2-จดทะเบียนสมรส!?

"ฉัน..." ซูเหวินจ้องมองหญิงสาวเบื้องหน้าที่นั่งอยู่บนรถเข็น เธอช่างงดงามราวกับนางฟ้า แต่กลับมีราศีสง่างามไม่แพ้กัน ซูเหวินเผลอจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ

แต่แล้วทันใดนั้น

เขานึกถึงคำพูดของซูอู่หุ่ย ชายชราผู้เป็นบิดา

"จำไว้ให้ดี... เจ้าต้องแต่งกับหญิงตระกูลลู่เท่านั้น!"

เพียงแค่ความคิดแวบผ่าน

ซูเหวินจ้องมองลู่หว่านเฟิงก่อนเอ่ยถาม "เธอเป็นคนของตระกูลลู่ใช่ไหม?"

"ใช่ ฉันชื่อ ลู่หว่านเฟิง ลู่ที่หมายถึงสืบทอดต่อเนื่อง หว่านเฟิงที่หมายถึงสายลมยามเย็นพัดโชย"

ลู่หว่านเฟิงเผยรอยยิ้มหวานงดงามยิ่งนัก รอยยิ้มนั้นช่างสดใสราวกับน้ำพุบริสุทธิ์ อบอุ่นดังกลิ่นหอมของดอกไม้ในทุ่งกว้าง

ภาพนั้นทำให้ซูเหวินเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจกล่าวอย่างหนักแน่น

"ในเมื่อเธอเป็นคนตระกูลลู่ เช่นนั้น... ฉันจะแต่งงานกับเธอ!"

"ตกลง ซูเหวิน นี่เป็นคำพูดของเธอเองนะ!"

ทันทีที่เขาพูดจบ ลู่เซวียนอีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน "ดี! งั้นฉันจะพาพวกเธอไปจดทะเบียนสมรสเดี๋ยวนี้! จะได้หมดเรื่องหมดราวซะที! ฉันไม่ต้องกลัวว่าไอ้บ้านนอกจากป่าผืนนี้จะมาตามตื๊อฉันอีก!"

พูดจบ ลู่เซวียนอีก็ลากซูเหวินและลู่หว่านเฟิงออกไปต่อหน้าตระกูลลู่ทั้งหมด

ตระกูลลู่

หลังจากทั้งสามออกไป

คนหนึ่งในตระกูลลู่ก็เอ่ยถามหญิงชราผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่บนที่สูง

"แม่... ท่านจะให้หว่านเฟิงแต่งงานกับซูเหวินจริงหรือ? ถึงแม้หว่านเฟิงจะเกิดมาพิการ... แต่เธอก็ยังเป็นคนของตระกูลลู่ หากให้เธอแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลอื่นก็คงจะดีกว่า"

"ใช่ค่ะคุณแม่ หนูจำได้ว่าคุณชายจากตระกูลอวิ๋นที่ปัญญาอ่อนก็แสดงความสนใจในตัวหว่านเฟิง ท่านลองคิดดูอีกทีเถอะ..."

หญิงชราในชุดถังจวงขมวดคิ้ว พลางกดขมับก่อนเอ่ยว่า

"ให้หว่านเฟิงแต่งงานกับซูเหวินไปเถอะ ถ้าหากเราไม่ตัดความหวังของเจ้าเด็กบ้านั่นให้ขาดสะบั้น สักวันเขาคงเอาหนังสือแต่งงานมาคอยรบกวนเซวียนอีไม่เลิก! เสียสละผู้หญิงพิการคนหนึ่ง เพื่อแลกกับอนาคตของเซวียนอี และเป็นการทำตามคำมั่นสัญญาของผู้อาวุโส แบบนี้ก็นับว่าคุ้มค่า"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนในตระกูลลู่มองหน้ากันไปมา ก่อนจะเงียบลงและไม่กล่าวอะไรอีก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หน้าสำนักทะเบียนสมรส นครจินหลิง

"คุณหนูลู่เซวียนอี เอกสารสมรสของคุณพี่สาวและคุณซูเหวินเรียบร้อยแล้วครับ"

เจ้าหน้าที่รัฐกล่าวด้วยน้ำเสียงเคารพ

"ขอบใจ"

ลู่เซวียนอียื่นเงินปึกหนึ่งให้เจ้าหน้าที่ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เธอหันไปจ้องหน้าซูเหวินแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"ซูเหวิน ตอนนี้เธอแต่งงานกับลู่หว่านเฟิงแล้ว ระหว่างเราก็หมดสิ้นกัน! ฉันขอฝากเธอไว้ประโยคหนึ่งนะ... นกกระจอกก็คือนกกระจอก จะให้โบยบินไปเป็นหงส์ไม่มีวันเป็นไปได้! จงใช้ชีวิตอยู่กับลู่หว่านเฟิงให้ดี อย่าเพ้อฝันว่าจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นใหญ่!"

ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของลู่เซวียนอีก็ดังขึ้น

"ค่ะ ย่าคะ... ใช่ค่ะ พวกเขาจดทะเบียนกันเรียบร้อยแล้ว... ได้ค่ะ ฉันจะพาพวกเขากลับไปเดี๋ยวนี้"

เมื่อวางสาย ลู่เซวียนอีก็ปรายตาไปทางลู่หว่านเฟิง

"เดี๋ยวคุณชายชิวกำลังจะมาเป็นแขกที่บ้าน ย่าสั่งให้ทุกคนในตระกูลลู่ต้องไปร่วมงานเลี้ยง! หว่านเฟิง เธออย่าหาข้ออ้างเลี่ยงล่ะ!"

"คุณชายชิวคือใคร?" ซูเหวินเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"คุณชายชิวเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้เพียงหนึ่งเดียวของนครจินหลิง คนอย่างเธอไม่ต้องสอดรู้สอดเห็นมากนัก! ระวังจะหาเรื่องใส่ตัว!" ลู่เซวียนีเอ็ดเขาเสียงแข็ง

เมื่อกลับมาถึงบ้านตระกูลลู่

ที่คฤหาสน์ตระกูลลู่มีแขกแปลกหน้ามากมาย

ทันใดนั้น มีผู้ใหญ่คนหนึ่งของตระกูลลู่เอ่ยถาม

"ซูเหวิน... เธอถืออะไรติดมือมาด้วยน่ะ?"

"นี่คือทรัฟเฟิลแดงจากหุบเขาเซินหนง เป็นของขวัญจากอาจารย์ของผม... แต่ตอนนี้ผมแต่งกับคุณหนูลู่แล้ว ก็ขอมอบสิ่งนี้เป็นสินสอดแทนก็แล้วกัน"

ซูเหวินยื่นถุงผ้าสีดำให้แก่คุณย่าแห่งตระกูลลู่—เจ้าเซียงหลาน

ภายในมีทรัฟเฟิลแดงทั้งหมด 20 ลูก

ราคาประมูลในตลาดโลก ลูกหนึ่งอยู่ที่ราว 2-3 ล้านหยวน และมักจะมีราคาสูงจนหาซื้อไม่ได้

รวม ๆ แล้ว... มูลค่าของสินสอดนี้อยู่ที่ประมาณ 50 ล้านหยวน

แต่แล้ว...

"หึ!" ลู่เซวียนอีเหลือบมองถุงผ้านั้น ก่อนจะหัวเราะเย้ยหยัน "ซูเหวิน เธอนี่ขี้โม้ชะมัด! เห็ดเน่า ๆ แค่เนี่ย กล้าเรียกว่าทรัฟเฟิลแดง? เธอไปแต่งเรื่องขึ้นเองใช่ไหม?"

"ฉันเคยได้ยินแต่ทรัฟเฟิลขาวกับดำ ไม่เคยได้ยินว่ามีทรัฟเฟิลแดง! หรือเธอคิดค้นขึ้นมาเอง?"

"ไอ้บ้านนอกเอ๊ย! อย่าทำเป็นอวดรวยเลย! โชคดีที่ฉันไม่ได้แต่งกับเธอ ไม่งั้นฉันคงอับอายไปตลอดชีวิต!"

"เห็ดทรัฟเฟิลแดงนี้คือ..." ซูเหวินกำลังจะอธิบาย แต่เจ้าเซียงหลานกลับยื่นถุงให้คนรับใช้

"ได้ยินว่าคุณชายชิวชอบอาหารป่า เอาเห็ดนี่ไปทำเมนูไก่ตุ๋นเห็ดซะ"

"รับทราบค่ะ คุณย่า"

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูเหวินได้แต่นิ่งเงียบ...