บทที่ 38 เวสเพรา แอชบอร์น

"สวัสดีครับ แม่"

"ไคเดน"

เธอพยักหน้ารับคำทักทายอย่างเรียบเฉย

"อะไรนะ!?" นิกซ์เป็นคนแรกที่ร้องลั่น

ตามมาด้วยอาเรียที่อุทานเสียงสั่น

"อ..อะ..อะไรกันคะ!?"

ส่วนลูน่าได้แต่ทรุดตัวพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าซีดเผือดราวกับใกล้จะเป็นลม

โดยไม่รอให้ใครเชิญ เลดี้เวสเพราเดินมานั่งลงที่โต๊ะอย่างสง่างาม

เธอเมินทั้งสามสาวราวกับไม่มีตัวตนอยู่ตรงนั้น และหันความสนใจทั้งหมดไปที่ลูกชายเพียงคนเดียว

"ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง"

น้ำเสียงของเธอเย็นชา ไร้อารมณ์จนแทบไม่ต่างจากเครื่องจักร

ไคเดนไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับท่าทีห่างเหินเช่นนั้นเลย

เพราะแม่ของเขาเป็นแบบนี้มาตลอด

ส่วนเรื่องที่เวสเพราสามารถปลุกพลังได้ ทั้งที่มีอายุมากกว่ายี่สิบปีในตอนที่หายนะมานาปะทุขึ้นน่ะหรือ?

ไม่ เธอไม่ใช่หนึ่งในคนส่วนน้อยที่ปลุกพลังได้ในภายหลัง

เมื่อคลื่นมานาระลอกแรกปกคลุมโลกเมื่อสิบปีก่อน ทุกคนมีโอกาสประมาณสิบห้าเปอร์เซ็นต์ที่จะปลุกพลังได้ ไม่ว่าจะอายุเท่าใดก็ตาม

และเวสเพราก็เป็นหนึ่งในคนกลุ่มนั้น

"ในที่สุดผมก็มีความสุขสักที หลังจากเป็นโรคซึมเศร้ามาหลายปี"

"ก็ดี"

เธอตอบสั้น ๆ

"ผมสมัครสมาชิกฟิตเนสแล้ว มีเทรนเนอร์ส่วนตัวด้วยนะ แถมยังตั้งใจทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในบาร์อย่างหนักอีกต่างหาก"

"ผมรู้ครับ"

คำสารภาพที่ชวนขนลุกของเธออาจฟังดูเหนือความคาดหมายสำหรับคนอื่น แต่ไคเดนชินกับมันมานานแล้ว

เวสเพราชอบควบคุมทุกสิ่งให้อยู่ในสายตาเสมอ

และไคเดนก็ไม่สงสัยเลยว่าเธอคงรู้อีกเรื่องด้วย...

"ผมได้บทแสดงในหนังเรื่องหนึ่งด้วย"

เวสเพรายกแขนขวาขึ้นเล็กน้อย ดึงปลายแขนเสื้อสูทขึ้น เผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือดีไซน์เรียบหรูราคาแพง

เธอเหลือบมองมันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และไร้อารมณ์เช่นเดิม

"เมื่อ 78 นาที 12 วินาทีก่อน เธอถ่ายทำวิดีโอชิ้นที่สามและชิ้นสุดท้ายเสร็จสิ้น และได้รับข้อเสนอที่น่าสนใจจากเซดี โครว์ หนึ่งในผู้จัดการระดับแนวหน้าของเอ็กซ์เอ็กซ์เอ็กซ์วิดซ์ สีโปรดของเธอคือสีน้ำเงิน ดอกไม้ที่ชอบคือดอกมะลิ สัตว์เลี้ยงที่ชอบคือสุนัข ภาพยนตร์เรื่องโปรดคือความภูมิใจและอคติ  งานอดิเรกคือการเล่นหมากรุกแข่งขันระดับจริงจัง เผื่อว่าเธอจะอยากสร้างความประทับใจที่ดีให้เธอ"

เวสเพราหยุดเพียงชั่วครู่ ก่อนกล่าวต่ออย่างไร้อารมณ์

"เธอสามารถเอาชนะใจลิราเอล พอร์ต หรือที่รู้จักกันในชื่อในวงการว่า 'แองเจิล' ได้สำเร็จ ขณะนี้เธอกำลังพูดถึงเธออย่างไม่หยุดปากกับเพื่อนนักแสดงหญิงหลายคนผ่านแอปพลิเคชันแชตในโทรศัพท์ของเธอ โทรศัพท์เครื่องนั้นเป็นรุ่นล่าสุดของซีรีส์กาแล็กซี่ที่เธอซื้อแบบฉับพลันระหว่างท่องเที่ยวที่ประเทศตุรกีเมื่อฤดูร้อนปีก่อน แต่เธอกลับเสียดายภายหลังที่ไม่ได้ซื้อไอโฟนแทน เพราะคิดว่ากล้องของมันดีกว่าและจะช่วยให้ถ่ายรูปแฮมสเตอร์สายพันธุ์ดาวแคระขาวแห่งฤดูหนาวสองตัวของเธอได้สวยกว่าเดิม พวกมันชื่อนิบเบิลส์และพีนัต….เธอยังมีบัญชีอินสตาแกรมชื่อ @จ้าวเหมันตขาว สำหรับลงรูปและวิดีโอของพวกมันโดยเฉพาะ"

ไคเดนนั่งฟังอย่างเงียบงัน ขณะที่เวสเพรายังคงร่ายข้อมูลต่อไปเหมือนกำลังอ่านรายงานข่าวกรองลับระดับชาติ

"จากความพยายามตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งการฝึกร่างกายในฟิตเนสในโหมดการฝึกฝนระดับไททัน  รวมถึงอุปกรณ์สำหรับผู้ใหญ่สามชิ้นที่เจ้าซื้อจากร้าน เวลเว็ต ดีไซเออร์ส สองชิ้นถูกขายให้โดยหญิงสาวที่นั่งอยู่ทางขวาของเธอ ส่วนอีกชิ้นถูกขายให้โดยผู้ชายไร้ความรับผิดชอบของเจ้าของร้าน ผู้กำลังเป็นหนี้พนันอยู่หกหมื่นดอลลาร์ ส่งผลให้เจ้าชนะการเดิมพันที่ทำไว้กับผู้บริหารของบริษัทดังกล่าว"

เธอเว้นช่วงเล็กน้อย

"หลังจากนั้น เขาได้ขับไล่พี่น้องฝาแฝดสามตระกูลบราวน์ออกจากโครงการ ทั้งสามเคยถูกไล่ออกจากโรงเรียนมัธยมในวันเดียวกัน หลังพยายามก่อเหตุร้ายต่อเพื่อนร่วมชั้นบนดาดฟ้าของโรงเรียน ช่วงเวลาที่เหลือในวัยเยาว์ของพวกเขาจึงถูกใช้ไปภายในสถานพินิจเยาวชน มารดาของพวกเขาเป็นผู้ติดยาเสพติดและเสียชีวิตจากการใช้ยาเกินขนาดเมื่อสองปีกับสิบสามวันก่อน ส่วนบิดาเป็นผู้ใช้ความรุนแรงในครอบครัว และถูกจำคุกมาแล้วสิบสี่ปี จากโทษคดีฆาตกรรมที่ได้รับ เขาจะยังคงอยู่ในเรือนจำต่อไปอีกอย่างน้อยสิบปี"

ดวงตาสีเย็นเยียบของเวสเพราจับจ้องมาที่ไคเดน

"นั่นจึงทำให้เธอได้รับโอกาสร่วมแสดงกับ ลูน่า แอสเตอร์ อายุสิบเก้าปี อาเรีย เลแวนเดอร์ อายุสิบเก้าปีและนิกซ์ คอสมอส อายุยี่สิบปี ในการเปิดตัวครั้งแรกของพวกเธอ ภายใต้การกำกับของสตูดิโอถ่ายทำสำหรับผู้ใหญ่ อันทิ้นเท็ด โฮลส์ "

"ดูเหมือนว่าแม่จะทำการบ้านมาดีจริง ๆ นะครับ..."

ไคเดนหัวเราะแห้ง ๆ

"แน่นอน"

เวสเพราพยักหน้าเป็นครั้งที่สาม

"แล้ววันนี้แม่มาที่นี่ทำไมครับ?"

เขาถาม ทั้งที่พอจะเดาคำตอบได้อยู่แล้ว

เพราะเขารู้ดีว่า ยิ่งรีดคำตอบจากหญิงประหลาดคนนี้ได้เร็วเท่าไร ก็ยิ่งดีเท่านั้น

"มาตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอ"

"อย่างนั้นเอง..."

ไคเดนถอนหายใจเบา ๆ

เขาคาดการณ์เรื่องนี้ไว้บ้างแล้ว

ท้ายที่สุด ตระกูลแอชบอร์นก็เป็นหนึ่งในตระกูลทรงอิทธิพลที่สุดของสหรัฐอเมริกา

คงเป็นไปไม่ได้ที่สมาชิกสายตรงของตระกูลจะประกอบอาชีพดาราหนังผู้ใหญ่

ทั้งเวสเพราและบิดาของเขาต่างเป็นผู้นำร่วมของกิลด์ "นิว ดอว์น" หนึ่งในกิลด์ที่แข็งแกร่งที่สุดของประเทศ

"ฉันให้ลูกน้องแฮ็กฐานข้อมูลของสตูดิโอและเปลี่ยนชื่อของเธอแล้ว"

เวสเพรากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"นับจากนี้เป็นต้นไป เธอจะมีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ไคเดน เกรย์ เอกสารยืนยันตัวตนชุดใหม่อยู่ในนี้ ฉันยังจัดการให้ธนาคารของเธอรับรองการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว โดยไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้นกับบัญชีของเธอ"

ขณะพูด เธอล้วงมือเข้าไปในเสื้อโค้ต หยิบซองเอกสารออกมา ก่อนเลื่อนมันไปตามโต๊ะ

ซองสีน้ำตาลหยุดลงตรงหน้าไคเดนอย่างพอดิบพอดี ราวกับคำนวณระยะไว้ล่วงหน้าแล้ว

"ขอบคุณครับ"

ไคเดนรับซองมา

เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยที่เวสเพราสามารถกดดันหนึ่งในสถาบันการเงินที่ใหญ่ที่สุดของประเทศให้เปลี่ยนชื่อในระบบได้ทันทีโดยไม่ซักถามอะไรเลย

สำหรับเธอแล้ว นั่นคงเป็นเรื่องเล็กน้อยเสียจนไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ

เพียงแค่ผู้ช่วยของเธอโทรศัพท์ไปสายเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว

หลังจากนั้น เวสเพราไม่ได้พูดอะไรอีก

เธอเพียงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

หนึ่งวินาที...

สองวินาที...

เวลาผ่านไปราวสิบกว่าวินาที

เมื่อมองจนพอใจแล้ว สีหน้าของเธอก็บิดเบี้ยวไปเพียงชั่วขณะ ก่อนลุกขึ้นจากที่นั่ง

ราชินีแห่งเงาหันหลังและเดินตรงไปยังทางออก

กระทั่งมาถึงหน้าประตู เธอจึงหยุดฝีเท้า

"ขอให้เธอมีชีวิตที่ดีนะ...ลูกชาย"

"แม่ก็เหมือนกันครับ..."

ไคเดนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า

"ไม่สิ... ขอให้มีชีวิตที่ดีนะ เวสเพรา"

เขายิ้มบาง ๆ

"แล้วก็เลิกสอดแนมคนแปลกหน้าคนนี้ได้แล้วนะ ผมไม่อยากทำให้ตำรวจหัวใจวายด้วยการไปยื่นคำร้องขอคำสั่งห้ามเข้าใกล้ต่อ เวสเพรา แอชบอร์น หรอก"

คำพูดนั้นทำให้ร่างของหญิงสาวชะงักอีกครั้ง

แต่เธอไม่ได้หันกลับมา

ไม่นานนัก เงาร่างของเวสเพราก็หายลับไปจากสายตา

ทิ้งไว้เพียงหญิงสาวสามคนที่ยังอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

และชายหนุ่มคนหนึ่งที่หยิบซูชิแซลมอนนิกิริขึ้นมาใส่ปากอย่างไม่ทุกข์ร้อน

เคี้ยวต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เมื่อกี้...มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?"

ลูน่าพึมพำ สีหน้ายังเหม่อลอย

"นายบอกว่านายไม่ได้มาจากตระกูลนั้นไม่ใช่เหรอ!"

อาเรียตะโกนใส่เขาทันทีด้วยน้ำเสียงกล่าวหาอย่างรุนแรง

ไคเดนยักไหล่

"ฉันโกหก"

"แต่ทำไมล่ะ?!"

นิกซ์โพล่งขึ้นทันที

"ทำไมถึงเลือกเป็นดาราหนังผู้ใหญ่ ทั้งที่นายมีทั้งอำนาจและทรัพย์สินมหาศาลอยู่แค่เอื้อม? แม่ของนายคือราชินีแห่งเงาเชียวนะโว้ย! นายควรจะเป็นหนึ่งในคนที่มีอภิสิทธิ์มากที่สุดบนโลกใบนี้ด้วยซ้ำ!"

เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะทำความเข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงยอมทิ้งทุกอย่างไป

ไคเดนวางตะเกียบลงบนโต๊ะ

สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น

เขาสูดหายใจลึก ก่อนเริ่มเล่า

"เพราะฉันเกลียดชีวิตที่บ้าน"

เขาหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ

"บางทีในสายตาของพวกเธอสามคน ที่อาจเคยเผชิญความลำบากจริง ๆ ฉันคงเป็นแค่เด็กเอาแต่ใจคนหนึ่ง"

"แต่ฉันหายใจไม่ออกในคฤหาสน์หรูหราหลังนั้น"

"บ้านที่เต็มไปด้วยความฟุ่มเฟือยและสิ่งอำนวยความสะดวกทุกอย่าง"

"ฉันถูกเยาะเย้ย ถูกนินทา และถูกดูแคลนอยู่ตลอดเวลา"

"เพียงเพราะฉันเป็นคนธรรมดาเพียงคนเดียวในหมู่พี่น้องทั้งหมด"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าอย่างหดหู่

"ลองคิดดูสิ พ่อกับแม่ปลุกพลังได้ตั้งแต่คลื่นมานาระลอกแรก หลังจากนั้นพี่ชายสองคนกับพี่สาวอีกสองคนก็ตามมา"

"เหลือแค่ฉันคนเดียว...คนธรรมดาที่ไร้พลัง ตัวถ่วงของครอบครัว"

"น้องชายสองคนคอยกลั่นแกล้งฉัน พี่สาวคนโตปฏิบัติกับฉันเหมือนขยะ"

"ส่วนพ่อ..."

รอยยิ้มขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขา

"พ่อแทบไม่ยอมรับการมีตัวตนของฉันด้วยซ้ำ"

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ

ไคเดนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"และราวกับว่านั่นยังไม่เลวร้ายพอ"

"ฉันยังต้องถูกยัดเยียดข่าวความสำเร็จล่าสุดของพวกเขาอยู่ทุกวัน"

"ไม่ว่าจะเป็นผลงานในดันเจี้ยน การแข่งขัน หรือความสำเร็จต่าง ๆ"

"ในขณะที่ฉันทำได้แค่คุกเข่า ภาวนาต่อสวรรค์ ต่อเทพเจ้า และต่อทุกสิ่งศักดิ์สิทธิ์ขอให้ตัวเองปลุกพลังได้สักที"

เขาหลับตาลงชั่วครู่

"สุดท้าย เมื่อฉันทนชีวิตแบบนั้นไม่ไหวอีกต่อไป ฉันก็ย้ายออกมาอยู่หอพักมหาวิทยาลัย อยู่ห่างจากโลกของผู้ปลุกพลังและนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองหายใจได้"

จากนั้นเขามองทั้งสามคน

"แล้วก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น เรื่องเดียวกับที่ฉันเชิญพวกเธอมาคุยในวันนี้"

"หลังจากนั้น ฉันก็ตัดสินใจเดินตามความฝันของตัวเอง ที่จะเป็นดาราหนังผู้ใหญ่"

"นั่นแหละ...เรื่องราวของฉัน"

ความเงียบปกคลุมห้องส่วนตัวของร้านอาหาร

หนึ่งนาทีเต็ม ๆ ไม่มีใครพูดอะไร

ทั้งสามสาวพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

คนแรกที่เปิดปากในที่สุดคืออาเรีย

"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ!"

เธอพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจ

"แม่คนหนึ่งจะทำแบบนี้กับลูกตัวเองได้ยังไง?!"

"เธอสามารถลบคลิปทั้งหมดทิ้งได้แท้ ๆ สามารถกดดันเซดีให้ปิดปากเงียบได้สบาย ๆ แล้วก็ลากนายกลับบ้านไปสั่งสอนให้เข็ด!"

"แทนที่จะทำแบบนั้น เธอกลับตัดขาดความสัมพันธ์กับลูกชายตัวเองเนี่ยนะ?!"

"บ้าไปแล้วหรือไง?!"

"เธอทำเพื่อฉันต่างหาก"

ไคเดนตอบอย่างสงบ

คำพูดนั้นทำให้ทั้งสามคนชะงัก สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

พวกเธอไม่เข้าใจเลยว่าเขาหมายถึงอะไร