บทที่ 22 เปิดตัวถิงจ่างคนใหม่! ...สังหารหมู่เซียนเปยที่ศาลาหนิวซิน!

บทที่ 22 เปิดตัวถิงจ่างคนใหม่! ...สังหารหมู่เซียนเปยที่ศาลาหนิวซิน!

ระยะทาง 20 ลี้ จากเมืองหม่าอี้...

ขบวนอพยพเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า... เต็มไปด้วยคนแก่ เด็ก และผู้หญิง

กู้เหยียนสั่งชะลอความเร็วเพื่อให้ทุกคนตามทัน... เขาแบ่งเสบียงและให้ผู้หญิงกับเด็กนั่งบนรถม้าที่ว่าง

แม้ยากลำบาก... แต่ในที่สุดก็มาถึง!

“ศาลาหนิวซิน”

ที่นี่ไม่ใช่แค่ “ศาลาพักม้า” ธรรมดาแบบภาคกลาง... แต่มันคือ “ชุมชนกึ่งป้อมปราการ” ชายแดน!

มีกำแพงดินและรั้วไม้ล้อมรอบ... ชาวบ้านอาศัยอยู่ภายในและรอบๆ ทำเกษตรและเลี้ยงสัตว์ พร้อมรับมือข้าศึกตลอดเวลา

แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏแก่สายตากู้เหยียนทำเอาคิ้วกระตุก!

“เซียนเปยบุก!”

กองโจรเซียนเปยประมาณ 40 คน... ขี่ม้าวนเวียนรอบป้อม ยิงธนูเข้าใส่ไม่ยั้ง!

ชาวบ้านบนกำแพงพยายามยิงสวน... แต่เสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด บางคนโดนลูกหลงร่วงลงมา

พวกเซียนเปยไม่บุกเข้าตีตรงๆ แต่ใช้วิธีกวนประสาท... ยิงกดดันให้ชาวบ้านยอมแพ้และส่งเสบียงออกมา

แถมพวกมันยังมี “ม้าสำรอง” คนละ 2-3 ตัว... กะมาขนของกลับบ้านเต็มที่!

“ซิฮวง! ...สิบแปดอาชาเยี่ยนหยุน! ...เตรียมรบ!” กู้เหยียนสั่งเสียงเฉียบขาด

“รับทราบ!”

ทุกคนสวมเกราะเหล็กอย่างรวดเร็ว... กระโดดขึ้นหลังม้าศึก

กวนจินผิงขยับทวนจะตามไป...

“เจ้าอยู่นี่! ...คุ้มกันผู้อพยพ!” กู้เหยียนห้ามไว้

“ฆ่า!!!”

กู้เหยียนควบม้านำลิ่ว! ...ตามด้วยซิฮวงและสิบแปดอาชาเยี่ยนหยุน

รวม 20 ขุนพลม้าเหล็ก... พุ่งทะยานเข้าหาศัตรูราวกับพายุทอร์นาโด!

...

พวกเซียนเปยที่กำลังล้อมป้อมได้ยินเสียงกีบม้า... หันขวับมาดู

“เหอะ! ...แค่ยี่สิบคนรึ? ...ไอ้พวกโง่รนหาที่ตาย!”

หัวหน้าเซียนเปยหัวเราะร่า... สั่งลูกน้องกระจายกำลังโอบล้อมกู้เหยียน

“ยิง!”

ทันทีที่เข้าระยะ... กู้เหยียนและสิบแปดอาชาเยี่ยนหยุน (และซิฮวงที่อัปเกรดแล้ว) ง้างธนูยิงสวนทันที!

“ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!”

ลูกธนูแม่นราวจับวาง!

“อ๊ากกก!”

โจรเซียนเปยร่วงตกม้าไปกว่า 10 คนในระลอกแรก!

พวกมันพยายามยิงสวน... แต่ลูกธนูเบาๆ ของพวกมัน ยิงไม่เข้า “เกราะเหล็ก” ชั้นดีของฝ่ายกู้เหยียน!

“เคร้ง! เคร้ง!” ลูกธนูเด้งออกเหมือนของเล่น

“บ้าเอ๊ย! ...พวกมันใส่เกราะเหล็ก! ...บุกเข้าไปฟันมัน!” หัวหน้าเซียนเปยตะโกนลั่น เปลี่ยนแผน

พวกเซียนเปยทิ้งธนู... ชักดาบโค้งควบม้าเข้าใส่!

นี่คือความผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง!

“ระยะประชิด... คืองานถนัดของข้า!” ซิฮวงคำราม!

เขาเก็บธนู... คว้า “ทวนม้า”  ยาวเฟื้อยขึ้นมา

“ฉึก! ...ตูม!”

ทวนยาวแทงทะลุร่างโจร แล้วกวาดฟาดอีกคนจนตกม้าคอหัก!

ส่วนสิบแปดอาชาเยี่ยนหยุน... ชักดาบวงพระจันทร์คู่กาย

ทักษะการรบบนหลังม้าของพวกเขา... เหนือชั้นกว่าพวกเซียนเปยแบบคนละมิติ!

“ฉัวะ! ฉัวะ!”

ทุกดาบคือหนึ่งศพ! ปาดคอ! ฟันสะพายแล่ง!

พวกเซียนเปยที่ภูมิใจนักหนาว่าเป็นเจ้าแห่งการขี่ม้า... ถูกเชือดเหมือนไก่ในเล้า!

กู้เหยียนยังคงวนเวียนอยู่วงนอก... ยิงธนูเก็บพวกที่คิดจะหนี

“ฟุ่บ! ...ตายซะ!”

...

ชาวบ้านบนกำแพงป้อมศาลาหนิวซิน... ยืนอ้าปากค้างดูฉากสังหารหมู่

“พระเจ้าช่วย... พวกนั้นเป็นใคร? ...โหดเหี้ยมชะมัด!”

“ทหารหลวงเหรอ? ...เกราะดำทมึนแบบนั้นไม่เคยเห็นมาก่อน”

“ดูคนนั้นสิ! ...ยิงธนูไม่พลาดเป้าเลย! ...เซียนเปยร่วงเป็นใบไม้ร่วง!”

เสียงฮือฮาดังระงม... ความหวังเริ่มปรากฏ

...

ทางด้านผู้อพยพที่ซ่อนตัวอยู่... ต่างโห่ร้องดีใจ

“ท่านถิงจ่างสู้ๆ! ...ฆ่ามันให้หมด!”

“เรามีผู้นำที่พึ่งพาได้แล้ว!”

แต่ทว่า...

โจรเซียนเปย 5 คนที่รอดตายและขวัญหนีดีฝ่อ... หันม้าหนีตายมาทางกลุ่มผู้อพยพ!

“แย่แล้ว! ...พวกมันมาทางนี้!”

ผู้อพยพแตกตื่น... ผู้ชายบางคนพยายามเอาตัวเข้าบังลูกเมีย

แต่ไม่ต้องถึงมือพวกเขา...

“ยิง!!!”

กวนจินผิงสั่งเสียงเฉียบขาด!

กลุ่มเด็กหนุ่ม 31 คน (ทีมกู้+ทีมซิฮวง) ที่ซุ่มรออยู่หลังรถม้า... ยก “หน้าไม้” ขึ้นประทับบ่า

“ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!”

ลูกหน้าไม้พุ่งกระแทกโจรทั้ง 5 คนจนพรุน! ร่วงตกม้าตายคาที่ก่อนจะถึงตัวผู้อพยพ!

“เย้!!!”

เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วทุ่งหญ้า...

กองโจรเซียนเปย 40 คน... ถูกสังหารเรียบวุธ! ไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!

เป็นการเปิดตัว “ถิงจ่างคนใหม่” ที่สะเทือนเลื่อนลั่นที่สุดในประวัติศาสตร์ศาลาหนิวซิน!

กู้เหยียน... มาถึงแล้ว!

.................................................................................. โปรดติดตามตอนต่อไป - จบตอน -