บทที่ 370 บ้านข้าพังแล้ว! สมบัติลับของพ่อมดศาสตร์มืดเอ็กซ์ทิส!

อีธานนั่งไขว่ห้างอยู่บนแผ่นหลังของนักโทษคนหนึ่ง

แอนโทนิน โดโลฮอฟ ซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสี่ขา

ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาที่เคยแดงก่ำและเต็มไปด้วยความกระหายเลือด

ตอนนี้กลับใสแจ๋วราวกับบัณฑิตจบใหม่

ภายในเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสับสนอย่างรุนแรง

ราวกับไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องราวถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้

...เดี๋ยวนะ?

ฉันไม่ใช่พ่อมดศาสตร์มืดหรอกเหรอ?

แล้วทำไมฉันถึงโดนกระทืบล่ะ?

ภายนอกห้องขังเต็มไปด้วยพวกคลานเลื้อยรูปร่างน่าสะพรึงกลัว

ผิวสีขาวซีดของพวกมันเปื้อนเลือดเหนียวข้นราวกับทารกแรกเกิด

เดินเพ่นพ่านไปตามทางเดินและสุ่มทำ “ไฮเปอร์ฟิวชัน” กับเหล่านักโทษเป็นครั้งคราว

อีธานกล่าวอย่างไม่พอใจ

“ฉันให้พวกนายดูโชว์สัตว์วิเศษฟรีเลยนะ ทำไมไม่ขอบคุณฉันล่ะ?”

เขาก้มตัวลง

รอยยิ้มจริงใจปรากฏบนใบหน้าที่กลับหัวอยู่

โดโลฮอฟ: !!!

“ขะ...ขอบคุณ ท่านศาสตราจารย์!”

“ฮือออ...ขอบคุณสำหรับความเมตตาครับ...”

รอบด้านเสียงขอบคุณดังขึ้นเป็นระลอก

เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและจริงใจ

อีธานนั่งตัวตรง ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ภายในใจคิดว่า

“เมื่อกี้แอบฟังแผนรับมือของสมาชิกผ่านทางศาสตราจารย์อันโนว์แล้ว”

“อืม...เป็นไปตามที่คาดจริง ๆ”

สมาชิกของชมรมต้องการช่วยเขาออกไป

ส่วนแฮร์รี่เริ่มสงสัยในตัวเขา

“คิดดูแล้ว การหลศาสตราจารย์แล้วแอบจัดกิจกรรมชมรมลับ...”

“สุดท้ายทุกอย่างก็วนกลับไปมีหน้าตาเหมือนเนื้อเรื่องต้นฉบับอยู่ดี”

เพียงแต่ภายใต้การแทรกแซงของผีเสื้อตัวเล็ก ๆ อย่างเขา

“กองทัพดัมเบิลดอร์”

ได้กลายเป็น “ชมรมแสงแห่งปัญญา” ส่วนคางคกสีชมพูที่เดิมทีควรเป็นศัตรู กลับกลายเป็นตัวเขาเอง

ศาสตราจารย์ผู้ไม่ทราบนาม

“น่าสนใจดีเหมือนกัน~”

อีธานยกมุมปากขึ้น

เต็มไปด้วยความสนใจ

ในเมื่อเหล่าพ่อมดน้อยอยากเล่นเกมแมวจับหนูที่ตื่นเต้นเร้าใจ

เขาก็ยินดีเล่นด้วยอยู่แล้ว

อีธาน: “พอดีเลย เอามาเป็นเนื้อหาการสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดได้ด้วย”

ส่วนสถานที่ที่แฮร์รี่กับคนอื่น ๆ ใช้ฝึกซ้อมกันอย่างลับ ๆ

มีโอกาสสูงมากว่าจะเป็นห้องแห่งความต้องการ

พูดแล้วก็น่าอายอยู่เหมือนกัน

เพราะเขาจำตำแหน่งที่แน่นอนของสถานที่นั้นไม่ได้

แถมยังไม่ได้เพิ่มค่าความชื่นชอบของด็อบบี้จนเต็ม

จึงไม่มีช่องทางรู้ข้อมูลด้วย

ดังนั้นตลอดห้าปีที่ผ่านมา แม้อีธานจะรู้ถึงการมีอยู่ของสถานที่แห่งนี้แต่ก็ไม่เคยเข้าไปสักครั้ง

“ฉันเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่มีอะไรต้องปิดบัง จะวาดรูปตรงไหนในปราสาทก็ได้”

“ทุกคนเป็นมิตรมาก”

“ทุกครั้งที่เห็นฉันก็วิ่งหนีไปไกล ๆ เปิดพื้นที่ให้ฉันทำงานเสมอ”

“จริง ๆ แล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องเข้าไปเลย”

อีธานคิดอย่างจริงจัง

อย่างไรก็ตามในเมื่อเขาสามารถ “ติดตาม” แฮร์รี่กับพวกได้

ย่อมสามารถเปิดห้องแห่งความต้องการได้โดยอาศัยโอกาสนี้เช่นกัน

เพราะภายในห้องแห่งนั้นมีจุดสำคัญของเนื้อเรื่องอยู่ไม่น้อย

อีธานพึมพำ

“พูดไปแล้วก็สงสัยเหมือนกัน คราวนี้แฮร์รี่จะเลือกอย่างไร”

ในฐานะจิตรกรตัวน้อยผู้บอบบาง น่าสงสาร และไร้ทางสู้

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือใช้ศิลปะอันงดงามชำระล้างจิตใจผู้คน

ส่วนคนที่ตัดสินใจจริง ๆ ก็ยังคงเป็นพวกเขาเอง

“ถึงแม้ว่าแฮร์รี่จะยังเหมือนในต้นฉบับ เชื่อความฝันของตัวเองแล้วพุ่งไปที่กรมปริศนาอย่างไม่คิดชีวิต ฉันก็ยังช่วยเก็บกวาดตามหลังให้ได้อยู่ดี...”

“แต่ฉันคงผิดหวังนิดหน่อย”

อีธานส่ายหน้า ถอนหายใจอย่างโอเวอร์เกินเหตุ

ราวกับเป็นกะหล่ำปลีถูกน้ำค้างแข็งกัดกร่อนอยู่กลางทุ่ง

กำลังต่อสู้เพื่ออนาคตอันสดใสของโลกเวทมนตร์

เขายกดินสอขึ้น เหนือสมุดบันทึกที่เปิดอยู่ในมือแล้วเริ่มขีดเขียนอย่างรวดเร็ว

ใช้การวาดภาพเยียวยาความเศร้าในหัวใจ

ขณะที่เส้นสายค่อย ๆ ปรากฏขึ้น วิญญาณสายหนึ่งก็ไหลออกมาจากจมูกและปากของโดโลฮอฟอย่างต่อเนื่อง

หลั่งเข้าสู่สมุดบันทึกเหมือนกับที่ทอมน้อยในต้นฉบับ

ดูดซับวิญญาณของจินนี่

“อ๊า... อ๊าาา...!”

โดโลฮอฟตาเหลือกจนเห็นแต่ตาขาว

ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับถูกไฟฟ้าช็อต!

สภาพนั้น...ราวกับเพิ่งถูกผู้คุมวิญญาณจุมพิตวิญญาณไปหมาด ๆ

ทำให้นักโทษในห้องขังอื่น ๆ ต่างพากันตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว!

ออโรร่าอยู่ไหน?!

ออโรร่าไปไหนหมดแล้ว!!

ฉันอยากแจ้งความว่ามีพ่อมดศาสตร์มืดอยู่ตรงนี้!!

ตอนเข้าคุกไม่มีใครบอกนี่ว่าต้องถูกขังรวมกับเทพเจ้าแห่งการทรมานด้วย!!

ขณะที่อีธานยังคงวาดภาพต่อไป วิญญาณจำนวนนับไม่ถ้วนจากหอคอยสีดำมืดแห่งนี้ ไหลรวมกันราวกับสายน้ำที่มุ่งสู่ทะเลถูกดูดเข้าสู่สมุดบันทึกเล่มนั้น

ราวกับปากยักษ์อันตะกละที่กำลังกลืนกินสิ่งมีชีวิตทั้งหมด

ประสิทธิภาพสูงกว่าผู้คุมวิญญาณหลายเท่าตัว

ทำให้แสงของตะเกียงภายในหน้ากระดาษ

ค่อย ๆ สว่างขึ้นทีละน้อย

อีธานพึมพำ

“ภาพวาดล้างสมองต้องค่อย ๆ ฝึกไปทีละขั้น...”

“กลางวันต้องสอนในฐานะอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด”

“มีเวลาว่างจริง ๆ แค่ตอนกลางคืนกับวันหยุด”

“ฉันนี่ขยันจริง ๆ เลยนะ~”

ในตอนนั้นเอง

ตัวอักษรสีน้ำเงินเรืองแสงบรรทัดหนึ่ง

ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน!

【แสงแห่งตะเกียงได้ส่องสว่างไปยังสถานที่ซ่อนเร้น!】

【คุณค้นพบ: สมบัติลับของพ่อมดศาสตร์มืดเอ็กซ์ทิส!】

【พ่อมดศาสตร์มืดเอ็กซ์ทิส ผู้มีชีวิตอยู่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 15 ถูกเล่าขานกันว่าเป็นผู้สร้างป้อมปราการแห่งนี้ซึ่งตั้งอยู่กลางทะเลเหนือ】

【หลังจากถูกขับไล่ออกไปเพราะศึกษาศาสตร์มืด ตระกูลของเอ็กซ์ทิสก็ค่อย ๆ เสื่อมถอยลงอย่างรวดเร็ว】

【เขานำทรัพย์สินที่เหลืออยู่ทั้งหมด มาสร้างป้อมปราการบนเกาะโดดเดี่ยวแห่งนี้】

【ใช้หมอกลวงตาทำให้เรือเดินสมุทรหลงทาง จับกะลาสีผู้บริสุทธิ์มาทำการทดลองเวทมนตร์อันโหดร้าย】

【จนกระทั่งศตวรรษที่ 17 ดาโมเคิลส์ โรวล์ รัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ในขณะนั้น ได้เปลี่ยนป้อมปราการที่เต็มไปด้วยพลังศาสตร์มืดแห่งนี้ ให้กลายเป็นอัซคาบันในปัจจุบัน】

【ปัจจุบัน ในฐานะเรือนจำที่เพียงเอ่ยชื่อก็ทำให้ผู้คนหน้าซีด】

【ไม่มีใครจดจำ หรือพยายามสำรวจประวัติศาสตร์เบื้องหลังป้อมปราการโบราณแห่งนี้อีกแล้ว】

【มีเพียงในยามดึกที่สุดของค่ำคืน】

【จากปากของเหล่านักโทษที่เสียสติที่สุดเท่านั้น】

【จึงอาจได้ยินข้อมูลเกี่ยวกับ “บทเพลงอันงดงาม” อยู่บ้างเป็นครั้งคราว】

【หมายเหตุ! สมบัติลับนี้จะปรากฏขึ้นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ในยามดึกเท่านั้น】

ฟู่ม!....

แสงสีทองสายหนึ่งแผ่ออกมาจากร่างของอีธาน

ก่อนจะควบแน่นเป็นเส้นตรง ทะลุผ่านพื้นห้องขัง

พุ่งดิ่งลงไปยังส่วนลึกใต้ดินของอัซคาบัน!

“โอ้โฮ!”

ดวงตาของอีธานเป็นประกายขึ้นทันที

เขาหยุดปลายพู่กัน... เอ้ย ดินสอในมือ

ไม่คิดเลยว่าการถูกขังอยู่ในอัซคาบันครั้งนี้ จะมีเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดแบบนี้ด้วย!

“ดีจริง ๆ~!”

“สมแล้วที่เป็นอัซคาบัน สถานที่ฮวงจุ้ยชั้นยอด!”

“ทุกคนพูดจาไพเราะกันมาก ฉันชอบที่นี่ที่สุดเลย!”

อีธานยิ้มอย่างมีความสุข จนดวงตาหยีโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์

ส่วนพ่อมดศาสตร์มืดที่เขานั่งอยู่ด้านล่าง

ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

ตุบ!

ล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ หายใจรวยรินราวกับจะหมดลม

“สมบัติลับของเอ็กซ์ทิสสินะ...”

“ถึงจะยังไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่ต้องเป็นของดีแน่”

“บางทีอาจเป็นประโยชน์กับงานสร้างสรรค์ของฉันในตอนนี้ก็ได้”

อีธานคิดอยู่ในใจ

ก่อนลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว

แทบอดใจไม่ไหวที่จะเดินตามแสงนั้นไปค้นหาความจริง

...ปัญหาเดียวก็คือ

อีธานหันศีรษะไปมองด้านนอกห้องขัง

คอนนี่ โรซิเออร์ กำลังเกาะลูกกรงด้วยสองมือ

หอบหายใจเบา ๆ พลางจ้องเขาไม่กะพริบตา

แส้ยาวสีดำสนิทในมือ พร้อมฟาดออกมาได้ทุกเมื่อ

ปัญหาเดียวคือ ผู้คุมของเขาค่อนข้างคลั่งเกินไปหน่อย

อย่างไรก็ตามเป็นไปไม่ได้ที่ “นักโทษ” อย่างเขา จะวิ่งเพ่นพ่านไปทั่วได้ตามใจชอบ

“สมบัติลับปรากฏเฉพาะตอนกลางคืน ฉันยังไม่รู้ตำแหน่งที่แน่นอน ดังนั้นใช้ประตูไปไหนก็ได้ไม่ได้”

อีธานลูบด้ามปากกา พลางครุ่นคิด

“ดูเหมือนว่าต้องออกจากห้องขัง แล้วเดินตามแสงนั้นลงไปด้วยตัวเองจริง ๆ”

“สิ่งแรกที่ต้องจัดการ...ก็คือผู้คุม คุณหนูโรซิเออร์”

สถานที่ซ่อนสมบัติของพ่อมดศาสตร์มืด ย่อมเต็มไปด้วยอันตรายอย่างแน่นอน

อีธานไม่อยากถูกโจมตีทั้งหน้าและหลังในเวลาเดียวกัน

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดีดนิ้วดังเป๊าะ!

“แป๊ะ!”

อีธานยกมุมปากขึ้น

สมองที่ถูกคัดเลือกเข้าสู่เรเวนคลอ

พลันมีประกายแห่งแรงบันดาลใจแล่นวาบ

เขาคิดวิธีได้แล้ว สามารถใช้สถานะของตนในฐานะอาจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด

เพื่อหลอกให้คุณหนูโรซิเออร์กลับไปติดอยู่ที่ฮอกวอตส์ได้!

“การเฝ้าฉันอยู่ที่นี่ เป็นเพียงการทำงานล่วงเวลาที่คุณหนูโรซิเออร์อาสาเอง”

“หน้าที่ที่แท้จริงของเธอคือเฝ้าระวังศาสตราจารย์อันโนว์”

“บุคคลอันตรายระดับสูงที่กระทรวงเวทมนตร์ขึ้นบัญชีไว้”

“ซึ่งก็คือฉัน...หืม?”

“ทำไมฟังดูแปลก ๆ นะ”

ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน

สุดท้ายก็ยังเป็นเขาที่ถูกเฝ้าดูอยู่ดีนี่นา?

อีธานมองคุณหนูโรซิเออร์ด้วยสายตาลึกซึ้ง เริ่มรู้สึกว่าระดับความผิดปกติของเธออาจสูงกว่าลูน่าเสียอีก

เมื่อยืนยันแผนการได้แล้ว

อีธานก็ก้มหน้าลง หยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง

ก่อนกวักมือเรียกนักโทษคนใหม่

นักโทษคนนั้นรีบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ทำหน้าที่เป็นเก้าอี้ให้เขาโดยสมัครใจ

แถมยังต้องร้องไห้พลางกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง

“ครืด... ครืด...”

เสียงดินสอขูดผ่านกระดาษดังขึ้นอีกครั้ง

อัซคาบันทั้งแห่ง จมดิ่งลงสู่ความทุกข์ทรมานอีกครา ราวกับทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ มีเพียงภายในดวงตาสีน้ำเงินดุจเพชรของอีธานเท่านั้นที่ประกายแสงประหลาดกำลังส่องวาบอยู่

นอกจากนี้เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมากมาย...

โลกเวทมนตร์เอ๋ยรอการกลับมาของฉันไว้ให้ดี!!