ตอนที่ 289 จิตสำนึกถ่ายโอน

.

.

ป้าโจวไม่คิดจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะยังสามารถทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ทั้งที่มองเธอออกแล้ว

ชั่วขณะหนึ่ง เธอถึงกับไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร

“เสิ่นชงเยว่ หน้าของเธอ”

ซ่งฉูทนดูต่อไม่ไหว จึงชี้ไปที่ใบหน้าของเสิ่นชงเยว่ เป็นการบอกว่าใบหน้าของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว

“หือ? อ้อ”

เสิ่นชงเยว่เพิ่งรู้ตัวทันที ก่อนจะยกมือขึ้นแตะใบหน้า

โจวเยว่ทำงานกลางแจ้งมาตลอดทั้งปี ผิวจึงหยาบกร้านเมื่อสัมผัส ขณะที่ผิวของเสิ่นชงเยว่ละเอียดเนียนนุ่ม

มิน่าล่ะ ป้าโจวถึงได้ทำหน้าเหมือนอยากกลืนกินเธอทั้งเป็น

ที่แท้รูปลักษณ์ภายนอกก็เปลี่ยนกลับมาตามการฟื้นคืนความทรงจำด้วย

“แม่ ถ้าหนูบอกว่าคืนนี้เพิ่งไปศัลยกรรมมา แม่จะเชื่อไหม?” เสิ่นชงเยว่ยิ้มกว้าง

สีหน้าซีดเผือดของป้าโจวยิ่งหม่นลงกว่าเดิม เธอกำลังจะพุ่งเข้าใส่ แต่อีกฝ่ายเร็วกว่า

เสิ่นชงเยว่มีพละกำลังเหนือคนทั่วไปอยู่แล้ว เพียงฟันสันมีดลงไปที่ต้นคอ ป้าโจวก็แทบหมดสติด้วยความเจ็บ

“เธอจะทำอะไร?”

สีหน้าของซ่งฉูเปลี่ยนไปทันที เมื่อเห็นว่าเสิ่นชงเยว่ไม่ได้ลงมือสังหารป้าโจวในทันที

“เธอก็น่าจะเดาออกแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะถามอีกทำไม?”

ซ่งฉูไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่สายตาที่มองไปยังอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความซับซ้อน

ผู้เล่นที่ถูกเอเดนกลืนกินไปแล้ว ยังมีความจำเป็นต้องช่วยอีกหรือ? เวลาผ่านมานานขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยก็น่าจะหลายสิบปี เซี่ยชิงชิงอาจจำอะไรไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ

เสิ่นชงเยว่ไม่สนใจสายตาที่จับจ้องมาจากด้านหลัง เธอฉีกชุดกระโปรงในตู้เสื้อผ้าเป็นริ้วยาวอย่างรวดเร็ว แล้วมัดมือมัดเท้าของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น

ป้าโจวยังคงดิ้นรนอย่างรุนแรง แต่โชคร้ายที่ปากถูกอุดเอาไว้จนไม่สามารถส่งเสียงได้

“ชู่ว”

“เบาเสียงหน่อยสิ ป้าโจว ป้าก็คงไม่อยากให้โจวเยว่กลับมาเหมือนกันใช่ไหม?”

เมื่อครู่นี้ ‘โจวเยว่’ ส่งเสียงดังขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้ที่พ่อแม่ตระกูลโจวซึ่งอยู่ชั้นล่างจะไม่ได้ยิน

นอกจากนี้ โจวเยว่ก็ไม่ใช่คนที่พวกเขาจงใจปล่อยเข้ามาแทนที่หรอกหรือ?

กระบวนการโดยรวมของดันเจี้ยนนี้ก็คือ ผู้เล่นเข้าสู่ดันเจี้ยน จากนั้นสิ่งปนเปื้อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงความทรงจำของผู้เล่น ทำให้ผู้เล่นกลายเป็น NPC และสุดท้าย NPC ก็จะออกไปแทนที่ผู้เล่น…

เสิ่นชงเยว่ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไปเพื่ออะไร

“อื้อ…”

เมื่อได้ยินชื่อโจวเยว่ ป้าโจวก็สงบลงในที่สุดและเลิกดิ้นรน

รอยยิ้มของเสิ่นชงเยว่กว้างขึ้น

“แบบนี้สิค่อยน่ารักหน่อย”

เพียงแค่คิดในใจ เธอก็เปิดใช้งานดวงตาลวงตาอีกครั้ง ก่อนจะจ้องมองคนที่นอนอยู่บนพื้น โชคดีที่ครั้งนี้ดวงตาลวงตาไม่เกิดปัญหา

[NPC แห่งสวนเอเดน]

[ชื่อ : เซี่ยชิงชิง]

[อายุ : 51 ปี]

[หมายเลขประจำตัว : 000000]

[ค่าร่างกาย : 21 แต้ม]

[ความเร็ว : 19 แต้ม]

[ค่ามลภาวะทางจิต : 100 แต้ม (ค่าสูงสุด)]

[เข้าสู่เกมเมื่อปี 3015 ถูกเอเดนรุ่นแรกกลืนกิน และกลายเป็น NPC]

สายตาของเสิ่นชงเยว่หยุดอยู่ที่ช่องค่ามลภาวะทางจิต

กำไลผู้เล่นระบุว่าเซี่ยชิงชิงอายุ 25 ปี แต่ดวงตาลวงตากลับแสดงว่าเธออายุ 51 ปี

เซี่ยชิงชิงติดอยู่ในสวนเอเดนมานานถึง 26 ปี

นานเกินกว่าช่วงอายุจริงของเธอเสียอีก และค่ามลภาวะทางจิตก็เต็มร้อย…

สิ่งนี้ทำให้เสิ่นชงเยว่เริ่มสงสัยว่า ผู้เล่นที่ถูกกลืนกินไปแล้วจะยังสามารถกอบกู้กลับมาได้หรือไม่?

จากนั้นเธอก็หันไปมองซ่งฉู

ระยะการมองเห็นของดวงตาลวงตาอยู่ภายในสิบเมตร และซ่งฉูก็อยู่ในขอบเขตนั้นพอดี

[ผู้เล่น : ซ่งฉู (อันอวี่)]

[อายุ : 24 ปี]

[หมายเลขประจำตัว : 000000 (ผู้เล่นรุ่นแรก)]

[ค่ามลภาวะ : 0]

[พรสวรรค์ : จิตสำนึกถ่ายโอน (สามารถถ่ายโอนจิตสำนึกของตนเองไปยังวัตถุหรือบุคคลอื่นได้ ใช้ได้ 10 ครั้ง)]

[ดันเจี้ยนที่เคลียร์ : 5??]

[กระเป๋าเป้ : เชื้อไฟพื้นฐาน 19 ชิ้น, เครื่องผลิตน้ำ 10 เครื่อง, ยาซ่อมแซม 2 ขวด, ชิ้นส่วนยานพาหนะ 9,910 ชิ้น, คริสตัลไฟ 201 ก้อน, เครื่องปรุงหม้อไฟ 1 กล่อง, การ์ดซ่อมแซมยานพาหนะ 1 ใบ, การ์ดขยายพื้นที่ 2 ใบ… (เสบียงจำนวนมาก)]

[ยานพาหนะ : ซูเปอร์ฮัมเมอร์ (เลเวล 7) (แข็งแกร่ง ทนทาน)]

สายตาของเสิ่นชงเยว่กวาดผ่านข้อมูลอย่างรวดเร็ว ภายในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย

ซ่งฉู…แล้วอันอวี่ล่ะ?

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าซ่งฉูถูกผู้เล่นรุ่นแรกเข้ามาแทนที่?

แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้ตัวเลย?

ซ่งฉูถูกแทนที่หลังเข้าสู่ดันเจี้ยน หรือว่าอีกฝ่ายเป็นผู้เล่นรุ่นแรกมาตั้งแต่ต้น?

ก่อนหน้านี้เสิ่นชงเยว่ได้รับดวงตาลวงตามาจากไฮเวย์มอลล์ แต่เธอไม่เคยใช้มันตรวจสอบหน้าต่างสถานะของผู้เล่น

“มีอะไรหรือเปล่า?”

ซ่งฉูรู้สึกแปลก ๆ เธอรู้สึกว่าเสิ่นชงเยว่ดูผิดปกติไปเล็กน้อย แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

“ไม่มีอะไรหรอก อุปกรณ์ของฉันสามารถมองเห็นค่ามลภาวะของผู้เล่นได้”

เสิ่นชงเยว่ชี้ไปที่ต่างหูมุกบนหูของตัวเองแล้วกล่าวว่า

“ค่ามลภาวะของเซี่ยชิงชิงอยู่ที่ 100 แต้ม เป็นค่าสูงสุด”

ซ่งฉูถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“อ้อ เซี่ยชิงชิงเป็นผู้เล่นทดลอง และติดอยู่ในดันเจี้ยนมานานเกินไปแล้ว พวกเราอาจช่วยเธอไม่ได้ ไปหาหนานจือก่อนดีกว่า ดูแล้วเธอบอบบางยิ่งกว่าเจียงนั่วอีก”

เสิ่นชงเยว่ส่ายหน้า

“รอก่อน ฉันยังอยากลองดูอีกสักครั้ง”

เธอหยิบนาฬิกาพกเรือนหนึ่งออกมาจากรอยเย็บด้านในปกเสื้อ แล้วพูดด้วยสีหน้าจนใจ

“โชคดีที่ก่อนเข้าดันเจี้ยน ฉันเตรียมตัวไว้ค่อนข้างดี เลยซ่อนอุปกรณ์บางอย่างติดตัวมาด้วย นาฬิกาเรือนนี้สามารถแก้ไขการสะกดจิตและฟื้นฟูความทรงจำที่ผิดเพี้ยนได้”

เสิ่นชงเยว่ไม่กังวลเรื่องการเปิดเผยตัวเองเลยแม้แต่น้อย

เธอสบตาเซี่ยชิงชิง ก่อนจะเริ่มแกว่งนาฬิกาพกในมือ

ดวงตาลวงตาดึงเซี่ยชิงชิงเข้าสู่ภาพลวงตาหลายชั้น พร้อมสร้างความทรงจำของ “ผู้เล่นเซี่ยชิงชิง” ขึ้นใหม่จากข้อมูลในกำไล

เวลาเพียงไม่กี่วินาที กลับใช้พลังจิตของเสิ่นชงเยว่ไปเกือบครึ่ง

ดวงตาเริ่มรู้สึกแสบขึ้นอีกครั้ง ขณะที่เซี่ยชิงชิงในภาพลวงตากำลังอยู่ในช่วงถูกกลืนกิน

กว่าค่ามลภาวะจะลดลงมาถึง 60 แต้ม เธอจึงสามารถดึงอีกฝ่ายออกมาจากภาพลวงตาได้อย่างยากลำบาก

ความดุร้ายก่อนหน้านี้ของเซี่ยชิงชิงหายไปหมดสิ้น เธอก้มหน้าลง เงียบอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นในที่สุด

“พวกเธอก็เป็นผู้เล่นเหมือนกันใช่ไหม?”

เสิ่นชงเยว่พยักหน้า

“ใช่ พวกเราเป็นผู้เล่นอย่างเป็นทางการ และที่นี่ก็คือเอเดน…แต่เป็นเอเดนหลังจากผ่านไปแล้ว 26 ปี”

“งั้นฉันก็ติดอยู่ในดันเจี้ยนนี้มานานขนาดนั้นเลยสินะ”

เซี่ยชิงชิงมองเชือกที่มัดร่างของตัวเองไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ยอมรับความจริง สุดท้ายเธอก็เดินตามรอยของเพื่อนร่วมทีมคนอื่น ๆ

เสิ่นชงเยว่รีบขัดขึ้นทันที

“เซี่ยชิงชิง ฉันรู้ว่าเธอเสียใจมาก แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งเสียใจเลย อุปกรณ์ของฉันช่วยลดมลภาวะได้แค่บางส่วน เธอช่วยเล่าเรื่องเอเดนในยุคแรกให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหม?”

ดวงตาลวงตาสามารถมองเห็นค่ามลภาวะที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ความทรงจำที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยภาพลวงตาหลายชั้นนั้นอยู่ได้ไม่นาน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เซี่ยชิงชิงก็จะกลับไปเป็น NPC ป้าโจวอีกครั้ง

“ได้”

“ฉันจะเล่าให้ฟัง”

เซี่ยชิงชิงเล่าทุกอย่างที่เธอรู้โดยละเอียด รวมถึงข้อความแจ้งเตือนของระบบก่อนเข้าสู่ดันเจี้ยนด้วย

อัตราความสำเร็จในการผ่านดันเจี้ยนเอเดนของผู้เล่นคือ 0% และ 100%

รายละเอียดที่เหลือแทบไม่ต่างจากบันทึกในกำไล ผู้เล่นเพียงต้องช่วยชาวบ้านทำงาน ก็สามารถผ่านด่านได้

“ตอนนั้นพวกเราเข้ามากันเก้าคน มีทั้งหลิวเฉิงเฟิง ฟางซวี่…แต่ไม่มีใครออกจากเอเดนได้เลย”

“อ้อ ใช่แล้ว วันที่ 5 ของดันเจี้ยน เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งของฉันเหมือนจะค้นพบวิธีผ่านด่าน พอฉันไปหาเธออีกครั้ง เธอกลับหายตัวไปแล้ว…ก่อนที่ฉันจะถูกกลืนกิน ฉันคิดมาตลอดว่าเธอก็เป็นเหมือนฉัน แต่หลังจากถูกกลืนกิน ความทรงจำของฉันกลับไม่มีตัวตนของเธออยู่เลย”

“เธอน่าจะหนีออกไปได้แล้ว!”

“จริงสิ เธอชื่อ…อัน…เฮ่อ…”

ในจังหวะที่กำลังจะเอ่ยชื่อนั้นออกมา รูม่านตาของเซี่ยชิงชิงก็เริ่มเหม่อลอย และพูดติดขัดจนไม่สามารถเอ่ยชื่อเต็มออกมาได้

“ชื่ออะไรกันแน่? พูดให้ชัดสิ!”

เสิ่นชงเยว่ถึงกับพูดไม่ออก

ระบบรวนในช่วงเวลาสำคัญพอดี…เบาะแสสำหรับออกจากที่นี่ถูกตัดขาดไปแล้ว

เธอพยายามดึงอีกฝ่ายเข้าสู่ภาพลวงตาอีกครั้ง แต่กลับไม่สามารถลดค่ามลภาวะได้อีกต่อไปแล้ว

.

.

จบ.