บทที่ 1: การแลกเปลี่ยนครั้งแรก การรีดเร้นจักระ + จักระ

บทที่ 1: การแลกเปลี่ยนครั้งแรก การรีดเร้นจักระ + จักระ

ในปีที่ 39 แห่งโคโนฮะ ณ ลานบ้านเล็กๆ ใกล้ชานเมืองฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านโคโนฮะ

ยูตะซึ่งนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่นค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาของเขาฉายแววตื่นตะลึงก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ ว่า

"นี่ฉัน... ข้ามมิติมาเกิดใหม่จริงๆ เหรอเนี่ย?"

ความจริงแล้วในชาติก่อนเขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่อาศัยอยู่บนดาวสีน้ำเงิน แต่เพราะอุบัติเหตุไม่คาดฝันทำให้ต้องมาเกิดใหม่ในโลกนินจาแห่งนี้ และเมื่ออายุครบหกขวบ ความทรงจำในอดีตชาติก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับพรสวรรค์สุดพิเศษที่เรียกว่า "การแลกเปลี่ยน"

[แลกเปลี่ยน LV1 (0/10)]

ความสามารถ: ทุกๆ เจ็ดวัน จะสามารถสุ่มแลกเปลี่ยนสิ่งของใดๆ กับเป้าหมายใดก็ได้จากระบบหมื่นโลก เพื่อรับไอเทมหนึ่งชิ้นจากเป้าหมายนั้นมาครอบครอง

ยิ่งสิ่งของที่นำมาแลกเปลี่ยนมีมูลค่าและระดับสูงเท่าไร โอกาสที่จะได้รับของดีก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

(หมายเหตุ 1: มูลค่าของสิ่งของเป็นเรื่องสัมพัทธ์ ในต่างโลก มูลค่าของสิ่งของชิ้นเดียวกันอาจแตกต่างกันคนละเรื่องเลย)

(หมายเหตุ 2: สิ่งที่ได้รับจากการแลกเปลี่ยนอาจเป็นสายเลือด พรสวรรค์ คาถานินจา ความสามารถ สมบัติ ไอเทมโกง หรือผู้หญิง ...)

(หมายเหตุ 3: ยิ่งระดับเลเวลของการแลกเปลี่ยนสูงขึ้น ระยะเวลาคูลดาวน์จะยิ่งสั้นลง และโอกาสได้ของดีก็ยิ่งสูงขึ้น)

"สุ่มแลกเปลี่ยนอะไรก็ได้กับเป้าหมายจากหมื่นโลกเพื่อแย่งชิงสมบัติของพวกเขางั้นเหรอ?"

"นี่มันบังคับมัดมือชกชัดๆ!"

"ฮิฮิ ชั่วร้ายชะมัด แต่ฉันชอบแฮะ ฮ่าๆๆ!"

ยูตะหัวเราะร่าด้วยความชอบใจอยู่ภายในใจ

ในที่สุดเขาก็มีสูตรโกงกับเขาซักที คราวนี้จะได้เร่งพัฒนาความแข็งแกร่งได้เร็วขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ พรสวรรค์ด้านนินจาของเขาจัดว่าธรรมดามาก อยู่แค่ระดับกลางค่อนไปทางท้ายของห้องเรียนเท่านั้น

เป็นที่รู้กันดีว่าโลกนินจาแห่งนี้ให้ความสำคัญกับภูมิหลังและสายเลือดตระกูลแบบสุดๆ โดยพื้นฐานแล้ว สายเลือดจะเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดสูงสุดของนาย และมันยากเข็ญสุดๆ ไปเลยที่จะเปลี่ยนมันได้

หากเกิดในตระกูลใหญ่อย่างอุจิวะหรือฮิวงะ ต่อให้แย่ที่สุดก็ยังเป็นจูนินได้สบายๆ และถ้าพยายามอีกหน่อย การเลื่อนขั้นเป็นโจนินก็ไม่ใช่เรื่องยาก ขอแค่เบิกเนตรวงแหวนหรือเนตรสีขาวได้ และไม่ขี้เกียจจนเกินไป ยังไงก็เป็นโจนินได้แน่ๆ รึเปล่า?

แต่สำหรับชาวบ้านธรรมดา แค่ได้เป็นนินจารับใช้หมู่บ้านก็นับว่าหรูแล้ว ส่วนเรื่องขีดจำกัดสูงสุดน่ะเหรอ? หึๆ ขึ้นอยู่กับโชคล้วนๆ เลย ใช่ว่าสามัญชนทุกคนจะเป็นเหมือน นามิคาเซะ มินาโตะ ซะเมื่อไหร่

ที่จริงยูตะยังแอบสงสัยด้วยซ้ำว่า นามิคาเซะ มินาโตะ อาจจะเป็นทายาทของตระกูลเซ็นจูที่สืบสายเลือดมาหลังจากตระกูลยุบไปรวมกับชาวบ้านธรรมดาหรือเปล่า? แต่ในเมื่อตอนนี้มีสูตรโกงแล้ว ยูตะรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจะโบยบิน

"มาดูกันดีกว่าว่าฉันจะได้อะไรจากการแลกเปลี่ยนครั้งแรก!"

ยูตะเตรียมพร้อมใช้พรสวรรค์ของเขาในทันที โลกนี้มันอันตรายเกินไป ยิ่งตอนนี้เป็นช่วงก่อนสงครามโลกนินจาครั้งที่สามด้วย เขาจึงอยากแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด

"แต่ฉันจะเอาอะไรไปแลกเปลี่ยนดีล่ะ?"

เรื่องนี้ทำให้เขาปวดหัวอยู่ซักหน่อย ในฐานะเด็กกำพร้าที่พ่อแม่เสียชีวิตไปหมดแล้ว แม้จะมีเงินเก็บที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้บวกกับเงินบำนาญจากหมู่บ้านจนไม่ต้องไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ถึงอย่างงั้น บ้านหลังนี้ก็ไม่มีของมีค่าอะไรมากมาย

เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องแล้วหยิบกล่องไม้ที่เก็บสิ่งของสำคัญที่สุดของพ่อแม่ขึ้นมา เมื่อเปิดออก ก็พบม้วนคัมภีร์ห้าเล่ม ได้แก่ วิชารีดเร้นจักระ, คาถาสายฟ้า: บอลสายฟ้า, คาถาน้ำ: กระสุนมังกรน้ำ, คาถาดิน: หอกดิน และเคล็ดวิชาดาบตระกูลเซ็นจู...

"หืม? วิชาดาบเซ็นจูงั้นเหรอ? ทำไมตระกูลของฉันถึงมีวิชานี้ได้ล่ะ?"

ก่อนที่ความทรงจำจะกลับมา ยูตะไม่รู้เลยว่าสิ่งนี้หมายถึงอะไร และไม่รู้จักตระกูลเซ็นจูด้วยซ้ำ ต้องยอมรับเลยว่าแผนการของโฮคาเงะรุ่นที่สามนั้นทำได้ยอดเยี่ยมจริงๆ ทำให้คนรุ่นใหม่ในปัจจุบันน้อยคนนักที่จะรู้จักตระกูลเซ็นจู แต่ยูตะที่มีความทรงจำจากชาติก่อนนั้นต่างออกไป

"หรือว่าบรรพบุรุษของฉันมาจากตระกูลเซ็นจู? ข้อสันนิษฐานของแฟนอนิเมะในชาติก่อนที่ว่าโฮคาเงะรุ่นที่สองยุบตระกูลเซ็นจูให้กลมกลืนไปกับหมู่บ้านจะเป็นเรื่องจริง?"

ยูตะคาดเดาทันที

"แต่ถ้าสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเซ็นจูจริง ต่อให้ห่างกันแค่รุ่นสองรุ่น ทำไมพรสวรรค์ของฉันถึงได้ธรรมดาปานนี้ล่ะเนี่ย?"

ยูตะรู้สึกหดหู่เล็กน้อย อย่าว่าแต่เรื่องจักระเลย แค่ปริมาณจักระของเขาในตอนนี้ ยังเทียบไม่ได้กับนินจาเก่งๆ จากตระตูลธรรมดาซะด้วยซ้ำ

"ช่างมันเถอะ! คิดไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ฉันเปลี่ยนไปแล้ว! ไม่เพียงแต่มีความรู้จากชาติก่อน แต่ยังมีพรสวรรค์ตื่นขึ้นมาด้วย ขอแค่ระมัดระวังตัวให้ดี ในอนาคตฉันต้องไปถึงจุดสูงสุดของโลกนินจา หรืออาจจะเหนือกว่านั้นแน่ๆ!"

นอกจากนี้ ยูตะยังรู้สึกได้ว่าตั้งแต่ความทรงจำตื่นขึ้น พลังจิตของเขาก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก อย่างน้อยก็มากกว่าเดิมถึงสองเท่า ด้วยพลังจิตระดับนี้ ไม่ว่าจะเป็นปริมาณจักระ การควบคุมจักระ หรือความสามารถในการเรียนรู้ ทุกอย่างน่าจะพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแน่นอน

ยูตะมองม้วนคัมภีร์ทั้งห้าเล่มตรงหน้าพลางลูบคางครุ่นคิด

"ข้อมูลระบบบอกว่า ยิ่งสิ่งของที่ใช้แลกเปลี่ยนมีค่ามากเท่าไหร่ โอกาสได้ของดีก็ยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น!"

"แต่มูลค่าของสิ่งของมันขึ้นอยู่กับแต่ละโลกนี่นา!"

"อย่างที่เขาว่า ลางเนื้อชอบลางยา ลองใชวิชารีดเร้นจักระดูดีกว่า! พ่วงจักระดิบไปด้วยซักหน่อย เผลอๆ อาจจะได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงก็ได้!"

คิดแล้วก็ลงมือทำทันที

ยูตะรีบคัดลอกวิชารีดเร้นจักระออกมาเล่มหนึ่ง ถือสำเนาไว้ในมือข้างหนึ่ง จากนั้นก็รีดเร้นจักระในร่างกายมารวมกันเป็นก้อนพลังงานในมืออีกข้าง แล้วท่องในใจเงียบๆ เพื่อเริ่มกระบวนการแลกเปลี่ยน

ในพริบตาต่อมา สิ่งของในมือทั้งสองข้างก็อันตรธานหายไป ทันใดนั้น สายตาของเขาก็พร่ามัว และมีภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในหัวเด่นชัด

ณ เกาะแห่งท้องฟ้า เหนือยานแม็กซิม บนพื้นที่ของอัปเปอร์ยาร์ด

"โกมุโกมุโน... หมัดปืนไรเฟิลทองคำ!!"

ลูฟี่เหวี่ยงลูกบอลทองคำยักษ์ที่ติดอยู่กับมือไปด้านหลังอย่างสุดแรง แขนของเขายืดออกและบิดเป็นเกลียวอย่างต่อเนื่อง จากนั้นเขาก็ตะโกนลั่น พร้อมกับซัดลูกบอลทองคำยักษ์เข้าใส่เอเนลที่ลอยอยู่กลางอากาศตรงหน้าอย่างสุดกำลัง

"ชิ! บอกแล้วไงว่ามันไร้ประโยชน์!"

เอเนลมองภาพนั้นด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม เขาเตรียมตัวจะใช้พลังของผลปีศาจสายโลเกียเพื่อเปลี่ยนร่างเป็นสายฟ้าหลบการโจมตี ทว่าในวินาทีนั้นเอง เขากลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าตัวเองไม่สามารถสัมผัสถึงพลังของผลปีศาจภายในร่างกายได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

"บ้าน่า... ได้ยังไงกัน..."

สีหน้าของเอเนลถอดสีทันที เขาพยายามจะเค้นเสียงพูด แต่สายเกินไปแล้ว หมัดปืนไรเฟิลทองคำของลูฟี่พุ่งกระแทกเข้าที่หน้าท้องของเขาอย่างจัง!

ตูม!!

ร่างของเอเนลปลิวละลิ่วจนตัวงอเป็นคันธนู แรงกระแทกอันมหาศาลและความเจ็บปวดเจียนตายทำให้ดวงตาของเขาแทบถลน เลือดสดๆ พวยพุ่งออกจากปากกระเซ็นไปทั่ว ร่างของเขาพุ่งทะลุม่านเมฆสีขาวไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระแทกเข้ากับระฆังทองคำยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเมฆเสียงดังสนั่น!