444 - ตระกูลหลี่มาเยือน!

444 - ตระกูลหลี่มาเยือน!

ระหว่างทางกลับจวน จูจวินบ่นไม่หยุดเกี่ยวกับความตระหนี่ของเหล่าจูที่เขี้ยวลากดินสุดๆ

หวังเป่าเป่ากล่าวว่า “นี่ก็เป็นทางเลือกของพวกเราเอง หากพวกเราเข้ารับราชการ แน่นอนว่าเราจะได้รับรางวัลมากกว่านี้ แต่ก็ช่างเถอะ เราเองก็ไม่ได้สร้างคุณงามความดีอะไร หากได้รับรางวัลใหญ่โดยไม่มีเหตุผล ข้าคงรู้สึกละอายใจ”

“พี่ใหญ่พูดถูก นี่คือเส้นทางที่พวกเราเลือกเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับฝ่าบาทเลย ตรงกันข้าม ข้ากลับคิดว่าฝ่าบาทใจกว้างมาก หากเป็นคนอื่นล่ะก็ ต่อให้ไม่ได้ก็ต้องทำลายให้พัง” โถวอินเตมูเอ่อถอนหายใจกล่าว

“ถูกต้องๆ น้องเขย เจ้าอย่าพูดไปเลย พวกเราสามคนพอใจแล้ว” จินกังนู่เสริม

ที่จริงจูจวินไม่ได้โกรธจริงๆ เขาเพียงแค่แสดงท่าทีออกมา เพื่อไม่ให้สามพี่น้องนี้รู้สึกไม่ดีเท่านั้น

เขาเดินมาเก้าสิบเก้าก้าวแล้ว หากมาพลาดเพียงก้าวสุดท้าย ก็คงต้องร้องไห้ไม่ออก

“เฮ้อ...พอข้ากลับไป ข้าจะเตรียมคฤหาสน์ให้พวกเจ้า แต่ขอบอกไว้ก่อน ไม่ใช่ว่าข้าเสียดายที่ให้พวกเจ้าพักที่จวนข้า ตรงกันข้าม ข้าอยากให้พวกเจ้าพักอยู่กับข้าด้วยซ้ำ แต่ข้าก็หวังให้พวกเจ้าสร้างรากฐานที่มั่นคงในแผ่นดินใหญ่นี้ ปลูกฝังรากเหง้าของตระกูลหวังให้มั่นคง” จูจวินกล่าว

หวังเป่าเป่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า ที่จวนอู่อ๋องก็ดีอยู่หรอก แต่ก็ยังมีความรู้สึกเหมือนพึ่งใบบุญผู้อื่น

ในเมื่อเขาตัดสินใจแนบแน่นกับจวนอู่อ๋องแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง “ข้าจะไม่เกรงใจเจ้าแล้ว ไม่ว่าภูเขาไฟหรือทะเลเพลิง พวกเราสามพี่น้องจะฝ่าไปให้เจ้าเอง!”

“ท่านลุง ท่านกล่าวเกินไปแล้ว!” จูจวินตบไหล่เขาเบาๆ เขารับรู้ถึงความจริงใจของหวังเป่าเป่า เขาไม่ชอบพวกที่พูดดีแต่ห่างเหินกันภายใน แต่หวังเป่าเป่าไม่ใช่คนแบบนั้น และในอนาคตย่อมกลายเป็นกำลังสำคัญ

เมื่อกลับถึงจวน จูจวินก็รีบหาคฤหาสน์ให้สามพี่น้องทันที

พวกเขาไม่ได้คิดจะแยกบ้านกันอยู่ ดังนั้นต้องเป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่พอ ไม่เช่นนั้นในอนาคตหากคนเพิ่มขึ้นจะไม่มีที่อยู่

นอกจากนี้ยังต้องจัดการหาสาวใช้และผู้ดูแล ซึ่งจวนอู่อ๋องมีพร้อมอยู่แล้ว ไม่ต้องกังวล

ตระกูลเสิ่นมีคฤหาสน์ขนาดใหญ่อยู่มากมายในเมืองอิงเทียน หนึ่งในนั้นเป็นเรือนสี่ประสานที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมือง ซึ่งเหมาะกับสามพี่น้องเป็นอย่างมาก

จูจวินสั่งให้คนไปทำความสะอาดทันที และรอจนกว่าราชสำนักจะประกาศข่าวเรื่องหวังเป่าเป่าตัดสินใจเข้าร่วมมหาอำนาจ แล้วพวกเขาจึงย้ายเข้าไปอย่างเป็นทางการ

แม้ว่าการย้ายเมืองหลวงจะเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว แต่มันไม่ได้เกี่ยวกับตระกูลหวัง พวกเขามีแนวโน้มที่จะตามจูจวินไปประจำการยังดินแดนอื่นมากกว่า

สองวันผ่านไป

โครงการก่อสร้างเมืองหนิงโปเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ คนงานเจ็ดหมื่นกว่าคนทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

ค่าก่อสร้างสะพานและถนนออกโดยราชสำนัก แต่เงินทุนการก่อสร้างมาจากพ่อค้าผู้ร่ำรวยที่อยู่ภายใต้จูจวิน

เส้นทางแปดร้อยลี้ถูกวางแผนให้สร้างเสร็จภายในสองปี

ขณะที่จูจวินพักผ่อนอยู่ในจวน เขาได้มีช่วงเวลาที่เงียบสงบสองวัน

ข่าวจากเมืองอิงชางถูกพ่อค้าต่างถิ่นนำมาเผยแพร่ทั่วเมืองหลวงแล้ว

ข่าวเรื่องหวังเป่าเป่าทรยศและถูกสังหาร ทำให้เมืองหลวงสั่นสะเทือน

ในโรงเตี๊ยมและโรงน้ำชา ผู้คนพูดคุยกันไม่ขาดปาก ไม่มีใครรู้เลยว่า "ตัวจริง" ที่พวกเขาพูดถึงกำลังอยู่ในจวนอู่อ๋องอย่างสบายใจ

“ท่านอ๋อง! พระชายาหลี่มาเยือนแล้ว!” ซวินปู้ซานรีบเดินมาแจ้งเบาๆ ข้างหูของจูจวิน

“เจ้าว่าอะไรนะ?”

ตอนนั้นจูจวินกำลังจิบชาอาบแดดในสวนอย่างสบายใจ เตรียมจะงีบพักผ่อน แต่พอได้ยินคำของซวินปู้ซานก็สะดุ้งตื่นเต็มที่ทันที

“พระชายาหลี่อยู่หน้าประตู บอกว่าอยากเข้ามาพบท่านอ๋อง!” ซวินปู้ซานยิ้มแห้งกล่าว “ท่านอ๋อง เรื่องนี้ไม่อาจปล่อยให้นางเข้ามาตามลำพังได้ หากคนอื่นรู้เข้า ไม่รู้ว่าจะถูกลือกันไปอย่างไรบ้าง!”

จูจวินพยักหน้าเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกชื่นชอบตระกูลหลี่นัก จากความทรงจำของร่างเดิม เขารู้สึกได้ว่าหลี่ซื่อไม่ได้มีท่าทีที่ดีกับเขาเลย แม้ว่านางจะไม่เคยกล่าวอะไรออกมาตรงๆ แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของนางก็เพียงพอจะบ่งบอกถึงความในใจ

ไม่เหมือนกับจางซื่อ แม้แต่ตอนที่ร่างเดิมของเขายังเป็นคนเสียสติ นางก็ยังคงดูแลเขาราวกับเป็นน้องชายของตัวเอง

แต่หลี่ซื่อกลับระแวดระวังเขาตลอดเวลา ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้จูอิงเหวินเลยด้วยซ้ำ

ทว่าผ่านมาเพียงแค่สามวัน นางก็ทนไม่ไหว แอบหนีออกจากวังมาแล้วหรือ?

คิดได้ดังนั้น จูจวินจึงลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตูทันที เมื่อไปถึงเขาก็เห็นเกี้ยวธรรมดาหลังหนึ่งจอดอยู่ ไม่มีสิ่งใดที่บ่งบอกเลยว่าคนที่อยู่ข้างในคือพระชายาหลี่

แต่ด้านหน้าเกี้ยวกลับมีขันทีรูปร่างอ้วนคนหนึ่งยืนอยู่ เขาคือหม่าต้ากว๋อ ขันทีกำกับข้างกายของหลี่ซื่อ

เจ้าขันทีนี่ ทุกครั้งที่เห็นมันก็มักจะเชิดจมูกขึ้นฟ้าอยู่เสมอ

"ท่านอ๋อง ขอให้เป้ยเล่อ(หลานชายของฮ่องเต้)ออกมาได้หรือไม่?" หม่าต้ากว๋อในวันนี้ก็ยังเหมือนเดิม แหงนหน้าขึ้นเผยรูจมูกใหญ่อย่างภาคภูมิ ราวกับจะให้คนทั้งโลกรู้ว่าเขามีจมูกบาน "ไท่จือเฟยเสด็จกลับไปเยี่ยมบ้าน อยากพาเป้ยเล่อไปด้วย!"

จูจวินหัวเราะ หลี่ซื่อช่างพยายามจริงๆ เพื่อให้ได้เจอลูก นางไม่ลังเลเลยที่จะใช้วิธีการแบบนี้

ใครที่ไม่รู้ความคงคิดว่านางมีบ้านเกิดอยู่ห่างไกลเป็นพันลี้

แค่เดินไปไม่กี่ก้าว ยังกล้าอ้างว่าเป็นการกลับบ้านเยี่ยมญาติอีกหรือ?

"เจ้าหมายถึงพี่สะใภ้ข้าสินะ?" จูจวินกล่าว "บ้านตระกูลจางอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก หรือจะให้ข้าไปตามพี่น้องตระกูลจางมาด้วยดี?"

ใบหน้าของหม่าต้ากว๋อเปลี่ยนสีทันที "ท่านอ๋อง ข้างในคือพระชายาหลี่พ่ะย่ะค่ะ!"

"อ้อ เดิมทีข้านึกว่าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่เสียอีก" จูจวินหัวเราะเบาๆ

ในเกี้ยว หลี่ซื่อโมโหจนแทบอยากจะกระโดดออกมาทันที เจ้าจูบ้าคนนี้ กล้าล้อเลียนนางเเชียวหรือ?

"ท่านอ๋อง ขอให้เป้ยเล่อออกมาเถิด!" หม่าต้ากว๋อกล่าวต่อ "ท่านราชครูคิดถึงเป้ยเล่อมาก จึงทรงให้ไท่จือเฟยนำพระองค์กลับไปให้ทอดพระเนตร!"

"ไท่จือเฟยอะไร?!" จูจวินเริ่มหมดความอดทน "เจ้ากำลังรนหาที่ตายหรือ? แบ่งไม่ออกหรือว่าใครเป็นเช่อฝูจิ้น(พระชายารอง) ใครเป็นตี๋ฝูจิ้น(พระอัครชายา) หรือว่าเจ้าไม่อยากอยู่ในวังแล้ว?"

"ดี เดี๋ยวข้าจะเข้าไปทูลถามพี่ใหญ่ของข้า ว่าในวังอบรมพวกขันทีกันอย่างไร!"

หม่าต้ากว๋อตกใจจนหน้าซีด ถ้าคำพูดนี้ไปถึงหูไท่จื่อ เขาจะต้องซวยแน่นอน

ทันใดนั้น ผ้าม่านของเกี้ยวถูกเลิกขึ้น หลี่ซื่อมองมาที่จูจวิน "น้องหก ข้าเอง เจ้าอย่าไปถือสาคนโง่ๆ อย่างมันเลย"

พูดถึงหลี่ซื่อ นางไม่ได้มีรูปโฉมงดงามมากนัก เพราะตระกูลจูเวลาเลือกสะใภ้ ไม่เคยให้ความสำคัญกับความงามเป็นหลัก

พวกเขาให้ความสำคัญกับความสง่างามและความเป็นกุลสตรีที่ดีงาม มากกว่าจะเลือกคนที่สวยล้ำเลิศเกินไป เพราะกลัวว่าผู้ชายจะมัวเมาในความงามจนหลงลืมภาระหน้าที่

หลี่ซื่อเป็นสตรีที่มีความประพฤติดีในวัง และดูเหมือนจะเป็นคนมีแบบแผน แต่จูจวินรู้ดีว่านางไม่ได้น่าไว้ใจเช่นนั้น

ในยุคที่เคร่งครัดเรื่องขนบธรรมเนียมเช่นนี้ นางกลับสามารถเลี้ยงดูจูอิงเหวินอยู่ข้างกาย และให้จูอิงเหวินเรียกนางว่าแม่

หากจะกล่าวว่านางไม่รู้จักลำดับสูงต่ำ ก็คงเป็นการพูดเบาไปแล้ว

นางเป็นเพียงพระชายารอง แต่กล้าจะทำตัวเทียบเท่าพระอัครชายา?

นางมีสิทธิ์อะไร?

เพราะบิดาของนางเป็นอดีตขุนนางของราชวงศ์หยวน ผู้ที่ตอนนี้เป็นเสนาบดีกรมพิธีการอย่างนั้นหรือ?

ไม่เพียงพอเสียด้วยซ้ำ!

สตรีผู้นี้เป็นคนเจ้าเล่ห์นัก

ตอนนี้หลี่ซื่อมองจูจวินด้วยรอยยิ้มเอาใจ แสร้งทำเป็นอ่อนโยนและเข้าถึงง่าย "เด็กน้อยอยู่ที่นี่คงรบกวนเจ้าไม่น้อย ข้าขอเข้าไปพาตัวเขากลับเลยก็แล้วกัน"

…………