บทที่ 4 "เพลงมาร์ชดาบใหญ่"! บทเพลงแห่งการศึกบนเส้นทางบุกทะลวง!

เสียงแตรดังกึกก้องเปี่ยมด้วยความฮึกเหิม ท่วงทำนองเร่งเร้าดุดัน มันพุ่งทะลวงเข้าสู่โสตประสาทของทุกคนด้วยระดับความดังที่สูงเสียดฟ้า

ผู้ชมในฮอลล์ต่างพากันยืนอึ้งตาค้างเมื่อได้ยินเสียงแตรบุกจู่โจมที่ทรงพลังและเร้าใจขนาดนี้

ชาวจีนบางคนที่อยู่ในงานราวกับโดนมนต์สะกด ใบหน้าของพวกเขาเริ่มขึ้นสีแดงก่ำ แววตาและสีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นและคลั่งไคล้กระหายศึก! มันเหมือนมีพลังบางอย่างในร่างกายที่กำลังจะระเบิดทะลักออกมา!!

"เสียงนี้มัน... ใช่ไหม? ใช่ตัวนั้นหรือเปล่า?"

"แตรบุกจู่โจมชัวร์ๆ! อากงฉันชอบเอามาเป่าที่บ้านบ่อยๆ!"

"เช็ดเข้ ทำไมมีเสียงแตรบุกจู่โจมมาดังอยู่ที่นี่ได้วะ?"

"นี่มันมาเป่าแตรบุกกลางถิ่นญี่ปุ่นเลยนะเว้ย เขาจะทำอะไรของเขาเนี่ย?"

"อยากถามคำเดียวเลยว่านี่ลูกน้องใครวะ ทำไมมันถึงได้ใจเด็ดขนาดนี้?"

"ฮ่าๆๆ ฉันอยากรู้จริงว่าคนญี่ปุ่นในฮอลล์ได้ยินเสียงแตรบุกกึกก้องขนาดนี้ จะพากันกลั้นปัสสาวะไม่อยู่หรือเปล่า!!"

"ดูดิดู ดูพวกคนญี่ปุ่นรอบตัวเราเร็ว!"

ในโซนที่นั่งของกลุ่มคนจีน ทุกคนต่างพากันหันไปมองคนญี่ปุ่นที่อยู่รอบข้างทันที

พวกเขาก็เห็นคนญี่ปุ่นแสดงสีหน้าตกใจสุดขีด บางคนถึงกับยืนขาอ่อนทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้น ราวกับว่าพวกเขากำลังเห็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวและน่าสยดสยองกำลังค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นบนเวที บางคนใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬไหลพราก ราวกับกำลังแบกรับความกดดันมหาศาลมืดฟ้ามัวดิน!

"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด, ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด, ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!"

"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด, ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด, ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!"

เสียงแตรศึกดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ผู้ชมทุกคนเห็นอย่างเต็มสองตา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังถือแตรทหารไว้ในมือ เดินเป่าแตรอย่างผ่าเผยนิ่งสงบก้าวออกมาสู่กลางเวที!!!

"นั่นคนจีนบ้านเราใช่ไหม?"

"ดูจากส่วนสูงแล้ว ใช่คนจีนเราแน่นอน!"

"จริงด้วย พวกคนญี่ปุ่นสูงแค่เมตรห้าสิบกว่า จะไปมีคนตัวสูงใหญ่ขนาดนี้ได้ไง"

"ถูกต้องเลย ดูซับไตเติลบนจอสิ!"

"อะไรนะ? เพลง ดาบใหญ่ฟันลงบนหัวพวกมารญี่ปุ่น?"

"คุณพระช่วย คุณพระช่วย! นี่ฉันกำลังตาฝาดไปหรือเปล่า!!"

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? เปิดด้วยแตรบุกจู่โจม แล้วต่อด้วยเพลงดาบใหญ่ฟันหัวมารญี่ปุ่น พี่ชายคนนี้ใจถึงเกินไปแล้ว!"

"เขาไม่กลัวว่าคนญี่ปุ่นจะไม่ปล่อยให้เขาเดินออกจากโตเกียวโดมหรือไง!!"

"ช่างมันเถอะๆๆ เขาเป็นใครอะ ฉันอยากได้วาร์ปด่วนเลย!!"

"แค่ความใจเด็ดระดับนี้ ฉันก็พร้อมจะซัพพอร์ตเขาเต็มที่แน่นอน!!"

"พี่ชายหล่อล่ำแถมยังใจถึงขนาดนี้ รักเลยค่ะ!!"

งานเทศกาลดนตรีครั้งนี้มีการถ่ายทอดสดกลับไปยังประเทศจีนด้วยเช่นกัน เพียงแต่ในตอนแรกไม่ค่อยได้รับความสนใจเท่าไหร่นัก ทว่าเมื่อเสียงแตรบุกจู่โจมและชื่อเพลงมาประจวบเหมาะกันอย่างพอดิบพอดี ช่องแชตในสตรีมสดก็ระเบิดเป็นโกโก้ครันช์ทันที!!!

"แม่เจ้า! นักรบในคราบศิลปินโดยแท้!! พวกเราช่วยกันแชร์ด่วนเลย!!"

"ฉันต้องทำพาสปอร์ตให้พี่ชายคนนี้ดังระเบิดให้ได้! เรื่องปลุกใจเสือป่าขนาดนี้จะรู้กันแค่วงแคบๆ ได้ยังไง?"

"จริงด้วยๆๆ รีบแชร์ลิงก์สตรีมสดนี้ออกไปเร็ว!!"

"พวกเราต้องบันทึกประวัติศาสตร์ช็อตนี้เอาไว้! กล้าบุกไปถล่มเทศกาลดนตรีถึงญี่ปุ่น นี่มันลูกพี่ตระกูลไหนวะ?"

"แชร์แล้วๆ ฉันแชร์เข้ากลุ่มไลน์ครอบครัวเรียบร้อย ตั้งแต่ป้าข้างบ้านยันอาม่าทวด!!"

"ฉันก็ส่งเข้ากลุ่มเพื่อนร่วมชั้นตั้งแต่ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย มหาลัย ยันปั้นปลายปริญญาโทเลย!!"

"ฉันส่งเข้ากลุ่มทำงานกลุ่ม 1, 2, 3 และ 4 ตอนนี้หัวหน้ากำลังตามหาตัวฉันอยู่ กลัวมากพูดเลย!!"

"คอมเมนต์บนไม่ต้องกลัว ฉันก็แชร์เข้ากลุ่มบริษัทตรงๆ เหมือนกัน ตอนนี้บอสก็ตามตัวฉันอยู่ ตอนนี้ฉันซ่อนตัวอยู่ในส้วม!!"

"ฮ่าๆๆ พวกนายใจถึงพึ่งได้มาก! ฉันก็แชร์เข้ากลุ่มทำงานเหมือนกัน จากนั้นฉันก็กดออกจากกลุ่มทันทีเลย!!"

"ยอมใจเลย พวกนายนี่เล่นใหญ่กันจริงๆ!!"

เพียงแค่เวลาสั้นๆ ไม่ถึงหนึ่งนาที ยอดการแชร์ต่อของทุกคนรวมกันก็ทะลุหลักหมื่นครั้งไปแล้ว และชาวเน็ตบางส่วนก็รีบตัดต่อคลิปวิดีโออัปโหลดลงบนเวยป๋อ โต่วยิน และไคว่โส่ว อย่างรวดเร็วทันใจ!!!

ที่ห้องควบคุมระบบหลังบ้านของเวยป๋อ เจ้าหน้าที่ตรวจสอบคอนเทนต์กำลังนั่งหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่าย ทันใดนั้นเขาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นคลิปวิดีโอที่ถูกตัดต่อชิ้นนี้ เมื่อเขาเห็นหัวข้อ 【คนจีนเป่าแตรบุกจู่โจมกลางงานเทศกาลดนตรีญี่ปุ่น พร้อมตะโกนลั่นฟันหัวมารญี่ปุ่น】 ในตอนแรกเขาเหยียดหยามในใจ คิดว่าเป็นแค่พวกปั่นกระแสเรียกร้องความสนใจอีกตามเคย ขณะที่กำลังจะกดแบนและลบคลิปทิ้ง มือดันลั่นไปกดปุ่มเพลย์เข้าให้

ทันใดนั้น เสียงแตรศึกบุกจู่โจมอันทรงพลังก็พุ่งกระแทกเข้าสู่จิตวิญญาณอย่างจัง จากนั้นเขาก็ได้เห็นเนื้อหาและบรรยากาศในฮอลล์หลังเวที วินาทีนั้น จิตวิญญาณของเขาพลันรู้สึกสดชื่นสะใจเหมือนได้ซดน้ำแข็งใสกลางแดดเมืองไทยในเดือนเมษายนยังไงยังงั้น

"สุดยอดนี่มันบุคคลตัวอย่างแห่งยุค! ถ้าคลิปนี้ไม่ดังเป็นพลุแตก ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว!" เขาจัดการกดดันขึ้นหน้าแนะนำทันที!

ช่วงเวลานั้นเป็นเวลาเย็นพอดี ซึ่งเป็นเวลาที่ทุกคนเลิกงาน ผู้คนต่างพากันเล่นเวยป๋อและไถโต่วยินขณะนั่งรถไฟใต้ดิน รถเมล์ หรือรถแท็กซี่ แต่ในวันนี้ ทันทีที่พวกเขาเปิดโต่วยิน เวยป๋อ หรือไคว่โส่ว สิ่งแรกที่ได้ยินคือเสียงแตรทหารอันดุดันทรงพลังกึกก้อง ซึ่งมันสามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ในทันที ทุกคนอดไม่ได้ที่จะกดเข้าไปดู!

หลังจากนั้น เวยป๋อ โต่วยิน และไคว่โส่ว ทั่วทั้งประเทศจีนก็ระเบิดตู้ม! ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างพากันค้นหาห้องสตรีมสดนี้กันให้ควั่ก!!!

เมื่อพวกเขากดเข้ามาในไลฟ์สด ก็ได้เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่บนเวทีกำลังอ้าปากร้องเพลงเสียงดังลั่นอย่างห้าวหาญ!!!

"ดาบใหญ่ฟันลงบนหัวพวกมารญี่ปุ่น"

"ดาบใหญ่ฟันลงบนหัวพวกมารญี่ปุ่น"

"ดาบใหญ่ฟันลงบนหัวพวกมารญี่ปุ่น"

"พี่น้องร่วมชาติผู้มีอาวุธในมือทั่วประเทศ"

"วันแห่งการต่อต้านมาถึงแล้ว"

"วันแห่งการต่อต้านมาถึงแล้ว"

"ข้างหน้ามีกองกำลังอาสาสมัครแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ"

"ข้างหลังมีประชาชนคนธรรมดาทั่วทั้งประเทศ"

"จงดูศัตรูให้ดี"

"กำจัดมันซะ! กำจัดมันซะ! 【เสียงตะโกน: บุกเข้าไป!】"

"ดาบใหญ่ฟันลงบนหัวพวกมารญี่ปุ่น! 【เสียงตะโกน: ฆ่ามัน!】"

เขาขับร้องด้วยน้ำเสียงเทเนอร์อันเป็นเอกลักษณ์และทรงพลังยิ่งนัก!!!!

"บ้าเอ๊ย โคตรเท่เลย!"

"คนนี้ใครอะ? ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเพลงนี้มาก่อนเลย?"

"ฉันก็ไม่เคยได้ยิน! นักร้องคนนี้มาจากประเทศจีนเราใช่ไหม?"

"ฉันรู้ๆ คนนี้ชื่อหยวนอี้ เมื่อสองปีก่อนเขาดังมากนะ ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ก็หายหน้าไป!!"

"นี่ร้องในเทศกาลดนตรีที่ญี่ปุ่นเหรอ? ใจเด็ดชะมัด! ฉันนับถือหัวใจเขาเลย!!"

"ให้ตายเถอะ พวกนี้น่าจะโปรโมตให้เร็วกว่านี้ ถ้ารู้ล่วงหน้าฉันคงบินไปฟังสดๆ ถึงที่แล้ว!!"

"จริงด้วย ถ้ารู้ว่าจะมีคนมาร้องเพลงปลุกใจแนวนี้ ฉันก็คงไปดูสดเหมือนกัน ไม่ได้คิดอะไรหรอกนะ แค่อยากไปเห็นสีหน้าของพวกคนญี่ปุ่นเฉยๆ!"

"มีพี่น้องคนจีนอยู่ที่งานบ้างไหม ช่วยถ่ายคลิปสีหน้าคนญี่ปุ่นในฮอลล์มาให้ดูหน่อยสิ!"

"ดูซิว่าพวกเขาจะโดนเพลงนี้ขู่จนขวัญหนีดีฝ่อไหม! ดูซิว่าพวกเขาจะพากันเอามือลูบคอตัวเเองหรือเปล่า?"

"เออจริง ได้ยินเพลงนี้แล้วจะรู้สึกเสียวคอวาบบ้างไหมนะ?"

ภายในห้องพักฟื้นหลังเวทีของฮอลล์จัดงานที่ญี่ปุ่น

เจียเทียนเทียน หลิวหรูเหยียน และดาราหน้าใหม่แต่งหน้าจัดอีกสองคน พวกเขากำลังจ้องมองหน้าจอทีวีในห้องพักเพื่อรอดูว่าหยวนอี้จะร้องเพลงอะไร แต่เมื่อเสียงแตรศึกดังกึกก้องออกมา ทั้งสี่คนรวมถึงล่ามและผู้ช่วยผู้จัดการต่างพากันยืนเอ๋อมึนตึ้บไปตามๆ กัน ในฐานะคนจีน มีหรือที่พวกเขาจะไม่รู้จักเสียงแตรบุกจู่โจม แต่ในงานเทศกาลดนตรีแบบนี้ คนอื่นเขาต่างพากันร้องเพลงร็อก เพลงอาร์แอนด์บี เพลงแรป หรือเพลงป๊อปกันทั้งนั้น แล้วไอ้การพกแตรศึกขึ้นมาเป่าบนเวทีนี่มันคืออะไรกันวะเนี่ย

พอยิ่งได้ยินเนื้อเพลงที่หยวนอี้ขับร้องด้วยพลังเสียงเทเนอร์ในเวลาต่อมา ทุกคนต่างก็หันมามองหน้ากันด้วยความเลิกลัก

"บ้าน่า... ในโลกนี้มีคนใจกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้จริงๆ เหรอ?"

ใช่ว่าจะไม่มีคนญี่ปุ่นที่ฟังภาษาจีนออกเสียเมื่อไหร่ ในเวลานี้ที่หลังเวที ล่ามคนหนึ่งที่ฟังภาษาจีนเข้าใจถึงกับเบิกตากว้างเท่าไข่หาน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง และใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธจัด!!!

"บาก้า ยาโร่!!!"