บทที่ 7: ชุดนักล่าอสูรของโทนี่

ดังนั้นมาร์กจึงเรียกหน้าต่างเกมออกมา และตั้งใจจะเล่นต่อ

【เข้าสู่เกม!】

【คำเตือน: ขณะนี้บรูซกำลังพักผ่อน การเล่นเกมเพียงลำพังอาจนำไปสู่อันตรายที่คาดเดาไม่ได้ คุณยังต้องการเข้าสู่เกมหรือไม่?】

“หืม?”

มาร์กครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะเข้าเกม

หากไม่มีบรูซ เขาคงไม่มีทางมีพลังมากพอจะกำจัดอสูรได้

แม้ว่าระบบจะไม่ได้ระบุผลลัพธ์ของการตายในเกมเอาไว้...

...แต่ระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีที่สุด

ถ้าตายในเกมแล้วตายในโลกจริงด้วยล่ะ?

นั่นคงขาดทุนย่อยยับ

ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่า

เมื่อคิดได้เช่นนั้น มาร์กจึงกลับเข้าห้องและเริ่มวาดแบบชุดสไปเดอร์แมนด้วยมือ

เขาต้องทำให้ปีเตอร์ “บังเอิญ” พบแบบชุดนี้

“บังเอิญ” หยิบมันขึ้นมาใส่

และสุดท้าย “บังเอิญ” กลายเป็นสไปเดอร์แมน

ชุดชั่วคราวที่อีกฝ่ายใช้อยู่ตอนนี้มันเชยเกินไปจริง ๆ

อืม...

ฉันนี่เป็นนักล่าอสูรที่ชอบช่วยเหลือผู้คนจริง ๆ

เวลาค่อย ๆ ผ่านไป

เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า มาร์กก็วาดแบบชุดเสร็จพอดี

พร้อมกันนั้น ข้อความแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【บรูซฟื้นฟูพลังงานจนสมบูรณ์แล้ว ต้องการเข้าสู่เกมหรือไม่?】

มาร์กวางแบบร่างลงและเลือกเข้าสู่เกม

วินาทีต่อมา เขาก็ปรากฏตัวภายในกระท่อมไม้ในเกม

“โอ้ บรูซที่รัก ฉันเห็นนายแล้ว”

เพียงมองแวบเดียว เขาก็เห็นบรูซที่กำลังรออยู่หน้าประตู

ขณะเดียวกัน ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ที่เพิ่งกลับจากงานพาร์ตไทม์ ได้ยินคำว่า “บรูซ” เข้าพอดี

ลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้นทันที

เฮ้อ... อีกแล้วเหรอ?

และก็เป็นอย่างที่คิด

มาร์กสวมหมวกกันน็อกมอเตอร์ไซค์อยู่บนหัว พร้อมเหน็บไม้กวาดหัวโล้นไว้ที่เอว

เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วลูบหัวบรูซอย่างอ่อนโยน

“บรูซ เราเริ่มล่าอสูรกันได้แล้ว”

ปีเตอร์กุมหน้าผากอย่างหมดแรง ก่อนจะเอื้อมมือไปดันมือของมาร์กออกจากหัวตัวเอง

“ได้เลย คุณนักล่าอสูร ถึงเวลากินยาแล้ว”

เขาเปิดตู้และหยิบยาขึ้นมา

มาร์กรับน่องไก่ย่างมา

“เยี่ยมมาก บรูซ นายเดาได้ด้วยว่าฉันยังไม่ได้กินข้าวเย็น”

เขาจัดการอาหารอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว เขาก็โบกมือให้ปีเตอร์

“ก่อนจะล่าอสูร เราต้องไปรับตรานักล่าอสูรมือใหม่ก่อน นั่นคือเกียรติยศที่เรามีร่วมกัน”

“หา? บรูซ นายจะลากฉันไปไหน?”

ปีเตอร์ ปาร์คเกอร์จับมาร์กขังกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง

แต่ไม่นาน มาร์กก็กระโดดออกทางหน้าต่างตามลูกศรนำทางบนพื้น

“บรูซ รอฉันด้วย! เปิดใช้สกิล!”

บนถนนแบล็กสตรีท

นักล่าอสูรผู้ยิ่งใหญ่เหวี่ยงตัวข้ามหลังคา ลัดเลาะผ่านป่า และมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง

ในที่สุดเขาก็พบบรูซ

“โอ้ บรูซ นายวิ่งเร็วจริง ๆ ฉันชอบมาก”

โทนี่ สตาร์ก: “????”

บนยอดตึกสตาร์กทาวเวอร์

บริเวณสระว่ายน้ำอินฟินิตี้ สาวผมบลอนด์ในชุดว่ายน้ำกำลังปาร์ตี้กันอย่างสนุกสนาน

แต่การมาถึงของแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลับดึงดูดความสนใจของทุกคน

“ดูหมอนั่นสิ”

“แต่งตัวประหลาดชะมัด ผ้าปูที่นอนที่ใส่อยู่ดูเหมือนไม่ได้ซักมาสามวันแล้ว”

“วันนี้มีงานคอสเพลย์หรือไง?”

“ไม่ใช่ เขาคือสไปเดอร์แมน ฉันเห็นเขาปีนขึ้นมาด้วยมือเปล่า...”

ผู้คนซุบซิบกันไม่หยุด

ส่วนโทนี่ที่ถูกเรียกว่า “บรูซ” ก็กำลังมองมาร์กอย่างสนอกสนใจ

“ไงเพื่อน ถ้าขาดเสื้อผ้า ฉันให้สักชุดก็ได้นะ ยังไงทุกคนก็รู้ว่าฉันรวย”

เขาหัวเราะพลางชูแก้วแชมเปญ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มาร์กก็ตื่นเต้นทันที

“ยอดเยี่ยมเลยครับ ท่านประธาน! ผมกำลังจะมารับตรานักล่าอสูรมือใหม่พอดี ไม่คิดเลยว่าจะได้ชุดนักล่าอสูรมาด้วย ขอบคุณมากครับ!”

โทนี่: “...”

เมื่อกี้ยังเรียกเขาว่าบรูซอยู่เลย

ตอนนี้กลายเป็นท่านประธานแล้ว?

แปลกดี แต่ก็น่าสนุกไม่น้อย

เขาสังเกตเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งโผล่ออกมาจากกระเป๋าของมาร์ก

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงดึงมันออกมา

มันคือแบบร่างชุดเครื่องแต่งกายที่ยับยู่ยี่

มุมปากของโทนี่ยกขึ้น

“เข้าใจแล้ว”

เขาหันไปมองบอดี้การ์ดร่างท้วมที่อยู่ไม่ไกล

“แฮปปี้ ช่วยทำชุดนี้ให้เขาที”

แฮปปี้เดินเหยาะ ๆ เข้ามา รับแบบร่างไปดูแล้วขมวดคิ้ว

“ดีไซน์แบบนี้... กางเกงจะรัดก้นจนเป็นลิ่มแน่”

“ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าตัวชอบก็พอ”

เห็นได้ชัดว่าโทนี่อารมณ์ดีมาก

เขาโบกมือให้ทุกคนกลับไปสนุกกับงานปาร์ตี้ต่อ จากนั้นแตะคอมพิวเตอร์โฮโลแกรมบนข้อมือ

บนหน้าจอโฮโลแกรมมีข่าวเกี่ยวกับสไปเดอร์แมนกำลังฉายอยู่

“สไปเดอร์แมนงั้นเหรอ? ฟังดูไม่เลวเลยนะ”

“จากแบบที่นายวาด ดูเหมือนนายอยากเป็นซูเปอร์ฮีโร่ งั้นก็ใช้ชื่อนี้เลยแล้วกัน สไปเดอร์แมน”

นิ้วของโทนี่แตะเบา ๆ

สำนักข่าวใหญ่ทั่วประเทศก็ได้รับข่าวทันที และเริ่มเตรียมเผยแพร่ข่าวเกี่ยวกับสไปเดอร์แมน

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ

เขาก็มองมาร์กอีกครั้ง

“เอาล่ะ ฉันให้ชุดนายแล้ว แถมจัดการเสียงน่ารำคาญพวกนั้นให้ด้วย จากนี้เราถือว่าหายกัน”

พูดจบ เขาก็โทรหาเพ็พเพอร์

“บอกพวกนั้นทีว่า สไปเดอร์แมน—ไม่สิ สไปเดอร์แมนอยู่กับฉัน”

ใช่แล้ว

เขาเพิ่งแจ้งพวกเจ้าหน้าที่น่ารำคาญพวกนั้น

ตราบใดที่พวกเขามัวแต่จับตาดูสไปเดอร์แมน

ก็จะไม่มีเวลามาจับตาดูเขา

สำหรับโทนี่ นี่ถือว่าคุ้มค่ามาก

ขณะเดียวกัน ที่ S.H.I.E.L.D.

นาตาชาถูกปลุกขึ้นมากลางดึกเพราะข่าวนี้ และรีบนำทีมมุ่งหน้าไปยังสตาร์กทาวเวอร์ทันที

ส่วนมาร์กที่อยู่ข้างสระว่ายน้ำ

กำลังรอรางวัลจากสมาคมนักล่าอสูรอย่างอดทน

ไม่นานนัก แฮปปี้ก็ถือกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งมาถึง

“เรียบร้อยแล้ว ใช้วัสดุจากเครื่องพิมพ์รุ่นล่าสุด อบอุ่นในฤดูหนาว เย็นสบายในฤดูร้อน และยืดหยุ่นสูงมาก”

“ข้อเสียอย่างเดียวคือเวลาน้อยเกินไป เลยยังไม่ได้ติดตั้งอุปกรณ์เทคโนโลยีใด ๆ เข้าไป”

เขาเปิดกระเป๋าออก

แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าส่องเข้าตาของมาร์ก

【คุณมาถึงสมาคมนักล่าอสูรแล้ว และได้รับตรานักล่าอสูรมือใหม่】

【คุณได้รับชุดนักล่าอสูรประจำตัว!】

【ชุดนักล่าอสูรมือใหม่】

【ระดับความหายาก: หายาก】

【ค่าสถานะ: พลังโดยรวม +2, ความเร็วโดยรวม +2, การป้องกันโดยรวม +2, ความอึด +100, HP +100】

【คุณสมบัติพิเศษ: ต้านทานเวทมนตร์ +2】

【สกิลเฉพาะ: หมัดแสงศักดิ์สิทธิ์ปราบอสูร (ไม่มีระดับ)】

【หมัดแสงศักดิ์สิทธิ์ปราบอสูร: ใช้พลังจิต 0.1 และความอึด 10 หน่วย สร้างความเสียหายเวทมนตร์ 10 หน่วยต่ออสูร คูลดาวน์ 1 วินาที】

มาร์กตื่นเต้นจนแทบกระโดด

ยอดเยี่ยม!

อุปกรณ์ระดับหายาก!

แถมยังเป็นชุดครบเซ็ตอีกต่างหาก!

“ขอบคุณครับ ท่านประธาน! ผมจะพยายามต่อไป!”

จากนั้นเขารีบคว้ากระเป๋าและแทบรอไม่ไหวที่จะออกจากสมาคมนักล่าอสูร

เพราะเขายังมีเรื่องอื่นต้องทำ

เมื่อเห็นมาร์กเหวี่ยงตัวออกจากตึกสูง

แฮปปี้ก็มีสีหน้าครุ่นคิด

“ปล่อยให้เขาไปแบบนี้จะดีเหรอครับ? พวกเจ้าหน้าที่ใกล้จะมาถึงแล้วนะ”

โทนี่หมุนแก้วไวน์ในมืออย่างไม่ใส่ใจ

“ดีที่สุดเลยถ้าพวกนั้นจับเขาไม่ได้”

หลังออกจากสมาคมนักล่าอสูร

มาร์กก็รีบเปลี่ยนเป็นชุดนักล่าอสูรมือใหม่ทันที

หมวกคาวบอยที่สลักสัญลักษณ์ดาบศักดิ์สิทธิ์

ชุดยีนส์สีน้ำตาลคู่กับเสื้อโค้ตยาวสีดำ

ชุดนักล่าแม่มดยังมาพร้อมถุงมือเฉพาะทางอีกด้วย

ด้วยเหตุนี้ อุปกรณ์ธรรมดาชุดเก่าของเขาจึงสามารถปลดระวางได้อย่างสมบูรณ์

เอาจริง ๆ เขาก็ไม่เคยสนใจค่าสถานะของอุปกรณ์ธรรมดาพวกนั้นอยู่แล้ว

“แปลกแฮะ ชุดนี้เหมือนจะคับไปหน่อย”

เขาเกาก้นอย่างอึดอัด

แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

ในขณะนี้

มาร์กกำลังสวมชุดรัดรูปสีแดงน้ำเงินแนบเนื้อ

กล้ามเนื้อที่ชัดเจนของเขาขับให้ชุดซูเปอร์ฮีโร่ดูสมบูรณ์แบบ

ดวงตาสามเหลี่ยมสีดำบนหน้ากากสะท้อนแสงนีออนของมหานครนิวยอร์ก

【ภารกิจ: ไปยังพ่อค้าในเกมเพื่อขายอุปกรณ์เก่า!】

พ่อค้าในเกม?

มาร์กกวาดตามองถนนรอบตัว

และล็อกเป้าไปที่ร้านค้าที่ตกแต่งอย่างสวยงามแห่งหนึ่งทันที

ดังนั้น เขาจึงเดินตรงไปหาหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าปากซอยอย่างไม่ลังเล

“ผมอยากขายอุปกรณ์ครับ”

หญิงสาวที่กำลังสูบบุหรี่: “????”