บทที่ 39 - ประทานตำแหน่งเทพ

บทที่ 39 - ประทานตำแหน่งเทพ

วิหารศักดิ์สิทธิ์เผ่ามนุษย์

"พระบิดา"

ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์อย่างซุ่ยเหรินชื่อ โหย่วเฉาชื่อ และจืออีชื่อ หลังจากได้รับเสียงถ่ายทอดปราณของกู่ซี พวกเขาก็เดินเข้ามาและทำความเคารพกู่ซีอย่างนอบน้อม

กู่ซีกวาดสายตามองซุ่ยเหรินชื่อและคนอื่นๆ แวบหนึ่ง ภายในใจลอบถอนหายใจ

ในช่วงหมื่นปีมานี้ แม้ว่าเผ่ามนุษย์จะพัฒนาไปอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเผ่าพันธุ์อันดับหนึ่งในดินแดนริมฝั่งทะเลตงไห่

แถมยังถือกำเนิดเซียนทองคำขึ้นมาถึงสามคน เซียนสวรรค์กว่าร้อยคน และเซียนปฐพีอีกหลายร้อยคน

แต่ไม่ต้องพูดถึงการนำไปเปรียบเทียบกับเผ่าแม่มดและเผ่าอสูรเลย ต่อให้นำไปเปรียบเทียบกับเผ่ามังกรที่กำลังตกต่ำ ก็ยังห่างชั้นกันเกินไปอยู่ดี

ตอนนี้ตำแหน่งเทพแห่งยี่สิบสี่ภาวะที่อยู่ในมือของเขา มีเพียงแค่เซียนทองคำทั้งสามคนอย่างซุ่ยเหรินชื่อ โหย่วเฉาชื่อ และจืออีชื่อเท่านั้น ที่มีพละกำลังและคุณสมบัติพอที่จะหลอมรวมตำแหน่งเทพได้

มิเช่นนั้น เขาคงไม่ยอมยกตำแหน่งเทพประจำภาวะน้ำฝน แมลงตื่น และกึ่งกลางฤดูใบไม้ผลิให้กับเผ่ามังกรหรอก

สาเหตุหลักก็เป็นเพราะเผ่ามนุษย์ยังไม่มียอดฝีมือระดับเซียนทองคำขึ้นไปที่มากพอจะมารับตำแหน่งเทพเหล่านี้

และหากต้องการให้ลำดับฤดูกาลทั้งสี่มีความสมบูรณ์แบบโดยเร็วที่สุด ก็ต้องหาเทพอสูรที่เหมาะสมมาหลอมรวมตำแหน่งเทพให้ครบ

ด้วยเหตุนี้ กู่ซีจึงยอมใจกว้างกับเผ่ามังกรถึงเพียงนี้

มิเช่นนั้น เขาคงเลือกที่จะตอบแทนเผ่ามังกรด้วยวิธีอื่นไปแล้ว

"สาเหตุที่ปรมาจารย์เต๋าต้งหยิน สิบสองบรรพชนแม่มด ตี้จวิ้น ตงหวงไท่อี และคนอื่นๆ บุกมาหาข้าถึงที่อย่างกะทันหัน เชื่อว่าพวกเจ้าคงจะกระจ่างแจ้งกันแล้วสินะ"

"ถูกต้อง เป็นเพราะลำดับฤดูกาลทั้งสี่ได้รับการก่อตั้งขึ้นในหงฮวงอย่างเป็นทางการ ในมือของข้าจึงได้ครอบครองตำแหน่งเทพมากมายอย่างตำแหน่งเทพแห่งฤดูกาลทั้งสี่และตำแหน่งเทพแห่งยี่สิบสี่ภาวะ"

"ลำดับฤดูกาลทั้งสี่ ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะต้องกลายเป็นส่วนสำคัญในวัฏจักรของหงฮวง และจะดำรงอยู่ต่อไปอย่างเป็นนิรันดร์ จนกว่าโลกหงฮวงจะพังพินาศ"

"นั่นหมายความว่า ขอเพียงแค่หลอมรวมตำแหน่งเทพแห่งลำดับฤดูกาลเข้าไป ไม่เพียงแต่จะสามารถควบคุมอำนาจที่ซ่อนอยู่ในตำแหน่งเทพได้เท่านั้น แต่ยังสามารถรับชะตาบารมีที่โลกหงฮวงสะท้อนกลับมาได้อย่างไม่ขาดสายอีกด้วย"

"ดังนั้น ตำแหน่งเทพเหล่านี้ล้ำค่ามากเพียงใด พวกเจ้าย่อมต้องเข้าใจเป็นอย่างดี"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ กู่ซีก็หยุดชะงักไป

ซุ่ยเหรินชื่อ โหย่วเฉาชื่อ จืออีชื่อ และยอดฝีมือเผ่ามนุษย์อีกมากมาย ในเวลานี้หัวใจของแต่ละคนต่างก็เต้นระรัวอย่างหนัก

ความล้ำค่าของตำแหน่งเทพ โดยเฉพาะความล้ำค่าของตำแหน่งเทพแห่งกฎเกณฑ์เช่นนี้ พวกเขาย่อมต้องรับรู้เป็นอย่างดี

พวกเขาต่างก็เดาจุดประสงค์ที่กู่ซีเรียกพวกเขาเข้ามาได้ลางๆ แล้ว

ทันใดนั้นภายในใจของทุกคนต่างก็ตื่นเต้นจนหาที่เปรียบไม่ได้

"อย่าเพิ่งตื่นเต้นไป"

กู่ซีกวาดสายตามองกลุ่มเผ่ามนุษย์ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"ตำแหน่งเทพแห่งกฎเกณฑ์ ไม่ใช่สิ่งที่จะหลอมรวมได้ง่ายๆ"

"หากต้องการหลอมรวมตำแหน่งเทพแห่งกฎเกณฑ์ อย่างน้อยก็ต้องตอบสนองเงื่อนไขสองประการ"

"ประการแรก อย่างน้อยต้องเป็นเซียนทองคำ ประการที่สอง ต้องฝึกฝนมรรคาที่มีความเกี่ยวข้องกับตำแหน่งเทพนั้นๆ อย่างใกล้ชิด"

"มิเช่นนั้น ก็ไม่มีทางได้รับการยอมรับจากวิถีสวรรค์ และไม่อาจหลอมรวมตำแหน่งเทพได้"

คำพูดของกู่ซีเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่ร่างกายของเผ่ามนุษย์ทุกคน ทำให้พวกเขาได้สติและสงบสติอารมณ์ลงอย่างสมบูรณ์

ในบรรดาเผ่ามนุษย์ทั้งหมด นอกจากกู่ซีแล้ว ก็มีเพียงแค่ซุ่ยเหรินชื่อ โหย่วเฉาชื่อ และจืออีชื่อ สามคนนี้เท่านั้นที่เป็นเซียนทองคำ ส่วนคนอื่นๆ ล้วนยังไม่บรรลุถึงระดับเซียนทองคำ

นั่นก็หมายความว่า เซียนสวรรค์และเซียนปฐพีที่อยู่ในที่แห่งนี้ ล้วนหมดวาสนากับตำแหน่งเทพในครั้งนี้แล้ว

เซียนสวรรค์และเซียนปฐพีของเผ่ามนุษย์มากมายต่างก็ลอบผิดหวัง

คนอื่นอยากจะแย่งชิงตำแหน่งเทพยังแย่งไม่ได้ แต่พวกเขากลับมีตำแหน่งเทพอยู่ตรงหน้าทว่ากลับไม่อาจหลอมรวมได้

สิ่งนี้ทำให้พวกเขาลอบเจ็บใจที่ตนเองไม่เอาไหน

"พวกข้าน้อยทำให้พระบิดาต้องผิดหวังแล้ว"

เซียนสวรรค์และเซียนปฐพีของเผ่ามนุษย์มากมายกล่าวด้วยความละอายใจ

กู่ซีมองไปยังผู้นำมนุษย์ทั้งสามคนอย่างซุ่ยเหรินชื่อและเอ่ยขึ้น

"จืออีชื่อฝึกฝนมรรคาแห่งการถักทอยุคหลัง โหย่วเฉาชื่อฝึกฝนมรรคาแห่งการสรรค์สร้างยุคหลัง..."

"...มรรคาที่พวกเจ้าสองคนฝึกฝน ล้วนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับลำดับฤดูกาลทั้งสี่ ดังนั้นพวกเจ้าจึงไม่มีวาสนากับตำแหน่งเทพ"

"มีเพียงซุ่ยเหรินชื่อ ที่ฝึกฝนมรรคาแห่งฟืนไฟยุคหลัง และทำความเข้าใจในมรรคาแห่งไฟแต่กำเนิดได้บางส่วน จึงสามารถหลอมรวมตำแหน่งเทพแห่งภาวะเริ่มต้นฤดูร้อนได้"

กล่าวจบ เขาขยับความคิด ยันต์รับสั่งหนึ่งแผ่นก็พุ่งออกจากร่างกายของเขาและหลอมรวมเข้ากับร่างกายของซุ่ยเหรินชื่อ

"ตูม"

ในชั่วพริบตา รอบกายของซุ่ยเหรินชื่อก็ปรากฏภาพนิมิตของมวลพฤกษาและพรรณไม้ที่กำลังเติบโตอย่างงอกงาม

มีพลังศักดิ์สิทธิ์อันลี้ลับที่เกี่ยวข้องกับสภาพอากาศร่วงหล่นลงมาจากความมืดมิดและสถิตลงบนร่างของซุ่ยเหรินชื่ออย่างเลือนราง

"ขอบคุณพระบิดาที่ประทานตำแหน่งเทพให้"

ซุ่ยเหรินชื่อกราบขอบคุณด้วยความตื่นเต้น เพียงแค่เริ่มหลอมรวมตำแหน่งเทพ เขาก็สัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของลำดับฤดูกาลทั้งสี่และพลังศรัทธาอันมหาศาลดั่งเกลียวคลื่นแล้ว

เขารู้สึกว่าภายใต้การสนับสนุนของพลังอันยิ่งใหญ่นี้ พละกำลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน้อยห้าส่วน

และการสนับสนุนจากพลังศรัทธาอันมหาศาล ก็ยิ่งทำให้ชะตาบารมีของเขาพุ่งทะยานขึ้น

เมื่อชะตาบารมีพุ่งสูงขึ้น ก็จะทำให้ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขาเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

ผลประโยชน์จากการหลอมรวมตำแหน่งเทพในครั้งนี้ มันมากมายกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก

จืออีชื่อ โหย่วเฉาชื่อ รวมถึงเซียนสวรรค์และเซียนปฐพีของเผ่ามนุษย์อีกมากมาย ต่างก็มองซุ่ยเหรินชื่อด้วยความอิจฉา

น่าเสียดายที่พวกเขามีเงื่อนไขไม่ตรงบ้าง หรือไม่ก็มีพละกำลังไม่เพียงพอบ้าง จึงไม่อาจหลอมรวมตำแหน่งเทพแห่งยี่สิบสี่ภาวะได้

"ตำแหน่งเทพที่เหลือยังคงอยู่ในมือข้า ในอนาคตหากพวกเจ้าคนใดสามารถเลื่อนขั้นเป็นเซียนทองคำได้ และมีเงื่อนไขเหมาะสม ข้าก็จะมอบตำแหน่งเทพที่สอดคล้องให้"

กู่ซีกล่าว

"พวกข้าน้อยจะไม่ทำให้พระบิดาต้องผิดหวังอย่างแน่นอน"

ยอดฝีมือเผ่ามนุษย์มากมาย นัยน์ตาต่างก็ฉายแววเร่าร้อนขึ้นมาในทันที

โดยเฉพาะบรรดายอดฝีมือเผ่ามนุษย์ที่ฝึกฝนมรรคาซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับลำดับฤดูกาลทั้งสี่ ต่างก็ลอบตั้งปณิธานว่าจะต้องเลื่อนขั้นเป็นเซียนทองคำให้ได้โดยเร็ววัน

"เอาล่ะ เรื่องตำแหน่งเทพจบลงเพียงเท่านี้"

"สงครามที่ปะทุขึ้นในครั้งนี้ ได้สร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อริมฝั่งทะเลตงไห่... เผ่ามนุษย์ของเราได้รับความสูญเสียมากน้อยเพียงใด ลองว่ามาสิ"

กู่ซีเอ่ยถาม

สงครามในครั้งนี้สร้างความเสียหายให้กับริมฝั่งทะเลตงไห่มากเกินไป

เขาค่อนข้างกังวลเกี่ยวกับความสูญเสียของเผ่ามนุษย์

[จบแล้ว]