ตอนที่ 14
ตอนที่ 14
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ไม่ต้องกังวล เป้าหมายของฉันคือพลังของเอเนลเท่านั้น”
“ตอนนี้มันอยู่ในมือฉันแล้ว”
“ดังนั้นเกาะแห่งท้องฟ้าควรกลับคืนสู่อิสรภาพ”
“พระเจ้าอะไรนั่น... มันไม่มีอยู่อีกต่อไป!”
เสียงหัวเราะอย่างจริงใจของหลัวเหวิน ไวเปอร์สามารถรับรู้ถึงมันได้
หลังจากคำพูดไม่กี่คำของเขา ไวเปอร์และคนอื่นๆ ต่างหยุดนิ่ง และพากันแสดงความขอบคุณต่อหลัวเหวิน
“ในนามของชาวเกาะแห่งท้องฟ้า พวกเราขอขอบคุณ!”
ในทันที ภายใต้การนำของไวเปอร์ ทุกคนต่างพากันขอบคุณหลัวเหวินอย่างจริงใจ
“ไวเปอร์”
“เกาะแห่งท้องฟ้า บ้านเกิดของนายกำลังจะกลับมาสู่อิสรภาพ”
“นายมีแผนที่จะทำอะไรต่อไหรือเปล่า?” หลัวเหวินถามด้วยรอยยิ้ม
“ความตั้งใจของฉันอย่างงั้นเหรอ…?” ใบหน้าขอของไวเปอร์เต็มไปด้วยความครุ่นคิด
“ยัง... ตอนนี้ยังไม่มี”
“การนำอัปปายาโดกลับคืนมา มันเป็นความปรารถนาสูงสุดของฉันแล้ว”
ดังที่ไวเปอร์พูด การได้เกาะแห่งท้องฟ้ากลับมาจากเงื้อมมือของเอเนล มันเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาแล้ว
ตอนนี้เมื่อได้รู้ว่าหลัวเหวินไม่มีความตั้งใจที่จะครอบครองเกาะแห่งท้องฟ้า ไวเปอร์ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรต่อไป
“ถ้าอย่างนั้น… นายสนใจออกทะเลไปกับฉัน และท่องไปยังทะเลสีฟ้าเบื้องล่างไหม?”
“ฉันกำลังจะสร้างกลุ่มโจรสลัดของตัวเอง และหวังว่านายจะมาเป็นหนึ่งในสมาชิกลูกเรือของฉันได้”
หลัวเหวินมองไปที่ไวเปอร์และเอ่ยปากชวน พรสวรรค์ในการต่อสู้ของไวเปอร์นั้นไร้ข้อกังขา
มิฉะนั้น มันคงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะต่อกรกับพลังอำนาจของเอเนล และสามารถเอาชีวิตรอดกลับไปได้ทุกครั้ง
สำหรับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาที่ค่อนข้างอ่อนแอมันไม่สำคัญ เพราะหลัวเหวินมีวิธีการที่จะทำให้ไวเปอร์แข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
อีกทั้งสิ่งที่ไวเปอร์เพิ่งแสดงให้เขาเห็นก็คือ ความตั้งใจอันแน่วแน่ที่เต็มไปด้วยความกล้า!
นี่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผู้ชายที่ต้องการกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง
หากไม่มีความกล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลัง นับประสาอะไรกับการจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้?
“ทะเลสีฟ้า?”
“ฉันเนี่ยนะ?”
“ใช่! นายจะได้ผจญภัยในทะเลไปพร้อมกันกับฉัน!”
ด้วยคำเชิญที่จริงใจของหลัวเหวิน ไวเปอร์จึงกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
เนื่องจากหลัวเหวินช่วยพวกเขากำจัดเอเนล ซึ่งนับได้ว่าเป็นความเมตตาอันยิ่งใหญ่ และไม่มีอะไรที่เขาจะสามารถตอบแทนได้
หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในที่สุดไวเปอร์ก็ตัดสินใจได้
“ตกลง หลังจากนี้ฉันจะติดตามนายไป!”
“กัปตัน!”
‘กัปตัน?’ มุมปากของหลัวเหวินยกขึ้นเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้ ลูกเรือคนแรกของกลุ่มโจรสลัดของหลัวเหวินจึงได้รับการคัดเลือก!
...
ต่อมาหลัวเหวินขอให้กลุ่มชนเผ่าแชนเดียร์ที่เหลือกระจายข่าวเกี่ยวกับอิสรภาพของเกาะแห่งท้องฟ้า
จากนั้นเขาก็ทำการอธิบายความสามารถของเขาสั้นๆ ให้กับสมาชิกลูกเรือคนใหม่อย่างไวเปอร์ฟัง
หลังจากที่ไวเปอร์ตกลงเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดของเขาแล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการปรับปรุงความแข็งแกร่งของไวเปอร์
ปัจจุบันหลัวเหวินมีผลปีศาจสองผลอยู่ในมือ
ผลซูซู สายพารามีเซีย และผลเนโกะ เนโกะ สายพันธ์สัตว์โบราณ โมเดลเสือดาว
ตามวิสัยทัศน์ของหลัวเหวิน การผสมผสานของผลปีศาจทั้งสองจะต้องทำให้เจ้าของมีความเร็วที่ก้าวกระโดดในเชิงกายภาพอย่างแน่นอน
สำหรับผลปีศาจทั้งสองผลนี้ หลัวเหวินพร้อมที่จะมอบมันให้กับไวเปอร์ซึ่งเป็นลูกเรือคนแรกในกลุ่มโจรสลัดของเขา
ในฐานะชาวเกาะแห่งท้องฟ้า ไวเปอร์สามารถต่อสู้กับผู้ที่มีความสามารถจากผลโกโร โกโรอย่างเอเนลได้เป็นเวลานานและไม่ถูกฆ่าตาย เห็นได้ชัดว่าเขามีพื้นฐานที่ดีในด้านทักษะทางร่างกายและพรสวรรค์ในการต่อสู้
นอกจากนี้เจตจำนงของไวเปอร์ยังมั่นคงมาก และเขามีศักยภาพที่จะกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งได้
สิ่งสำคัญคือความภักดีของเขาด้วยเช่นกัน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่หลัวเหวินเต็มใจที่จะฝึกฝนอย่างจริงจังให้กับไวเปอร์
“ไม่ ไม่... กัปตันหลัวเหวิน”
“สิ่งนี้… มันมีค่ามากเกินไป”
หลังจากรับฟังเรื่องราวของหลัวเหวินแล้ว ไวเปอร์ก็ส่ายหัวและพยายามปฏิเสธ
หลังจากได้รู้ถึงความสามารถของผลปีศาจทั้งสองผลแล้ว เขาก็รู้ดีว่าพวกมันมีค่ามากเพียงใด
ไวเปอร์บอกกับตัวเองว่าเขาเพิ่งเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัด และไม่สมควรที่จะได้รับมัน
อีกทั้งเมื่อกี้เขาเพิ่งจะโจมตีหลัวเหวินด้วยซ้ำ โชคดีที่หลัวเหวินไม่ติดใจอะไรกับเรื่องนั้น ดังนั้นเขาจะกล้ารับพวกมันไว้ได้ยังไง
“นายต้องรับมัน!” หลัวเหวินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหนักแน่น
“ฉันต้องการให้นายเป็นเจ้าของผลปีศาจทั้งสองผลนี้!”
“สำหรับลูกเรือทุกคนในอนาคต ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจับคู่ผลปีศาจที่เหมาะสมกันให้กับพวกเขา”
“อีกทั้งเมื่อความแข็งแกร่งของนายแข็งแกร่งขึ้น นายก็จะสามารถช่วยเหลือฉันได้มากยิ่งขึ้น!”
ในขณะที่พูด หลัวเหวินโยนผลเนโกะ เนโกะ สายพันธ์สัตว์โบราณ โมเดลเสือดาวไปให้ไวเปอร์
ไวเปอร์รับและมองไปที่ผลเนโกะ เนโกะ สายพันธ์สัตว์โบราณ โมเดลเสือดาวในมือของเขา
จากนั้นเมื่อมองไปที่หลัวเหวินซึ่งกำลังพยักหน้าให้เขา เขาก็รู้สึกประทับใจมาก
โดยไม่ลังเลอีกต่อไป ไวเปอร์รีบทำการกัดผลปีศาจในมือเข้าไปในคำเดียว
“มันไม่อร่อยเลย...”
คำพูดนี้เกือบทำให้ไวเปอร์คายมันออกมา แต่ก็โชคดีที่ไวเปอร์เองก็เป็นคนที่โหดเหี้ยมกับตัวเองเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงกลืนผลปีศาจเข้าไปด้วยการบีบจมูก
ในเวลาต่อมา ดวงตาของไวเปอร์เบิกกว้าง มือของเขากำแน่น
ดูเหมือนว่าผลปีศาจที่ถูกกลืนเข้าไปในร่างกายจะกลายเป็นพลังที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง เลือดที่ไหลเวียนภายในร่างกายกำลังสูบฉีดและทำให้ร่างกายของไวเปอร์กระจายออกไป
“โฮกกกกกกกกกกก”
ทันทีหลังจากนั้น ไวเปอร์ก็คำรามออกมาเสียงดัง
แขนขาของเขาตกลงสู่พื้น ร่างกายของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง ขนเสือดาวสีน้ำตาลมีการเติบโตออกมาอย่างรวดเร็ว
ในชั่วพริบตา ไวเปอร์ก็ได้กลายร่างเป็นเสือดาวโบราณที่มีขนาดใหญ่ และมีรูปลักษณ์ที่ดูสง่างามและน่าเกรงขาม
…