บทที่ 21 เอาชีวิตรอดกลางป่ารัตติกาล

บทที่ 21 เอาชีวิตรอดกลางป่ารัตติกาล

การฝึกอันโหดหินจบลงช้ากว่าปกติ

การ์ปกับเซ็นโงคุสนุกกับมัน... พวกเขายอมอยู่ข้างนอกดีกว่าต้องกลับบ้านไปนั่งเรียนหนังสือ

เรื่องพวกนั้นมันยากเกินไป... ฟังทีไรหนังตาหย่อนทุกที

สองหนุ่มมองหน้ากันก็รู้ใจ ความคิดอ่านตรงกันเป๊ะ

ต่างฝ่ายต่างเงียบกริบ กลัวพ่อได้ยินแล้วจะโดนดี

ซึรุยังไม่รู้ถึงความลำบากที่รออยู่ เธอตั้งหน้าตั้งตาทำภารกิจจนสำเร็จ และปีนขึ้นมาถึงยอดเขา

ทั้งสามคนยืนตระหง่านอยู่บนยอดเขา

ริคไคโผล่มาข้างหลังพวกเขาเงียบๆ มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง

“ขึ้นมากันครบแล้วสินะ... เก่งมาก”

“วันนี้ทุกคนดูกระตือรือร้นกันดีนี่นา งั้นเพื่อเป็นการต้อนรับหนูซึรุ... คืนนี้เราจะมาฝึกการเอาชีวิตรอดในป่ากัน”

“ทั้งสามคนต้องแยกย้ายกันไป อย่าคิดเกาะกลุ่มกันนะ... แต่ถ้าบังเอิญไปเจอกันทีหลัง ก็แล้วแต่พวกเธอ”

“เลือกทิศกันคนละทิศ... เลือกเลย”

การ์ปคุ้นเคยกับพื้นที่แถวนี้ดี เขาไม่กลัวป่าตอนกลางคืนหรอก

ยักไหล่แบบชิลๆ “ยังไงก็ได้ ผมสบายมาก... ให้สองคนนั้นเลือกก่อนเถอะ”

พวกนายเลือกไปเลย ที่เหลือชั้นจัดการเอง

ชั้นเป็นลูกพี่... ต้องมีความรับผิดชอบแบบลูกพี่สิวะ

เซ็นโงคุกับซึรุอึ้งกิมกี่... ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเจอแบบนี้เร็วขนาดนี้

โดยเฉพาะซึรุ เพิ่งมาวันแรกก็เจอรับน้องโหดซะแล้ว

ซึรุยกมือถาม “คุณลุงคะ... การเอาชีวิตรอดในป่าคืออะไรคะ?”

ริคไคอธิบายอย่างละเอียด “ก็ตรงตัวเลยจ้ะ... พวกหนูต้องอยู่ในป่านี้ให้รอดหนึ่งคืน ส่วนมื้อเย็นก็ต้องหากินกันเอง”

“แน่นอน... ความปลอดภัยก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าหาว่าลุงไม่เตือน... ป่าตอนกลางคืนมันอันตรายมาก”

“สัตว์ป่าหลายชนิดชอบออกมาล่าเหยื่อตอนกลางคืน... ถ้าโชคร้ายไปเจอเข้า... หึๆ”

กลางคืน... ป่า... การเอาตัวรอด

สามคน... ห้ามอยู่ด้วยกัน

เป็นการเริ่มต้นที่หายนะชัดๆ

ซึรุหน้าซีดเผือด “คุณลุงคะ... ขอเลื่อนไปอีกสักสองสามวันได้มั้ยคะ?”

ริคไคฉีกยิ้ม “หนูคิดว่าไงล่ะ?”

เขาชี้ไปที่หน้าผา แล้วพูดกับทั้งสามคน

“ใครจะลงไปก่อน?”

โดดลงไปเลย... ที่เหลือลุงจัดการเอง

ซึรุอ้าปากค้าง... ข้างล่างคือเหวไร้ก้น

หน้าผาตอนกลางคืนมันน่ากลัวจนมองไม่เห็นก้นเหว

น่ากลัวกว่าตอนกลางวันหลายเท่า

ซึรุเพิ่งเคยขึ้นมาครั้งแรก ความกลัวเกาะกุมจิตใจจนตัวสั่น

เซ็นโงคุปลอบใจ “ซึรุ... ไม่เป็นไรหรอก ดูเหมือนสูง แต่จริงๆ ไม่เท่าไหร่หรอกน่า”

การ์ปเสริม “ใช่ๆ ซึรุ... ข้างล่างไม่น่ากลัวเลย ชั้นโดดวันละหกเจ็ดรอบ ปลอดภัยหายห่วง”

ซึรุเอะใจ ถามเสียงอ่อย “พวกนายโดดลงไปจากตรงนี้... แล้วเดินกลับไปเริ่มปีนใหม่ข้างล่างเหรอ?”

เซ็นโงคุกับการ์ปพยักหน้า

ซึรุพูดไม่ออก... ทำไมวิธีลงเขามันฮาร์ดคอร์ขนาดนี้?

น่ากลัวเกินไปแล้ว

“คุณลุงคะ... โดดลงไปคนตายได้เลยนะคะ”

ริคไคอุ้มซึรุขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ทำเอาซึรุหน้าถอดสีด้วยความตกใจ

“คุณลุง! ปล่อยหนูลง! หนูม่ายอาววว!”

“คุณลุง! เดี๋ยวค่ะ!”

“ไม่นะคุณลุง!”

“คุณลุง!”

ฟื้บ!

เธอลอยละลิ่วออกไป

ริคไคเหวี่ยงเธอออกไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในเมื่อเลือกไม่ได้... ลุงเลือกให้เอง

เห็นแบบนั้น การ์ปก็แอบสยองในใจ

เขาเล็งพิกัดที่ซึรุตก แล้วกระโดดตามลงไปเอง

“ชั้นโดดเอง ไม่ต้องลำบากพ่อ”

ขืนให้พ่อช่วย... มีหวังได้ไปห้อยต่องแต่งอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ

ไม่อยากเสียฟอร์ม

การ์ปโดดลงไป

ถึงตาเซ็นโงคุ... เขาลังเลนิดหน่อย แล้วก็โดดตามลงไป

สามคนจะต้องใช้ชีวิตในป่าแห่งนี้หนึ่งคืน

ค่ำคืนแห่งความระทมทุกข์

ในขณะเดียวกัน... ริคไคก็แอบไปแหย่สัตว์ป่าเล่น

เพื่อเพิ่มระดับความยากให้กับเกมของเด็กๆ

ทันทีที่การ์ปถึงพื้น เขาก็พุ่งตรงไปยังทิศที่ซึรุตกทันที

เซ็นโงคุก็เหมือนกัน... ทั้งคู่รู้ใจกันโดยไม่ต้องนัดหมาย ต่างมุ่งหน้าไปช่วยซึรุ

พวกเขาดูแลตัวเองได้... แต่ซึรุทำไม่ได้

“การ์ปน่าจะถึงก่อนชั้นก้าวนึง”

เซ็นโงคุคิดในใจขณะวิ่ง

“ชั้นเองก็เพิ่งเคยเจอแบบนี้ครั้งแรก ไม่รู้สถานการณ์เป็นไง... ต้องเกาะติดการ์ปไว้ก่อน”

“สามคนหัวหาย สองคนเพื่อนตาย... เอ้ย สามคนดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ”

รวมกลุ่มกันก่อน แล้วค่อยปรึกษากันว่าจะเอายังไง

ส่วนซึรุ... เธอกลัวจนตัวสั่น

เธอห้อยต่องแต่งอยู่บนต้นไม้

น่าสงสารจับใจ... ไม่กล้าปีนลงมา

ข้างล่างมีฝูงสัตว์ตาสีแดงฉานรออยู่

พวกมันจ้องมองอย่างหิวกระหาย... โชคดีที่พวกมันปีนต้นไม้ไม่เป็น ไม่งั้นซึรุคงเสร็จไปแล้ว

ดวงตาสีแดงพวกนั้นดูน่าขนลุกพิลึก

ซึรุรู้ดีว่าพวกมันคือฝูงหมาป่า... พวกมันล็อกเป้าเธอแล้ว และคงไม่ไปไหนง่ายๆ

ซึรุจำต้องห้อยอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าขยับ

“ต้องรอให้การ์ปกับเซ็นโงคุมาช่วย”

“ระหว่างนี้... ต้องเอาตัวรอดให้ได้”

“บ้าจริง”

กลัว... หวาดหวั่น

ซึรุตั้งสติ กวาดตามองรอบๆ หาที่ปลอดภัย

ไม่มีเลย... บนต้นไม้นี่แหละปลอดภัยสุดแล้ว

ไปไหนไม่ได้ ลงก็ไม่ได้

“คุณลุงใจร้าย... หนูยังไม่ทันตั้งตัวก็โยนลงมาซะแล้ว”

“คอยดูเถอะ... ถ้าหนูเก่งเมื่อไหร่ หนูจะแก้แค้นคืนให้สาสม”

ซึรุบ่นพึมพำคาดโทษริคไคในใจ... เขาทำเกินไปแล้ว

อย่างน้อยก็น่าจะให้เตรียมใจบ้าง... เล่นโยนลงมาดื้อๆ แบบนี้ หัวใจจะวายตาย

“เมื่อไหร่การ์ปกับเซ็นโงคุจะมาถึงนะ?”

เธอห้อยมาสิบห้านาทีแล้ว ยังไม่เห็นเงาใครเลย

เธอตกลงมาไกลมาก... ริคไคจงใจแกล้งชัดๆ

รออีกสิบห้านาที

มีคนมาแล้ว

การ์ปมาถึงก่อน

“ซึรุ! ชั้นมาแล้ว!”

ซึรุตะโกนตอบ “การ์ป! ชั้นอยู่นี่!”

เสียงตะโกนนำพาความซวยมาเยือน

กิ่งไม้ข้างหลังซึรุสั่นไหว ร่างของเธอเริ่มไถลลงมา

“กรี๊ดดด! การ์ป ช่วยด้วย!”

ฝูงหมาป่า ข้างล่างเตรียมพร้อม อ้าปากรอเหยื่อร่วงลงมาใส่ปาก

ซึรุกำลังจะร่วง

เงาร่างของการ์ปพุ่งทะยานผ่านป่า

เขาคว้าตัวซึรุไว้ได้ทัน แล้วลงไปยืนบนกิ่งไม้

เขามองลงไปข้างล่าง

ก้มมองซึรุในอ้อมแขน การ์ปยิ้มแฉ่ง “ซึรุ... เป็นไรมั้ย?”

ซึรุตัวสั่นเทิ้ม... นึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว

“ไม่เป็นไรจ้ะการ์ป... ขอบใจนะ”

การ์ปวางซึรุลงแล้วลูบหัวปลอบขวัญ “ไม่เป็นไรน่า... เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อย ดีใจนะที่เธอปลอดภัย”

“พ่อชั้นก็เป็นงี้แหละ อย่าคิดมาก อย่าไปกลัว... ต้องตัดสินใจให้ไว ไม่งั้นพ่อจะตัดสินใจแทนให้”

“ชั้นโดนโยนมาไม่รู้กี่รอบแล้ว... นานๆ ทีเธอจะได้สัมผัสโอกาสแบบนี้ตั้งแต่วันแรกนะเนี่ย”

ก่อนซึรุจะมา... พวกเขาไม่ได้เล่นบทโหดแบบนี้มาพักใหญ่แล้ว

คืนแรกของเซ็นโงคุ ก็เจอรับน้องแบบจัดหนักเหมือนกัน

ใครจะไปคิดว่าพอซึรุมา... วิธีรับน้องจะเปลี่ยนไปทันที

ซึรุหน้ามุ่ย “คอยดูเถอะ อนาคตชั้นจะตีคืนให้หนักเลย ฮึ!”

การ์ปพยักหน้าเห็นด้วย “ชั้นด้วย... จะไม่ยอมโดนตีฟรีๆ หรอก”

รอให้เก่งเมื่อไหร่... จะจัดหนักให้สาสม

ทั้งสองรอสักพัก เซ็นโงคุก็ตามมาสมทบ

สามสหายยืนอยู่บนต้นไม้

มองดูฝูงหมาป่าเห่าหอนอยู่เบื้องล่าง... ประกายความหิวโหยฉายชัดในแววตาของเด็กๆ

การ์ปหันไปถามเซ็นโงคุ “ว่าไง? จัดการคนละตัวมั้ย? มื้อเย็นคืนนี้ฝากท้องไว้กับพวกมันนี่แหละ”

เซ็นโงคุยักไหล่ “ไม่มีปัญหา... ช่วยกันรุมดีกว่า เก็บทีละตัว ปลอดภัยกว่า”

สองรุมหนึ่ง... ชัวร์กว่าเยอะ

“ลุยเลย”

“จัดไป!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═