ตอนที่ 69 เรือสำราญสังหาร 21

.

.

เย่เจาผลักเสี่ยวหมิงออกแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้ลงไปตายสักหน่อย หรือจะให้นั่งรอพวกมันขึ้นมาฆ่าถึงที่?”

สีหน้าของเสี่ยวหมิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด หน้าที่บอกเขาว่าควรช่วยเหลือผู้คนและหยุดพวกอันธพาลเหล่านั้น

แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถมากขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงการช่วยคนเลย แม้แต่ปกป้องตัวเองเขายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

เย่เจาไม่คิดเสียเวลากับเขา เธอยัดปืนพกกระบอกหนึ่งใส่มือเขา ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะสะพายปืนแล้ววิ่งลงไปชั้นล่าง

เสี่ยวหมิงมองแผ่นหลังของเด็กสาวชุดดำที่กำลังจากไป ริบบิ้นสีแดงสดบนศีรษะของเธอช่างสะดุดตาจนแทบแสบตา

อวี่เหวินเซิ่งเพิ่งรีบวิ่งมาจากทางเดิน แต่ก็เห็นเพียงเงาร่างของเด็กสาวที่กำลังหายลับไป

“คุณหนูเย่พูดถูก ผู้เล่นชั้น 8 ได้อาวุธทรงพลังขนาดนี้มา หลังจากกวาดล้างชั้นล่างเสร็จ เป้าหมายต่อไปก็ต้องเป็นพวกเราแน่นอน ตอนนี้พวกมันกำลังยุ่งอยู่กับการโจมตีชั้นอื่น ยังไม่มีเวลามาสนใจพวกเรา เราควรรีบค้นหาชั้น 8 ว่าเหลืออาวุธที่ใช้ได้อยู่ไหม”

“นี่คือโอกาสเดียวของพวกเรา!” อวี่เหวินเซิ่งหันไปมองผู้เล่นที่กำลังหวาดกลัวจนเสียขวัญ

“ใครไม่อยากตาย ตามฉันมา!”

ชายหัวล้านลุกขึ้นจากพื้นเป็นคนแรก พร้อมสบถออกมา “บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกเวรนั่น ฉันจะสู้กับพวกมันให้ตายกันไปข้าง!”

“ฉันไปด้วย!”

“สู้กับพวกสารเลวนั่น!”

ผู้เล่นหลายคนสบตากัน ก่อนจะตามไปทีละคน

ส่วนผู้เล่นคนอื่นที่เริ่มฟื้นจากอาการตกตะลึงก็ลุกขึ้นจากพื้น บางคนเก็บเสบียงบนพื้นแล้วรีบกลับไปซ่อนในห้อง ขณะที่บางคนกัดฟันแน่นแล้วตามพวกเขาลงไปชั้นล่าง

สถานการณ์บนชั้น 8 เองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน เป็นภาพของการเข่นฆ่าและนองเลือดอย่างแท้จริง

ผู้คนต่อสู้กันอย่างดุเดือดเพื่อแย่งชิงอาวุธ

อวี่เหวินเซิ่ง เสี่ยวหมิง และคนอื่น ๆ ต่างหวาดผวาและสับสนกับภาพตรงหน้า เขาปิดปากแล้วไออย่างรุนแรง

“บ้าเอ๊ย พวกนั้นเสียสติไปแล้วหรือไง?!”

“นี่มันเกินไปแล้วจริง ๆ … สรุปว่าคนโหดร้ายเกินไป หรือเกมโหดร้ายเกินไปกันแน่?”

“เพิ่งวันที่ 7 เองนะ แล้วอีก 8 วันข้างหน้าจะรอดยังไง?”

“จบกัน พวกเราจะต้องมาตายอยู่ในที่บัดซบแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”

เสี่ยวหมิงขยี้หัวตัวเองอย่างปวดร้าว ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ความสัมพันธ์ระหว่างผู้เล่นที่พวกเขาพยายามรักษาสมดุลมาตลอด ถึงได้พังทลายลงในพริบตา?

อวี่เหวินเซิ่งเร่งว่า “พวกนายยังยืนทำอะไรกันอยู่ รีบหาดูว่ามีอาวุธที่ใช้ได้หรือเปล่า!”

กลุ่มคนเริ่มค้นหาท่ามกลางกองศพ เก็บปืน มีด แท่งเหล็ก และไอเทมเกมจากมือของผู้ตาย

อวี่เหวินเซิ่งกล่าวว่า “ขนของที่ใช้ได้กลับขึ้นไปให้เร็วที่สุด สถานการณ์ตอนนี้ควรหลีกเลี่ยงการปะทะตรงๆกับพวกที่มีอาวุธปืน ขอแค่เรามีอาวุธอยู่ในมือ ก็สามารถถอยกลับไปยึดชั้น 9 ได้ พวกผู้เล่นติดอาวุธเข้าใจผิดว่าชั้น 9 ก็มีอาวุธเกิดเหมือนกัน จึงยังระแวงพวกเราอยู่ คงยังไม่โจมตีพวกเราในตอนนี้”

ชายหัวล้านกล่าว “ดูเหมือนนายถึงจะอ่อนแอขี้โรค แต่ก็ยังพอมีสมองอยู่บ้าง”

อวี่เหวินเซิ่งฝืนยิ้ม แต่พบว่าตัวเองหัวเราะไม่ออก “ตอนนี้สถานการณ์พิเศษ พวกเราต้องร่วมมือกับผู้เล่นชั้น 10 เพื่อต้านทานการโจมตีของพวกผู้เล่นติดอาวุธ”

ชายหัวล้านแตะหน้าผากตัวเอง อาการอยากบุหรี่กำเริบอีกแล้ว เขาสูดหายใจลึกก่อนพูดว่า “ได้ ฉันจะไปคุยกับพวกนั้น”

ผู้เล่นคนหนึ่งกระซิบข้างหูอวี่เหวินเซิ่ง “พี่อวี่ พี่สาวเย่ไม่อยู่ชั้น 8 น่าจะลงไปข้างล่างแล้ว พวกเราไม่ลงไปกับเธอจริง ๆ เหรอ?”

อวี่เหวินเซิ่งส่ายหน้าอย่างมีเหตุผล “นี่คือเกมเอาชีวิตรอด ไม่ใช่เกมฆ่าฟัน การมีชีวิตอยู่สำคัญที่สุด”

…

สถานการณ์บนชั้น 7 เองก็ไม่ได้ดีกว่าเท่าไร ท่ามกลางกองศพและทะเลเลือด มีอาหารสดใหม่แสนอร่อยปะปนอยู่ด้วย

ขนมปังถูกเลือดย้อมจนแดง ขวดน้ำแร่ที่ตกอยู่บนพื้นมีน้ำหยดไหลออกมา กลิ่นอายแห่งความตายปกคลุมไปทั่ว

ผู้เล่นติดอาวุธหลายคนยืนอยู่ท่ามกลางกองศพ คอยเตะและค้นตัวผู้ตาย พร้อมพูดว่า

“คนที่วิ่งมาถึงร้านอาหารได้ตั้งแต่แรก ของดีติดตัวต้องเยอะแน่!”

“ฮ่า ๆ คาดไม่ถึงใช่ไหม? มีการ์ดธาตุแล้วไง สุดท้ายก็อยู่ไม่ถึงตอนจบอยู่ดี!”

“โคตรสะใจเลยว่ะ! หลายวันที่ผ่านมาฉันต้องก้มหัวให้ใครต่อใคร ไอ้พวกเวรนี่! ตอนนี้เรือทั้งลำเป็นของพวกเราแล้ว! อยากได้ไอเทมแบบไหนก็ได้แบบนั้น อยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็ได้แบบนั้น!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้น ผู้เล่นที่กำลังหัวเราะเสียงดังศีรษะแตกกระจาย ตายทั้งที่รอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้า

“ใคร?!”

ผู้เล่นกว่าสิบคนที่กำลังค้นศพสะดุ้งเฮือก รีบยกปืนขึ้นมองไปรอบด้าน เห็นเพียงเงาดำวูบหนึ่งพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีเสียงปืนดังขึ้นอีกหลายนัด

เย่เจาซ่อนตัวอยู่หลังผนัง ก่อนจะโยนระเบิดควันออกไปสองลูก ควันหนาทึบปกคลุมร้านอาหารทั้งชั้นในพริบตา

เล็ง ยิงอีกครั้ง

ปัง!

มือปืนอีกคนล้มลง

สมกับเป็นทักษะยิงปืนที่ได้รับพรจาก ‘ดาวนำโชค’ จริง ๆ ยิงนัดไหนก็ไม่พลาดเป้า

[ดาวนำโชค: หลังใช้งานจะได้รับพรแห่งโชค มีโอกาสกระตุ้นสกิลสมปรารถนา ไอเทมใช้ครั้งเดียว ระยะเวลาคงอยู่ 5 ชั่วโมง]

เธออยากเห็นนักว่าพวกสารเลวพวกนี้จะเก่งกาจสักแค่ไหน!

เสียงปืนที่ดังสนั่นทำให้ผู้เล่นที่ซ่อนตัวอยู่ในห้องต่างกอดประตูแน่นขึ้นกว่าเดิม ภาวนาขอให้ตัวเองปลอดภัย

เสียงปืนค่อย ๆ เบาลงอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง 7289 และผู้เล่นอีกหลายคนค่อย ๆ แง้มประตูออกมาดู ก่อนจะหน้าซีดเมื่อเห็นศพจำนวนมากนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น แม้ว่าพวกเขาจะเคยเห็นศพมามากแล้วก็ตาม

“…จบแล้วหรือยัง?”

“พวกมันน่าจะไปหมดแล้วใช่ไหม?”

“ไปแล้ว ดูเหมือนจะออกไปแล้ว รีบเก็บอาหารเพิ่มเร็ว พวกเราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ไอ้พวกโหดนั่นอาจจะไล่ฆ่าตามห้องก็ได้!”

“พวกนั้นมีปืน เรือก็เล็กแค่นี้ จะไปซ่อนที่ไหน?”

“จบแล้ว จบแล้ว อุตส่าห์รอดมาถึงตอนนี้ สุดท้ายก็ยังต้องตายอยู่ดีเหรอ?”

“เกมขยะ! เกมขยะ!”

7289 เองก็ร้อนใจมาก เขาส่งข้อความหาเย่เจาเพื่อถามสถานการณ์ แต่ยังไม่ได้รับคำตอบ

ชั้น 7 กับชั้น 9 อยู่ใกล้พวกมือปืนที่สุด จึงเป็นชั้นแรกๆที่ถูกกวาดล้าง สถานการณ์ของที่นั่นคงไม่ได้ดีกว่าพวกเขาเท่าไร

โชคดีที่ตอนเกิดเหตุพวกเขาอยู่ใกล้ดาดฟ้าเรือพอสมควร จึงหลบพ้นกระสุนระลอกแรกและมีโอกาสหนีออกมา ไม่อย่างนั้นร่างคงเย็นไปนานแล้ว

“เหล่าจ้าว ตอนนี้พวกเราจะไปไหนดี?” เขาเก็บขนมปังและน้ำดื่มที่เปื้อนเลือดบนพื้นยัดใส่กระเป๋า โชคดีที่ยังมีบรรจุภัณฑ์ห่ออยู่ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงกินขนมปังเปื้อนเลือดไม่ลงจริง ๆ

เหล่าจ้าวกล่าวว่า “เก็บของให้เรียบร้อย รีบขึ้นไปข้างบน!”

กลุ่มคนช่วยกันค้นหาอาหารจากท่ามกลางกองศพให้ได้มากที่สุด เพราะอีกแปดวันข้างหน้า พวกเขาจะต้องใช้ชีวิตแบบหลบซ่อน และอาหารคือสิ่งจำเป็นที่สุด

บางทีเสียงเคลื่อนไหวของพวกเขาอาจดึงดูดผู้เล่นคนอื่นที่ซ่อนตัวอยู่ในห้อง จึงมีคนเปิดประตูแง้มออกมาดู แล้วกระซิบถามว่า

“พวกมันไปหมดแล้วเหรอ? ไปทางไหนกัน?”

“บ้าไปแล้ว เกมนี่เสียสติไปแล้วหรือไง? ถึงกับมีระเบิดมือเกิดด้วย! อยากให้พวกเราตายเร็วขนาดนั้นเลยหรือ?”

“เสียงปืนมาจากชั้นล่าง! รีบเก็บอาหารแล้วไปซ่อนเร็ว!”

“พวกนายดูแชตเกมหรือยัง? เมื่อก่อนมีคนอยู่หมื่นคน ตอนนี้เหลือแค่เจ็ดพันกว่าแล้ว แถมจำนวนยังลดลงเรื่อย ๆ …”

“ไอ้พวกสารเลว! จะฆ่าคนไปทำไม? แค่พวกมันเอาปืนจ่อหัวฉัน อยากได้อะไรฉันก็ให้หมด!”

“…”

.

.

จบ.