กำลังมีสีหน้าเปี่ยมสุขก็ดำดิ่งลงสู่ห้วงนิทราอันแสนหวานอีกครั้ง!

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ซูหนานเกอเช็กมือถือ มันก็เลยเวลาสี่โมงเช้าไปแล้ว พอลองนึกดู เมื่อคืนนี้มันคงจะดุเดือดเกินไปหน่อย

ซูหนานเกอลุกขึ้นและตะโกนลั่นบ้าน "ถิงถิง ถิงถิง?"

มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ

สัญชาตญาณของซูหนานเกอบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงรีบพุ่งพรวดออกจากห้องนอน

เขามองไปที่ชั้นวางรองเท้าข้างประตู มันว่างเปล่า พอหันกลับมา เขาก็เห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งถูกทับไว้ใต้ชุดอาหารเช้าบนโต๊ะที่ยังอุ่น ๆ อยู่

ซูหนานเกอรีบหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างลุกลี้ลุกลน:

หนานเกอ ขอบคุณที่ดูแลฉันมาตลอดหลายปีนี้นะ! ฉันมีความสุขมากที่ได้อยู่กับนาย!

ความจริงแล้ว ฉันเช่าห้องไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ เพราะฉันรู้สึกว่าฉันอาจจะทำผิดต่อนาย และแน่นอนว่า ฉันยิ่งกลัวที่จะทำให้นายผิดหวัง! ฉันเลยอยากมีที่ที่ฉันจะหนีไปหลบซ่อนตัวได้ตลอดเวลา

แต่เมื่อวานนี้ ขอบคุณนะที่ทำใหัฉันตัดสินใจได้ถูกต้อง! ฉันไม่ได้ถลำลึกลงไปในวังวนนั้น

ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉัน เย่ถิงถิง จะเป็นผู้หญิงที่วางตัวดีและมีศักดิ์ศรีเสมอ

เพียงแต่ว่าช่วงนี้ ความเป็นจริงมันทำให้เกิดรอยร้าวระหว่างเราสองคน ฉันรู้ว่าฉันเป็นฝ่ายผิดมากกว่า!

ดังนั้น ฉันคิดว่าเราควรจะแยกทางกันดีกว่า

นายไม่ต้องเป็นห่วงฉันนะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี

ฉันขอให้นายประสบความสำเร็จอย่างราบรื่นและมีความสุขกับงานใหม่ของนายด้วยนะ!

ถิงถิงที่จะรักนายตลอดไป!

ตัวหนังสือบนกระดาษถูกหยดน้ำหยดใหญ่ทำให้เลือนลางไปเล็กน้อย

ซูหนานเกอไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาก่อน เขามือสั่นเทาขณะหยิบมือถือขึ้นมา อยากจะโทรหา อยากจะส่งข้อความ แต่สุดท้าย เขาก็ต้องวางมันลงอย่างอ่อนแรง

ซูหนานเกอกลัวเหลือเกินว่าจะได้ยินเสียงบอกว่า "หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดให้บริการ!"

ซูหนานเกอกลัวเหลือเกินว่าจะได้รับเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเล็ก ๆ แทน!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═