บทที่ 37 - เรื่องนี้ฉันจัดการเอง!

บทที่ 37 - เรื่องนี้ฉันจัดการเอง!

เมิ่งเส้าเฉียงเพิ่งวางสายไปได้ไม่ถึงสิบนาที ชายวัยกลางคนท่าทางดุดันเอาเรื่องก็เดินทางมาถึง เขาคือเมิ่งเจี้ยนผิงพ่อของเมิ่งเส้าเฉียงนั่นเอง

บังเอิญว่าเขากำลังทำธุระอยู่ข้างนอกและอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารเยียนอวี่ซานฟาง พอได้รับโทรศัพท์จากลูกชายเขาก็รีบทิ้งงานแล้วบึ่งมาทันที

"พ่อ!"

เมิ่งเส้าเฉียงรีบร้องเรียกและพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น "วันนี้พ่อต้องทวงความยุติธรรมให้ผมนะ!"

"ใคร ใครเป็นคนทำ"

พอเมิ่งเจี้ยนผิงเห็นใบหน้าบวมปูดเป็นหัวหมูของลูกชาย เขาก็โกรธจัด กวาดสายตามองไปรอบๆ พร้อมกับแผ่รังสีอำนาจกดดันผู้คน

ตระกูลเมิ่งมีทายาทสืบสกุลเพียงคนเดียวมาสามรุ่นแล้ว นายท่านผู้เฒ่าเมิ่งมีลูกชายแค่คนเดียวคือเมิ่งเจี้ยนผิง และเมิ่งเจี้ยนผิงก็มีลูกชายแค่คนเดียวคือเมิ่งเส้าเฉียง ดังนั้นเขาจึงรักและตามใจลูกชายคนนี้มาก

"พ่อ ก็พวกมันนี่แหละ! พวกมันแย่งห้องวีไอพีที่ผมจองไว้ พูดจาสามหาวไม่พอแถมยังลงมือทำร้ายคนอีก!"

เมิ่งเส้าเฉียงรีบชี้หน้าพวกของลู่เฟิง พร้อมกับใส่ร้ายป้ายสีกลับดำเป็นขาว ก่อนจะพูดต่อ "ไอ้หมอนี่ก็คือไอ้ลูกเขยอดีตนักโทษของตระกูลเย่ ส่วนผู้หญิงสองคนนี้ก็มากับมัน!"

"ลูกเขยตระกูลเย่งั้นเหรอ"

สายตาของเมิ่งเจี้ยนผิงเย็นชาลง แฝงไปด้วยความหนาวเหน็บ เขาตวัดสายตาไปมองลู่เฟิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม "ต่อให้เป็นผู้นำตระกูลเย่มายืนอยู่ตรงหน้าฉันก็ยังไม่กล้ากำเริบเสิบสานเลย แกมันก็แค่ลูกเขยที่ยังไม่ได้แต่งเข้าบ้านด้วยซ้ำ กล้าดีอยากจะมาลองดีกับตระกูลเมิ่งของฉันงั้นเหรอ รนหาที่ตายชัดๆ!"

ลู่เฟิงขมวดคิ้วมุ่น ปรายตามองเมิ่งเจี้ยนผิงด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดว่า "ฟังความข้างเดียวจากลูกชายคุณ คุณก็ด่วนสรุปเลยเหรอว่าเป็นพวกเราที่หาเรื่องก่อน"

"คนเพิ่งพ้นโทษอย่างแก สันดานเป็นยังไงใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น ถ้าไม่ใช่แกเป็นคนหาเรื่องแล้วจะเป็นใคร"

เมิ่งเจี้ยนผิงแค่นหัวเราะ ก่อนจะสะบัดมือแล้วตวาดสั่ง "ต่งอู่ จัดการมัน! จับตัวสามคนนี้เอาไว้ให้ได้! หักแขนหักขาไอ้ลูกเขยตระกูลเย่นี่ซะ แล้วค่อยแจ้งให้คนตระกูลเย่มาไถ่ตัวมันกลับไปเอง!"

สิ้นคำสั่ง ชายรูปร่างกำยำล่ำสันก็เดินออกมายืนข้างหน้า สายตาของเขาเฉียบคมดุดัน ร่างกายแผ่รังสีอำนาจระดับปรมาจารย์ออกมาอย่างชัดเจน!

"ฮ่าฮ่า ต่งอู่เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ประจำตระกูลเมิ่งของฉัน เขาเป็นปรมาจารย์พลังลับระดับห้าเชียวนะ พวกแกเตรียมตัวตายได้เลย!"

เมิ่งเส้าเฉียงหัวเราะลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น เขาชี้หน้าม่ายตงกับลู่เฟิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "หักแขนหักขาไอ้สองคนนี้ซะ! ส่วนสาวสวยอีกคนฉันจะเอาไปประเคนให้พี่เจียงเพื่อเป็นการขอโทษ!"

แววตาของลู่เฟิงเย็นเยียบ เขารู้สึกหงุดหงิดเต็มทน ไอ้พวกนี้มันแวะเวียนมาหาเรื่องเขาไม่หยุดหย่อน คิดว่าเขาเป็นหมูในอวยหรือไง

ลู่เฟิงเตรียมจะลงมือซัดพวกมันให้กระเด็นออกไปให้พ้นทาง

แต่ตอนนั้นเอง...

"ช้าก่อน!"

จู่ๆ โจวชิงหวงก็เอ่ยขึ้น เธอหันไปมองลู่เฟิงด้วยสายตารู้สึกผิดและกระซิบเสียงเบา "ขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ วันนี้ปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเรื่องนี้เองเถอะค่ะ"

ลู่เฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พยักหน้าตกลง เขาคร้านจะไปใส่ใจกับท่าทีอวดดีของพวกเมิ่งเส้าเฉียงแล้ว

"คุณเมิ่ง หรือว่าคุณจะลืมไปแล้วว่าร้านอาหารเยียนอวี่ซานฟางแห่งนี้คือสถานที่แบบไหน ถึงได้กล้าพาผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์มาอาละวาดแบบนี้"

โจวชิงหวงจ้องมองเมิ่งเจี้ยนผิงด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะพูดต่อ "อีกอย่างนะ คิดว่าพาแค่ปรมาจารย์พลังลับระดับห้ามาคนเดียว แล้วจะมาทำกร่างอวดเบ่งที่นี่ได้งั้นเหรอ"

พูดจบ โจวชิงหวงก็ส่งสายตาให้ม่ายตง

ม่ายตงหันไปมองต่งอู่ เธอไม่คิดจะปิดบังพลังระดับปรมาจารย์ของตัวเองอีกต่อไป พลังอำนาจอันแข็งแกร่งของปรมาจารย์พลังลับระดับหกพวยพุ่งออกมา แล้วโถมเข้าใส่ร่างของต่งอู่อย่างจัง

"อะไรนะ ปรมาจารย์พลังลับระดับหกเหรอ!"

ต่งอู่ที่กำลังจะลงมือถึงกับหน้าถอดสีและหลุดปากร้องออกมาด้วยความตกใจ

ระดับพลังของอีกฝ่ายสูงกว่าเขา ต่อให้เขาฝืนสู้ไปก็ไม่มีทางเอาชนะได้อย่างแน่นอน

เมิ่งเจี้ยนผิงเองก็อึ้งไปเหมือนกัน เขาไม่คิดเลยว่าม่ายตงจะเป็นถึงปรมาจารย์พลังลับระดับหก ถ้าต้องปะทะกันจริงๆ ฝั่งเขาไม่มีทางได้เปรียบแน่

ความจริงแล้วในตระกูลเมิ่งยังมีปรมาจารย์ระดับสูงกว่านี้ชุบเลี้ยงไว้อีก แค่เมิ่งเจี้ยนผิงโทรศัพท์กริ๊งเดียว อีกฝ่ายก็พร้อมจะมาปรากฏตัวทันที

แต่เขาไม่ได้โทรศัพท์ไปหาผู้ฝึกยุทธ์คนนั้น เขากลับปรายตามองโจวชิงหวงแล้วพูดขึ้น "เธอพูดถูก ร้านเยียนอวี่ซานฟางก็มีกฎของเยียนอวี่ซานฟาง ใครหน้าไหนกล้ามาอาละวาดที่นี่ก็ต้องรับผลกรรม! งั้นก็เรียกเถ้าแก่ร้านเยียนอวี่ซานฟางมาสิ ถ้าฉันได้รับคำอนุญาตจากเขาเมื่อไหร่ ค่อยจัดการพวกแกให้ราบคาบก็ยังไม่สาย!"

"เอาสิ งั้นก็โทรหาโจวหยวนเลย"

โจวชิงหวงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"นี่เธอรู้ด้วยเหรอว่าเถ้าแก่ร้านเยียนอวี่ซานฟางชื่อโจวหยวน"

เมิ่งเจี้ยนผิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและอดไม่ได้ที่จะมองประเมินโจวชิงหวงอีกครั้ง

โจวชิงหวงแค่นหัวเราะแต่ไม่ได้พูดอะไร

ความจริงแล้วร้านอาหารเยียนอวี่ซานฟางเป็นธุรกิจในเครือของตระกูลโจว ซึ่งมีสาขาอยู่ตามเมืองใหญ่ๆ ทั่วมณฑลทางใต้

โจวหยวนซึ่งเป็นเถ้าแก่ผู้ดูแลร้านสาขาเมืองเจียงเฉิง ก็เป็นคนจากสายรองของตระกูลโจวนั่นเอง

"นายท่านเมิ่งครับ เมื่อกี้ผมโทรไปหาเลขาของเถ้าแก่แล้วครับ รอให้เถ้าแก่จัดการธุระเสร็จ เลขาก็จะรีบรายงานเรื่องนี้ให้ท่านทราบครับ" ซุนเหว่ยรีบเดินเข้ามาประจบประแจง ก่อนจะพูดต่อ "ผู้หญิงสองคนนี้ก็แค่อยู่กับไอ้ลูกเขยสวะที่เป็นอดีตนักโทษ จะไปมีเส้นสายใหญ่โตอะไรได้ล่ะครับ"

ซุนเหว่ยไม่มีสิทธิ์โทรศัพท์สายตรงหาเถ้าแก่ร้านเยียนอวี่ซานฟาง เขาทำได้แค่โทรหาเลขาเท่านั้น

เมิ่งเจี้ยนผิงพยักหน้ารับ เขาคิดตามแล้วก็เห็นด้วย จึงพูดขึ้นว่า "ฉันมีเบอร์ตรงของเถ้าแก่โจว เดี๋ยวฉันจะโทรหาเขาเองเลยดีกว่า"

พูดจบ เมิ่งเจี้ยนผิงก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรออก

ไม่นานนัก หลังจากคุยโทรศัพท์เสร็จ เมิ่งเจี้ยนผิงก็ยิ้มเยาะและพูดขึ้น "บังเอิญจริงๆ เถ้าแก่โจวกำลังจะแวะมาที่ร้านเยียนอวี่ซานฟางพอดี อีกเดี๋ยวเขาก็มาถึงแล้ว พอฉันได้รับอนุญาตจากเถ้าแก่โจวเมื่อไหร่ ฉันจะจับพวกแกทุกคนส่งเข้าคุกให้หมด!"

ถึงแม้ว่าโจวหยวนจะเป็นแค่คนจากสายรองของตระกูลโจว แต่เมิ่งเจี้ยนผิงก็ให้ความเคารพยำเกรงเขามาก

เพราะตระกูลเมิ่งสามารถติดต่อกับตระกูลโจวแห่งเมืองหลิงเฉิงได้ ก็เพราะอาศัยเส้นสายของโจวหยวนนี่แหละ

อีกอย่าง เมิ่งเจี้ยนผิงก็รู้ดีว่าร้านเยียนอวี่ซานฟางแห่งนี้เป็นธุรกิจของตระกูลโจว เขาจึงต้องได้รับความยินยอมจากโจวหยวนเสียก่อน ถึงจะกล้าเรียกยอดฝีมือของตระกูลเมิ่งมาจัดการลู่เฟิงกับพวกอย่างเปิดเผยได้

"ลู่เฟิง แกเตรียมใจไว้ได้เลย อีกเดี๋ยวพวกแกจะต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตแน่!" เมิ่งเส้าเฉียงหัวเราะเยาะด้วยท่าทางหยิ่งยโส

เจียงจื่อหางที่กำลังถูกเน็ตไอดอลสาวสองคนประคองอยู่ก็หน้าเขียวปัด เขาพูดด้วยความเคียดแค้น "ส่วนนังผู้หญิงสองคนนี้ก็อย่าปล่อยให้รอดไปได้เชียวนะ!"

"พี่เจียงวางใจได้เลย สองคนนั้นก็หนีไม่รอดเหมือนกัน! พ่อฉันอุตส่าห์ออกโรงเอง ต่อให้เถ้าแก่โจวมาถึง เขาก็ต้องไว้หน้าพ่อฉันบ้างแหละน่า!" เมิ่งเส้าเฉียงพูดด้วยความมั่นใจ

จากบทสนทนาของทั้งสองคน เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่เห็นลู่เฟิงอยู่ในสายตาเลย และคิดว่าวันนี้พวกลู่เฟิงไม่มีทางรอดไปได้แน่

ตอนนั้นเอง ชายวัยสี่สิบกว่ารูปร่างท้วมคนหนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับปาดเหงื่อไปด้วย

พอเมิ่งเจี้ยนผิงเห็นชายคนนั้น เขาก็ดีใจเนื้อเต้น รีบเดินเข้าไปทักทาย "เถ้าแก่โจว!"

ในใจเขาก็แอบรู้สึกสงสัยอยู่เหมือนกัน

เมื่อกี้ในสายเขาแค่บอกให้โจวหยวนลองแวะมาดูที่ห้องจักรพรรดิหน่อย แต่ก็ไม่คิดว่าโจวหยวนจะต้องรีบวิ่งกระหืดกระหอบมาขนาดนี้เลยนี่นา

แต่ไม่ว่ายังไง การที่โจวหยวนรีบบึ่งมาทันทีที่รับสายของเขา มันก็ทำให้เขารู้สึกภูมิใจและยืดหน้ายืดตาได้ไม่น้อย

แต่ใครจะไปคาดคิด โจวหยวนกลับไม่แม้แต่จะปรายตามองเมิ่งเจี้ยนผิงที่เดินเข้าไปต้อนรับเลย เขาผลักเมิ่งเจี้ยนผิงออกไปให้พ้นทาง แล้วรีบลุกลี้ลุกลนเดินตรงไปหาโจวชิงหวงทันที ก่อนจะก้มหน้าก้มตาพูดด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นปนประจบประแจงว่า...

"คุณหนูใหญ่! ท่านมาที่ร้านเยียนอวี่ซานฟางทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าสักคำล่ะครับ ผมเพิ่งได้ยินจากคนในตระกูลว่าวันนี้ท่านจะมาเลี้ยงแขกที่นี่ ผมก็เลยรีบบึ่งมาหาท่านทันทีเลยครับ!"

[จบแล้ว]