420 - ภัยโจรสลัด!

420 - ภัยโจรสลัด!

สุดท้ายแล้ว จูจวินก็ไม่สามารถพาจูหยวนจางเข้าเมืองได้ทันที

เหล่าจูช่างชักช้าสักหน่อย ท่านเลือกที่จะพบกับขุนนางในเฟิ่งหยางก่อน

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ขุนนางจากเขตต่างๆ ภายใต้การปกครองของเฟิ่งหยางต่างก็เข้ามาในเมืองเพื่อรอต้อนรับ

นี่เป็นโอกาสอันดี เพราะเมื่อการย้ายเมืองหลวงเสร็จสิ้น เฟิ่งหยางจะกลายเป็นเมืองที่แตกต่างออกไป

บรรดาขุนนางที่ได้อยู่ใกล้ชิดราชวงศ์ก็ย่อมมีสถานะสูงขึ้นตาม

หลังจากรับฟังรายงานและแนะนำตัวจากเหล่าขุนนางเสร็จแล้ว จูหยวนจางจึงเดินทางเข้าเมือง

ระหว่างนั้นเขาได้รับการคำนับจากราษฎรในเมือง กล่าวคำปราศรัยเล็กน้อยที่ทำให้ผู้คนปลาบปลื้มจนหลั่งน้ำตา

เสียงร้อง “ทรงพระเจริญหมื่นปี” ดังก้องไปทั่ว ก่อนที่เขาจะพอใจและเดินเข้าสู่เมืองจงตู

เมื่อมาถึงจงตู สิ่งแรกที่ทำคือการไปไหว้สักการะที่ไท่เหมี่ยว (ศาลบรรพชน)

จากนั้นเข้าสู่ตำหนักเฟิ่งเทียน ซึ่งหรูหราอลังการกว่าตำหนักที่อิงเทียนถึงสองระดับ

จูหยวนจางนั่งลงบนบัลลังก์มังกรด้วยความพึงพอใจ ทุกสิ่งในเฟิ่งหยางดูใหม่และประณีต ตำหนักในจงตูมีความหรูหราเหมาะสมกับความยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิในความคิดของเขา

เมื่อทุกคนประจำที่ จูหยวนจางถามว่า “องค์ชายหก เจ้าบอกไว้ว่าเจ้าได้ดูแลผู้ประสบภัยทั้งหมดไว้ในเมือง ทำไมข้าจึงไม่เห็นเลย พวกเขาถูกไล่ออกไปหรือ?”

“ยังไม่ถึงกับไล่ออกไปพ่ะย่ะค่ะ” จูจวินอธิบาย “เราสร้างเขตชุมชนใหม่เสร็จทันก่อนปีใหม่ ผู้ประสบภัยทุกคนได้รับการจัดสรรบ้านใหม่และตอนนี้ก็อาศัยอยู่ในบ้านเหล่านั้นแล้ว”

จูหยวนจางยิ้มบางๆ “ทำได้ดี หากการจัดการภัยธรรมชาติเป็นเช่นนี้ได้เสมอ เราก็ไม่มีอะไรต้องกลัว”

จากนั้นเขากล่าวต่อว่า “มื้อเที่ยงเราจะรับประทานกันที่ตำหนักเฟิ่งเทียน ตอนบ่ายจะตรวจสอบจงตู และพรุ่งนี้ตรวจราชธานี หลังจากนั้นจะตรวจพื้นที่รอบๆ ราชธานี

เราจะพยายามกลับถึงอิงเทียนก่อนเทศกาลหยวนเซียว แต่หากไม่ทัน เราก็จะฉลองที่เฟิ่งหยางนี่แหละ!”

“ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ทุกคนตอบรับพร้อมกัน

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ จูหยวนจางพาทุกคนเดินสำรวจทั่วจงตู ทุกพื้นที่ในพระราชวังถูกตรวจสอบอย่างละเอียด

ทุกอย่างสมบูรณ์แบบและตรงตามความคาดหวัง

เมื่อถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน จูหยวนจางที่เริ่มอ่อนล้ากล่าวว่า “พระราชวังจงตูสร้างได้ดีกว่าที่ข้าคิดไว้มาก เจ้าทำได้ดีในการดูแลการก่อสร้าง!”

แต่จูจวินตอบกลับว่า “พระบิดา กระหม่อมเพียงดูแลส่วนสุดท้ายเท่านั้น คนที่ควรได้รับคุณความดีคือถังโหว ซานกว๋อกง และช่างฝีมือทั้งเจ็ดหมื่นคนที่ร่วมสร้างพระราชวังนี้

กระหม่อมเพียงแค่ทำงานหนักเล็กน้อยเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ

และอีกอย่าง การทำงานให้บ้านของตนเอง ไม่นับเป็นความดีความชอบแต่อย่างใด”

คำพูดนี้ทำให้จูหยวนจางยิ้มอย่างพึงพอใจ “ใช่แล้ว ทำงานเพื่อบ้านของตัวเอง ไม่ถือว่าเป็นความดีความชอบ

แต่ถ้าไม่มีเจ้า พระราชวังจงตูนี้ก็คงไม่สามารถใช้งานได้ดีเช่นนี้ อาจจะถูกปล่อยทิ้งร้างไปเลยก็ได้”

สายตาของจูหยวนจางมองผ่านขุนนางคนอื่น ไม่มีใครกล้าสบตา

ถึงแม้เรื่องราวของจงตูที่เคยมีการเสียชีวิตมากมายจะยังเป็นหัวข้อที่เขาใช้เตือนเหล่าขุนนาง แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะขยายประเด็นอีก

“อย่างไรก็ตาม หลี่ซ่านเหริน และถังติง มีความชอบมาก เรื่องรางวัลจะถูกจัดการหลังจากตรวจสอบเฟิ่งหยางเสร็จสิ้น”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท!” ถังติ่งกล่าวด้วยความยินดี

“กระหม่อมขอขอบพระทัยแทนบิดาในพระมหากรุณาธิคุณ!” หลี่ซือฉีกล่าวพร้อมก้มกราบ

“นอกจากนี้ สำหรับผู้ที่ช่วยเหลือในภาวะวิกฤติและภัยพิบัติครั้งนี้ เจ้าทำรายชื่อมาให้ข้าด้วย ข้าจะให้รางวัลอย่างงาม!” จูหยวนจางกล่าวกับจูจวิน

จูจวินพยักหน้า ครั้งนี้ถือเป็นโอกาสดีในการเลื่อนตำแหน่งและให้รางวัลแก่คนที่ทำงานหนัก

“ที่เหลือกลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เข้าเฝ้าที่วังอีกครั้ง” จูหยวนจางหันมาทางจูจวิน “เจ้าตามข้ามา”

"ขอส่งเสด็จฝ่าบาท!"

บิดาและบุตรชายเดินเรียงกันไป จูหยวนจางแม้จะเหนื่อยล้าแต่กลับอารมณ์ดี "ครั้งนี้ เจ้าทำได้ดีมาก ว่ามาเถอะ อยากได้รางวัลอะไร?"

"ท่านพ่อ คราวนี้เดิมพันของเรา ข้าชนะแล้วใช่ไหม?" จูจวินยิ้มพลางพูด "ข้าไม่ต้องการรางวัลอะไร ขอเพียงให้พระองค์ปฏิบัติตามข้อตกลงที่เดิมพันไว้ก็พอ"

"เจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเจ้าชนะ? ข้ายังไม่ได้ไปดูกองทัพจูเชวี่ยเลย" จูหยวนจางแย้ง

"ท่านพ่อ ข้าไม่อยากอวดหลอกนะ แต่กองทัพจูเชวี่ยของข้า อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกองทัพผู้ช่ำชองแห่งต้าเย่ แต่ก็เป็นกองทัพที่แข็งแกร่ง พร้อมรบได้ทุกเมื่อ

หากท่านพ่อยังไม่เชื่อ ข้าได้ยินมาว่าแถวทะเลสาบป๋อหยางมีโจรสลัดอาละวาดหนัก ข้าสามารถอาสาไปปราบพวกมันเอง!"

"ทะเลสาบป๋อหยางเต็มไปด้วยโจรสลัด ไม่ใช่โจรธรรมดา แต่เป็นกลุ่มที่หลงเหลือมาจากเฉินฮั่น" จูหยวนจางกล่าว "พวกมันได้รับการสนับสนุนจากเฉินฮั่น มีทั้งอาวุธและเรือมากมาย อีกทั้งยังชำนาญในภูมิประเทศ

หากเจ้าบุ่มบ่ามเข้าไป อาจได้รับความเสียหายหนัก"

"แล้วจะปล่อยให้พวกมันลอยนวลอย่างนั้นหรือ?"

"ใครบอกว่าข้าไม่จัดการ?!" จูหยวนจางแค่นเสียง "คนของข้าแทรกซึมเข้าไปแล้ว แม้พวกมันจะเป็นโจรสลัด แต่หัวหน้าของพวกมันคือคนสนิทของเฉินฮั่น

การปราบพวกมันไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ยังมีประโยชน์บางอย่างอยู่"

"มีแผนอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

"อย่าถามมาก!" จูหยวนจางโบกมือ "ทะเลสาบป๋อหยาง ข้ามีแผนจัดการอยู่แล้ว"

เขาเคยประสบปัญหาใหญ่ในทะเลสาบป๋อหยาง จึงเตรียมการไว้นานแล้ว หากไม่ใช่เพราะจูจวินพูดถึงการปราบโจร เขาคงไม่เอ่ยถึง

"ถ้าข้าไม่ได้ไปปราบโจร ท่านพ่อก็ควรตั้งเกณฑ์เพื่อประเมินกองทัพจูเชวี่ยบ้างสิ" จูจวินกล่าว

จูหยวนจางมองเขาด้วยหางตา ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด "เจ้ามีความตั้งใจจะปราบโจรจริงหรือ? เช่นนั้นก็ได้ มีโจรสลัดแถวชายฝั่งทะเล หากเจ้ากำจัดพวกมันได้ ข้าจะถือว่าเจ้าชนะ

เฟิ่งหยางที่เจ้าเป็นคนปกครอง เจ้าได้พิสูจน์แล้วว่ามีฝีมือในการดูแลบ้านเมือง

เจ้ายังสร้างวรรณสารซึ่งถือว่าเป็นผลงานในด้านวัฒนธรรม

ตอนนี้ก็เหลือแค่เรื่องสงคราม กองทัพจูเชวี่ยของเจ้า ดูแลกองทัพได้ดี แต่ข้ายังไม่รู้ว่าเจ้ารบเก่งแค่ไหน

หากเจ้าไม่ผ่าน ก็เหมือนแต่งหน้าทาปากที่สวยแต่เปลือกนอก"

"ปราบโจรแถบชายฝั่ง?" จูจวินอึ้งไปครู่ ก่อนจะยิ้มกว้างในใจ

‘นี่มันเหมือนสวรรค์เมตตาพอดี! ไปชายฝั่ง ไม่ใช่ว่าข้าจะเริ่มการค้าทางทะเลได้ง่ายๆ หรือ?’

นอกจากนี้ โจรสลัดเหล่านั้นร่ำรวยมหาศาล หากกำจัดพวกมัน ไม่เพียงได้ชื่อเสียง ยังได้กำไรมหาศาล

"แต่พระบิดา ข้าประจำอยู่ที่เฟิ่งหยาง หากไปชายฝั่ง มันไกลเกินไป แล้วข้าจะลงหลักปักฐานตรงไหน?"

"เมืองหนิงโป!" (ปัจจุบันเป็นฐานทัพเรือที่ใหญ่ที่สุดของประเทศจีน ตั้งอยู่ไหนมณฑลเจ้อเจียง) จูหยวนจางกล่าว "ที่นั่นมีแม่ทัพรักษาการ แต่แม่ทัพกลับไม่สามารถจัดการปัญหาโจรสลัดได้ หนำซ้ำยังทวีความรุนแรงขึ้น

ข้าได้รับข่าวว่าแม่ทัพคนนั้นอาจสมคบกับโจรสลัด เจ้ายังกล้าไปที่นั่นหรือไม่?"

จูจวินยิ้มมุมปาก "ทำไมจะไม่กล้า? หากแม่ทัพคนนั้นร่วมมือกับโจรสลัด ข้าจะเป็นคนแรกที่จัดการเขา!

แต่ท่านพ่อ หากข้ากำจัดโจรสลัดสำเร็จ ข้าจะได้อะไร?"

"เจ้าจัดการปัญหาโจรสลัดได้ อยากได้อะไรก็จะให้!"

"จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ?" ดวงตาของจูจวินเป็นประกาย "ท่านพ่อ ข้าขอตั้งกองทัพเรือได้ไหม?"

………..