บทที่ 23 : บ้านใหม่และผู้มาเยือนยามดึก (แปลใหม่ 1-30 ตอน) อ่านฟรี 50 ตอน

การฝึกฝน "วิชาฝึกกายชิงคิ่ว" ต้องใช้สมุนไพรบางอย่างช่วย

เซิ่นหลินคิดว่า หากใช้ระบบคำนวณโดยตรง ก็น่าจะสามารถเรียนรู้วิชายุทธ์นี้ได้ แต่แน่นอนว่าประสิทธิภาพคงไม่สูง ต้องใช้อายุขัยของปีศาจมากขึ้น

แม้ว่าสมุนไพรที่ระบุในม้วนหนังสัตว์ ล้วนไม่ใช่สมุนไพรธรรมดา ต้องใช้เงินไม่น้อย

แต่ชัดเจนว่า การจ่ายเงินบางส่วนเพื่อประหยัดอายุขัยของปีศาจ เป็นการค้าที่คุ้มค่า

เซิ่นหลินตอนนี้มีเงินติดตัวกว่าเจ็ดพันต้าเหลียง ย่อมเพียงพอแน่นอน

นำตั๋วเงินติดตัว เขาเตรียมออกไปข้างนอก แต่พลันชะงัก กวาดตามองรอบๆ

การฝึกฝน "วิชาฝึกกายชิงคิ่ว" ต้องใช้สมุนไพรหายากเหล่านั้นอาบ

แต่ตอนนี้ ลานบ้านที่ทรุดโทรม ห้องที่เก่าคร่ำคร่า แม้แต่ถังอาบน้ำก็ไม่มี...

ช่างเถอะ...

เซิ่นหลินถอนหายใจ กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

และเมื่อเดินออกมาอีกครั้ง บนบ่าแบกถุงผ้า ในมือถือดาบวิเศษ

เขานำของทั้งหมดติดตัวไปด้วย

สถานที่ทรุดโทรมนี้อยู่มาหลายวันก็นับว่าดีแล้ว ต่อไปคงไม่อาจอยู่ที่นี่ตลอด

ถือโอกาสวันนี้เปลี่ยนบ้านเสียเลย

เมื่อเซิ่นหลินเดินอยู่บนถนนใหญ่พร้อมห่อของพะรุงพะรัง แม่ค้าพ่อค้าและผู้คนบนถนนส่วนใหญ่ต่างทักทายอย่างกระตือรือร้น

"ท่านเซิ่น เงินประจำเดือนนี้ จะขอผ่อนผันสักไม่กี่วันได้ไหม? ช่วงนี้ธุรกิจไม่ค่อยดี..."

"ท่านเซิ่น! ข้าขอร้องท่านเถิด!!! ปล่อยยวี่เอ๋อร์ลูกสาวข้าไปเถิด นางเพิ่งอายุสิบสองปีเท่านั้น..."

"ไก่ย่างเพิ่งออกจากเตา ท่านเซิ่นลองชิมสิ อืม ท่านคิดว่าบัญชีปีนี้ควรจะ..."

ตลอดทาง บางคนเห็นเซิ่นหลินก็เก็บร้านวิ่งหนี หากหนีไม่ทันก็คุกเข่าขอความเมตตา หวังให้เขาผ่อนผันสักไม่กี่วัน

มีชายชราสามคนกอดขาเขา หวังให้ปล่อยลูกสาว ส่วนร้านอาหารอีกแห่งคล้ายจะพูดแต่ก็ยังไม่กล้าทวงบัญชีค้างจ่าย

ยังมีคนเจ็ดคนยัดเงินใส่มือ หวังให้เขาดูแลญาติพี่น้องในคุก

นี่มันอะไรกันวะ!

แม้จะรู้จากความทรงจำของร่างเดิมว่าคนผู้นี้ทำอะไรไว้หลังจากเป็นเจ้าหน้าที่ ช่างโหดร้ายเหี้ยมเกรียม แต่ไม่คิดว่าชื่อเสียงด้านลบจะถึงระดับที่สามารถใช้ขู่เด็กให้หยุดร้องไห้ได้

ไม่มีทางเลือก เพราะเป็นหนี้ที่ร่างกายนี้ก่อไว้

เซิ่นหลินได้แต่ไม่สนใจพ่อค้าแม่ค้าเหล่านั้น ให้เงินปลอบชายชรา บอกว่าก่อนหน้านี้แค่ล้อเล่น

จากนั้นใช้ตั๋วเงินในมือจ่ายบัญชีร้านอาหาร ไล่พวกที่ยัดเงินใส่มือ ล้มลุกคลุกคลานไปถึงโรงประมูล

เพียงแค่เส้นทางนี้ เงินเจ็ดพันต้าเหลียงในตัวก็ลดลงไปเจ็ดร้อยต้าเหลียง

เจ็ดร้อยต้าเหลียงเชียวนะ!!

ในราชวงศ์ต้าเหวย แกะหนึ่งตัวมีราคาเพียงหนึ่งต้าเหลียงสองเฉียน

หากเทียบกับชาติก่อน นี่เกือบสี่แสนหยวนแล้ว

ร่างเดิมทำอย่างไรถึงติดหนี้คนอื่นมากมายขนาดนั้น???

หลังข้ามมาสู่โลกนี้ เขาออกไปเดินเล่นครั้งแรก ก็พบความไม่ธรรมดาของตำแหน่งตัวเอง

แม้แต่เสมียนยังไม่ใช่ กลับสามารถติดหนี้ในเมืองถึงเจ็ดร้อยต้าเหลียง และคนอื่นไม่กล้าทวง

แต่เมื่อนึกถึงชาติก่อน ตำรวจเสริมเทศกิจในอำเภอเล็กๆ...

ดูเหมือนยุคสมัยก็ไม่ได้คืบหน้าไปมากนัก...

ส่ายหน้า สลัดความคิดที่อาจไม่ผ่านการพิจารณาออกจากสมอง เซิ่นหลินเดินเข้าโรงประมูล หาคนขายบ้านคนหนึ่ง กล่าว "พาข้าไปดูบ้านที่ดีที่สุดในโรงประมูลของพวกเจ้า"

คนขายบ้านแต่เดิมกำลังสนทนากับคนอื่น จู่ๆ ถูกดึงมา คำพูดยังยโสอีก นึกว่ามีคนมาล้อเล่น หันมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ

แต่เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเซิ่นหลิน เขาก็ล้มลงคุกเข่าทันที

"ท่านเซิ่น ขอท่านเมตตาข้าด้วย ภรรยาข้าเพียงแต่งตัวนิดหน่อยถึงจะพอดูได้ ปกติไม่แต่งตัว ทั้งตัวยังมีกลิ่น ยัง..."

เซิ่นหลินสีหน้าเคร่งขรึม โบกมือกล่าว "อย่าพล่ามเพ้อเจ้อ! ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?"

คนขายบ้านลังเลลุกขึ้น ลองถาม "แล้วภรรยาข้า..."

"ยังพล่ามอีก คืนนี้ข้าจะไปพักที่บ้านเจ้าเลย!!!"

คนขายบ้านสะดุ้ง กระโดดลุกขึ้นมาทันที

หนึ่งชั่วยามต่อมา คนขายบ้านพาเซิ่นหลินมาถึงคฤหาสน์หรูหราแห่งหนึ่ง

"ท่านเซิ่น นี่เดิมเป็นบ้านของลี่เจี่ยชีเย่ แต่เมื่อเร็วๆ นี้เขาไปใช้บั้นปลายชีวิตที่เมืองโจวฝู่ จึงปักป้ายขาย หากท่านต้องการอยู่ไม่กี่วันก็ไม่มีปัญหา แต่..."

สีหน้าของคนขายบ้านดูลำบากใจยิ่งนัก

ใครในเมืองชิวหลินไม่รู้จักนิสัยของท่านเซิ่น?

เขาชอบทำธุรกิจที่ไม่ต้องลงทุนที่สุด

หากให้เขาอยู่ไม่กี่วันไม่มีปัญหา แต่หากจะอยู่ตลอดไป...

เซิ่นหลินไม่สนใจท่าทีของเขา ไม่พูดอะไรเดินเข้าไปเลย

บ้านไม่ได้ใหญ่มาก ขนาดไม่ถึงครึ่งหมู่ แต่การจัดวางภายในกลับงดงามเป็นอย่างยิ่ง

และเมื่อเดินเข้าไปในลานหลัง เห็นอ่างอาบน้ำหยกในห้องแล้ว เซิ่นหลินไม่พูดพล่าม ถามทันที "ราคาเท่าไหร่?"

"หะ?"

คนขายบ้านยังไม่ทันตั้งตัว จนเซิ่นหลินขมวดคิ้ว เขาจึงรีบตอบ "ท่านเซิ่น บ้านหลังนี้แม้ไม่ใหญ่ แต่การตกแต่งภายในล้วนใช้ความคิดมาก...ลี่เจี่ยชีเย่ตั้งราคาหนึ่งพันต้าเหลียง"

ไม่ลังเลนาน เซิ่นหลินหยิบตั๋วเงินออกมาทันที "เงินให้เจ้า เอกสารที่เกี่ยวข้องเมื่อทำเสร็จให้ส่งไปที่ศาลาว่าการ!"

"อย่าคิดไม่ซื่อ ไม่งั้นข้าจะให้เจ้าปรนนิบัติข้ากับภรรยาเจ้านอน!!!"

คนขายบ้านหน้าเศร้า รีบส่ายหน้ากล่าว "จะหลอกใครก็ไม่กล้าหลอกท่านเซิ่น"

ท่านเซิ่นมีเงิน ข้อนี้ไม่ทำให้คนขายบ้านแปลกใจมากนัก

เพราะตอนนี้ ใครไม่รู้ว่าท่านผู้นี้วิชายุทธ์สำเร็จ ตีปีศาจตัวหนึ่งจนตาย

ไม่ว่าจะสังหารปีศาจอย่างไร รางวัลจากสำนักปราบปีศาจต้องไม่น้อย

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ท่านเซิ่นเต็มใจจ่ายเงิน...

ไล่คนขายบ้านไปแล้ว เซิ่นหลินสำรวจลานอย่างพึงพอใจ วางของลงแล้วออกไปอีกครั้ง

เมื่อเขากลับมาพร้อมสมุนไพรมากมาย ดวงอาทิตย์ตกดินใกล้ยามโพล้เพล้แล้ว

หลังจากนำสมุนไพรที่หาซื้อด้วยเงินสามร้อยต้าเหลียงใส่หม้อใหญ่ต้มหมดแล้ว เขาก็ถอนหายใจโล่งอก พักผ่อนสักครู่

งานจุกจิกพวกนี้ หากมีคนรับใช้ดูแลก็คงจะดีที่สุด

แต่เซิ่นหลินมีความลับหลายอย่าง จึงไม่กล้าให้คนแปลกหน้าอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน

ไม่นาน สมุนไพรหลายชนิดผสมกัน กลิ่นฉุนกลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ

ไฟพอดีแล้ว

หลังเทยาลงอ่างอาบน้ำหมดแล้ว เซิ่นหลินก็ใจร้อนถูมือ ถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยเปล่า กระโดดลงอ่างอาบน้ำทันที

หวังว่า "วิชาฝึกกายชิงคิ่ว" นี้ จะมอบสิ่งน่าประหลาดใจบางอย่างให้ข้าบ้าง!

ระบบ! เริ่มคำนวณ!

ฟองน้ำในอ่างอาบน้ำค่อยๆ สงบลง ทุกอย่างรอบข้างเงียบสงัด

ขณะที่เซิ่นหลินกำลังจะเข้าสู่สภาวะพิเศษ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเบาๆ เงาร่างหนึ่งกระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง

คนผู้นั้นท่าทางผ่อนคลาย ราวกับกลับบ้านของตัวเอง

หากไม่ใช่เพราะชุดกลางคืนที่สวมอยู่ เซิ่นหลินก็คงสงสัยว่าไอ้คนขายบ้านที่แม่... ขายบ้านหลังนี้ให้สองคน

ในช่วงเวลาถัดมา ฝีเท้าของคนผู้นั้นพลันชะงัก มองเซิ่นหลินที่กำลังแช่น้ำนิ่งงัน

ในขณะที่สองคนประสานสายตากัน เวลาดูเหมือนหยุดนิ่ง ระบบเริ่มคำนวณ

(จบบท)