บทที่ 9: การกรรโชกทรัพย์

บทที่ 9: การกรรโชกทรัพย์

โรเจอร์ร่ายคาถาเยือกแข็ง และลูกบอลน้ำก็แข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็ง

วินาทีต่อมา ลูกบอลน้ำแข็งก็แตกสลาย

ภายใต้พลังเวทมนตร์ของโรเจอร์ มันได้หลอมรวมกันอีกครั้ง กลายเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมคมใสแจ๋ว

แท่งน้ำแข็งขนาดยักษ์ตกลงบนพื้น ดูคล้ายกับหินงอกในถ้ำ

ในจังหวะที่มันกำลังจะสัมผัสตัวโรเจอร์ พื้นน้ำแข็งใต้เท้าของเขาก็ยกตัวสูงขึ้นอย่างกะทันหันภายใต้การควบคุมของคาถาแปลงกาย

ยูเครเนียนไอรอนเบลลีที่มองไม่เห็นพื้นดินเพราะมีหมอกควันบดบัง จึงตั้งตัวไม่ทัน ร่างกายอันใหญ่โตราวกับภูเขาของมันกระแทกทับลงมาอย่างแรง โดยมีหัวฟาดเข้ากับแท่งน้ำแข็ง

"ตู้ม!"

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว เศษน้ำแข็งปลิวว่อนไปทั่วสารทิศ!

แท่งน้ำแข็งแตกละเอียดเป็นผงไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงแค่ส่วนฐานเท่านั้น

ถึงกระนั้น ยูเครเนียนไอรอนเบลลีก็ยังไม่ตาย แค่หมดสติไปเท่านั้น

โรเจอร์กระโดดขึ้นไปบนหัวมังกรและเตรียมจะแทงที่ตาของมัน

ในเมื่อมังกรตัวนี้เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีเขาก่อน เขาก็มีสิทธิ์ฆ่ามันได้โดยไม่ต้องสนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหน

ฆ่าเสร็จ เขาก็จะควักหัวใจมังกร ดึงเส้นเอ็น ตัดหัว แล้วก็หอบเอาของมีค่าทุกอย่างไป ถ้ากริงกอตส์ไม่พอใจ ก็ไปเคลียร์กับกระทรวงเวทมนตร์และฮอกวอตส์เอาเองก็แล้วกัน

หรือจะให้เขาฟ้องศาลเวทมนตร์ก็ได้ ในเมื่อศาลเวทมนตร์ก็มีแต่คนของเขา พื้นที่ของเขาทั้งนั้น จะไปกลัวอะไร?

ขณะที่เขากำลังจะลงมือปลิดชีพยูเครเนียนไอรอนเบลลีตรงหน้า จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกดังขึ้น

เมื่อหันไปตามเสียง ก็เห็นก็อบลินร่างเตี้ยคนหนึ่งเดินออกมาจากซากปรักหักพังที่ถูกระเบิดจนเละเทะ

ก็อบลินคนนั้นสวมชุดสูทสีดำเข้ารูป ซึ่งตอนนี้ขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี!

ก็อบลินคนนี้คือผู้จัดการของกริงกอตส์ ตั้งแต่เกิดระเบิดครั้งแรก เขาก็รีบวิ่งมาดูที่เกิดเหตุ แต่กลับโดนแรงระเบิดครั้งที่สองกระแทกจนสลบไป

พอฟื้นขึ้นมา เขาก็เห็นว่ายูเครเนียนไอรอนเบลลีที่ถูกขังไว้ลึกสุดในกริงกอตส์ กำลังปะทะกับโรเจอร์อยู่

เขารู้ดีว่ามังกรตัวนี้ทรงพลังแค่ไหน จึงได้แต่ซุ่มดูอยู่เงียบๆ เขาคิดว่าคนคนนั้นไม่รอดแน่ แต่ใครจะไปนึกว่ายูเครเนียนไอรอนเบลลีกลับเป็นฝ่ายถูกสยบเสียเอง

เมื่อเห็นว่าโรเจอร์กำลังจะฆ่ายูเครเนียนไอรอนเบลลีที่กว่าจะได้มาแสนยากลำบาก เขาก็รีบโผล่พรวดออกมารั้งไว้

พอเดินเข้าไปใกล้ ก็อบลินถึงได้เห็นหน้าพ่อมดชัดๆ และจำได้ว่าเป็นโรเจอร์ คนที่กำลังดังเป็นพลุแตกในช่วงนี้นี่เอง

เขาอดไม่ได้ที่จะโอดครวญในใจ คนคนนี้รับมือไม่ง่ายแน่ๆ เขาจึงต้องพยายามเจรจาด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "คุณโรเจอร์ ไม่ทราบว่าคุณพอจะละเว้นยูเครเนียนไอรอนเบลลีตัวนี้ให้เราได้ไหมครับ?"

"อะไรนะ นายจะให้ฉันไว้ชีวิตมังกรที่เพิ่งจะทำร้ายฉันเนี่ยนะ?"

ขณะพูด โรเจอร์ก็จ่อไม้กายสิทธิ์กลับไปที่ตามังกร

เมื่อเห็นท่าทีของโรเจอร์ ก็อบลินก็ถึงกับคิ้วกระตุก เรื่องนี้คงไม่จบง่ายๆ แน่ เขาจึงต้องพยายามต่อ "ยูเครเนียนไอรอนเบลลีตัวนี้เป็นทรัพย์สินของกริงกอตส์ครับ และเราจะปล่อยให้มันเป็นอะไรไปไม่ได้เด็ดขาด!"

ต้องเข้าใจก่อนว่า สถานะของยูเครเนียนไอรอนเบลลีตัวนี้ในกริงกอตส์อาจจะสูงกว่าตัวเขาเองเสียอีก เพราะมังกรพวกนี้คือส่วนสำคัญที่กริงกอตส์ใช้โฆษณาเรื่องความปลอดภัย

ถ้ามีข่าวลือหลุดออกไปว่า กริงกอตส์ไม่เพียงแต่ถูกปล้น แต่ยังปล่อยให้มังกรเฝ้าสมบัติถูกฆ่าตาย...

ความเสียหายคงประเมินค่าไม่ได้ แล้วใครจะกล้าเอาเงินมาฝากที่นี่อีกล่ะ?

เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของก็อบลิน โรเจอร์ก็รู้ทันทีว่ามังกรตัวนี้ต้องมีความสำคัญมากแน่ๆ และนี่อาจจะเป็นโอกาสดีให้เขารีดไถเงินก้อนโตก็ได้

โอกาสรีดไถคนรวยแบบนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ ซะด้วย

คิดได้ดังนั้น เขาก็ตีหน้านิ่ง

"งั้นเหรอ? แต่ตอนนี้มันอยู่ใต้ตีนฉันแล้ว มันก็ต้องเป็นของฉันสิ! นอกเสียจากว่าพวกกริงกอตส์อย่างนายจะยอมรับว่าจงใจสั่งให้ยูเครเนียนไอรอนเบลลีมาลอบทำร้ายเจ้าหน้าที่กระทรวงเวทมนตร์น่ะ!"

มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ต้องงัดเอาอำนาจหน้าที่มาขู่สักหน่อย!

ไม่งั้นจะเรียกราคาดีๆ ได้ยังไงล่ะ!

เป็นไปตามคาด ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของก็อบลินก็ซีดเผือด

ข้อหานี้มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะรับไหว!

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "คุณโรเจอร์ ไม่ทราบว่าคุณมีข้อแม้อะไรถึงจะยอมคืนยูเครเนียนไอรอนเบลลีตัวนี้ให้พวกเราครับ"

"โอ้? แปลว่านายจะยอมให้ฉันเป็นคนกำหนดเงื่อนไขงั้นสิ?"

"แน่นอนครับ!"

"งั้นฉันขอคิดดูก่อนนะ!"

โรเจอร์ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะรู้ความขนาดนี้ แค่พูดอ้อมๆ ก็เข้าใจความหมายของเขาทันที!

เขาก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "ขอน้ำยานำโชคห้าลิตร น้ำยาสรรพรสห้าลิตร สัจจะเซรุ่มห้าลิตร น้ำยาระงับหมาป่าหนึ่งลิตร แล้วก็เงินหมื่นเกลเลียน!"

"เป็นไปไม่ได้ นี่คุณปล้นกันชัดๆ!" ทันทีที่โรเจอร์พูดจบ ก็อบลินก็แหวเสียงหลง "น้ำยานำโชคห้าลิตร! คุณรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง? ต่อให้รีดเลือดรีดเนื้อฉันจนหมดตัว ก็ไม่มีทางหามาได้เยอะขนาดนั้นหรอกนะ"

ต้องเข้าใจก่อนว่า ขั้นตอนการปรุงน้ำยานำโชคนั้นซับซ้อนมาก และส่วนผสมก็หายากแสนยากจนพ่อมดแม่มดส่วนใหญ่หาไม่ได้ชั่วชีวิต อย่าว่าแต่ห้าลิตรเต็มๆ เลย

"ไม่ได้ เงื่อนไขของฉันไม่มีการต่อรองเด็ดขาด!" โรเจอร์ปฏิเสธเสียงแข็ง

เมื่อเห็นใบหน้าหน้าด้านๆ ของโรเจอร์ ก็อบลินก็แทบอยากจะพุ่งเข้าไปชกหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด!

จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีใครอยู่แถวนี้ ถ้าเขาฆ่าไอ้มือปราบมารน่ารังเกียจคนนี้ล่ะ? เพิ่งผ่านการต่อสู้ดุเดือดมาหมาดๆ มันน่าจะเหลือพลังเวทมนตร์ไม่มากแล้ว!

พอพวกเจ้าหน้าที่สืบสวนมาถึง เขาก็แค่โยนความผิดทั้งหมดไปให้พ่อมดศาสตร์มืดปริศนานั่น!

แล้วใครจะไปหาหลักฐานมาพิสูจน์ได้ล่ะ!

ยิ่งก็อบลินคิดถึงแผนการนี้ มันก็ยิ่งดูเป็นไปได้มากขึ้นเรื่อยๆ!

แต่ในตอนนั้นเอง จุดสีดำเล็กๆ หลายจุดก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าในระยะไกล และเพียงพริบตาเดียว พวกเขาก็มาถึง

มู้ดดี้กระโดดลงจากไม้กวาดบิน ตามมาด้วยกลุ่มมือปราบมาร

ในที่สุด มือปราบมารที่ตอบสนองช้ากว่าชาวบ้านเขาก็เดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ

มู้ดดี้เห็นหมอกควันหนาทึบพวยพุ่งออกมาจากกริงกอตส์ตั้งแต่ไกลๆ จึงไม่รู้ว่าสถานการณ์ร้ายแรงแค่ไหน

ทันทีที่ลงถึงพื้น เขาก็ร่ายคาถาลมทันที

หมอกควันทั้งหมดถูกพายุพัดกระเจิงไปจนหมดสิ้น

เมื่อหมอกจางหายไป มู้ดดี้ก็มองเห็นโถงของกริงกอตส์ได้อย่างชัดเจน

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาเป็นอันดับแรกคือมังกรตัวมหึมาที่นอนหมอบอยู่บนพื้น ชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนหัวมังกร และก็อบลินร่างเตี้ยบนพื้นที่กำลังพูดคุยกันอยู่

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เดี๋ยวนะ นั่นมันโรเจอร์ที่เพิ่งไปรายงานตัวที่ฮอกวอตส์เมื่อวานไม่ใช่เหรอ ทำไมไอ้เด็กนี่มาอยู่ที่นี่ได้?

เสียงเอะอะโวยวายทำให้ทั้งโรเจอร์และก็อบลินหันไปมอง ทันทีที่ก็อบลินเห็นใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของมู้ดดี้ เขาก็รู้ทันทีว่าหมดโอกาสลงมือแล้ว

โรเจอร์โบกมือให้มู้ดดี้อย่างแรงแล้วตะโกน "หัวหน้า ทำไมเพิ่งมาป่านนี้ล่ะ! เรื่องมันจบไปตั้งนานแล้ว!"

มู้ดดี้ใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินเข้ามาหาโรเจอร์!

มือปราบมารคนอื่นๆ ที่ตามมาเห็นโรเจอร์ก็รีบก้าวเข้ามาทักทาย "หัวหน้าครับ!"

โรเจอร์กวาดสายตามองและพบว่าพวกที่มู้ดดี้พามาด้วยคือสมาชิกหน่วยสองของเขาเอง

"นี่มันอะไรกันเนี่ย?" โรเจอร์มองมู้ดดี้ด้วยความสับสน

มู้ดดี้ถลึงตาใส่ สีหน้าของเขาดูดุดันยิ่งขึ้น

"ทำไม ฉันมารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยสองแทนแกชั่วคราว มีปัญหาอะไรหรือไง!"

"ไม่มีครับ ไม่มีปัญหาเลย เอาที่หัวหน้าสบายใจเลยครับ!"

โรเจอร์ไม่มีข้อโต้แย้งอะไรอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้เขาแอบกังวลว่าจะได้ผู้บังคับบัญชาไร้น้ำยามาคุมทีม ท้ายที่สุดแล้ว หน่วยสองก็คือทีมของเขาเอง

การได้มู้ดดี้มาคุมทีมตอนนี้ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว!

ความจริงแล้ว มู้ดดี้ก็คิดอยากจะเข้ามาคุมหน่วยสองตั้งหลายครั้งแล้ว เพราะภายใต้การนำของโรเจอร์ หน่วยนี้ถือเป็นหน่วยที่แข็งแกร่งที่สุดในกระทรวงเวทมนตร์ เขาไม่ไว้ใจให้คนอื่นมาคุมแทน สุดท้ายเลยตัดสินใจมาคุมเองซะเลย

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมแกมาอยู่ที่นี่? แกไปรายงานตัวที่ฮอกวอตส์แล้วไม่ใช่เหรอ?" มู้ดดี้กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วถามโรเจอร์

โรเจอร์จึงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้มู้ดดี้ฟัง

พ่อมดศาสตร์มืดฝีมือระดับหัวกะทิ!

นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย และพ่อมดศาสตร์มืดคนนี้ก็กล้าดีถึงขนาดมาปล้นกริงกอตส์

แล้วยูเครเนียนไอรอนเบลลีตัวนี้ล่ะ?

มู้ดดี้เหลือบมองก็อบลินแล้วหันไปสั่งมือปราบมารคนอื่นๆ "พวกนายเข้าไปตรวจดูข้างในกริงกอตส์เดี๋ยวนี้ ดูซิว่ามีเบาะแสอะไรทิ้งไว้บ้าง!"

หลังจากที่มือปราบมารแยกย้ายกันไป มู้ดดี้ก็หันไปถามโรเจอร์ "แล้วแกจะเอายังไงกับมังกรตัวนี้!"

ด้วยประสบการณ์ของมู้ดดี้ พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เขาก็เดาได้ทันทีว่าทำไมโรเจอร์กับก็อบลินถึงได้เผชิญหน้ากันเมื่อกี้

เรื่องพรรค์นี้ยังไงซะก็ให้คนอื่นรู้เยอะไม่ได้ เขาเลยหาข้ออ้างไล่พวกมือปราบมารพวกนั้นออกไปก่อน

โรเจอร์ทวนข้อเสนอที่เพิ่งเรียกร้องไปเมื่อครู่อีกครั้ง!

เมื่อได้ยินเงื่อนไขของโรเจอร์ แววตาของมู้ดดี้ก็เริ่มเปลี่ยนไป

ไอ้เด็กนี่ มันกะจะขูดรีดกันให้ตายไปข้างเลยนี่หว่า!

แต่ในเมื่ออยู่ที่นี่ เขาจะไปหักหน้าลูกน้องตัวเองก็ใช่ที่ จึงต้องแกล้งทำเป็นครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าอย่างฝืนใจแล้วกล่าวว่า "ก็ว่าไม่ได้นะ มันก็มีเหตุผลอยู่ ข้อเสนอนี้ก็สมเหตุสมผลดี!"

พอก็อบลินได้ยินแบบนั้น เขาก็เริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาทันที

ตอนแรกเขาคิดว่าด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของมู้ดดี้ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็น่าจะพูดจาให้ความเป็นธรรมกับเขาบ้าง

ใครจะไปคิดล่ะว่า---

ลูกไม้นี้มันแพรวพราวเกินไปแล้ว

ก็อบลินแทบจะคำรามออกมา "คุณมู้ดดี้ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ!"

"นั่นไม่ใช่กงการอะไรของฉัน ยังไงซะความผิดมันก็อยู่ที่พวกนายอยู่ดี! ถ้านายไม่ตกลง ฉันก็จะเชือดมังกรตัวนี้ซะ ถ้ายังไม่พอใจอีก ก็ไปเจอกันที่ศาลเวทมนตร์!"

มาถึงขั้นนี้แล้ว มู้ดดี้ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ ด้วยนิสัยตรงไปตรงมาของเขา การที่ยอมทำขนาดนี้ก็ถือว่าสุดๆ แล้ว

โรเจอร์ไม่ได้คาดหวังให้มู้ดดี้ออกโรงปกป้องไปมากกว่านี้ เขาจึงพูดกับก็อบลินด้วยความมั่นใจ "ฉันเชื่อว่านายจะตัดสินใจได้อย่างถูกต้องที่สุดนะ!"

"โอ๊ย!" ก็อบลินลงไปนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด เอาหัวโขกพื้นระบายอารมณ์

ในที่สุด เขาก็ตัดสินใจได้

"คุณโรเจอร์ คุณก็น่าจะรู้ว่าน้ำยานำโชคนั้นมีค่ามากแค่ไหน ฉันให้คุณได้มากสุดแค่สองลิตรเท่านั้น ถ้าคุณยังยืนกรานจะเอาห้าลิตรให้ได้ ก็เชิญเชือดเจ้ายูเครเนียนไอรอนเบลลีบ้านี่ไปเลยเถอะ!"

เมื่อได้ยินข้อเสนอนี้ โรเจอร์ก็เริ่มสนใจขึ้นมา

นี่น่าจะเป็นราคาที่สูงที่สุดที่ก็อบลินคนนี้จะให้ได้แล้วล่ะ ถือว่าสมน้ำสมเนื้อ!

เขาไม่เคยคาดหวังว่าก็อบลินจะยอมให้น้ำยานำโชคห้าลิตรจริงๆ หรอก มันก็แค่วิธีตั้งราคาเผื่อต่อเอาไว้ก่อนเท่านั้นเอง!

โรเจอร์แกล้งทำหน้าลำบากใจแล้วเอ่ย "ก็ได้ สองลิตรก็สองลิตร! แต่นายต้องแถมน้ำยาปลูกกระดูกให้ฉันอีกห้าลิตรด้วยนะ!"

"ตกลง!" ก็อบลินรับปากอย่างง่ายดาย!

"ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว ก็ร่างสัญญามาก่อนเลยสิ! นั่นมันงานถนัดของพวกนายไม่ใช่หรือไง?" มู้ดดี้พูดแทรกขึ้นมา

เป็นไปตามคาด ขิงแก่มันเผ็ดร้อนจริงๆ!

ถ้าคืนมังกรให้ไปก่อน ฝ่ายตรงข้ามก็จะกุมความได้เปรียบ แล้วหลังจากนั้นเรื่องมันจะจบยังไงก็เดายากแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น ร่างของก็อบลินก็แข็งทื่อ!

เขาแอบด่ามู้ดดี้ในใจที่เข้ามายุ่งไม่เข้าเรื่อง!

พอโดนเตือนสติ โรเจอร์ก็ตระหนักถึงจุดสำคัญของเรื่องนี้ได้ในทันที

"ใช่ ทำตามที่หัวหน้าบอกนั่นแหละ! ร่างสัญญามาก่อน"

"ตกลงครับ กรุณารอสักครู่นะครับทั้งสองท่าน!" ก็อบลินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินไปร่างสัญญา