บทที่ 18 ระดับเจ็ดเทพโจรสลัด! สตรอว์เบอร์รี่ป่า!

บทที่ 18 ระดับเจ็ดเทพโจรสลัด! สตรอว์เบอร์รี่ป่า!

จับเป็นหรือจับตาย...คำนี้หมายถึง หนวดดำ ทีช

อาคาชิ รังเกียจ ทีช ไอ้ตัวร้ายจอมเจ้าเล่ห์นั่น ไม่ว่าจะในชาติที่แล้วหรือชาตินี้

ยิ่งไปกว่านั้น มันถึงเวลาที่เขาต้องก้าวลงจากเรือ โมบี้ ดิ๊ก แล้ว

ไหของพวกผู้บริหารไม่ใช่ทรัพยากรที่ใช้แล้วไม่มีวันหมด

เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่เขา “ไถ” ไหจากพวกลูกเรือฝ่ายต่อสู้; หลังจากไถจนเกลี้ยงแล้ว ท้ายที่สุดพวกเขาก็ให้ได้แค่ไหขาวขยะๆ การเก็บเกี่ยวผลผลิตต้องเป็นไปตามหลักการพื้นฐาน

ตลอดระยะเวลาเมื่อวานจนถึงวันนี้ อาจกล่าวได้ว่า อาคาชิ ได้กอบโกยผลประโยชน์จากเหล่าผู้บริหารและหัวหน้าหน่วยเหล่านี้มามากเพียงพอแล้ว

ขืนยังดันทุรังไถต่อ คงเป็นการเสียเวลาและแรงเปล่าโดยได้ผลตอบแทนไม่คุ้มค่า

ยกตัวอย่างเช่นเมื่อครู่นี้ที่เขากำลังหัวเราะเฮฮาไปกับทุกคน พวกเขาก็แทบไม่ดรอปไหออกมาแล้ว มิหนำซ้ำ สีของไหส่วนใหญ่ยังเป็นแค่สีฟ้า ไหระดับสูงกว่าสีฟ้าแทบไม่โผล่ออกมาเลย

ดังนั้น มันจึงถึงเวลาที่ต้องออกทะเล

การออกตามล่า หนวดดำ เพื่อชำระบัญชีแค้นระหว่าง กลุ่มโจรสลัดหนวดขาว และ หนวดดำ ทีช นับเป็นข้ออ้างที่ดีเยี่ยม

ทันทีที่เขาพูดจบ รอบข้างก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด

หนวดดำ ทีช... คือหนามยอกอกของทุกคนจริงๆ

การลงมือทำร้ายพวกพ้อง...ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หนวดดำ ทีช ได้ละเมิดกฎเหล็กสูงสุดของ กลุ่มโจรสลัดหนวดขาว

ทว่า มันมีเหตุผลเฉพาะเจาะจงที่ทำให้ตอนนี้มีเพียง เอส คนเดียวจาก กลุ่มโจรสลัดหนวดขาว ที่ออกไล่ล่าเขาอยู่ในทะเล

สีหน้าของทุกคนดูซับซ้อน

พวกเขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้า พ่อ พวกเขาไม่อาจทนสะกิดแผลใจของชายแก่ได้ จึงพากันหุบปากเงียบกริบ

หนวดขาว ตกอยู่ในห้วงความคิด

แม้จะอยู่ห่างกันเพียงสองสามเมตร อาคาชิ ก็ได้ยินเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงดั่งเสียงฟ้าร้องของเขาได้อย่างชัดเจน

ในที่สุด หนวดขาว ก็เอ่ยปาก: “อยากไปก็ไปเถอะ ไอ้เจ้า ทีช นั่นติดหนี้เลือดพวกเราอยู่จริงๆ และพวกเราจำเป็นต้องคิดบัญชีกับมัน”

“มัลโก้”

เขาเรียก มัลโก้ เข้ามา

มัลโก้ เข้าใจในทันที โดยไม่ต้องให้ หนวดขาว พูดอะไรมาก เขารีบดึง บีเบิ้ลการ์ด  ออกมาจากตัวและยื่นให้ อาคาชิ

“นี่คือ บีเบิ้ลการ์ด ที่ ทีช ทิ้งไว้บนเรือในตอนนั้น; เอส ก็มีอยู่แผ่นนึง ถ้านายหา ทีช เจอ นายก็จะเจอ เอส”

เขากล่าว

จริงๆ แล้ว อาคาชิ ไม่ได้ต้องการของอย่าง บีเบิ้ลการ์ด หรอก

ยังไงซะ ตามเนื้อเรื่อง เอส จะต้องไปตัดสินชี้ขาดกับ หนวดดำ ทีช ที่ เกาะบานาโร  ในท้ายที่สุด

หา เกาะบานาโร เจอ ก็เท่ากับเจอ เอส และ หนวดดำ

บีเบิ้ลการ์ด หรืออะไรนั่นจึงเป็นสิ่งเกินความจำเป็นโดยสิ้นเชิง

ทว่า มัลโก้ มีเจตนาดี

ในเมื่อให้มา อาคาชิ ก็รับไว้

“ขอบคุณครับ ลูกพี่ มัลโก้” เขากล่าว

มัลโก้ พยักหน้าและเตือนสติอีกครั้ง: “ระวังตัวด้วย”

อาคาชิ มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะออกผจญภัยในทะเลแล้วจริงๆ ในตอนนี้

ประการแรก เขาครอบครอง ฮาคิ ครบทั้งสามรูปแบบ

ฮาคิราชันย์, ฮาคิเกราะ, และ ฮาคิสังเกต

อย่างแรกทำให้เขาไม่หวั่นเกรงการถูกรุมล้อม อย่างที่สองช่วยให้เขาต่อกรกับผู้ใช้พลัง สายโรเกีย และอย่างสุดท้ายมอบสิทธิ์ให้เขาดวลเดี่ยวกับยอดฝีมือระดับท็อปได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะโดนลอบกัดทีเผลอแล้วร่วงในหมัดเดียว

ฮาคิ สามรูปแบบ...หรือจะพูดให้ถูกคือ ฮาคิสังเกต และ ฮาคิเกราะ...คือรากฐานสำคัญในการล่องเรือในทะเล

การครอบครอง ฮาคิ สองรูปแบบนี้ อาคาชิ ไม่กล้าคุยโวว่าจะอาละวาดได้ทั่ว โลกใหม่ แต่อย่างน้อยที่สุด เขาจะไม่ถูกจัดการราวกับเป็นพวกตัวประกอบกระจอกงอกง่อยแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหน้าต่างสถานะของ จักรพรรดิดาบ อีก

ปัจจุบัน หน้าต่างสถานะของ อาคาชิ คือ:

【ชื่อ: อาคาชิ】

【ความแข็งแกร่ง: 160】

【ความอึด: 85】

【ความเร็ว: 101】

【เลเวลปัจจุบัน: 35】

【สกิล: ความชำนาญพื้นฐาน Lv. 35, หวนคืนสู่แก่นแท้ Lv. 1 

(สูงสุด), เบญจธาตุรวมศูนย์ Lv. 3, ความชำนาญกระบี่แสง (พื้นฐาน), ฝ่ามือมังกรทะยานฟ้า Lv. 1, ฮาคิราชันย์ Lv. 1, ฮาคิสังเกต Lv. 1, ฮาคิเกราะ Lv. 1】

ด้วยค่าความแข็งแกร่ง 160 แต้ม ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะบอกว่าตอนนี้ อาคาชิ สามารถงัดข้อชนะนักรบ เผ่าคนยักษ์ ได้

และค่าความอึด 85 แต้ม ทำให้เขามีความทนทานสูงขึ้น สามารถรับมือการต่อสู้ระยะยาวได้

ค่าความเร็ว 101 แต้ม ไม่ต้องพูดถึง; หากเขาเปิดใช้บัฟ 【เบญจธาตุรวมศูนย์】 เขาจะสามารถเพิ่มความเร็วได้อีก 33% จากค่าพื้นฐานเดิม (【เบญจธาตุรวมศูนย์】 เลเวล 1 เพิ่ม 11%, เลเวล 3 เพิ่ม 33%)!

นั่นจะทำให้ความเร็วพุ่งทะลุ 130 แต้ม!

อาคาชิ ไม่กล้าบอกว่าเขาเหาะได้ แต่อย่างน้อยที่สุด ภายใต้ความเร็วระดับนรกแตกขนาดนั้น เจ็ดเทพโจรสลัด ระดับกลางๆ จะไม่มีทางตามความเคลื่อนไหวของเขาทันแน่นอน

บางทีเขาอาจจะยังมีข้อด้อยในเรื่อง ความอึด  แต่ในแง่ของความแข็งแกร่งโดยรวม เขาอาจเรียกได้ว่าเป็นระดับ เจ็ดเทพโจรสลัด แล้ว

และไม่ใช่ เจ็ดเทพโจรสลัด ที่น่าขายหน้าอย่าง โมเรีย หรือ ครอคโคไดล์ ที่จะโดน ลูฟี่ ช่วงต้นเรื่องที่ยังใช้ ฮาคิ ไม่เป็นต่อยร่วง!

มีจุดหนึ่งที่น่าพูดถึง: สกิล 【ความชำนาญพื้นฐาน】 ของเขาที่สูงถึงเลเวล 35

【ความชำนาญพื้นฐาน】 แม้จะดูเหมือนสกิลของแถม แต่ในสายตาของ อาคาชิ สิ่งนี้ไม่ใช่ของแถมไก่กาเลย

คำว่า ‘พื้นฐาน’ หมายถึงการประยุกต์ใช้ท่วงท่าพื้นฐานและอาวุธง่ายๆ อย่าง หมัด, เท้า, ดาบ และกระบี่

พูดอีกอย่างคือ 【ความชำนาญพื้นฐาน】 ช่วยให้ อาคาชิ เชี่ยวชาญทุกสิ่งที่กล่าวมาข้างต้นได้อย่างช่ำชอง โดยที่เขาไม่เคยฝึกศิลปะการต่อสู้ หรือวิธีใช้มีดดาบ หรือแม้แต่ปืนมาก่อนเลยในชีวิต!

พูดง่ายๆ ก็คือ นี่มันสูตรโกงชัดๆ!

และยิ่งเลเวลสูงเท่าไหร่ พลังของสูตรโกงนี้ก็ยิ่งไร้สาระมากขึ้นเท่านั้น!

ตอนนี้ ด้วย 【ความชำนาญพื้นฐาน】 ที่เลเวล 35 อาคาชิ สามารถเรียกตัวเองว่าเป็นปรมาจารย์ด้านวิชาหมัด, วิชาขา, วิชาดาบ และวิชากระบี่ ได้อย่างเต็มปาก

หมัด, เท้า, ดาบ และกระบี่ ที่กล่าวถึงในที่นี้ หมายถึงสิ่งที่มีอยู่ในโลกวันพีซ

นั่นหมายความว่า หากตอนนี้เขาไปฝึก คาราเต้มนุษย์เงือก ของ เผ่ามนุษย์เงือก หรือไปฝึกวิชาดาบกับ ตาเหยี่ยว เขาก็จะสามารถเรียนรู้และเชี่ยวชาญพวกมันได้ด้วยความเร็วที่ไร้เหตุผลสุดๆ!

ดังนั้น สำหรับการออกทะเลเพื่อล่า หนวดดำ ในครั้งนี้ อาคาชิ ไม่เพียงแต่ไม่กังวล แต่ยังรู้สึกคาดหวังและตื่นเต้นอยู่บ้าง!

หนวดดำ อย่าให้ชั้นจับตัวได้นะ!

ถ้าชั้นจับแกได้ ชั้นจะเอาคืนแกให้สาสมอย่างแน่นอน!

อาคาชิ มั่นใจมาก

อย่างไรก็ตาม แม้จะคิดเช่นนั้น แต่คำเตือนของ มัลโก้ ก็มาจากความหวังดี อาคาชิ จึงพยักหน้าและกล่าวขอบคุณทันที

งานเลี้ยงที่ดีงามจู่ๆ ก็กลายเป็นงานเลี้ยงอำลา; กลุ่มผู้บริหาร กลุ่มโจรสลัดหนวดขาว มองหน้ากัน ทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

ทว่า อาคาชิ กลับยิ้ม: “พี่ๆ ครับ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ ไม่ใช่ว่าผมจะไปแล้วไปลับไม่กลับมาสักหน่อย ทำไมต้องทำหน้าเศร้าด้วย? จะว่าไป ผมได้ของดีมาอย่างนึง พวกพี่อยากดูไหมครับ?”

ขณะพูด เขาล้วงผลไม้สีแดงสดกำมือหนึ่งออกมาจากตัว

มันไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจาก สตรอว์เบอร์รี่ป่า  ที่ผู้เล่น DNF รุ่นเก๋าต่างรู้จักดี

พูดง่ายๆ สตรอว์เบอร์รี่ป่า มีไว้ฟื้นฟูเลือด แต่ฟื้นฟูได้น้อยมากๆ

เพราะมันเป็นแค่ไอเทมที่ระบบแจกให้ตอนผู้เล่นสร้างตัวละครใหม่

แต่ในโลกวันพีซ ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างออกไป

เพราะ อาคาชิ ค้นพบว่าของพวกนี้ไม่เพียงแต่ใช้รักษาบาดแผลภายนอกได้ แต่ยังรักษาอาการบาดเจ็บภายในและฟื้นฟูพลังชีวิตได้อีกด้วย... และก็เป็นไปตามคาด ทันทีที่เห็นของในมือ อาคาชิ เหล่าผู้บริหารก็ส่งเสียง “ชิ” ทำท่าจะล้อเลียนเขา แต่แล้วเสียงดั่งฟ้าร้องของ หนวดขาว ที่เจือไปด้วยความสั่นเครือก็ดังก้องในหูของทุกคน:

“นั่น... ผลไม้นั่น... ขอให้ชั้นได้ไหม?”

“พ่อ?!”

ทุกคนเบิกตากว้าง

ก่อนที่ทุกคนจะหายช็อก อาคาชิ ก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแล้ว: “แน่นอนครับ เดิมทีผมก็เตรียมไว้ให้ กัปตัน อยู่แล้ว!”

โปรดติดตามตอนต่อไป จบตอน By. charcoal gray silver gold ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═