บทที่ 24 : โจรสาวไร้จรรยาบรรณ (แปลใหม่ 1-30 ตอน) อ่านฟรี 50 ตอน

【ปีที่หนึ่ง เจ้าเริ่มดูดซับสารสกัดจากสมุนไพรล้ำค่าต่างๆ ใช้คาถาในวิชาฝึกกายชิงคิ่ว ขับเคลื่อนพลังลมปราณในร่างส่งพลังยาไปทั่วร่าง วิชาฝึกกายชิงคิ่ว ขั้นเข้าประตู!】

【ปีที่สอง เจ้าเริ่มฝึกฝนวิชาฝึกกายชิงคิ่วอย่างเป็นทางการ แม้ไม่มีสมุนไพรช่วย แต่ความก้าวหน้าก็ยังน่าพอใจ】

【ปีที่สิบสอง หลังการฝึกฝนอีกครั้ง เจ้ามีความเข้าใจเล็กน้อย พลังลมปราณในร่างไหลเวียนอย่างรวดเร็ว เริ่มเสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย วิชาฝึกกายชิงคิ่ว ขั้นเล็ก!】

【ปีที่ยี่สิบเจ็ด ไม่มีสมุนไพรช่วย ทำให้เจ้าทำได้เพียงอาศัยพลังลมปราณในร่าง ค่อยๆ เพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกาย ในที่สุด ในวันนี้ พลังลมปราณทั้งหมดในร่างพุ่งไปที่มือขวา เจ้ามีความเข้าใจเล็กน้อย ราวกับสามารถควบคุมทุกอย่างในมือขวาได้ตามใจ จากผิวหนังถึงกระดูก เพียงนึกในใจ ก็สามารถทำให้มันแข็งแกร่งที่สุด สามารถหักดาบเหล็กด้วยมือเปล่า วิชาฝึกกายชิงคิ่ว ขั้นใหญ่!】

【ปีที่สามสิบเจ็ด เต็มสิบปี เจ้าพยายามเพิ่มความแข็งแกร่งให้มือขวาอีก แต่ไม่ว่าจะพยายามเพียงใด ก็ไม่มีผลใดๆ เจ้าเข้าใจแล้วว่า ระดับปัจจุบันคือขีดจำกัดที่วิชาอันไม่สมบูรณ์นี้จะไปถึงได้ แต่เจ้าไม่ยอมแพ้ เริ่มปิดวิเวกพิจารณา พยายามคำนวณหาขั้นตอนต่อไปของวิชาฝึกกายชิงคิ่ว】

【ปีที่เจ็ดสิบห้า ในที่สุดก็จับแสงแห่งปัญญาอันวูบไหวได้ คาถาวิชาฝึกกายชิงคิ่วที่คุ้นเคยยิ่งถูกท่อง แต่มีรสชาติแตกต่างไปเล็กน้อย

ขอบเขตของการเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายไม่ได้เพิ่มขึ้น แต่เจ้ากลับเปิดเส้นทางแปลกใหม่ สามารถใช้วิธีพิเศษเปลี่ยนขอบเขตที่แข็งแกร่ง ส่วนที่แข็งดั่งเหล็กไม่ได้ถูกจำกัดอีกต่อไป สามารถเปลี่ยนไปยังส่วนต่างๆ ของร่างกายได้ในชั่วพริบตา

ใบหน้า หน้าอก แม้แต่หว่างขา!

วิชาฝึกกายชิงคิ่ว ขั้นใหญ่!】

【ปีที่เจ็ดสิบหก เจ้าไม่ได้เลือกที่จะทำความเข้าใจวิชาฝึกกายชิงคิ่วต่อไป พยายามคำนวณให้สมบูรณ์

เพราะเจ้าตระหนักแล้วว่า ที่ระดับปัจจุบัน ประสิทธิภาพของวิชาฝึกกายชิงคิ่วถึงขีดจำกัดแล้ว

หากยังต้องการก้าวไปอีกขั้น ให้ร่างกายทั้งหมดได้รับการยกระดับคุณภาพ จำเป็นต้องมีพลังงานระดับสูงกว่า พลังลมปราณ ชัดเจนว่าไม่อาจขับเคลื่อนต่อไปได้อีก

ดังนั้น เจ้าจึงเริ่มรับรู้อย่างละเอียดถึงเส้นลมปราณที่เกี่ยวข้องกับวิชาฝึกกายชิงคิ่ว】

【ปีที่แปดสิบ เจ้ารับรู้อย่างชัดเจนถึงเส้นลมปราณที่เกี่ยวข้องกับวิชาฝึกกายชิงคิ่ว รวมทั้งหมดหกเส้น นอกเหนือจากเส้นลมปราณห้าเส้นที่เจ้าเปิดแล้ว ยังมีเส้นลมปราณใหม่อีกสองเส้น】

【ปีที่หนึ่งร้อย เนื่องจากไม่มียาวิเศษช่วย หลังจากพยายามยี่สิบปี เส้นลมปราณที่หกถูกเจ้าเปิดเพียงรอยแตกเล็กๆ เจ้าสันนิษฐานว่า หากต้องการเปิดเส้นลมปราณนี้ให้สมบูรณ์ จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามร้อยปี】

การคำนวณสิ้นสุด!

ครั้งนี้ เซิ่นหลินไม่ได้ใช้อายุขัยของปีศาจทั้งหมด เพียงแต่ใช้หนึ่งร้อยปีเพื่อลองดู

และผลลัพธ์สุดท้ายชี้ให้เห็นว่า นี่เป็นการตัดสินใจที่ฉลาด

หากใช้อายุขัยของปีศาจทั้งหมด อาจจะสามารถเปิดเส้นลมปราณที่หกได้

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น อายุขัยกว่าสองร้อยปีก็จะสูญเปล่า

สิ่งที่สามารถแก้ไขด้วยยาทะลวงเส้นลมปราณได้ ทำไมต้องใช้อายุขัยของปีศาจฝืนทำด้วย?

ปีศาจที่สังหารไปก่อนหน้านี้ ยังไม่ได้รับรางวัลเลย

เซิ่นหลินคาดคะเน ซากปีศาจมากมายเหล่านั้น น่าจะแลกยาทะลวงเส้นลมปราณได้ไม่มีปัญหา

ต่อไป รอหลังจากแลกยาทะลวงเส้นลมปราณแล้ว ค่อยมาคำนวณวิชาฝึกกายชิงคิ่วนี้

ตอนนี้ต้องจัดการกับปัญหาตรงหน้าก่อน

ในชั่วขณะที่จิตกลับคืนมา ทุกอย่างรอบข้างกลับสู่สภาพเดิม เวลาเริ่มไหลเวียน

อ่างน้ำสีเขียวเข้มแต่เดิม เพราะพลังยาถูกเซิ่นหลินดูดซับไปหมดแล้ว จึงใสสะอาดเป็นพิเศษ

ตอนนี้ น้ำใสแยกออกเป็นสองฝั่ง กระบี่บางเล่มหนึ่งพุ่งมาอย่างน่ากลัว ไถลผ่านผิวน้ำ แทงตรงเข้าหาอกของเซิ่นหลิน

มองคนชุดดำที่เต็มไปด้วยสังหารทันที ไม่พูดไม่จาลงมือทันที เซิ่นหลินอดถอนหายใจไม่ได้

ใต้ดวงตาคู่นั้นเจิดจ้า คือใบหน้าขาวสะอาดที่งดงามดึงดูด

เซิ่นหลินคิดว่า นี่คงเป็นเหตุผลที่อีกฝ่ายลงมือกับเขาโดยไม่ลังเลเลย

ใครจะเดาได้ว่า โจรบินที่ก่อคดีหลายครั้งในเมืองชิวหลิน ฆ่านักรบผู้คุ้มกันไปแล้วหนึ่งคน จะเป็นหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้?

แต่ว่า...

เจ้าบุกเข้าบ้านข้าเอง ยังถอดผ้าคลุมหน้าเผยโฉมแท้จริงโดยไม่สนใจคนรอบข้าง...

ตอนนี้ยังคิดจะฆ่าข้า?

ขมวดคิ้ว เซิ่นหลินเพียงคิดในใจ แต่ร่างกายยังคงพิงอยู่ที่ขอบอ่าง ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

ชั่วขณะถัดมา กระบี่บางปักลงที่หัวใจของเซิ่นหลิน

โจรชุดดำเห็นว่ากระบี่ของตนแทงได้อย่างเต็มที่ สายตาผ่อนคลายลงบ้าง

แต่เมื่อกระบี่บางปักลงบนเนื้อหนังของเซิ่นหลิน กลับเพียงแค่จมลงไปเล็กน้อย

จากนั้น ลำกระบี่ก็เริ่มโค้งงอ ราวกับนั่นไม่ใช่เนื้อหนัง แต่เป็นแผ่นเหล็กหนา

ภาพนี้ทำให้โจรชะงักอยู่ตรงนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย

แต่ในชั่วขณะถัดมา เสียงหวือหว้าทำให้นางได้สติ มือซ้ายรีบป้องกันตรงหน้า

ตูม!

หลังเสียงดังทุ้มหนึ่ง ร่างของโจรราวกับใบไม้ร่วง ล่องลอยกลับสู่ที่เดิม

เซิ่นหลินค่อยๆ เก็บหมัด ลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำ

น้ำไหลลงตามกล้ามเนื้อที่ชัดเจนอย่างช้าๆ ร่างกายที่ราวกับงานศิลปะเป็นสัดส่วนชัดเจน เต็มไปด้วยพลังระเบิด

"ข้าบอกเจ้านะ..."

เซิ่นหลินค่อยๆ เดินออกจากอ่างอาบน้ำ ยืนตรงหน้าโจร หน้าบึ้ง "บ้านหลังนี้ ข้าซื้อมาด้วยเงินจริงทองแท้ เจ้าคนนี้..."

แต่พูดยังไม่ทันจบ โจรฝั่งตรงข้ามก็โจมตีมาอีกครั้ง

แต่เดิมเมื่อเห็นร่างเปลือยของเซิ่นหลิน ใบหน้าของโจรก็แดงซ่าน หันหน้าหนีโดยอัตโนมัติ แม้แต่คิดจะจากไปทันที

แต่ดูเหมือนจะนึกถึงว่าใบหน้าจริงของตนถูกเปิดเผย นางจึงฝืนหยุดฝีเท้า

จากนั้น นางก็เห็นเซิ่นหลินกำลังค่อยๆ เคลื่อนไหวไปข้างหน้า

เป้าหมายคือดาบยาวที่พิงผนัง

ในชั่วขณะนั้น ความคิดนางแล่นปราด รีบโจมตีเข้าไป

อีกฝ่ายเปลือยกาย แต่ในมือของนางถือกระบี่

แม้ว่าอีกฝ่ายจะใช้กายเนื้อรับกระบี่ของนางได้ แต่นักยุทธ์สายเหล็กเช่นนี้ ย่อมมีจุดอ่อนอยู่บ้าง

ฉิว!

เซิ่นหลินเบี่ยงศีรษะ หลบกระบี่ที่พุ่งมาที่ลำคอ

แม้อีกฝ่ายจะเป็นสตรี แต่ฝีมือไม่อาจดูถูกได้

กระบี่เมื่อครู่นี้ แม้เซิ่นหลินจะอาศัยวิชาฝึกกายชิงคิ่วรับไว้ได้ แต่อวัยวะภายในกลับรู้สึกแย่มาก

พลังของกระบี่นั้น ยังด้อยกว่าเขาเพียงเล็กน้อย

คร่าวๆ เทียบเท่ากับตอนที่เซิ่นหลินเปิดเส้นลมปราณสี่เส้น

ไร้อาวุธในมือเช่นนี้ ตนเองเสียเปรียบมาก!

คิดถึงตรงนี้ เซิ่นหลินก้มตัวหลบกระบี่อีกครั้ง พุ่งไปที่ดาบประจำตัว

แต่ในช่วงเวลาถัดมา เขารู้สึกว่าหลังเย็นวาบ ลางสังหรณ์ไม่ดีทำให้เขาละทิ้งความคิด รีบหลบไปด้านข้าง

"โอ้แม่เจ้า! เจ้าจะเอาอาวุธพันปีใช่ไหม?"

โจรสาวไม่ตอบ เพียงแต่ใบหน้าแดงยิ่งขึ้น กระบี่ในมือฟันเข้าใส่...

น้องชายเซิ่นหลิน!

(จบบท)