บทที่ 15 ลองดู

ทั้งสองคนสบตากันราวกับว่าพวกเขาพูดในสิ่งที่อยากพูดหมดแล้ว

จากปฏิกิริยาของอาเยน เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่เชื่อ

หรือจะพูดให้ถูกกว่านั้นคือ...เขาไม่อยากเชื่อ

“เอ่อ...”

เดเวียนยกมือเกาศีรษะด้านหลังอย่างจนปัญญา ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรต่อดี

จากนั้นเขาก็แอบเตะขาคาลเบา ๆ ซึ่งความจริงแล้วไม่ได้เบาเลยแม้แต่น้อย

เพราะอาเยนเห็นเต็มตา แต่เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่เห็น

คาลไม่ได้ตอบสนองต่อแรงเตะนั้น เขามองอาเยนอยู่หลายวินาที ก่อนจะถอนหายใจออกมา

สีหน้าดูเหมือนเสียดายอยู่เล็กน้อย

“พวกเราแค่อยากให้นายรู้ไว้”

น้ำเสียงสงบของคาลแผ่ไปทั่วห้อง เขายิ้มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“แค่นั้นเอง ไม่ต้องกังวลนะ”

เดเวียนทำหน้างงทันที เขาคว้าข้อมือของคาลเอาไว้

“เดี๋ยวสิ นายพูดอะไรของนาย?”

คาลเหลือบมองเขา ก่อนหรี่ตาลงเล็กน้อย

“มาคุยกัน”

“หา? เราก็คุยกันอยู่…”

คาลขมวดคิ้ว

จากนั้นดึงมือกลับจากการเกาะกุมของเดเวียน

เขาเพียงหันมามองอาเยนอีกครั้ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้เดเวียนตามมา

แล้วเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป

เดเวียนหันกลับมามองอาเยนที่กำลังมองตามอยู่

แม้จะดูไม่เต็มใจนัก แต่สุดท้ายก็ลุกขึ้นและเดินตามคาลออกไป

ไม่นาน ห้องนั่งเล่นก็เหลือเพียงความเงียบ

อาเยนจ้องมองประตูที่ปิดลงอยู่หลายนาที

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ไม่กลับมา เขาจึงลุกขึ้นและตัดสินใจกลับห้องของตัวเอง

การเคลื่อนไหวของเขาดูเชื่องช้ากว่าปกติอย่างประหลาด

ความคิดของเขายังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น

รวมถึงพยายามเดาว่าทั้งสองกำลังคุยอะไรกันอยู่

เสียงถอนหายใจยาวหลุดออกจากริมฝีปาก

อาเยนทิ้งตัวลงบนเตียง ก่อนจะขดตัวเป็นก้อนกลมและหลับตาลง

เขามักรู้สึกเหนื่อยอยู่เสมอ เป็นความเหนื่อยล้าที่คุ้นชินจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไปนานแล้ว

ถึงอย่างนั้นวันนี้เขากลับรู้สึกเหนื่อยล้ามากเป็นพิเศษ ทั้งที่จริงแล้วเขาเพียงแค่พูดคุยบางอย่างกับคาลและเดเวียนเท่านั้น

บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นสร้างความตกใจมากเกินไป จนความคิดของเขาเอาแต่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา ทำให้ไม่สามารถหลับลงได้อยู่พักใหญ่

สภาพจิตใจของเขาคงไม่สงบเอาเสียเลย เพราะท้ายที่สุดเขาก็ฝันร้ายอีกครั้ง

แต่คราวนี้...มันไม่ใช่ความทรงจำในอดีต

เขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ที่เชิงหน้าผาแห่งหนึ่ง

เงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน พื้นที่รอบตัวดูคับแคบอย่างประหลาด ราวกับมีอยู่เพียงบริเวณที่เขายืนเท่านั้น

อาเยนยืนนิ่งไม่ต่างจากรูปปั้น จ้องมองขึ้นไปเบื้องบนโดยไม่รู้ว่าทำไม

หากเป็นเพียงเท่านี้ มันก็คงเรียกว่าฝันร้ายไม่ได้

แต่แล้วภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

หิมะเริ่มโปรยปรายลงมา ตกลงบนร่างของเขาอย่างเงียบงัน

ในตอนแรกมันเป็นเพียงเกล็ดหิมะบางเบา แต่ไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นพายุลูกเห็บ

ก้อนน้ำแข็งขนาดใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ทว่ากลับไม่ตกกระทบร่างของเขาเลยแม้แต่น้อยและอาเยนก็ไม่รู้สึกหนาวแม้แต่นิดเดียว

เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ฉากตรงหน้าก็เปลี่ยนอีกครั้ง

เสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้องไปทั่ว ตามมาด้วยสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัว

แสงสว่างวาบขึ้นจนพื้นที่ทั้งหมดสว่างไสว

อาเยนกะพริบตา ไม่เข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้าอีกครั้ง ก่อนจะกรีดผ่านอากาศ ราวกับกำลังฉีกท้องนภาออกเป็นสองส่วนและนั่นก็ทำให้เกิดปรากฏการณ์ใหม่ขึ้น

พายุลูกเห็บและพายุสายฟ้า ราวกับปรากฏขึ้นพร้อมกันเพื่อแสดงความพิโรธของพวกมัน

ไม่นานอาเยนก็สังเกตเห็นว่า หน้าผาที่เขากำลังมองอยู่นั้น คือเป้าหมายของการโจมตีจากพายุทั้งสอง

ส่วนตัวเขาที่อยู่ด้านล่าง...เป็นเพียงผู้ชมเท่านั้น

เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ราวกับถูกจองจำอยู่ใต้ภาพเหตุการณ์นั้น

สิ่งเดียวที่ทำได้คือเงยหน้ามองขึ้นไป

ทันใดนั้นสายฟ้าอันทำลายล้างก็ฟาดลงบนหน้าผา

ราวกับเทพเจ้ากำลังลงทัณฑ์โลก

พายุลูกเห็บพัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง

พื้นดินเริ่มถูกแช่แข็ง

ทำไมพวกมันถึงดูโกรธเกรี้ยวขนาดนั้น?

ภาพตรงหน้าชวนให้นึกถึง...วันสิ้นโลก

และทันทีที่ความคิดนั้นผุดขึ้นมา หน้าผาที่เขาเงยหน้ามองมาตลอดก็พังทลายลง

ถล่มลงมาจากเบื้องบน

เขาควรหนีหรือไม่?

แต่เขาขยับตัวไม่ได้

ทว่าไม่นานอาเยนก็พบว่า..นั่นไม่จำเป็นเลย

เพราะจู่ ๆ ร่างของเขาก็ลอยขึ้น พร้อมกับภาพรอบตัวที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง

เสียงร้องไห้

เสียงกรีดร้อง

เสียงตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง

ดังเข้ามาในหู

ดวงตาของอาเยนจ้องมองหน้าผาที่กำลังพังทลายลงมาตรง ๆ

และในที่สุด เขาก็เห็นสิ่งที่อยู่ภายในมัน

ภายในหน้าผาลูกนั้น...คือเมืองทั้งเมือง

มันราวกับเป็นภาพจำลองของเมืองแห่งหนึ่ง

เมืองในเขตสีเขียว

แล้วจากนั้น...สายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างสองร่างโดยทันที

แน่นอนคาลและเดเวียนยืนอยู่ที่นั่น กำลังปลดปล่อยความโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างไร้การควบคุม

อาเยนไม่จำเป็นต้องใช้เวลาคิดนานเลยว่าทำไมพวกเขาถึงเป็นแบบนั้น

ร่างกายของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

รูม่านตาขุ่นมัวไร้สติ สีหน้าดูน่าสะพรึงกลัว มานาสีดำที่เกิดจากการสะสมของสารพิษจำนวนมหาศาลโอบล้อมรอบตัวพวกเขา ทุกอย่างเป็นสัญญาณชัดเจนของการสูญเสียการควบคุม

หลังจากผ่านมาหลายปี ในที่สุดทั้งสองก็พ่ายแพ้ต่อชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

กลายเป็นหายนะระดับ SS เสียเอง

อาเยนจ้องมองพวกเขา สีหน้าแบบที่เขาคุ้นเคยหายไปหมดแล้ว

ไม่มีรอยยิ้ม

ไม่มีคำพูดหยอกล้อ

ไม่มีความอบอุ่น

เหลือเพียงความต้องการทำลายล้างเท่านั้น

...หึ

อาเยนรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง

ทั้งหมดเป็นเพียงฝันร้าย

จิตใจของเขาสับสนจนสร้างภาพอนาคตที่คาลและเดเวียนไม่ได้รับการไกด์อย่างเหมาะสมขึ้นมา

หรือบางที...นี่อาจเป็นอนาคตที่เป็นไปได้จริง ๆ ก็ได้

ความรู้สึกผิดและความกระวนกระวายภายในใจคงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาฝันแบบนี้

และมันคงเกี่ยวข้องกับแรงดึงดูดจากความเข้ากันได้ด้วยเช่นกัน

สัญชาตญาณที่คอยกระตุ้นให้เขาทำการไกด์พวกเขา

อาเยนไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะมาถึงจุดนี้

แม้แต่ตัวเขาเองยังกลายเป็นศัตรูของตัวเองเสียแล้ว

เขาไม่ได้มองฝูงชนที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจากเอสเปอร์ทั้งสองเลยแม้แต่น้อย

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่คาลและเดเวียนเพียงเท่านั้น

เขารู้จักทั้งคู่ได้ไม่นาน

ให้ตายเถอะ เขายังไม่ได้ไว้ใจพวกเขามากขนาดนั้นด้วยซ้ำ

แต่ทั้งสองช่วยชีวิตเขาและคีแรนเอาไว้และอาเยนก็ยอมรับได้ว่าพวกเขาเป็นคนดี

คาลดูสุขุมเยือกเย็นก็จริง แต่อาเยนรู้ว่าอีกฝ่ายเพียงแสร้งทำเป็นสุภาพเท่านั้น

ลึก ๆ แล้วเป็นคนร้ายกาจไม่แพ้ใคร ส่วนเดเวียนก็เป็นคนหยิ่งยโส เสียงดัง และนิสัยเสียอย่างเปิดเผย

พวกเขาเติมเต็มกันและกันในแบบประหลาด ถึงขั้นเป็นคู่นอนกันอย่างไม่อายใคร ท่ามกลางนรกอันตรายแห่งนี้

ใช่

อาเยนเห็นด้วย

โลกใบนี้มันบัดซบและทั้งสองก็แสดงให้เขาเห็นว่า ต่อให้อยู่ในโลกที่บัดซบแค่ไหน มนุษย์ก็ยังสามารถหาความสุขเล็ก ๆ ให้ตัวเองได้

อาเยนไม่เหมือนพวกเขา เขาไม่รู้วิธีสนุกกับชีวิตและไม่คิดอยากเรียนรู้ด้วย

สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงพื้นที่ปลอดภัยเล็ก ๆ ที่เงียบสงบและสบายใจ

การเข้าไปพัวพันกับคนอย่างคาลและเดเวียนมีแต่จะนำปัญหาไม่รู้จบมาให้

พวกเขาบ้าพอ ๆ กับพายุทำลายล้างในฝันนี้

และอาเยนควรจะหนีให้ไกลจากพวกเขา

ยิ่งตอนนี้...เมื่อพวกเขารู้แล้วว่ามีความเป็นไปได้ที่เขาจะสามารถไกด์พวกเขาได้

เอสเปอร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยึดติดอย่างรุนแรง นั่นเป็นความรู้พื้นฐานที่ทุกคนรับรู้และไม่มีใครคิดโต้แย้งเรื่องนั้นเลย

แล้วเขาก็ไม่ใช่ฮีโร่เสียด้วย

ใครจะสนกันล่ะ...

หากหายนะระดับ SS สองคนจะทำลายโลก

โลกที่กำลังเดินหน้าเข้าสู่จุดจบอยู่แล้วตั้งแต่แรก

แต่แล้วเขากลับนึกถึงดวงตาสงบนิ่งของคาลในตอนที่อีกฝ่ายเดินจากไป

และนึกถึงเดเวียนที่ยังคงเป็นคนซื่อบื้อเสียงดังเหมือนเดิม

แม้จะตื่นเต้นจนเก็บอาการแทบไม่อยู่ แต่ก็ไม่ได้บีบบังคับเขา

สุดท้ายกลับยอมเดินตามคาลออกไปอย่างเงียบ ๆ

ยิ่งคิด อาเยนก็ยิ่งสับสน

และฝันร้ายเมื่อครู่ก็ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกนั้น

เอสเปอร์ที่สูญเสียการควบคุม ก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่ง

แล้วคาลกับเดเวียน...สมควรได้รับจุดจบแบบนั้นจริงหรือ?

อาเยนเฝ้ามองภาพในฝันต่อไป

จนกระทั่งสติค่อย ๆ ตื่นกลับคืนมา

เมื่อเปิดตาขึ้น เขาไม่ได้ลุกจากเตียง

เพียงนอนนิ่งและจ้องมองเพดานเหนือศีรษะ

บางที...เขาควรลองดูหรือเปล่า?

บางที...เขาอาจเป็นไกด์ของพวกเขาจริง ๆ

และบางที...เขาอาจเป็นเพียงไกด์ระดับ E จริง ๆ อย่างที่คิดมาตลอดก็ได้

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็คุ้มค่าที่จะลองพิสูจน์ดูสักครั้ง

อาเยนถอนหายใจออกมาเบา ๆ

ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

เขาหวังว่า...ตัวเองจะไม่สามารถไกด์พวกเขาได้

แต่ลึกลงไปในใจ มีส่วนเล็ก ๆ ส่วนหนึ่งที่หวังตรงกันข้าม

หวังว่าเขาจะทำได้

ซึ่งแน่นอนว่า...หากเป็นเช่นนั้นจริง

ชีวิตอันเงียบสงบและสะดวกสบายที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตลอด

คงได้พบกับปัญหาใหญ่เข้าอย่างจังแน่นอน