บทที่ 18 สันดานเศรษฐีหน้าเลือด! ...และโรงทานกู้ชีพของกู้เหยียน!

บทที่ 18 สันดานเศรษฐีหน้าเลือด! ...และโรงทานกู้ชีพของกู้เหยียน!

ณ ลานกว้างท้ายตลาดเมืองหม่าอี้...

บรรยากาศหดหู่และสิ้นหวังปกคลุมไปทั่ว... เหล่าผู้อพยพนั่งกอดเข่ารอความตาย

ใกล้ๆ กันนั้น... กลุ่มคุณชายจากตระกูลคฤหบดีในชุดผ้าไหมหรูหรา ยืนกอดอกมองฝูงชนด้วยสายตาเหยียดหยาม... ราวกับมองฝูงแมลงวัน

“ฟังให้ดี! ไอ้พวกไพร่!” พ่อบ้านร่างท้วมตะโกนเสียงแหลม

“ตระกูลหวังของเรามีเมตตา! ...จะรับสมัครคนงานไปช่วยงานในไร่!”

“สำนึกบุญคุณซะด้วยล่ะ! ...ถ้านายท่านไม่เมตตา พวกเจ้าก็มีแต่รอวันตาย!”

ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามพรั่งพรูออกมา... ลดทอนความเป็นมนุษย์จนเหลือเพียงสิ่งของที่รอการตีราคา

ผู้อพยพได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม... พวกเขารู้ดีว่า “งาน” ที่ว่า คือการเป็นทาสรับใช้ที่ต้องทำงานหนักเยี่ยงวัวควาย แลกกับข้าวเพียงมื้อต่อมื้อ

แต่ก็ยังดีกว่าอดตาย...

เหล่าคนรับใช้เดินเลือก “สินค้า” อย่างไม่เกรงใจ

“ไอ้นี่ผอมไป... เลี้ยงเปลืองข้าวสุก! ไสหัวไป!” เด็กหนุ่มผอมโซถูกถีบกระเด็น

“เจ้า... ลุกขึ้น! ตามมา!” ชายหนุ่มร่างกายพอมีกล้ามเนื้อถูกดึงตัวออกมา แววตาดีใจระคนหวาดกลัว

“นังนี่ใช้ได้... หน้าตาพอไปวัดไปวาได้!” หญิงสาวถูกกระชากแขนลากถู

“แม่จ๋า! ...ฮือออ! อย่าไปนะ!” ลูกน้อยร้องไห้จ้า กอดขาแม่แน่น

“เกะกะโว้ย! ...ลูกเอ็งไปตายดาบหน้าโน่น!” คนรับใช้ถีบเด็กกระเด็น!

...

กู้เหยียน... กวนจินผิง... และซิฮวง... ยืนมองภาพอุบาทว์ตาด้วยความเดือดดาล

กวนจินผิงกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าเนื้อ

“พวกมัน... ยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า!?”

ซิฮวงกัดฟันกรอด “พวกเศรษฐีที่ดิน... มันกดราคาที่นาไม่พอ ยังมากดหัวคนอีก! ...มันฉวยโอกาสตอนคนลำบาก เกณฑ์แรงงานราคาถูก!”

กู้เหยียนมองสถานการณ์ทะลุปรุโปร่ง...

ที่ทางการช่วยอะไรไม่ได้... ส่วนหนึ่งคงเพราะโดนพวกอิทธิพลมืดกดดัน

ยิ่งบีบให้ผู้อพยพจนตรอก... พวกเศรษฐีก็ยิ่งเลือกทาสคุณภาพดีในราคาถูกได้ง่ายขึ้น!

ถ้าปล่อยไว้แบบนี้... คนแข็งแรงจะโดนแย่งตัวไปหมด... เหลือแต่เด็กและคนแก่ให้กู้เหยียนดูแล ซึ่งมันจะกลายเป็นภาระระยะยาวในการสร้างเมืองใหม่

‘ไม่ได้การ... ข้าต้องชิงลงมือก่อน!’

“จินผิง! ซิฮวง!” กู้เหยียนสั่งเสียงเฉียบขาด

“ไปหาซื้อหม้อใบใหญ่ที่สุดเท่าที่จะหาได้! ...ไปตั้งโรงทานนอกเมือง! ต้มโจ๊กแจกเดี๋ยวนี้!”

ทั้งสองชะงัก...

“ท่านพี่... เสบียงเรามีจำกัดนะ! จะไหวเหรอ?” กวนจินผิงท้วง

กู้เหยียนยิ้มมุมปาก “เชื่อข้าสิ... ข้าหามาเติมได้ไม่อั้น!”

“ซิฮวง! ...ดูแลฮูหยินให้ดี! อย่าให้ใครมารังแกนางได้!”

“รับทราบ! ...ข้าน้อยขอเอาหัวเป็นประกัน!” ซิฮวงรับคำแข็งขัน

...

ในขณะที่กวนจินผิงและซิฮวงแยกย้ายไปเตรียมโรงทาน...

กู้เหยียนพาสิบแปดอาชาเยี่ยนหยุน 10 นาย... ควบม้าออกนอกเมือง มุ่งสู่ป่าทึบไร้ผู้คน

เมื่อแน่ใจว่าปลอดสายตาชาวบ้าน...

“ระบบ! ...เบิกข้าวฟ่าง 100 ตั้น!”

【ติ๊ง! ...ดำเนินการส่งมอบ!】

ตูม! ตูม! ตูม!

เกวียนไม้ 3 คัน... บรรทุกกระสอบข้าวฟ่างอัดแน่นจนล้น ปรากฏขึ้นกลางป่าอย่างอัศจรรย์!

(รถเกวียนเปล่า... ไม่มีม้าลาก)

สิบแปดอาชาเยี่ยนหยุนยืนนิ่ง... สีหน้าเรียบเฉย (สมกับเป็น AI Loyalty 100%) ไม่ตื่นตระหนกกับปาฏิหาริย์ตรงหน้า

กู้เหยียนถอนหายใจ... ระบบนี่ก็ขี้งกจริง ไม่แถมม้าลากมาให้ด้วย

“เอาม้าศึกมาเทียมเกวียน!”

ยอดม้าศึกราคาแพงระยับ... ต้องกลายมาเป็นม้าลากเกวียนขนข้าว! ถ้าใครมาเห็นคงด่ายับว่าเสียของ

แต่กู้เหยียนไม่แคร์... เป้าหมายคือช่วยคนและสร้างกองทัพ!

...

ณ นอกกำแพงเมืองหม่าอี้...

ควันไฟพวยพุ่ง... กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยฟุ้งไปตามลม

ข่าวลือแพร่สะพัดไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง!

“มีโรงทานแจกโจ๊ก! ...ที่นอกประตูเมืองทิศเหนือ!”

ฝูงชนผู้อพยพที่นอนหมดอาลัยตายอยาก... ลุกฮือขึ้นเหมือนซอมบี้คืนชีพ!

ทุกคนต่างตะเกียกตะกายมุ่งหน้าสู่ประตูเมือง...

“โจ๊ก! ...ข้าต้องการโจ๊ก!”

ฝูงชนเบียดเสียดแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง... ความโกลาหลบังเกิด!

“ถอยไป! ...เข้าแถว!”

ซิฮวงตวาดลั่น! ...แก๊งเด็กแว้นถือไม้พลองวิ่งไล่ตีพวกที่แซงคิวและก่อความวุ่นวายอย่างไม่ปรานี!

“เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!”

ความเจ็บปวดทำให้สติกลับคืนมา... ฝูงชนเริ่มสงบและยอมเข้าแถว

ข้าวต้มร้อนๆ ถูกตักใส่ชามแตกๆ...

มันไม่ใช่โจ๊กข้นคลั่ก... เป็นเพียงน้ำข้าวผสมเมล็ดข้าวบางตา

แต่สำหรับคนที่ไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน... นี่คือน้ำทิพย์ชโลมใจ!

พวกเขายกซดโฮกฮาก... ไม่สนความร้อนลวกปาก

บางคนกินเสร็จ... ตายังละห้อยมองหม้อโจ๊ก อยากจะวนมาต่อแถวอีก

แต่ซิฮวงและลูกน้องยืนคุมเข้ม... อาวุธครบมือ สายตาดุดัน

“คนละชาม! ...ใครวนมาตีหัวแตก!”

โรงทานแห่งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อให้อิ่ม... แต่มีไว้เพื่อ “ยื้อชีวิต”

และ... เป็นจุดเริ่มต้นของการ “ซื้อใจ” มวลชน!

กู้เหยียนกำลังจะเปลี่ยนคลื่นผู้อพยพที่ไร้ค่าในสายตาคนอื่น... ให้กลายเป็นรากฐานอันมั่นคงของอาณาจักรในอนาคต!

.................................................................................. โปรดติดตามตอนต่อไป - จบตอน -