ตอนที่ 53 เรือสำราญสังหาร 5

.

.

“ออกไปได้!! ออกไปได้จริง ๆ! ไม่ตาย…”

“รีบไปที่ร้านอาหารเร็ว!”

“เชี่ยเอ๊ย พุ่งไปเลย!”

ข่าวแพร่กระจายราวกับไฟลามทุ่ง ไม่นานนักก็มีผู้เล่นรู้เรื่องกันมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบพุ่งออกจากห้องพักแล้วมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารทันที!

ผู้เล่นใจดีบางคนยังนำข่าวนี้ไปบอกในกลุ่มแชตด้วย ตอนแรกหลายคนยังไม่เชื่อ แต่เมื่อมีคนออกมายืนยันมากขึ้นเรื่อย ๆ และบางคนลองออกไปด้วยตัวเอง ในที่สุดก็ยืนยันได้ว่าออกจากห้องได้จริง

เพียงชั่วพริบตา เรือสำราญที่เงียบสงบมาตลอดทั้งคืนก็กลับมาคึกคักอึกทึกอีกครั้ง

เย่เจากวาดตามองไปรอบร้านอาหาร และแน่นอนว่าเธอเห็นคนหลายกลุ่มซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ

คนพวกนี้กลัวว่าจะถูกผู้เล่นคนอื่นค้นพบ จึงระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่าจะเสียความได้เปรียบไปก่อน

เมื่อเห็นเย่เจาปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นไม่เป็นมิตรในทันที

หนึ่งในนั้นยังเป็นคนรู้จักของเย่เจา นั่นคือผู้เล่นชายที่ผลักเธอเมื่อคืน

เมื่อเขาเห็นเธอ ก็ยิ้มออกมา

“คนสวย ฉลาดนี่นา”

จากนั้นก็หันไปพูดกับพี่ชายของตัวเอง

“พี่ ผมเอาคนนี้นะ พอเรื่องจบแล้วส่งเธอมาที่เตียงผมด้วย!”

พี่ชายของเขาเพียงมองอย่างจนปัญญา

“โลกเกมอันตราย อย่าสร้างเรื่อง”

“ผมไม่สน ผมจะเอาเธอ!”

คนผู้นี้ก็คือ 9403a

เมื่อคืนพวกเขาไม่มีเวลาวิ่งกลับห้องของตัวเองแล้วจริง ๆ โชคดีที่ในช่วงคับขันพวกเขาแทรกเข้าไปในห้องของผู้เล่นคนหนึ่ง จึงรอดพ้นภัยมาได้

แค่กลับเข้าห้องก็พอแล้ว ใครจะสนว่าห้องของใคร?

อีกฝ่ายต่างหากที่โลภมาก อยากเก็บค่าที่พักจากพวกเขา แถมยังขอไอเทมเกมแทนอาหาร ช่างไร้สาระสิ้นดี!

ดังนั้นเขาจึงโยนอีกฝ่ายออกไปอย่างถูกต้องชอบธรรม

แต่ผู้เล่นคนนั้นก็ไม่ได้ถูกระบบกำจัด!

นั่นจึงทำให้ 9403a ค้นพบความลับสะเทือนฟ้าข้อนี้

หลังจากนั้นพวกเขาก็แอบเฝ้าอยู่ในร้านอาหารตลอดทั้งคืน พร้อมปล่อยข่าวในกลุ่มว่าต้องรอจนถึงเจ็ดโมงตรงถึงจะออกจากห้องได้ ทั้งหมดก็เพื่อจะแย่งอาหารให้ได้ก่อนใคร

แม้เมื่อคืนจะมีอีกหลายกลุ่มมาถึงร้านอาหาร แต่ทุกฝ่ายต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ว่ายังไม่ควรลงมือกันตอนนี้

เพราะยิ่งคนรู้น้อยเท่าไร ก็ยิ่งดีกว่าคนส่วนใหญ่รู้จริงไหม?

แม้ 9403a จะโกรธจนแทบระเบิดที่มีคนมาทำลายแผน แต่เขาก็รู้ว่าอาหารสำคัญที่สุดในตอนนี้ จึงได้แต่เก็บความแค้นส่วนตัวเอาไว้ก่อน

อย่างไรเสีย ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นของเขาอยู่แล้ว

ผู้หญิงสวยขนาดนี้ เขายังไม่เคยนอนด้วยมาก่อนเลย

เวลา 07:00 น. มาถึงในพริบตา

ร้านอาหารที่เคยว่างเปล่าถูกเปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง

บนเคาน์เตอร์จัดแสดงที่ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเลย ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยอาหารกองโต ทั้งอาหารตะวันตก อาหารจีน สเต๊ก พาสต้า ขนมปัง แซนด์วิช เบคอน แอปเปิล และน้ำแร่ วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดให้ผู้เล่นเลือกหยิบ

ผู้เล่นที่หิวโหยมาเป็นเวลานานต่างกรูกันเข้าไปข้างหน้า ก้มหน้าก้มตากินทุกอย่างที่คว้าได้

ส่วนคนหัวไวรีบพุ่งไปแย่งขนมปัง แซนด์วิช แอปเปิล และน้ำดื่มบรรจุขวดทันที

“หิวจะตายอยู่แล้ว! ฉันไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม ๆ รู้สึกเหมือนน้ำหนักลดไปสิบจิน!”

“รีบเอาน้ำ! เอาน้ำเยอะ ๆ! เกมห่วยนี่คงไม่ให้อาหารพวกเราอีกแล้วแน่!”

“เร็วเข้า! รีบหยิบ!”

เย่เจาเบียดเข้าไปในฝูงชน หยิบขนมปังสองก้อนกับน้ำแร่สองขวดใส่กระเป๋าเป้อย่างสบาย ๆ จากนั้นสะพายกระเป๋าไว้ด้านหน้า คว้าพาสต้าจานใหญ่หนึ่งจาน กินไปเดินไป พลางมุ่งหน้าไปทาง 9403a

ในขณะเดียวกัน ความคิดของเธอยังคงสแกนหาของไปเรื่อย ๆ มองหาไอเทมเกมที่เธอยังไม่มี

แม้เมื่อวานเธอจะสแกนผู้เล่นส่วนใหญ่บนเรือไปแล้ว แต่ก็อาจมีบางคนหลุดรอดสายตาไปได้

เธอมองไปยังกลุ่มของ 9403a ที่อยู่ไม่ไกล

พวกเขามีกันหลายสิบคน ทุกคนถือไม้กระบองกับมีดยาว คอยคุ้มกันเคาน์เตอร์อาหารสามจุด พร้อมช่วยกันเข็นเคาน์เตอร์ออกจากร้านอาหาร

บางคนกำลังยัดอาหารใส่กระเป๋าอย่างบ้าคลั่ง บนเคาน์เตอร์เต็มไปด้วยน้ำแร่ ขนมปัง และแอปเปิล ใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้ จะถูกพวกเขาฟันไล่ทันที

ความดุร้ายของพวกเขาสร้างพื้นที่ว่างโดยรอบขึ้นมาโดยธรรมชาติ

ทั่วทั้งร้านอาหารราวกับนรกมีชีวิต

บางคนแย่งอาหารแล้วรีบยัดใส่กระเป๋า บางคนยัดเข้าปากทันที

ระหว่างทางเย่เจาถูกชนไปชนมาอยู่ตลอด อาศัยเพียงช่วงล่างที่มั่นคงจึงไม่ถูกเบียดล้ม

พาสต้าในมือของเธอกินไปได้เพียงครึ่งจาน จู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งโผล่มาจากไหนไม่รู้ ฉวยมันไปกินหมดในไม่กี่คำ

แม้แต่จานที่เธอกำลังจะเอาไปทิ้งก็ยังถูกแย่งไปด้วย

เย่เจา: …

วันที่ 2 ของเกม

เย่เจากินอาหารไปได้เพียงครึ่งมื้อ เธอเช็ดมุมปาก ก่อนจะหยิบปืนพกติดท่อเก็บเสียงออกมาจากกระเป๋า แล้วเล็งไปยังระยะไม่ไกล

ปัง!

“อ๊าก!”

9403a กรีดร้องลั่น ล้มลงกับพื้น กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่ของเขา

“ปืน? ฉันโดนยิง! พี่! พี่!!”

หลังออกจากเกมรอบก่อน เย่เจาไปไหว้เทพแห่งปืนมาโดยเฉพาะ หวังว่าเทพแห่งปืนจะช่วยคุ้มครองเธอไม่ให้หลงทาง

ผู้เล่นรอบตัวเย่เจาก็ตกใจเช่นกัน ต่างมองเธอด้วยสายตาหวาดหวั่น

เย่เจายิ้มพลางพูด

“ขอโทษนะ กำลังจัดการเรื่องแค้นส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ”

“ตามสบายเลยทุกคน”

ทุกคน: …

กลุ่มของ 9403 เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าจะมีใครกล้ายิงใส่พวกเขา

สีหน้าดุร้ายเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นตึงเครียดและหวาดกลัวในทันที พวกเขารีบหันมองไปรอบ ๆ เพื่อหาตัวคนยิง

9403a คลานหนีไปซ่อนหลังโต๊ะ

เย่เจาเสียเป้าหมายไป จึงหันไปมองคนที่ถูกเรียกว่า “พี่ชาย” แล้วลั่นไกนัดที่สอง!

คราวนี้ทุกคนในกลุ่มมองเห็นเย่เจาที่ถือปืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอันวุ่นวายแล้ว

แต่ก็สายเกินไป

ปัง!

กระสุนนัดนี้พลาดอีกครั้ง

ไม่ใช่เพราะฝีมือยิงของเธอแย่

แต่เพราะจู่ ๆ ก็มีม่านพลังป้องกันแปลกประหลาดปรากฏขึ้นตรงหน้าชายคนนั้น และสกัดกระสุนเอาไว้

[สแกนสำเร็จ: สร้างโล่ป้องกัน 1 ชิ้น ต้องใช้แต้มสร้างสรรค์ 100 แต้ม]

[โล่ป้องกัน: สามารถต้านทานการโจมตีระดับ 1 ได้ ระยะเวลา 10 นาที ใช้งานได้ 10 ครั้ง]

ถือว่าเป็นไอเทมช่วยชีวิตที่ดีทีเดียว

วินาทีต่อมา สายฟ้าหลายสายฟาดลงมาจากท้องฟ้า ผู้เล่นรอบข้างร้องอุทานด้วยความตกใจ

เย่เจาใช้แต้มสร้างสรรค์ 100 แต้ม สร้างและใช้งานโล่ป้องกันทันที

พลังป้องกันถูกเปิดใช้งาน สายฟ้าทั้งหมดสลายหายไปกลางอากาศ สีหน้าของพี่ต้วนดำทะมึนราวก้นหม้อทันที

ยัยนี่มีการ์ดป้องกันด้วยงั้นเหรอ?

เมื่อรู้ว่าทั้งสองฝ่ายไม่สามารถโจมตีกันต่อได้ในตอนนี้ เย่เจาจึงเก็บปืนกลับไป กอดอกแล้วมองพวกเขา

ก็แค่สิบกว่านาที

เธอรอได้

“พี่ต้วน ตอนนี้ทำยังไงดี?”

พี่ต้วนเองก็แปลกใจเช่นกัน

เขาไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งจะมีปืน แต่ต่อให้มีปืน แล้วผู้หญิงคนหนึ่งจะกล้าท้าชนผู้ชายโตเต็มวัยหลายสิบคนได้อย่างไร?

ผู้หญิงคนนี้ไม่บ้าก็มีกำลังพอจะยืนอยู่ตรงนี้ได้จริง ๆ

เขากัดฟันแน่น

นี่เป็นเพียงเกมรอบที่สองของเขาเท่านั้น และเมื่อมองเวลาของโล่ป้องกันที่กำลังลดลงเรื่อย ๆ เขาก็เริ่มตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก

ส่วน 9403a ยังคงนอนด่ากราดอยู่บนพื้น

ในใจเขาด่าคนที่ยิงตัวเองไปแล้วนับพันครั้ง และคิดวิธีแก้แค้นอีกนับพันวิธี เขาแค่รอให้พี่ชายจับตัวคนยิงได้ แล้วจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ด้วยมือตัวเอง!

ขณะจับตาดูกลุ่ม 9403 เย่เจายังมีแรงเหลือพอจะสังเกตความวุ่นวายรอบตัว

ตัวอย่างเช่น ตอนที่เธอเห็นคนหลายคนกำลังกระชากกระเป๋าเป้ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง

เธอจึงยกปืนขึ้นพร้อมพูดเรียบ ๆ

“รุมคนคนเดียวเหรอ อยากตายหรือไง?”

คนพวกนั้น: …

.

.

จบ.