บทที่ 8: การแลกเปลี่ยนครั้งที่สอง: แผงคุณสมบัติระบบของผู้ย้ายภพที่โชคร้าย

บทที่ 8: การแลกเปลี่ยนครั้งที่สอง: แผงคุณสมบัติระบบของผู้ย้ายภพที่โชคร้าย

หลังจากฝึกซ้อมช่วงเช้าเสร็จ ยูตะก็มาถึงห้องเรียนของโรงเรียนนินจา เขาพึ่งนั่งลงได้ไม่นาน อาซึมะหมอนั่นก็เดินตรงเข้ามาหาอีกครั้ง

เมื่อเห็นยูตะ เขาก็เดินตรงมาหยุดอยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"อย่าคิดว่าพึ่งเอาชนะพวกขยะไม่กี่คนได้แล้วจะเก่งกาจอะไรนักหนานะ! ฉันไม่มีวันแพ้นายเด็ดขาด!"

พอพูดจบ อาซึมะก็หันหน้าหนีด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนจะพูดเสริมเบาๆ

"อีกอย่าง... ฉันไม่ได้เป็นคนไปหาเรื่องคนสามคนนั้นให้มาเล่นงานนายนี่นะ! แต่ยังไงเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับฉันอยู่ดี... ขอโทษด้วยละกัน!"

พูดเสร็จอาซึมะก็เดินสะบัดก้นกลับไปนั่งที่ของตัวเองทันทีโดยไม่หันมามองอีก

ยูตะทำได้เพียงเงียบไป

"..."

วิ่งมาแต่เช้าเพื่อมาพูดแค่นี้งั้นหรอ? หรือบางทีหมอนี่อาจจะโดนโฮคาเงะรุ่นที่สามดุสั่งสอนมากันแน่? ยูตะรู้สึกว่าตัวเองน่าจะเดาเรื่องราวได้ถูกต้องแล้ว

ซึ่งมันก็เป็นความจริง เพราะเมื่อคืนนี้หลังจากอาซึมะกลับบ้านไป เขาก็ถูกพ่อแท้ๆ ลากตัวไปด่าทันที แถมโฮคาเงะรุ่นที่สามยังอธิบายสถานการณ์ของยูตะให้ฟัง พร้อมสั่งห้ามขาดไม่ให้อาซึมะไปคบค้าสมาคมกับพวกคนแบบนั้นอีก

ถึงอาซึมะจะรู้สึกไม่พอใจ แต่เขาก็เป็นพวกกล้าทำกล้ารับ เขารู้สึกว่าถ้าคิดจะแข่งกับยูตะเพื่อแย่งชิงคุเรไน ก็ต้องสู้กันอย่างยุติธรรมและซื่อตรง ไม่ใช่ใช้ลูกไม้สกปรกแบบนี้ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเดินมาขอโทษแต่เช้า

"เมื่อกี้อาซึมะหมายความว่ายังไงหรอ? มีใครมาทำให้นายเดือดร้อนรึเปล่ายูตะคุง? ให้ฉันช่วยอะไรไหม?"

คุเรไนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความกังวล พร้อมกับส่งสายตาค้อนขวับไปทางอาซึมะอย่างดุร้าย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่อาซึมะแอบหันมามองพอดี

ภาพนั้นทำให้อาซึมะรู้สึกหดหู่และเจ็บใจสุดๆ ท่าทีที่คุเรไนปฏิบัติต่อเขากับไอ้บ้ายูตะมันต่างกันคนละเรื่องเลย!

"ไม่จำเป็นหรอก"

ยูตะส่ายหน้าพรางตอบ

"ก็แค่มีพวกขยะอยากเอาใจอาซึมะเลยตั้งใจมาหาเรื่องฉัน แต่ฉันสั่งสอนพวกนั้นไปเรียบร้อยแล้วล่ะ"

"แบบนี้นี่เอง"

พอได้ยินแบบนั้น คุเรไนก็เข้าใจเรื่องราวทันที เธอหันไปส่งสายตาเชิงขอโทษให้อาซึมะเบาๆ ซึ่งนั่นก็ช่วยให้อาซึมะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง และพลอยทำให้ความไม่พอใจที่เขามีต่อยูตะลดลงไปมาก

เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปในพริบตา ท่ามกลางการเรียนและการฝึกซ้อมอย่างหนักของยูตะ

ในสัปดาห์นี้ เขาสามารถเรียนรู้จนเชี่ยวชาญคาถานินจาระดับ C อย่างคาถาสายฟ้า: ลูกบอลสายฟ้า ได้สำเร็จ แถมยังได้เรียนรู้พื้นฐานของวิชาดาบเพิ่มเติมอีกด้วย

ด้านการฝึกฝนร่างกายด้วยความเร็วสูงก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยม ความแข็งแกร่งและสมรรถภาพทางกายของเขาพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนตอนนี้เขาสามารถคงสภาพจักระธาตุสายฟ้าเอาไว้ได้นานถึง 15 วินาทีแล้ว

มากไปกว่านั้น ยูตะยังคงขัดเกลาคาถานินจาพื้นฐานทั้งสามอย่างต่อเนื่อง รวมถึงสำเร็จการฝึกควบคุมจักระขั้นพื้นฐานอย่างการปีนต้นไม้และการเดินบนผิวน้ำอย่างสมบูรณ์แบบ

"ช่วงเวลาพักฟื้นหมดลงแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาสำหรับการแลกเปลี่ยนครั้งที่สองซักที!"

เมื่อรู้สึกว่าความเร็วในการพัฒนาเริ่มอิ่มตัว ยูตะก็หยิบเส้นผมสีดำกระจุกหนึ่งออกมาจากกล่องเก็บของด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง

"โอบิโตะ! มาดูกันซิว่านายจะมีค่าแค่ไหนกันแน่!"

ใช่แล้ว เส้นผมสีดำกระจุกนี้คือสิ่งที่ยูตะแอบดึงมาจากหัวของโอบิโตะเมื่อสองวันก่อน ตอนนั้นเล่นเอาโอบิโตะเจ็บจนร้องจ๊ากแถมเกือบจะหันมาฟัดกับเขาแล้วด้วยซ้ำ

"เส้นผมของตระกูลอุจิวะก็น่าจะนับเป็นของพิเศษล่ะมั้ง ยังไงก็ต้องมีค่าอะไรซักอย่างแน่ๆ"

ครั้งนี้ถือเป็นบททดสอบที่ดี!

"แลกเปลี่ยน!"

ยูตะภาวนาในใจเงียบๆ พริบตาต่อมา เส้นผมของโอบิโตะในมือเขาก็อันตรธานหายไปทันที

หลังจากนั้น ภาพเหตุการณ์บางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของยูตะ

ในโลกอันล่มสลายแห่งหนึ่ง ชายที่ชื่อฮิโรโตะอาศัยความเร็วและพละกำลังอันมหาศาล ตวัดดาบฟันหัวซอมบี้ขาดกระเด็นในฉับเดียว จากนั้นเขาก็สะบัดคราบเลือดออกจากตัวดาบยาวในมืออย่างเก๊กหล่อพร้อมรอยยิ้มกว้าง

"คราวนี้น่าจะเลเวลอัพได้แล้วมั้ง? ไหนดูซิ! ระบบ เปิดแผงคุณสมบัติ ฉันจะเพิ่มแต้ม!"

ถึงอย่างงั้น คราวนี้แผงหน้าต่างระบบกลับไม่ยอมปรากฏขึ้นมา แต่มีเส้นผมสีดำประมาณสิบกว่าเส้นร่วงหล่นลงมาจากอากาศผ่านหน้าเขาไปแทน

ฮิโรโตะแสดงสีหน้าเหวอทันที

"...???"

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? เส้นผมสีดำพวกนี้ลอยมาจากไหนกัน?"

ฮิโรโตะเงยหน้าขึ้นมองฟ้าด้วยความมึนตึ้บแต่ก็ไม่พบอะไรเลย เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก็ยังคงว่างเปล่า ยิ่งทำให้เขารู้สึกสับสนเข้าไปใหญ่

แต่เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามามัวสนใจเรื่องเส้นผม แผงคุณสมบัติที่ควรจะเด้งขึ้นมากลับนิ่งสนิท ทำให้เขาเริ่มลนลานจนต้องรีบตะโกนลั่น

"ระบบ! เปิดแผงคุณสมบัติ! เปิดเดี๋ยวนี้! เปิดให้ฉันหน่อยเซ่!"

"ซวยแล้วไง! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? มันพังงั้นหรอ?"

ถึงอย่างงั้น ไม่ว่าจะพยายามร้องเรียกยังไง แผงหน้าต่างแสดงคุณสมบัติของระบบก็ไม่มีทีท่าว่าจะปรากฏขึ้นมาเลย ฮิโรโตะเริ่มตกใจสุดขีด เพราะระบบนี้คือสิ่งเดียวที่การันตีการเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกของเขา!

ถ้ามันหายไปจริงๆ เขาจะทำยังไงดี?

"ระบบหายไปแล้วหรอ? มันทอดทิ้งฉันแล้วรึไง? แล้วฉันจะเอาตัวรอดในโลกพรรค์นี้ได้ยังไงต่อไปเนี่ย! อนาคตมันจะยิ่งอันตรายขึ้นกว่านี้อีกนะ!"

ฮิโรโตะพยายามตั้งสติแล้วเริ่มทำการทดสอบดู ในที่สุดเขาก็พบว่าระบบยังคงอยู่ เขายังสามารถได้รับค่าประสบการณ์และแต้มสถานะจากการล่าพวกซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์เพื่อเพิ่มเลเวลได้ตามปกติ เพียงแต่ว่าด้วยเหตุผลบางอย่าง แผงหน้าต่างที่ใช้แสดงคุณสมบัติมันหายสาบสูญไปแล้ว

"เห้อ! โชคดีที่ฟังก์ชันหลักๆ ยังอยู่ครบ แต่แค่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงไม่ยอมแสดงผลเฉยๆ! เล่นเอาตกใจหมดเลยไอ้บ้าเอ๊ย!"

"หรือระบบนี้มันจะเป็นของเกรดต่ำกันแน่? ไม่งั้นจะเกิดบั๊กแบบนี้ได้ยังไง?"

ฮิโรโตะบ่นพึมพำด้วยความสับสน ตอนนี้ความน่าเชื่อถือของระบบในสายตาเขาแทบจะติดลบไปแล้ว

(ระบบล่ามอนสเตอร์อัปเลเวล: ฉันก็งงเหมือนกันเฟ้ย! ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่าปลั๊กอินแผงแสดงคุณสมบัติมันหายไปไหน?)

"หึ... ผู้ย้ายภพงั้นหรอ? ตัวเอกสายระบบซะด้วย น่าสนใจดีแฮะ"

หลังจากดูภาพเหตุการณ์จบ ยูตะก็ยกมือขึ้นแตะคางพรางครุ่นคิด นอกเหนือจากเรื่องแผงระบบแล้ว เขาสังเกตเห็นอีกว่าตอนที่ฮิโรโตะล่าซอมบี้ หมอนั่นได้ขุดเอาแกนคริสตัลบางอย่างออกมาจากสมองของพวกมันด้วย

"เป็นโลกที่น่าสนใจไม่เลว ในอนาคตถ้าจับจุดได้ คงต้องลองหาทางแลกเปลี่ยนกับโลกนี้ดูอีกซักที"

ยูตะเริ่มเล็งเห็นถึงผลประโยชน์จากทรัพยากรของโลกฝั่งนั้นเข้าให้แล้ว ในขณะนั้นเอง ข้อความชุดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างกะทันหัน

[แผงคุณสมบัติ]: แผงแสดงคุณสมบัติระบบจากผู้ย้ายภพที่โชคร้ายคนหนึ่ง สามารถแสดงค่าสถานะและข้อมูลของตัวผู้ใช้ รวมถึงระบุระดับพลัง ความเชี่ยวชาญในคาถาต่างๆ ออกมาเป็นตัวเลขได้อย่างชัดเจน