ตอนที่ 55 พบกับ "ลู่เหยียน" พระเอกในนิยาย

ตอนที่ 55 พบกับ "ลู่เหยียน" พระเอกในนิยาย

ปรากฏว่าการรวมแพไม้นั้นเป็นเรื่องง่ายมาก แต่หลังจากรวมกันแล้วจะใช้ชีวิตได้สุขสบายเหมือนตอนอยู่คนเดียวหรือเปล่านั้นก็ไม่แน่ ขนาดคนที่รักกันปานจะแหกตูดดมยังมีเรื่องให้ทะเลาะกัน นับประสาอะไรกับคนแปลกหน้าที่บังเอิญมาเจอกันล่ะ

แต่ถ้าใครโชคดีไปเจอคนในครอบครัวที่ความสัมพันธ์ดีอยู่แล้ว นั่นก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ทว่า... คนที่จะมีโชคดีขนาดนั้นจะมีสักกี่คนกันเชียว

"ขอบใจนะเสี่ยวตาน แล้วนายล่ะยังไม่เจอใครใช่ไหม? ศิษย์พี่รองของนายไปรวมแพกับคนอื่นแล้วเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ศิษย์พี่รองจะไปยอมรวมแพกับคนอื่นได้ยังไง เขาฟังแค่คำสั่งอาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่เท่านั้นแหละ ส่วนคนอื่นน่ะ..."

เยี่ยอวี่เฟยขัดจังหวะขึ้นมา: "เสี่ยวตาน นายว่ามีความเป็นไปได้ไหมที่ศิษย์พี่รองของนายจะเป็นฝ่ายคุม

แพไม้เอง? เขาอาจจะไม่ชอบฟังคำสั่งใคร แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่ชอบให้คนอื่นมาฟังคำสั่งเขานี่นา"

ตานเกิงที่อยู่ปลายสายถึงกับเงียบไปกริบ เขาไม่เคยคิดถึงมุมนี้มาก่อนเลย

"เอาล่ะ เช้านี้ลำบากนายมากแล้ว เดี๋ยวตอนเย็นรบกวนนายอีกทีนะ"

"ไม่ลำบากเลยครับ ไม่ลำบากเลย ขอบคุณเจ้านายสำหรับพวกผักผลไม้นะครับ ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าถ้าคนเรา

ไม่กินผักผลไม้เป็นเวลานานจะส่งผลเสียต่อระบบหมุนเวียนในร่างกายครับ"

"อื้อๆ วันนี้ข้างนอกแพน้ำแข็งเกาะหมดแล้ว ตกหีบสมบัติยากหน่อย นายลองใช้วิธีเจาะน้ำแข็งจับปลาดูนะ เดี๋ยวฉันจะส่งขวานเหล็กระดับต้นไปให้เล่มหนึ่ง"

ตานเกิงรีบก้มหัวคำนับด้วยความดีใจ: "ขอบคุณครับเจ้านาย!"

หลังจากวางสาย เยี่ยอวี่เฟยสวมชุดแฟชั่นกันหนาวแล้วเดินออกมาข้างนอก เธอปีนข้ามรั้วกั้นลงไป

ปรากฏว่าผิวน้ำนอกแพกลายเป็นพื้นน้ำแข็งที่แข็งแกร่งมากเธอลองกระโดดเหยียบสองสามทีก็ไม่มีปัญหาอะไรเลย

แทบจะใช้เล่นไอซ์สเก็ตได้เลยนะเนี่ย

หลังจากเล่นบนพื้นน้ำแข็งอยู่พักหนึ่ง เยี่ยอวี่เฟยก็หยิบขวานเหล็กออกมาเตรียมเจาะน้ำแข็ง เธออยากจะดูว่าปลาจะกระโดดออกมาจากหลุมน้ำแข็งจริงๆ เหมือนในหนังหรือเปล่า

"พี่สาวคะ พี่สาว! อย่าเพิ่งเจาะค่ะ มีคนกำลังเดินตรงมาทางนี้จากด้านหลังพี่ค่ะ!"

เยี่ยเว่ยเสวี่ยรีบกระโดดลงจากแพไม้แล้ววิ่งตรงมาหาเยี่ยอวี่เฟยพลางตะโกนบอกอย่างร้อนรน

"หือ?? มีคนเดินมาทางนี้งั้นเหรอ?!"

"ใช่ค่ะ พี่สาวรีบกลับขึ้นแพกับฉันเถอะค่ะ"

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาดีหรือมาร้าย การอยู่ในถิ่นของตัวเองย่อมปลอดภัยกว่าเสมอ แถมบนแพยังมีป้อมลูกศร ไม่ได้มีไว้แค่ตั้งรับเพียงอย่างเดียว เยี่ยอวี่เฟยลุกขึ้นยืนพลางควงขวานเหล็กในมือแล้วพูดว่า:

"เธอไปก่อนเถอะ ถ้าคนคนนั้นมีเจตนาร้าย เธอก็สั่งให้ป้อมลูกศรระดมยิงมาทางนี้เลย ฉันตั้งใจจะรออยู่ที่นี่ดูว่าเขาเป็นใคร ดูเหมือนจะมาเร็วซะด้วยนะ กลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่ใช่ลูกไก่อ่อนหรอกนะ"

หากอยากเป็นผู้แข็งแกร่ง จะมัวแต่คิดจะหลบเลี่ยงตลอดไปไม่ได้!

หัวใจของเยี่ยอวี่เฟยไม่อนุญาตให้เธอถอยหลัง!

"งั้นพี่สาวระวังตัวด้วยนะคะ"

ในฐานะหุ่นยนต์อัจฉริยะประเภทพ่อบ้าน หากออกห่างจากแพไม้เธอจะไม่มีวิธีโจมตีเลย แต่ถ้าอยู่บนแพเธอสามารถยืมมืออาวุธบนแพโจมตีได้ เช่น ป้อมลูกศรในตอนนี้ เยี่ยอวี่เฟยตัดสินใจเดินสวนทางออกไปเผชิญหน้ากับผู้ที่กำลังมา

ทั้งคู่พบกันอย่างรวดเร็ว เป็นชายหนุ่มมาดกวนที่ดูหล่อเหลาไม่เบา

"ไฮ้ คนสวย สวัสดีครับ ทำความรู้จักกันหน่อย ผมชื่อ ลู่เหยียน" ลู่เหยียนพูดพลางยื่นมือออกมาหาเธอ

เยี่ยอวี่เฟยยกมือขึ้นแตะปลายนิ้วเขาเบาๆ แล้วชักกลับทันที: "สวัสดี ฉันเยี่ยอวี่เฟย"

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมก็นึกว่าบนพื้นน้ำแข็งนี่จะไม่เจอคนซะแล้ว"

"อื้อ เหมือนกัน ฉันก็นึกว่ามีแค่ฉันคนเดียว"

"ไม่เชิญผมไปนั่งเล่นบนแพหน่อยเหรอครับ?"

เยี่ยอวี่เฟยมองเขาด้วยสายตาเย็นชา: "คุณลู่คะ เราไม่รู้จักกัน และฉันไม่มีแผนจะเชิญใครขึ้นไปบนแพทั้งนั้น ถ้าคุณมีความคิดแบบนั้นล่ะก็ ฉันแนะนำให้ล้มเลิกซะ ไม่อย่างนั้นเราคงต้องเป็นศัตรูกันแล้วล่ะ"

ลู่เหยียนชี้ไปทางแพไม้ที่อยู่ห่างออกไปข้างหลังเธอ: "อย่าเพิ่งสิครับ นานๆ จะเจอคนตัวเป็นๆ ผมยังไม่อยากเป็นศัตรูกับเลดี้ผู้งดงามหรอกนะ แต่ผมเห็นว่าบนแพของคุณมีคนขึ้นไปอยู่ก่อนแล้วนี่นา มีเพิ่มผมอีกสักคนก็ไม่น่าเป็นไรมั้ง"

"นั่นน้องสาวฉัน"

"อ๋อๆๆ งั้นพวกคุณก็โชคดีมากเลยนะ" ลู่เหยียนได้ยินดังนั้นก็เบาใจลง แพลำนั้นดูมีพื้นที่ไม่น้อยเลย แต่ถ้าเป็นแพที่รวมกันมาแล้วก็คงไม่มีอะไรแปลก

แต่เด็กสาวตรงหน้าดูอายุน้อยแท้ๆ ทำไมถึงได้เย็นชาไร้น้ำใจขนาดนี้กันนะ หรือว่าพอเข้ามาอยู่ในเกมส์เอาชีวิตรอดนี้แล้ว เสน่ห์ของเขาจะลดลงกันแน่?

เมื่อก่อนผู้หญิงที่เขาเจอมีแต่จะพุ่งเข้าหาทอดสะพานให้สารพัด เฮอะ... แต่พอมาดูสาวน้อยเย็นชาดุจน้ำแข็งตรงหน้านี้ ก็นับว่ามีเสน่ห์ไปอีกแบบนะ มันทำให้ในใจเขาเกิดความปรารถนาที่จะเอาชนะขึ้นมา

"งั้นคนสวยคงไม่รังเกียจที่จะแอดเพื่อนกันไว้ใช่ไหมครับ? ในเมื่อตอนนี้เรามาเจอกันได้ แสดงว่าแพของเราอยู่ไม่ไกลกันนักหรอก อย่างนี้ก็ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วล่ะนะ"

เยี่ยอวี่เฟยมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง นิ่งคิดไปพักใหญ่ก่อนจะพยักหน้า: "ได้ กลับไปที่แพแล้วคุณค่อยส่งคำขอเป็นเพื่อนมา"

ลู่เหยียนรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกในใจ ปกติเขายังไม่เคยเป็นฝ่ายขอแอดเพื่อนใครก่อนเลยนะ แต่ปากก็ยังคงยิ้มแย้ม:

"ตกลงครับ ได้แอดเพื่อนกับคนสวยถือเป็นเกียรติของผมเลยล่ะ จริงด้วย ตอนนี้น้ำทะเลแข็งหมดแล้ว คุณอยากจะเดินสำรวจไปกับผมหน่อยไหม เผื่อหีบสมบัติจะรีเฟรชขึ้นมาบนพื้นน้ำแข็งไง"

"ฉันไม่มีความสนใจจะเสียเวลา แต่ก็ขอบคุณที่ชวน" เยี่ยอวี่เฟยพูดต่อทันที: "ถ้าไม่มีธุระอะไรอื่น โปรดอย่าพยายามเข้าใกล้บริเวณรอบแพของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันจะถือว่าคุณมีเจตนาร้าย"

ลู่เหยียน: "......"

ไม่นะแม่คุณ เธอจะระแวงอะไรขนาดนั้น?!

ดูหน้าผมสิ ผมดูเหมือนพวกเห็นผู้หญิงแล้วจะพุ่งเข้าใส่หรือไง?

เยี่ยอวี่เฟยยังคงจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาเย็นชา

ลู่เหยียนรู้สึกว่าตอนนี้คงไม่ต้องคุยอะไรกับเธอต่อแล้ว ผู้หญิงประเภทนี้มีความระแวงสูงมาก ความเชื่อใจ

ต่อคนแปลกหน้าแทบจะเป็นศูนย์ ซึ่งความจริงเขาก็เป็นเหมือนกัน เขาไม่เชื่อใจคนแปลกหน้าคนไหนทั้งนั้น

แต่เขาก็แค่อยากออกมาสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ การได้เจอเยี่ยอวี่เฟยถือเป็นเรื่องบังเอิญ

ทว่าพอกลายเป็นว่าเข้าเกมส์มา 11 วัน เขาเพิ่งจะได้เจอคนเป็นๆ นอกเหนือจากตัวเอง เขาก็เลยเผลอทำตัวกระตือรือร้น (เฟรนด์ลี่) ขึ้นมานิดหน่อย ผลคือเอาหน้าอุ่นๆ ไปแนบกับก้นเย็นๆ ของคนอื่นเข้าเต็มเปา

แม่งเอ๊ย!

เขารู้สึกไม่สบอารมณ์นิดหน่อยเหมือนกัน

แต่สำหรับสาวสวยเขาก็ยังถือว่าใจกว้างพอสมควร เขาสามารถให้อภัยความไม่รู้เดียงสาและความไร้มารยาทของเธอได้

เยี่ยอวี่เฟยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มือซ้ายที่ปล่อยลงข้างตัวความจริงแล้วกำมีดสั้นไว้แน่น ท่าทางโดยรวมอยู่ในท่าตั้งรับที่พร้อมจะเปิดฉากโจมตีได้ทุกเมื่อ เธอนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองลู่เหยียน

ลู่เหยียนขมวดคิ้วแล้วค่อยๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะเดินจากไปในทิศทางอื่น

เธอจะไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้แพไม้ของเธอเด็ดขาด

ต่อให้จะเป็น "บุตรแห่งโชคชะตา" หรือพระเอกในนิยายแล้วยังไงล่ะ ในเมื่อเธออยู่ที่นี่แล้ว ที่นี่ก็คือโลกแห่งความเป็นจริง!

และในเมื่อเป็นโลกความจริง คนที่มีค่าโชคลาภสูงลิ่วอย่างเธอต่างหาก คือตัวตนที่ระบบโปรดปรานที่สุด

เธอยืนจ้องอยู่แบบนั้น จ้องจนลู่เหยียนเดินห่างออกไปไกลลับตา เยี่ยอวี่เฟยถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ถ้าเมื่อกี้ลู่เหยียนยังดึงดันจะเข้าใกล้แพของเธอ เธอตัดสินใจแล้วว่าจะลงมือกับเขาแน่นอน

พระเอกหรือจะไม่พระเอกไม่รู้หรอก ในโลกของเธอ เธอคือตัวเอกเพียงคนเดียว!

จบตอนที่ 55