บทที่ 1 - หกสิบปีบนบัลลังก์มังกร

บทที่ 1 - หกสิบปีบนบัลลังก์มังกร

★★★★★

เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องไปทั่วห้องหอตามด้วยเสียงหอบหายใจของหญิงสาวอย่างต่อเนื่อง

หลังจากพายุอารมณ์สงบลง

ชายชราและหญิงสาวต่างตระกองกอดกันแนบแน่น

ครู่ต่อมา

บนแท่นบรรทมมังกรภายในตำหนักบำรุงจิต เฉินเจี๋ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกล้วยไม้ซึ่งเป็นกลิ่นกายของพระสนมซู

หญิงสาวนางนี้ปีนี้เพิ่งจะอายุสิบแปดปี ผิวพรรณขาวผุดผ่องราวกับหิมะ วงหน้าจิ้มลิ้มงดงามราวกับภาพวาด เวลานี้นางกำลังนอนตะแคงอยู่เคียงข้างเขา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นจังหวะบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท

เฉินเจี๋ยนอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

ตอนนี้เขาอายุเก้าสิบปีแล้ว

ร่างกายในวัยเก้าสิบปีรู้สึกอย่างไรน่ะหรือ

มันคือความรู้สึกปวดแปลบอยู่ลึกๆ ตามข้อต่อทุกส่วนของร่างกาย

มันคือเสียงแหบพร่าที่แทรกมากับทุกจังหวะการหายใจ

มันคือดวงตาที่มองสิ่งรอบกายพร่ามัวและหูที่ได้ยินเสียงต่างๆ ไม่ชัดเจนเหมือนเคย

มันคือความรู้สึกที่สมองยังคงแจ่มใสทว่าร่างกายกลับเหมือนเครื่องจักรที่ขึ้นสนิมสั่งการอย่างไรก็ไร้เรี่ยวแรง

เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองหญิงสาวผู้เลอโฉมที่นอนอยู่ข้างกาย

แสงเทียนสาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงทอดเงาอ่อนละมุนลงบนใบหน้าของนาง

ขนตางอนยาวสันจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากสีระเรื่อ

นางเพิ่งผ่านการคัดเลือกเข้าวังมาเมื่อสามปีก่อน บิดาของนางซึ่งเป็นขุนนางคุมเส้นทางเกลือแดนใต้ ยอมทุ่มเงินถึงสองแสนตำลึงเพื่อปูทางส่งนางเข้ามาอยู่ในวังลึกแห่งนี้

ในตอนนั้นเฉินเจี๋ยอายุแปดสิบเจ็ดปีแล้ว

เขาย่อมรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไร

ถ้าไม่หวังจะมีโอรสสักพระองค์ ก็คงหวังให้มีที่พึ่งพิงหลังจากที่เขาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว

แต่เขาไม่ได้ใส่ใจเลย

คนเราเมื่อแก่ตัวลงก็มักจะต้องการสิ่งที่มีชีวิตชีวามาอยู่ใกล้ตัวเพื่อคอยเตือนสติว่าโลกใบนี้ยังมีสีสันที่สดใสอยู่

ประกายแสงประหลาดวาบขึ้นในดวงตาของเฉินเจี๋ย

ความหนุ่มสาวนี่มันดีจริงๆ นะ

ความรู้สึกอิจฉาวูบขึ้นมาในใจของเขา

มนุษย์เราก็มักจะเป็นเช่นนี้

ตอนที่ยังมีความเยาว์วัยก็ไม่เคยใส่ใจ

หลงคิดไปเองว่าตนนั้นพิเศษกว่าใคร

ต่อเมื่อสูญเสียมันไปแล้วนั่นแหละถึงได้รู้ว่ามันมีค่ามากเพียงใด

จู่ๆ พระสนมซูก็ขยับตัวและตื่นขึ้นมา

เมื่อนางเห็นว่าเฉินเจี๋ยกำลังลืมตาอยู่ นางก็รีบส่งยิ้มอ่อนหวานให้ทันทีพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า

ฝ่าบาทตื่นแล้วหรือเพคะ เพิ่งจะยามสี่เท่านั้นเอง บรรทมต่ออีกสักหน่อยเถิดเพคะ

พูดจบนางก็ยื่นมือออกไปวางทาบเบาๆ บนหลังมืออันเหี่ยวย่นของเฉินเจี๋ย

มือนั้นช่างดูอ่อนเยาว์ขาวผ่องและนุ่มนวล ปลายนิ้วยังถูกย้อมด้วยน้ำคั้นจากดอกเทียนบรรทัดสีอ่อนๆ

ตัดกับมือของเฉินเจี๋ยอย่างสิ้นเชิง หลังมือของเขาเต็มไปด้วยจุดด่างดำตามวัย ผิวหนังเหี่ยวย่นหุ้มติดกระดูก เส้นเลือดปูดโปนราวกับรากของต้นไม้ที่แห้งตาย

แค่ก แค่กๆ!

อาการไออย่างรุนแรงพุ่งทะลุขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เฉินเจี๋ยไม่อาจควบคุมตัวเองได้ เขานอนขดตัวงอ ไอจนแทบจะขาดใจ

พระสนมซูรีบลุกขึ้นนั่ง มือหนึ่งลูบแผ่นหลังของเขาอย่างคล่องแคล่วส่วนอีกมือก็เอื้อมไปหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมที่หัวเตียง

หลังจากไอติดกันนับสิบครั้งในที่สุดอาการก็สงบลง

เฉินเจี๋ยหอบหายใจแรง เขารับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปาก ไม่ต้องมองก็รู้ว่าบนผ้าจะต้องมีรอยเลือดติดมาอีกตามเคย

หม่อมฉันจะไปตามหมอหลวงนะเพคะ

น้ำเสียงของพระสนมซูเต็มไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงอย่างแท้จริง

ไม่ต้อง

เฉินเจี๋ยโบกมือปฏิเสธด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

โรคเก่ากำเริบน่ะ

เขากำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นในมือ ไม่ยอมให้นางเห็นรอยเลือดบนนั้น

พระสนมซูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าองค์รัชทายาทได้เชิญนักพรตเฒ่าผู้หนึ่งมาจากขุนเขาเร้นลับและได้สกัดยาลูกกลอนวิเศษขึ้นมาเตาหนึ่ง ว่ากันว่าสามารถยืดอายุวัฒนะได้เพคะ

พรุ่งนี้ในงานเฉลิมพระชนมพรรษาองค์รัชทายาทจะนำมาถวายฝ่าบาทด้วยนะเพคะ

เฉินเจี๋ยหลับตาลงไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด

ยาลูกกลอนวิเศษอย่างนั้นหรือ

เขาแค่นหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

บนโลกใบนี้จะมีของวิเศษแบบนั้นได้อย่างไร

เขาทะลุมิติมาอยู่ในโลกใบนี้ถึงหกสิบปีแล้ว จากเด็กหนุ่มชาวนาไต่เต้าจนกลายมาเป็นปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งอาณาจักร มีอะไรบ้างที่เขาไม่เคยเห็น

พวกยาลูกกลอนที่นักพรตเหล่านั้นหลอมขึ้นมาก็หนีไม่พ้นส่วนผสมอย่างชาดปรอทหรือผงตะกั่ว กินเข้าไปมากๆ มีแต่จะตายเร็วขึ้นเสียเปล่าๆ

องค์รัชทายาทเฉินเหิงปีนี้อายุหกสิบสองปี ทำหน้าที่สำเร็จราชการแทนพระองค์มาถึงยี่สิบปีแล้ว

คงจะรอไม่ไหวแล้วสินะ

นอนเถอะ

เฉินเจี๋ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

พระสนมซูไม่กล้าพูดอะไรต่อ นางล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่เฉินเจี๋ยสัมผัสได้ว่าร่างกายของนางเกร็งขึ้นเล็กน้อยและนางก็ไม่ได้หลับไปอีกเลย

แล้วตัวเขาเองจะหลับลงได้อย่างไร

เฉินเจี๋ยนอนลืมตาจ้องมองม่านเตียงสีเหลืองทองเบื้องบน

เมื่อเจ็ดสิบปีก่อนเขาก็เคยนอนลืมตาจ้องมองหลังคามุงแฝกผุๆ ภายในกระท่อมที่มีลมพัดลอดเข้ามาแบบนี้เหมือนกัน

ตอนนั้นเขาเพิ่งอายุยี่สิบปีและเพิ่งจะทะลุมิติมาสดๆ ร้อนๆ

เขาจำได้อย่างแม่นยำว่านั่นคือปีที่สิบเจ็ดแห่งรัชศกยงเหอของราชวงศ์เก่า ดินแดนตอนกลางเกิดภัยแล้งอย่างหนัก แผ่นดินแตกระแหงยาวไกลสุดลูกหูลูกตา

หมู่บ้านสกุลเฉินที่เขาอาศัยอยู่มีคนอดอยากล้มตายไปแล้วกว่าหนึ่งในสาม

พ่อแม่ของเขายอมยกข้าวต้มรำข้าวครึ่งชามสุดท้ายให้เขา ส่วนตัวเองต้องอดตายอย่างน่าเวทนา

ในคืนวันที่เขาฝังศพพ่อแม่ เขานอนอยู่บนเสื่อกก จู่ๆ ก็มีหน้าต่างสถานะกึ่งโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า

ชื่อ เฉินเจี๋ย อายุ 20 อายุขัย 45 รากฐานร่างกาย 2 ระดับขั้น ไร้อันดับ พรสวรรค์ กำลังโหลด วิชายุทธ์ ไม่มี

เฉินเจี๋ยในตอนนั้นตกตะลึงไปพักใหญ่ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น

ระบบวิเศษ!

ในฐานะพนักงานออฟฟิศจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เขาคุ้นเคยกับพล็อตเรื่องแบบนี้เป็นอย่างดี

เขารีบทดสอบระบบทันทีและพบว่าเพียงแค่เขาทำสิ่งใดซ้ำๆ ความชำนาญในทักษะเหล่านั้นก็จะเพิ่มขึ้น

หลังจากนั้นเขาก็ไปสมัครเข้าสำนักคุ้มภัยเล็กๆ ในหมู่บ้านที่เปิดโดยผู้คุ้มภัยชราและได้เรียนรู้วิชาพื้นฐานอย่างพลังกระทิงเดือด

คนอื่นฝึกกันทั้งวันจนเหนื่อยสายตัวแทบขาดแต่เขาฝึกแค่วันเดียวก็เห็นแถบความคืบหน้าเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน

เพียงเวลาแค่ปีเดียวเขาก็ฝึกพลังกระทิงเดือดจนถึงขั้นบรรลุปรมาจารย์ กลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของหมู่บ้าน

จากนั้นเขาก็เริ่มตั้งสำนักรับลูกศิษย์และสอนวิชาให้คนอื่น

เขานำเงินค่าครูที่ได้ไปเรียนวิชาวรยุทธ์อื่นๆ ต่อ

แม้ว่าจะเป็นเพียงวิชาพื้นฐานทั่วไปก็ตาม

แต่ด้วยจำนวนวิชาที่มากมายมหาศาล

นานวันเข้าความเข้าใจในวิทยายุทธ์ของเขาก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น

ความเชี่ยวชาญก็ยิ่งเพิ่มพูน

ในขณะเดียวกันลูกศิษย์ของเขาก็กระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ

เมื่อเขาอายุยี่สิบห้าปีราชสำนักเก่าได้เรียกเก็บภาษีปราบกบฏเพิ่มเติม ทำให้หลายๆ หมู่บ้านอยู่กันต่อไปไม่ไหว

เฉินเจี๋ยที่มีความคิดอยากจะก่อการกบฏอยู่แล้วเห็นว่าเป็นโอกาสอันดีจึงลุกขึ้นประกาศจุดยืน โดยมีลูกศิษย์สามร้อยคนเป็นแกนนำ นำพาชาวบ้านนับพันจับอาวุธขึ้นสู้

ในตอนนั้นหน้าต่างสถานะของเขาดูอลังการมากแล้ว

ชื่อ เฉินเจี๋ย อายุ 25 อายุขัย 65 รากฐานร่างกาย 2 ระดับขั้น แนวหน้า พรสวรรค์ กำลังโหลด วิชายุทธ์ พลังกระทิงเดือดขั้นปรมาจารย์ เพลงดาบพื้นฐานขั้นปรมาจารย์ หมัดวัชระขั้นปรมาจารย์ ฝ่ามือศิลาขั้นปรมาจารย์ วิชาตัวเบาเหินหญ้าขั้นปรมาจารย์

ห้าปีแห่งการทำศึกสงคราม

เขาสร้างกองทัพจากคนเพียงสามพันคนให้กลายเป็นกองกำลังขนาดมหึมาถึงสามแสนนาย

เมื่ออายุสามสิบปี เขานำทัพบุกทะลวงเมืองหลวงของราชวงศ์เก่าได้สำเร็จ จักรพรรดิองค์ก่อนผูกคอตาย ราชวงศ์เก่าล่มสลาย

ในปีเดียวกันนั้นเขาได้รับการสถาปนาจากเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ให้ขึ้นครองราชย์ ก่อตั้งอาณาจักรใหม่นามว่าเฉินและตั้งชื่อรัชศกว่าไคหยวน

ปีที่หนึ่งแห่งรัชศกไคหยวนเขาอายุสามสิบปี กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์

ปีที่สามแห่งรัชศกไคหยวนเขาคิดค้นคัมภีร์ยุทธ์สกุลเฉินและเผยแพร่ให้กองทัพฝึกฝน ทำให้กองทัพของเขามีความแข็งแกร่งเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า

ปีที่สิบแห่งรัชศกไคหยวนเขายกทัพขึ้นเหนือปราบปรามชนเผ่าเร่ร่อน ขยายอาณาเขตไปนับพันลี้

ปีที่ยี่สิบแห่งรัชศกไคหยวนเขายกทัพลงใต้ปราบปรามแว่นแคว้นต่างๆ จนทุกทิศยอมสวามิภักดิ์

ทักษะบนหน้าต่างสถานะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยทรัพยากรระดับประเทศ ทักษะที่เขาเรียนรู้ก็ยิ่งอยู่ในระดับที่สูงขึ้น

คัมภีร์พิษร้อยสมุนไพร เหยียบหิมะไร้ร่องรอย วิชาตัวเบาเมฆาล่องลอย เพลงดาบพันธนาการ วิชาชักดาบสังหาร สามเพลงดาบตัดขุนเขา กายาวัชระสยบมาร เคล็ดวิชาชุบชีวิต ปราณกำเนิดบริสุทธิ์

ทว่ามีอยู่ปัญหาหนึ่งที่เขาไม่อาจแก้ไขได้เลย

นั่นคือขีดจำกัดของโลกใบนี้มันต่ำเกินไป

เฉินเจี๋ยเคยส่งคนออกไปเสาะหายอดเขาสูงตระหง่านและแม่น้ำสายใหญ่เพื่อตามหาผู้เยี่ยมยุทธที่เร้นกาย

แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่พวกหลอกลวงไม่ก็พวกนักแสดงปาหี่ตามท้องถนน

ไอ้ที่อ้างว่าเป็นเซียนเดินดินอายุสองร้อยปีแท้จริงแล้วก็เป็นแค่ผลพวงจากระบบทะเบียนราษฎร์ที่หละหลวมในช่วงยุคสงคราม ไม่มีใครคอยตรวจสอบอย่างจริงจัง

อายุจริงๆ ก็แค่เจ็ดแปดสิบปีเท่านั้น

พวกปรมาจารย์จากลัทธิเต๋าหรือพุทธก็แค่มีกำลังภายในล้ำลึกกว่าคนทั่วไปนิดหน่อย ยังเทียบเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีพ้นการเกิดแก่เจ็บตายไปได้

โลกใบนี้ไม่มีพลังวิญญาณไม่มีการบำเพ็ญเพียรเพื่อเป็นเซียน จุดสูงสุดของวิถียุทธ์ก็คือปรมาจารย์ขั้นสูงสุดซึ่งมีอายุขัยอย่างมากก็แค่ร้อยยี่สิบปี

เขาพยายามฝึกฝนอย่างหนักทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดเพื่อพัฒนาคัมภีร์ยุทธ์สกุลเฉินไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

แต่มันก็ยังขาดไปอีกแค่นิดเดียว

และไอนิดเดียวนั้นมันก็ยากเกินกว่าจะก้าวข้ามไปได้ราวกับมีเหวลึกขวางกั้น

วันเวลาผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า

จนกระทั่งเขาอายุครบแปดสิบปีในที่สุดเลือดลมของเขาก็เริ่มถดถอย

เพียงชั่วข้ามคืนเส้นผมก็ขาวโพลน

ไม่ใช่ว่าเขาไม่พยายาม

เขาฝึกฝนวันละแปดชั่วยามเพียบพร้อมไปด้วยทรัพยากรชั้นยอด

แต่ทว่าคัมภีร์ยุทธ์สกุลเฉินได้บรรลุถึงขีดสุดแล้ว

ไม่อาจก้าวหน้าไปได้มากกว่านี้อีก

ความจำเริ่มเสื่อมถอยสายตาฝ้าฟางหูตึงอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่สะสมมาตั้งแต่สมัยวัยหนุ่มที่ออกรบก็เริ่มกลับมาเล่นงาน

หมอหลวงบอกว่าฝ่าบาททรงตรากตรำทรงงานหนักจนล้มป่วยประกอบกับพระชนมายุที่มากแล้ว การที่ทรงมีพระชนม์ชีพมาถึงเก้าสิบพรรษาได้ก็นับว่าเป็นสวรรค์คุ้มครองแล้ว

สวรรค์คุ้มครองอย่างนั้นหรือ

เฉินเจี๋ยได้แต่แค่นยิ้มขมขื่น

เขาเคยคิดว่าในเมื่อตัวเองเป็นคนที่ทะลุมิติมาแถมยังมีระบบวิเศษช่วยเหลือ ชะตาชีวิตคงถูกกำหนดมาให้สร้างความยิ่งใหญ่ระดับตำนาน

ซึ่งเขาก็ทำได้จริงๆ

ก่อตั้งอาณาจักรรวบรวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่นเก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาราชผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์

แต่แล้วอย่างไรล่ะ

สุดท้ายก็หนีไม่พ้นต้องกลายเป็นเพียงเถ้าธุลีดินอยู่ดี

[จบแล้ว]